Adhyaya 132

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ နရမဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းသို့ သွားလော့။ အမည်ဖြင့် ‘ဝရာဟ’ ဟူသော တီရ္ထရှိ၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေး၏။

Verse 2

तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः

ထိုနေရာ၌ ကမ္ဘာလောကကို ဖန်ဆင်းထိန်းသိမ်းသော ဘုရားသည် ‘ဝရာဟ’ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ၍ တည်ရှိတော်မူ၏။ သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးအတွက် ရပ်တည်ကာ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော တာရက ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မြေကိုထမ်းဆောင်တော်မူသော (ဝရာဟ) ကို ပူဇော်ကာ အထူးသဖြင့် အနံ့သာနှင့် ပန်းကုံးများ ဆက်ကပ်၍ “ဇေယ” စသော မင်္ဂလာအော်ဟစ်သံများကို ရွတ်ဆိုသူသည်—

Verse 4

उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဒွာဒသီနေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို အလေးအနက်ထားလော့။ မသန့်ရှင်းသူ၊ အပြစ်ကမ္မပြုသူ ဝြဿလတို့နှင့် ထို့အတူ မျက်ကန်းပိသာချသဘော—တမသိက အဖော်အပေါင်းကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်လော့။

Verse 5

आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्

စကားပြောဆိုခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာထိတွေ့ခြင်း၊ အသက်ရှူမျှဝေခြင်းနှင့် အတူစားသောက်ခြင်းတို့ကြောင့် အပြစ်သည် ကူးစက်တတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်; ထို့ကြောင့် ထိုသူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 6

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत

ဘက်တိဖြင့် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း၊ နည်းလမ်းမှန်ကန်သည့်အတိုင်း ဗြာဟ္မဏတို့ကို ပူဇော်သင့်သည်။ အို ဘာရတ၊ ညအခါ၌ သာသနာကထာ၌ ပါဝင်ကာ ညာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) ပြုသင့်သည်။

Verse 7

प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः

သန့်ရှင်းသော မိုးလင်းအချိန်၌ ထိုအညစ်ကင်းသော တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး၊ ဒေါသကို အနိုင်ယူထားသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ လောကဂုရုကို ဖူးမြင်ကြသည်; ထိုသူတို့သည် အပြစ်နှင့် ပျက်ကျမှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 8

यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु

ဂရုဍကို မြင်သော် မြွေတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်နှင့် ပြင်းထန်သော အာနုဘော်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ပျက်စီးသကဲ့သို့၊ ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူသော ဘုရား၏ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြင်လျှင် အပြစ်တို့သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သည်။

Verse 9

नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य

ကောင်းကင်၌ရှိသော အမှောင်သည် နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော နေမင်းကို မြင်သော် ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ အို ပါရ္ထ၊ ဓရာဓရ (ဗိဿနု) ၏ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြင်လျှင် ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်ခက်သော အပြစ်တို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 10

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

ဇနာဒန၌ ဘက္တိရှိသူအတွက် မန္တရများစွာ ဘာလိုအပ်မည်နည်း။ “နမော နာရာယဏာယ” မန္တရသည် အလိုအလျောက် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 11

एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय

ကృష్ణအား တစ်ကြိမ်သာ ပရဏာမပြုခြင်းပင် ဒသအရှွမေဓ ယဇ္ဈနာများ၏ အဆုံးသတ် အဝဘෘထ သန့်စင်ရေချိုးနှင့် တူညီသည်။ ဒသအရှွမေဓ ပြုသူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားရသော်လည်း ကృష్ణကို ဦးညွှတ်ပူဇော်သူသည် ပြန်လည်ဘဝမရောက်တော့။

Verse 12

ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः

အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော မဟာတ္မာတို့သည် ဟရီ၏ နာရာယဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဓ్యာနပြု၍ ထိုတီရ္ထ၌ပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ကြသော်,

Verse 13

ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्

သူတို့သည် သန့်ရှင်းမလွှာသော နေရာသို့ ရောက်ကြသည်၊ ထိုနေရာသည် နတ်တို့အတွက်ပင် ရခက်သည်။ ပျက်စီးနိုင်သောနှင့် မပျက်စီးသော နှစ်မျိုးလုံးမှ လွတ်ကင်းသော—အဲဒါပင် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒဖြစ်သည်။

Verse 132

अध्याय

“အဓျာယ”: စာမူ/ထုတ်ဝေမှုတွင် “အခန်း” ဟု ခေါင်းစဉ်ပြသသည့် အမှတ်အသား။