Adhyaya 125

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रवितीर्थमनुत्तमम् । यत्र देवः सहस्रांशुस्तपस्तप्त्वा दिवं गतः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရဝိ-တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ သဟသ္ရာံရှု (နေမင်း) သည် တပသ်ကျင့်၍ ဒေဝလောကသို့ ရောက်ခဲ့၏။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता सर्वदेवनमस्कृतः । तपस्तपति देवेशस्तापसो भास्करो रविः

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆိုသည်– လောကကိုဖန်ဆင်းသော အရှင်၊ ဒေဝတားအားလုံးက နမස්ကာရပြုသော ဒေဝရှင်—ရဝိ ဘာස්ကရ (နေမင်း) သည် တပသီကဲ့သို့ တပဿာကို မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်သနည်း။

Verse 3

आराध्यः सर्वभूतानां सर्वदेवैश्च पूजितः । प्रत्यक्षो दृश्यते लोके सृष्टिसंहारकारकः

သူသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အာရాధနာခံထိုက်သူ ဖြစ်ပြီး ဒေဝတားအားလုံးက ပူဇော်ကြသည်။ လောက၌လည်း တိုက်ရိုက်မြင်ရကာ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 4

आदित्यत्वं कथं प्राप्तः कथं भास्कर उच्यते । सर्वमेतत्समासेन कथयस्व ममानघ

သူသည် အာဒိတျ (Āditya) အဖြစ်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် ဘာကြောင့် “ဘာස්ကရ” ဟု ခေါ်ကြသနည်း။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးကို အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောပြပါ။

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । महाप्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं सम्प्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम्

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– မဟာရာဇာရေ၊ သင်မေးမြန်းသော မေးခွန်းသည် အလွန်နက်ရှိုင်း၏။ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော အရှင် စွဝယမ္ဘူ ကို နမස්ကာရပြုပြီးနောက် အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောကြားမည်။

Verse 6

आसीदिदं तमोभूतमप्रज्ञातमलक्षणम् । अप्रतर्क्यमविज्ञेयं प्रसुप्तमिव सर्वतः

အစဦး၌ ဤအရာအားလုံးသည် အမှောင်တမိုဖြစ်၍—မပေါ်လွင်၊ မသိနိုင်၊ လက္ခဏာမရှိ။ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မခန့်မှန်းနိုင်၊ မသိမြင်နိုင်၊ အရပ်ရပ်တွင် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 7

ततस्तेजश्च दिव्यं च तप्तपिण्डमनुत्तमम् । आकाशात्तु यथैवोल्का सृष्टिहेतोरधोमुखी

ထို့နောက် အလွန်မြတ်သော ဒိဗ္ဗတေဇော မီးလောင်တောက်ပသည့် အစုအပုံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ကောင်းကင်မှ မီးတောက်ကြယ်ကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်စေရန် အောက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 8

तत्तेजसोऽन्तः पुरुषः संजातः सर्वभूषितः । स शिवोऽपाणिपादश्च येन सर्वमिदं ततम्

ထိုတေဇောအတွင်းမှ အလှအပနှင့် ဂုဏ်သရေ အလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ပုရုရှတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသူသည် လက်ခြေမရှိသော သီဝဖြစ်၍၊ သူ့ကြောင့် ဤစကြဝဠာအလုံးစုံ ပြန့်နှံ့ဝင်ရောက်နေ၏။

Verse 9

तस्योत्पन्नस्य भूतस्य तेजो रूपस्य भारत । पश्चात्प्रजापतिर्भूयः कालः कालान्तरेण वै

အို ဘာရတ၊ ထိုတေဇောရုပ်ရှိသော သတ္တဝါ ပေါ်ထွန်းပြီးနောက်၊ ပရဇာပတိသည် ကာလ (အချိန်) ကို ထပ်မံဖန်ဆင်းတော်မူ၏—အမှန်တကယ် အချိန်အကွာအဝေးနှင့် သင့်လျော်သော ကာလအခါအတိုင်း။

Verse 10

अग्निर्जातः स भूतानां मनुष्यासुररक्षसाम् । सर्वदेवाधिदेवश्च आदित्यस्तेन चोच्यते

သူသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် အဂ္နိ (မီး) ဖြစ်လာ၏—လူ၊ အဆုရ၊ ရက္ခသတို့အတွင်း၌လည်း။ ထို့ပြင် သူသည် ဒေဝတို့၏ အဓိဒေဝ ဖြစ်သောကြောင့် အာဒိတျ (နေမင်း) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 11

आदौ तस्य नमस्कारोऽन्येषां च तदनन्तरम् । क्रियते दैवतैः सर्वैस्तेन सर्वैर्महर्षिभिः

အစဦးဆုံး သူ့ထံသို့ နမස්ကာရ (အရိုအသေ) ပြုကြပြီး၊ ထို့နောက်မှ အခြားသူတို့ထံသို့ ပြုကြ၏။ ဤအကျင့်ကို ဒေဝတို့အားလုံးနှင့် မဟာရိရှီတို့အားလုံးလည်း ထိုနည်းတူ ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 12

तिस्रः सन्ध्यास्त्रयो देवाः सांनिध्याः सूर्यमण्डले । नमस्कृतेन सूर्येण सर्वे देवा नमस्कृताः

သန္ဓျာသုံးပါးနှင့် ဒေဝသုံးပါးတို့၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုသည် နေမဏ္ဍလအတွင်း၌ ရှိ၏။ နေကို နမസ്കာရပြုလျှင် ဒေဝအားလုံးကိုလည်း နမസ്കာရပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 13

न दिवा न भवेद्रात्रिः षण्मासा दक्षिणायनम् । अयनं चोत्तरं चापि भास्करेण विना नृप

အို မင်းကြီး၊ ဘာස්ကရ (နေ) မရှိလျှင် နေ့လည်း မဖြစ်၊ ညလည်း မဖြစ်။ ခြောက်လကြာ ဒက္ခိဏာယနလည်း မရှိ၊ ဥတ္တရာယနလည်း မတည်ရှိနိုင်။

Verse 14

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । न वर्तते विना सूर्यं तेन पूज्यतमो रविः

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါန၊ ဇပ၊ ဟိုးမ၊ စွာဓျာယနှင့် ဒေဝတားပူဇာတို့သည် နေမရှိလျှင် မှန်ကန်စွာ မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ရဝိ (နေ) သည် အလွန်ပူဇာထိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 15

शब्दगाः श्रुतिमुख्याश्च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । प्रत्यक्षो भगवान्देवो दृश्यते लोकपावनः

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏုနှင့် မဟေရှဝရတို့သည် သြတိ၏ သံဝေါဟာရဖြင့် သိမြင်ရပြီး ဝေဒများတွင် အထွတ်အမြတ်ဟု ကြေညာထားသည်။ သို့သော် လောကကို သန့်စင်ပေးသော ဘုရားသခင်သည် မြင်နိုင်သော ဒေဝတားအဖြစ် မျက်မြင်တကာ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 16

उत्पत्तिः प्रलयस्थानं निधानं बीजमव्ययम् । हेतुरेको जगन्नाथो नान्यो विद्येत भास्करात्

ပေါ်ပေါက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်၊ ပရလယ၏ တည်ရာ၊ နိဓာန်၊ မပျက်စီးသော မျိုးစေ့—တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း၊ ဇဂန္နာထ; ဘာස්ကရ (နေ) ထက်လွန်၍ အခြားမည်သူမျှ မသိနိုင်။

Verse 17

एवमात्मभवं कृत्वा जगत्स्थावरजङ्गमम् । लोकानां तु हितार्थाय स्थापयेद्धर्मपद्धतिम्

ဤသို့ မိမိအတ္တမှ အငြိမ်နှင့် လှုပ်ရှားသော လောကကို ပေါ်ထွန်းစေပြီး၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အကျိုးအတွက် ဓမ္မ၏ လမ်းစဉ်နှင့် စည်းကမ်းကို တည်ထောင်တော်မူသည်။

Verse 18

नर्मदातटमाश्रित्य स्थापयित्वात्मनस्तनुम् । सहस्रांशुं निधिं धाम्नां जगामाकाशमव्ययम्

နර්မဒါမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ သူသည် ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ကိုယ်တော်တည်ရှိမှုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်၏ خزန်ဖြစ်သော သဟස්ရာံရှု (ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေမင်း) သည် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सहस्रकिरणं देवं नाममन्त्रविधानतः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပရမေရှ್ವರဖြစ်သော သဟස්ရကိရဏ ဒေဝ (ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေမင်း) ကို နာမမန်တရ၏ ဗိဓာန်အတိုင်း ပူဇော်သူသည် စည်းကမ်းပြည့်စုံသော အာရాధနာကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သူဖြစ်သည်။

Verse 20

तेन तप्तं हुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । तेन सम्यग्विधानेन सम्प्राप्तं परमं पदम्

ထို (မှန်ကန်သော ပူဇော်မှု) ကြောင့် တပသ်ကို ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကြောင့် ဟောမကို ဆောင်ရွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ထိုကြောင့် အနုဋ္ဌာန်အားလုံး ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ စနစ်တကျ ဗိဓာန်ဖြင့် ပရမပဒကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 21

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा ये नर्मदातोये देवं पश्यन्ति भास्करम्

သူတို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ၊ မဟာအတ္တမများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်ပြီးသား—နර්မဒါရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဝ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ဒർശနပြုသူများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 22

तथा देवस्य राजेन्द्र ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् । अनन्यभक्त्या सततं त्रिरक्षरसमन्विताः

ထိုနည်းတူ၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မည်သူမဆို ဒေဝတားကို အနန္တရ ဘက္တိတစ်စိတ်တစ်လုံးဖြင့် အမြဲတမ်း ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ သုံးအက္ခရာ မန္တရနှင့်အတူ ပြုလုပ်သူတို့သည် သန့်စင်စေသော သာဓနာ၌ တည်မြဲကြသည်။

Verse 23

तेन पूतशरीरास्ते मन्त्रेण गतपातकाः । यत्पुण्यं च भवेत्तेषां तदिहैकमनाः शृणु

ထိုအကျင့်ကြောင့် သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်လာသည်၊ ထိုမန္တရကြောင့် အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယခု တစ်စိတ်တစ်လုံးဖြင့် နားထောင်လော့—ဤနေရာ၌ သူတို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကုသိုလ်အကျိုးကို။

Verse 24

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । प्रदक्षिणीकृता सर्वा पृथिवी नात्र संशयः

ထိုအပြုအမူကြောင့် သမုဒ္ဒရာများနှင့် ဂူများပါဝင်သကဲ့သို့ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များ၊ သစ်တောဝန်းကျင်များပါဝင်သော ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 25

मन्त्रमूलमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तेन मन्त्रविहीनं तु कार्यं लोके न सिध्यति

ဤအရာအားလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တြိလောက—သည် မန္တရကို အမြစ်အဖြစ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရမပါသော အလုပ်ကမ္မသည် လောက၌ မအောင်မြင်နိုင်။

Verse 26

यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । कार्यार्थं नैव सिध्येत तथा कर्म ह्यमन्त्रकम्

သစ်သားဖြင့်လုပ်ထားသော ဆင်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် အသားရေဖြင့်လုပ်ထားသော သမင်တစ်ကောင်သည် လက်တွေ့လိုအပ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်သကဲ့သို့ မန္တရမပါသော ကမ္မလည်း အမှန်တကယ် မအောင်မြင်နိုင်။

Verse 27

भस्महुतं पार्थ यथा तोयविवर्जितम् । निष्फलं जायते दानं तथा मन्त्रविवर्जितम्

အို ပါရ്ഥ၊ ရေမပါသော ပြာဖြင့် အဟုတိပူဇာသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ မန္တရမပါသော ဒါနလည်း အကျိုးမဲ့ ဖြစ်၏။

Verse 28

काष्ठपाषाणलोष्टेषु मृन्मयेषु विशेषतः । मन्त्रेण लोके पूजां तु कुर्वन्ति न ह्यमन्त्रतः

အထူးသဖြင့် သစ်၊ ကျောက်၊ မြေတုံး သို့မဟုတ် မြေခဲဖြင့် ပြုလုပ်သော ရုပ်ပုံများတွင် လောကသားတို့သည် မန္တရဖြင့်သာ ပူဇာပြုကြပြီး မန္တရမပါဘဲ မပြုကြ။

Verse 29

द्वादशाब्दान्नमस्काराद्भक्त्या यल्लभते फलम् । मन्त्रयुक्तनमस्कारात्सकृत्तल्लभते फलम्

ဘုရားကို ချစ်ခင်ယုံကြည်၍ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ နမස්ကာရပြုလျှင် ရသော အကျိုးကို မန္တရပါသော တစ်ကြိမ်တည်း နမස්ကာရဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတူ ရနိုင်၏။

Verse 30

संक्रान्तौ च व्यतीपाते अयने विषुवे तथा । नर्मदाया जले स्नात्वा यस्तु पूजयते रविम्

သင်္ကြန်တီ၊ ဗျတီပာတ၊ အယနနှင့် ဗိသုဝကာလတို့တွင်လည်း—နရမဒါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် နေဘုရားကို ပူဇာပြုသူသည်…

Verse 31

द्वादशाब्देन यत्पापमज्ञानज्ञानसंचितम् । तत्क्षणान्नश्यते सर्वं वह्निना तु तुषं यथा

ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း မသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ သိလျက်ဖြစ်စေ စုဆောင်းလာသော အပြစ်အားလုံးသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ မီးက တုရှ်ကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့။

Verse 32

चन्द्रसूर्यग्रहे स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्रादित्यमुखं दृष्ट्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

လ သို့မဟုတ် နေ ကြတ်ချိန်၌ ရေချိုးကာ အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အာဒိတျ (နေဒေဝ) ၏ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြော်လျှင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်ကင်းရသည်။

Verse 33

माघमासे तु सम्प्राप्ते सप्तम्यां नृपसत्तम । सोपवासो जितक्रोध उषित्वा सूर्यमन्दिरे

အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်၊ မာဃလ ရောက်လာသောအခါ သတ္တမီတိထီနေ့၌—အစာရှောင်၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူကာ နေဘုရား၏ မန္တိရ၌ တည်းခိုနေပြီး…

Verse 34

प्रातः स्नात्वा विधानेन ददात्यर्घं दिवाकरे । विधिना मन्त्रयुक्तेन स लभेत्पुण्यमुत्तमम्

မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီး ဒိဝါကရ (နေဘုရား) ထံ အရ္ဃျကို ဆက်ကပ်လျှင်၊ မန္တရနှင့်တကွ မှန်ကန်သောပူဇော်နည်းဖြင့် ပြုလုပ်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 35

पितृदेवमनुष्याणां कृत्वा ह्युदकतर्पणम् । मन्दिरे देवदेवस्य ततः पूजां समाचरेत्

ဘိုးဘွားပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် လူသားများအတွက် ရေဖြင့် တර්ပဏ (ဥဒကတර්ပဏ) ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်၏ မန္တိရ၌ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 36

गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपनैवेद्यशोभनैः । पूजयित्वा जगन्नाथं ततो मन्त्रमुदीरयेत्

အနံ့သာ၊ ပန်း၊ မီးခိုး (ဓూప)၊ မီးအလင်း (ဒီပ) နှင့် လှပသော နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) တို့ဖြင့် ဇဂန္နာထကို ပူဇော်ပြီးနောက် မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 37

विष्णुः शक्रो यमो धाता मित्रोऽथ वरुणस्तथा । विवस्वान्सविता पूषा चण्डांशुर्भर्ग एव च

“ဗိဿဏု၊ သက္ကရ (အိန္ဒြာ)၊ ယမ၊ ဓာတೃ၊ မိတ္တရ နှင့် ဝရုဏ; ဝိဝස්ဝန်၊ သဝိတೃ၊ ပူရှန်၊ ခဏ္ဍာံရှု နှင့် ဘရ္ဂ”—

Verse 38

इति द्वादशनामानि जपन्कृत्वा प्रदक्षिणाम् । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

ဤသို့ နာမတော်တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ဂျပ်ဆို၍ ပရဒက္ခိဏာ ပြုလျက်—အို ပာရ္ထ၊ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့၊ ထိုမှ ရသော အကျိုးကို။

Verse 39

दरिद्रो व्याधितो मूको बधिरो जड एव च । न भवेत्सप्त जन्मानि इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ရှင်ကရက မိန့်ကြားသည်– “မွေးဖွားမှု ခုနှစ်ဘဝတိုင်အောင် ဆင်းရဲခြင်း၊ နာမကျန်းခြင်း၊ မပြောနိုင်ခြင်း၊ မကြားနိုင်ခြင်း၊ ဉာဏ်မထက်ခြင်း မဖြစ်စေရ।”

Verse 40

एवं ज्ञात्वा विधानेन जपन्मन्त्रं विचक्षणः । आराधयेद्रविं भक्त्या य इच्छेत्पुण्यमुत्तमम्

ဤအကြောင်းကို သိပြီး စည်းကမ်းတကျ မန္တရကို ဂျပ်ဆိုလျက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကုသိုလ်ကို လိုလားသူ ပညာရှိသည် ဘက္တိဖြင့် ရဝိ (နေမင်း) ကို အာရాధနာ ပြုရမည်။

Verse 41

मन्त्रहीनां तु यः कुर्याद्भक्तिं देवस्य भारत । स विडम्बति चात्मानं पशुकीटपतङ्गवत्

သို့သော် အို ဘာရတ၊ မန္တရမပါဘဲ နတ်ဘုရားကို ဘက္တိပြုသူသည် မိမိကိုယ်ကိုပင် ရယ်စရာလုပ်သည်—တိရစ္ဆာန်၊ ပိုးကောင် သို့မဟုတ် ပိုးမွှားကဲ့သို့။

Verse 42

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजते देहमुत्तमम् । स गतस्तत्र देवैस्तु पूज्यमानो महर्षिभिः

ထိုသီရ္ထာရေကူးရာ၌ မည်သူမဆို မိမိ၏ မြတ်သောကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်လျှင်၊ ထိုသူသည် ဒေဝလောကသို့ ရောက်ကာ ဒေဝတော်တို့က ဂုဏ်ပြု၍ မဟာရိရှီတို့က ပူဇော်ခံရ၏။

Verse 43

स्वेच्छया सुचिरं कालमिह लोके नृपो भवेत्

မိမိဆန္ဒအတိုင်း ဤလောက၌ အလွန်ရှည်လျားသောကာလတစ်လျှောက် ဘုရင်အဖြစ် ဖြစ်တည်နေ၏။

Verse 44

पुत्रपौत्रसमायुक्तो हस्त्यश्वरथसङ्कुलः । दासीदासशतोपेतो जायते विपुले कुले

သူသည် မဟာမိသားစုကြီး၌ မွေးဖွားလာ၍ သားမြေးများနှင့် ပြည့်စုံကာ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့ဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ အစေခံမိန်းမနှင့် အစေခံယောက်ျား ရာချီတို့၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ခံရ၏။

Verse 125

। अध्याय

အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံး—ဤအခန်း၏ အဆုံးဖြစ်သည်။