Adhyaya 120

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कम्बुकेश्वरमुत्तमम् । हिरण्यकशिपुर्दैत्यो दानवो बलदर्पितः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ယခုမှစ၍ အမြတ်ဆုံး ကမ္ဗုကေရှဝရ ကို ငါဟောကြားမည်။ အင်အား၏ မာန်တက်မှုကြောင့် မူးယစ်နေသော ဒါနဝ အသူရ ဟိရဏ္ယကသိပု ရှိ၏။”

Verse 2

अवध्यः सर्वलोकानां त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । तस्य पुत्रो महातेजाः प्रह्लादो नाम नामतः

သူသည် သုံးလောကလုံးတွင် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မသတ်နိုင်သူဟု ကျော်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏သားမှာ တေဇောဓာတ်ကြီးမား၍ “ပရဟ္လာဒ” ဟူသော နာမဖြင့် သိကြသည်။

Verse 3

विष्णुप्रसादाद्भक्त्या च तस्य राज्ये प्रतिष्ठितः । विरोचनस्तस्य सुतस्तस्यापि बलिरेव च

ဗိဿဏု၏ ကရုဏာနှင့် ဘက္တိကြောင့် သူသည် မိမိနိုင်ငံတော်၌ တည်မြဲစွာ အုပ်စိုးနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏သားမှာ ဝိရောစန ဖြစ်၍၊ ဝိရောစန၏သားမှာ ဘလိ ဖြစ်သည်။

Verse 4

बलिपुत्रोऽभवद्बाणस्तस्मादपि च शम्बरः । शम्बरस्यान्वये जातः कम्बुर्नाम महासुरः

ဘလိ၏သားမှာ ဘာဏ ဖြစ်၍၊ ထိုမှ ရှမ္ဗရ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ရှမ္ဗရ၏ မျိုးနွယ်တွင် “ကမ္ဗု” ဟူသော မဟာအသူရ တစ်ပါး မွေးဖွားလာ၏။

Verse 5

ज्ञात्वा विष्णुमयं घोरं महद्भयमुपस्थितम् । दानवानां विनाशाय नान्यो हेतुः कदाचन

ဗိဿဏုမယ ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာအန္တရာယ် ပေါ်လာပြီဟု သိမြင်သော်၊ ဒါနဝတို့ ပျက်စီးရန် အကြောင်းရင်းသည် ထိုဒေဝတန်ခိုးမှတပါး အခြားမရှိဟု နားလည်၏။

Verse 6

स त्यक्त्वा पुत्रदारांश्च सुहृद्बन्धुपरिग्रहान् । चचार मौनमास्थाय तपः कम्बुर्महामतिः

သူသည် သားသမီးနှင့် ဇနီးကိုလည်းကောင်း၊ မိတ်ဆွေ ဆွေမျိုးတို့အပေါ် အလုံးစုံသောကပ်ငြိမှုကိုလည်းကောင်း စွန့်လွှတ်၍၊ ဉာဏ်ကြီးသော ကမ္ဗုသည် မောနဗြတကိုခံယူကာ တပဿာကိုကျင့်သုံး하였다။

Verse 7

अक्षसूत्रकरो भूत्वा दण्डी मुण्डी च मेखली । शाकयावकभक्षश्च वल्कलाजिनसंवृतः

သူသည် လက်ထဲတွင် အက္ခသုတ်ရ (ဂျပ်မလာ) ကိုကိုင်ဆောင်၍၊ ဒဏ္ဍီအဖြစ် တောင်ဝှေးကိုင်၊ ခေါင်းမုတ်ကာ မေခလာခါးပတ်ချည်; ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ယဝ (ဘားလီ) ကိုသာစားပြီး၊ သစ်ခွံအဝတ်နှင့် သမင်အရေကိုဝတ်ဆင်하였다။

Verse 8

स्नात्वा नित्यं धृतिपरो नर्मदाजलमाश्रितः । पूजयंस्तु महादेवमर्बुदं वर्षसंख्यया

သူသည် နေ့စဉ်ရေချိုး၍ သတ္တိတည်ကြည်ကာ နရမဒါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသောရေကိုအာရုံပြုလျက်၊ မဟာဒေဝကို ‘အရ္ဗုဒ’ ဟူသော မဟာကြီးမားသည့် နှစ်ရေတွက်အထိ ဆက်လက်ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 9

ततस्तुतोष भगवान्देवदेवो महेश्वरः । उवाच दानवं काले मेघगम्भीरया गिरा

ထို့နောက် ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ하였다။ အချိန်တော်တန်သော် ဒါနဝအား မိုးတိမ်ဂంభီရသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 10

भोभोः कम्बो महाभाग तुष्टोऽहं तव सुव्रत । इष्टं व्रतानां परमं मौनं सर्वार्थसाधनम्

“ဟို ဟို၊ ကမ္ဗု မဟာဘဂ! သင်၏ သုဗြတကြောင့် ငါကျေနပ်တော်မူ၏။ ဗြတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသည် ပရမမောန—အရာရာရည်မှန်းချက်ကို ပြည့်စုံစေသော ဗြတဖြစ်၏။”

Verse 11

चरितं च त्वया लोके देवदानवदुश्चरम् । वरं वृणीष्व भद्रं ते यत्ते मनसि रोचते

သင်သည် ဤလောက၌ ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့အတွက်တောင် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ရပ်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးပြီ။ ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာဖြစ်စေမည့် အလိုရှိသမျှကို ဆုတောင်း၍ အပေးတော်ကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 12

कम्बुरुवाच । यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । अक्षय्यश्चाव्ययश्चैव स्वेच्छया विचराम्यहम्

ကမ္ဗုက ပြောသည်– “အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်တော်မူ၍ ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ ငါ့အား ဆုတောင်းအပေးတော် ပေးမည်ဆိုပါက၊ ငါကို မပျက်မယွင်း မဟောင်းမပျက် အမြဲတည်စေ၍၊ ငါ့ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နိုင်စေပါ။”

Verse 13

दैत्यदानवसङ्घानां संयुगेष्वपलायिता । भयं चान्यन्न विद्येत मुक्त्वा देवं गदाधरम्

ဒೈတျနှင့် ဒာနဝ အစုအဖွဲ့များကို ရင်ဆိုင်သော စစ်ပွဲများတွင် ငါ မည်သည့်အခါမျှ မထွက်ပြေးပါစေ။ ထို့ပြင် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝမှ လွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ငါ မကြောက်ရွံ့ပါစေ။

Verse 14

तस्याहं संयुगे साध्यो येनोपायेन शङ्कर । भवामि न सदा कालं तं वदस्व वरं मम

အို ရှင်ကရ၊ သူသည် စစ်မြေပြင်၌ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သနည်း။ ငါ့အား ထိုအရာကို ပြောပြတော်မူပါ၊ ငါသည် အချိန်တိုင်း သူ့အပေါ် အားနည်းမနေစေရန်—ဤသည်ပင် ငါ၏ ဆုတောင်းအပေးတော် ဖြစ်၏။

Verse 15

ईश्वर उवाच । मम संनिहितो यत्र त्वं भविष्यसि दानव । तत्र विष्णुभयं नास्ति वसात्र विगतज्वरः

ဣශ්වරက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဒာနဝ၊ ငါ၏ နီးကပ်သော စနိဟိတရှိရာ၌ သင် နေထိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုနေရာ၌ ဗိဿဏု၏ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လော့၊ ပူပန်ဒုက္ခကင်းစင်၍။”

Verse 16

तस्य देवाधिदेवस्य वेदगर्भस्य संयुगे । शङ्खचक्रधरस्येशा नाहं सर्वे सुरासुराः

နတ်တို့၏အထက်နတ်ဖြစ်သော ဗိဿဏု—ဝေဒ၏ဂರ್ಭ၊ သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်သူ—နှင့် စစ်ပွဲတွင် ငါတောင်မက၊ နတ်နှင့် အသူရအားလုံးပေါင်းစည်းလည်း သူ၏အရှင်မဟုတ်ကြ။

Verse 17

किं पुनर्यो द्विषत्येनं लोकालोकप्रभुं हरिम् । स सुखी वर्तते कालं न निमेषं मतं मम

ထို့ပြင် ပေါ်လွင်သောလောကနှင့် မပေါ်လွင်သောလောက၏ အရှင် ဟရီကို မုန်းတီးသူ၏အကြောင်းကတော့? ငါ့အမြင်အရ သူသည် မျက်တစ်ခတ်တောင် ပျော်ရွှင်စွာ မနေနိုင်။

Verse 18

तस्मात्त्वं परया भक्त्या सर्वभूतहिते रतः । वसिष्यसि चिरं कालमित्युक्त्वादर्शनं गतः

ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်လျက် နေပါ; သင်သည် အချိန်ကြာရှည် အသက်ရှင်မည်။” ဟုဆိုပြီးနောက် နတ်သည် မျက်စိမှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 19

गते चादर्शनं देवे तत्र तीर्थे महामतिः । स्थापयामास देवेशं शिवं शान्तमनामयम्

နတ်သည် မျက်စိမှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ထိုတီရ္ထ၌ မဟာပညာရှိသည် နတ်တို့၏အရှင်ဖြစ်သော ရောဂါကင်း၍ ငြိမ်းချမ်းသော ရှိဝကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 20

तस्मिंस्तीर्थे महादेवं स्थापयित्वा दिवं गतः । तदाप्रभृति तत्पार्थ कम्बुतीर्थमिति श्रुतम् । विख्यातं सर्वलोकेषु महापातकनाशनम्

ထိုတီရ္ထ၌ မဟာဒေဝကို တည်ထောင်ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဟေ ပာရ္ထ၊ ထိုနေရာကို “ကမ္ဗုတီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြပြီး လောကအားလုံးတွင် ထင်ရှားကာ မဟာအပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးသော တီရ္ထဖြစ်သည်။

Verse 21

कम्बुतीर्थे नरः स्नात्वा विधिनाभ्यर्च्य भास्करम् । ऋग्यजुःसाममन्त्रैश्च स्तूयमानो नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ကမ္ဗု-တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သင့်တော်သော ဝိဓိအတိုင်း ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ပူဇော်ကာ၊ ရိဂ်၊ ယဇုစ်၊ သာမ မန္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသူသည် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 22

तस्य पुण्यं समुद्दिष्टं ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तत्सर्वं तु शृणुष्वाद्य ममैव गदतो नृप

ထိုပုဏ္ဏကို ဝေဒပညာကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏများက ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ အို မင်းကြီး၊ ယနေ့ ငါကိုယ်တိုင် ပြောကြားမည့် အရာအားလုံးကို နားထောင်လော့။

Verse 23

ऋग्यजुःसामगीतेषु साङ्गोपाङ्गेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति गायत्रीमात्रमन्त्रवित्

ရိဂ်၊ ယဇုစ်၊ သာမ တေးသံဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းတို့၌ အင်္ဂ-ဥပင်္ဂများနှင့်တကွ ရရှိသော အကျိုးဖလသည်၊ ဂါယတ္ရီကို မန္တရတစ်ပုဒ်တည်းအဖြစ် သိသူလည်း ထိုအကျိုးဖလတူကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 24

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पूजयेद्देवमीशानं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအား တർပဏ ပူဇော်ကာ၊ အီရှာန ဘုရားကို ပူဇော်သူသည် အဂ္နိဋ္ဌိုမ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 25

अकामो वा सकामो वा तत्र तीर्थे कलेवरम् । यस्त्यजेन्नात्र सन्देहो रुद्रलोकं स गच्छति

အလိုဆန္ဒမရှိသူဖြစ်စေ၊ အလိုဆန္ဒရှိသူဖြစ်စေ၊ ထိုတီရ္ထ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူသည်—သံသယမရှိ—ရုဒ္ဒရလောကသို့ သွားရောက်၏။

Verse 120

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်း၏ အဆုံးသတ် သို့မဟုတ် အပြောင်းအလဲကို ညွှန်ပြသော သာသနာရေး အမှတ်အသား)။