Adhyaya 129
ဤအধ্যာယသည် Śrī Mārkaṇḍeya မဟာရိရှီက မင်းတစ်ပါးအား tīrtha-māhātmya ကို သင်ကြားပေးသည့် အခန်းဖြစ်ပြီး နর্মဒါ (Narmadā) မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ «Brahmatīrtha» သို့ သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို tīrtha သည် အခြား tīrtha များထက် မယှဉ်နိုင်အောင် မြင့်မြတ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာ၏ အဓိက အရှင်တော်အဖြစ် Brahmā ကို ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ darśana (မြင်တွေ့/သွားရောက်ဖူးမြော်ခြင်း) သာဖြင့်ပင် သန့်စင်မှု အာနိသင် ရှိကြောင်းလည်း ထောက်ပြသည်။ အပြစ်ကို စကားဖြင့်ဖြစ်သော အပြစ်၊ စိတ်ဖြင့်ဖြစ်သော အပြစ်၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်ဖြစ်သော အပြစ် ဟူ၍ အဆင့်လိုက် ခွဲခြားကာ ပုံမှန်ကျင့်ဝတ်ကို တည်ဆောက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပြီး śruti-smṛti အညွှန်းအတိုင်း လိုက်နာသူတို့သည် prāyaścitta ကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်နိုင်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ခွင့် ရကြမည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် လောဘကြောင့် śāstra ကို စွန့်ပစ်သူတို့ကို သင့်တော်သော အပြစ်ဖြေမှုမှ လွဲချော်သူများဟု ပြစ်တင်သည်။ ထို့နောက် အကျိုးဖလများကို ရှင်းလင်းရာတွင် ရေချိုးပြီးနောက် pitṛ နှင့် deva ပူဇော်ခြင်းသည် Agniṣṭoma ယဇ်ကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရကြောင်း၊ Brahmā အား ရည်စူးသော ဒါနသည် မပျက်မယွင်းကြောင်း၊ တိုတောင်းသော Gāyatrī-japa ပင် Ṛg–Yajus–Sāman သုံးဝေဒ၏ အာနိသင်ကို ထည့်သွင်းထားသကဲ့သို့ ကြီးမားကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် tīrtha တွင် သေဆုံးခြင်းသည် မပြန်လမ်းဖြင့် Brahmaloka သို့ ရောက်စေပြီး၊ ကိုယ်အကျန်အလစ်များ ထိုနေရာ၌ တည်ရှိခြင်းပင် ကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ဘဝတွင် Brahma ကို သိမြင်သူအဖြစ် ပညာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျန်းမာရေးနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းတို့ ရရှိကာ သာသနာရေးအဓိပ္ပါယ်ဖြင့် «amṛtatva» (မသေမပျက်) ကို ရောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्
သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– အို မဟီပါလ မင်းကြီး၊ ထို့နောက် အတုမရှိသော ဘြဟ္မာ-တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုတီရ္ထသည် မဟာမြတ်၍ အခြားတီရ္ထများထဲတွင် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် ပိုမြင့်မြတ်သည်။
Verse 2
तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः
ထိုတီရ္ထ၌ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ရှိတော်မူ၏။ နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ နေထိုင်ကာ ဝဏ္ဏလေးပါးအတွက် ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူသည်။
Verse 3
वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्
နှုတ်ကပတ်၊ စိတ်နှလုံး၊ လုပ်ရပ်တို့ဖြင့်—အတိတ်က ပြုခဲ့သော အပြစ်များပင်—နတ်တို့၏ အရှင်က ဆေးကြောပေးတော်မူသည်။ သူ၏ ဒർശနသာဖြင့်ပင် အပြစ်အညစ်အကြေး သန့်စင်သွားသည်။
Verse 4
श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे
အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံးတို့၊ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးပြီးနောက် လူတို့သည် ရှရုတိနှင့် စမృతိတွင် ဆိုထားသော ပရာယශ්ချိတ္တများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထိုသူတို့အတွက် တြိဝိෂ္ဋပ (ကောင်းကင်/စွဝဂ္ဂ) တွင် နေထိုင်ခွင့် ရှိသည်။
Verse 5
ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः
သို့ရာတွင် သာස්တရ၏ အာဏာကို စွန့်ပစ်၍ ကာမနှင့် လောဘကြောင့် ဖိစီးခံကာ ကိုယ်တိုင်တီထွင်ထားသော ပရာယශ්ချိတ္တကို ပြောဆိုကြသူတို့သည် အမှန်တကယ် နရကသို့ သွားရောက်ကြသည်။
Verse 6
स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा
အို ဗြာဟ္မဏာ၊ အပြစ်ရှိသူတောင် ထိုနေရာ၌ အရင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး နောက်တော်မူ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံ၍ ဖော်ပြရမည်။ ထိုအပြစ်သည် နေထွက်ချိန် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्
ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃဒေဝတား (ဘိုးဘွားသန့်ရှင်းတော်) ကို ပူဇော်သူသည် အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ္ဉ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။
Verse 8
तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्
ထိုတီရ္ထ၌ ဗြဟ္မာ (သို့မဟုတ် ဗြဟ္မန်) ကို စိတ်၌ထား၍ ပေးအပ်သော ဒါန မည်သည့်အရာမဆို ၎င်း၏အကျိုးဖလသည် အကုန်လုံး အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်သည်ဟု ရှင်ကရာက မိန့်ကြားတော်မူ၏။
Verse 9
गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः
ထိုနေရာ၌ ဂါယတရီ၏ အနှစ်သာရသာဖြစ်စေကာမူ ဇပ ပြုလုပ်သူရှိလျှင် ထိုဇပသည် ရိဂ်၊ ယဇုစ်၊ စာမန် တို့၏ အာနုဘော်နှင့် ပြည့်စုံလာသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။
Verse 10
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः
ထိုတီရ္ထ၌ ဘက္တိဖြင့် စွန့်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပယ်သူ၏ သွားရာလမ်းသည် ပြန်မလှည့်သော (အနိဝတ္တိက) ဖြစ်၍ သံသယမရှိဘဲ ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်သည်။
Verse 11
यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते
ကိုယ်ရှိသူ၏ အရိုးအကျန်များသည် ဗြဟ္မတီရ္ထ၌ တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ ထိုကာလအတိုင်း ထောင်နှင့်ချီသောနှစ်များကြာ တေဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။
Verse 12
अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता
ထို့နောက် လောကသို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာသောအခါ၊ ဗြဟ္မကို သိမြင်သူ (ဗြဟ္မဇ္ဉ) အဖြစ် မိသားစုတစ်ခု၌ မွေးဖွားလာသည်။ အဝဏ္ဏအားလုံးအနက် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ တေဝများအနက် တေဝတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
Verse 13
विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः
သူသည် ပညာရပ်အရပ်ရပ်၏ နေရာများအားလုံးကို သိရှိပြီး၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့၌ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လောက၌ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရပြီး မင်းများကပါ ရိုသေကြသည်—သံသယမရှိ။
Verse 14
पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः
သားမြေးများနှင့် ပြည့်စုံ၍ ရောဂါအမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်ကာ၊ ဗြဟ္မတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် နှစ်တစ်ရာပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ရသည်။
Verse 15
एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते
ဤတီရ္ထသည် သန့်ရှင်းမြတ်သော၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော၊ ဉာဏ်ရှိသူတို့အတွက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့ဒർശနပြုသော မဟာတ္မာတို့သည် အမှန်တကယ် အမရత్వ (မသေမပျက်) သို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 129
। अध्याय
ဤနေရာတွင် အခန်း၏ အဆုံးသတ် ဖြစ်သည်။