Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက်၊ အို မင်းကြီးတို့၏ အရှင်၊ အထူးမြတ်သော ဘ္ရိကုဋေရှ္ဝရသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ မဟာဘဂ္ဂ ရှိသည့် ရှိသီ ဘ္ရိဂု—ပြင်းထန်သော အမျက်ကြောင့် နာမည်ကြီးသူ—စိဒ္ဓ (ပြီးပြည့်စုံ) ဖြစ်ခဲ့သည်။”

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

အို အပြစ်ကင်းသူ၊ အတိတ်ကာလ၌ သူသည် နှစ်တစ်ရာထက်ပို၍ တပသ (တပ) ကို ကျင့်ခဲ့သည်။ သားတော်ရလိုသဖြင့်၊ ဖခင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူက သားတော်၏ အပေးအယူ (ဝရ) ကို တောင်းခံ하였다။

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

အို မဟာဘဂ္ဂ၊ အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်သော ဒေဝတော်က ထိုဝရကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပရမေရှ္ဝရကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

သူသည် အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးကို ရှစ်ဆ တိုး၍ ရမည်။ ထို့ပြင် မည်သူမဆို ဂျီ (ထောပတ်ကြည်) နှင့် ပျားရည်ဖြင့် ဘ္ရိကုဋေရှကို ပူဇော်လျှင်…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

သားကိုလိုလားသူသည် ဘက္တိဖြင့် ဘ္ဃရိကုတေရှ (Bhṛkuṭeśa) အား အဘိသေက စနာန်ပွဲကို ပြုလုပ်စေရာ၊ မိမိလိုသည့် သားကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ဘြာဟ္မဏအား ရွှေကို ဒါနပြုသူသည်…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

နွားဒါနဖြစ်စေ၊ မြေဒါနဖြစ်စေ—ထိုကောင်းမှု၏ ပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

အရှင် မင်းမြတ်ကြီး၊ သူသည် သမုဒ္ဒရာနှင့် ဂူများအပါအဝင်၊ တောင်တန်း၊ တောအုပ်နှင့် သစ်တောခြံဝန်းများအပါအဝင် ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ဒါနပြုခဲ့သည်—သံသယမရှိ။

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

ထိုဒါန၏ အကျိုးကြောင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မိမိစိတ်ကြိုက် သာယာစွာ ပျော်ရွှင်ကစားနိုင်၏။ ထို့နောက် လူ့လောကသို့ ပြန်လာသော်၊ အရှင် ရာဇేంద్ర၊ မင်းတို့၏ အရှင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ပူဇော်ခံရသော ဘြာဟ္မဏဖြစ်စေ ဖြစ်လာ၏။

Verse 128

। अध्याय

အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံး။