Adhyaya 127

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက်၊ အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ အတုမရှိသော အဂ္နိတီရ္ထသို့ သွားလော့။ ပက္ခ၏အစတွင် ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။”

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम

ထိုတီရ္ထ၌ မိမိလက်ဖြင့် အလှဆင်တန်ဆာဆင်မြန်းထားသော သမီးကညာကို ဒါန (အိမ်ထောင်ပေးခြင်း) ပြုသူရှိလျှင်၊ အို လူမြတ်၊ ထိုသူအတွက် ကြေညာထားသော အကျိုးဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 3

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्

ယථာရှက္တိ အလှဆင်ထားသော (သမီးကညာ) ကို ဒါနပြုလျှင်၊ ယောက်ျားသည် ရာဆတင် ရာဆတင် တိုးပွားသော အကျိုးဖလကို ရရှိ၍ အဂ္နိဋ္ဌောမနှင့် အတိရာတြ ယဇ్ఞတို့၏ ပုဏ္ဏကိုပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 4

तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्

သူမ၏ သား၊ မြေး၊ မြေးတော်များ၏ အရေအတွက်သည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သလောက် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုမန်တန်အတိုင်းပင် သူသည် သီဝလောက၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 127

। अध्याय

အဓ္ဓာယ အဆုံး (အခန်းအဆုံးအမှတ်)