Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆို၏—“အို မင်းမြတ်ရေ၊ ထို့နောက် ‘အယောနိဇ’ ဟု ခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး သီရ္ထာသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးရုံသာဖြင့်ပင် လူသည် ယောနီမှ မွေးဖွားရခြင်း၏ ဒုက္ခကျပ်တည်းမှုကို ထပ်မံ မမြင်ရတော့”။

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် လူသည် အရှင်ဣශ්ဝရ (ဣရှဝရ) ကို ပူဇော်ကာ ဤသို့ဆိုရမည်— “အို မဟာဒေဝ၊ အို ပရမေရှဝရ၊ သင်သည် အယောနိဇ (မိခင်ဝမ်းမှ မမွေးဖွားသော) ဖြစ်သကဲ့သို့…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

“…ထိုနည်းတူ အို ဒေဝ၊ မိခင်ဝမ်းမှ မွေးဖွားရခြင်း၏ အန္တရာယ်မှ ကျွန်ုပ်ကို လွတ်မြောက်စေပါ။” အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် မီးခိုး (ဓూప) စသည်တို့ကို ပူဇော်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၏။

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

ထိုအရှင်အတွက် ဘက္တိဖြင့် ရှိဝလိင်္ဂကို ‘ပြည့်စုံစေခြင်း’ (လိင်္ဂပူရဏ) အခမ်းအနား ပြုလုပ်သူသည်၊ ထိုပူဇော်ရာတွင် ပါဝင်သော မုန့်ဖယောင်းအမှုန် အရေအတွက်နှင့်တူသမျှ (နှစ်) ကာလအထိ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၏ လောက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

အယောနိဇ မဟာဒေဝကို အနံ့သာရေဖြင့် သို့မဟုတ် ပျားရည်၊ နို့၊ ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုလျှင်၊ များပြားသော သီရိနှင့် မင်္ဂလာသုခ စည်းစိမ်ကို ရရှိ၏။

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

လင်းပက္ခ၏ အဋ္ဌမတိထိနေ့၌ သို့မဟုတ် မှောင်ပက္ခ၏ စတုရ္ဒသီနေ့၌ မဟာဒေဝကို ပူဇော်ပြီးနောက် သီချင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်သံတို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

နှလုံးရွှင်လန်းစေသော ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ပြုလုပ်သူတို့သည် ရှီဝ၏ လောက၌ နေထိုင်ကြ၏; သတ္တဝါဖန်ဆင်းရာ၏ မဟာပရလယ ဖြစ်သည့်အထိ ရှီဝလောက၌ တည်မြဲနေကြ၏။

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

သို့သော် အို ဘာရတ၊ ဘက္တိဖြင့် ထိုဘုရားကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်) ပြုသူသည် ဤမန္တရဖြင့် အမြဲတမ်း တောင်းပန်လျက်ရှိ၏—

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

ထိုကျင့်စဉ်၏ အကျိုးကို လူတို့က အစဉ်အဆက် ပရမ္ပရာဖြင့် ဆိုထားသကဲ့သို့—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၏ ရှေ့မှောက်မှ ရရှိသောအကျိုးကို—သမာဓိစိတ်ဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

အို အယောနိဇ မဟာဒေဝ၊ သင်သည် ပရမေရှဝရ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အို ရှရဝ၊ မွေးဖွားခြင်းမှ စတင်သော ယောနိချုပ်နှောင်မှု၏ ဒုက္ခမှ ကျွန်ုပ်ကို လွတ်မြောက်စေပါ။

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

လည်ချောင်းကိုသာ ပင်ပန်းခြောက်သွေ့စေသော မန္တရများစွာ အဘယ်လိုအပ်မည်နည်း၊ ဘုရား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ‘အိုမ် နမಃ ရှီဝာယ’ ဟု ဆိုပြီးသားဖြစ်လျှင်?

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

သူ့ကြောင့်ပင် လေ့လာသင်ယူမှုအားလုံး ပြီးမြောက်ခဲ့၍၊ သူ့ကြောင့်ပင် ကြားသိရမည့် သင်ကြားချက်အားလုံးကို ကြားသိခဲ့ပြီး၊ သူ့ကြောင့်ပင် အနုဋ္ဌာန်အကျင့်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်—‘အိုမ် နမဟ် ရှိဝာယ’ မန္တရကို တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ အမြဲလေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်၏။

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

အမှန်တကယ်ပင် ဒွိဇာရေ၊ နတ်ဘုရားအားလုံးအတွင်း၌ပင် ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ရရှိသည့် အကျိုးတူညီသော အကျိုးကို မရနိုင်ပါ။

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ရှိဝဘက် ယောဂီကို ပူဇော်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိသည်—ဗြာဟ္မဏ တစ်သောင်းနှင့် ထို့ထက်ပိုကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်သည့် ပုဏ္ဏ၏ တန်ဖိုးနှင့် တူ၏။

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

သို့မဟုတ် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသူက စည်းကမ်းတကျရှိ၍ အင်ဒြိယကို အနိုင်ယူထားသော တပသီများအား ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဘိက္ခာကို လှူဒါန်းလျှင်၊ ထိုအကျိုးသည် ယခင်ဖော်ပြသည့်အကျိုးထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသည်။

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

ယတိ၏ လက်ထဲသို့ ရေကို ပထမဦးစွာ ထည့်ပေးရမည်; ဘိက္ခာလှူပြီးနောက် ထပ်မံရေကို ပေးရမည်။ ထိုဘိက္ခာသည် မေရုတောင်နှင့် တူသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုရေသည် သမုဒ္ဒရာနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 126

। अध्याय

॥ အဓ္ဓာယ အဆုံး (အမှတ်အသား) ॥