Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ရေ၊ ရေဝါ (နရ္မဒါ) မြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ရှိသော အထူးမြတ် ကဟ္လိုဍီ တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။”

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ရှေးကာလကပင် ရှိသီတို့က ထိုကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် တပဿာ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ထိုကို မြှောက်တင်ကာ နရ္မဒါ၏ မဟာရေပြင်အတွင်း၌ တည်စေခဲ့ကြသည်။

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

ကပိလာတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ကပိလာ (အဝါညိုရောင်) နွားကို ဒါနပြုသူ၊ ထို့ပြင် ဤဒိဗ္ဗ အာখ্যာနကိုလည်း နားထောင်သူ—အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထို၏ အကျိုးဖလကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

ဒါနအားလုံးအနက် ကပိလာ-ဒါနသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ရှေးကာလ၌ ရှိသီနှင့် ဒေဝတို့ စုဝေးရာ၌ ဗြာဟ္မဏတို့က ထိုကို ရှာဖွေကာ အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

အသစ်မွေးဖွားပြီးသော လှပသည့် ကပိလာနွားကို အစာရှောင်၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူကာ လှူဒါန်းသူ၏ ကုသိုလ်ဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

အို မဟာဗာဟို! သူသည် သမုဒ္ဒရာများနှင့် ဂူများအပါအဝင်၊ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များနှင့် တောရိုင်းဥယျာဉ်များအပါအဝင် ဤပृथဝီကို တကယ်တမ်း လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏၊ သံသယမရှိ။

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

အို မင်းကြီး! ယခင်က လုပ်ရပ်ဖြင့် ကျူးလွန်ခဲ့သော စကားနှင့် စိတ်၏ အပြစ်အကုန်သည် ကပိလာနွားကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ခုနစ်ဘဝ စုဆောင်းလာသည့်အပြစ်တောင်ပါ။

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

မြေဒါန၊ ငွေကြေး၊ စပါးသီးနှံ၊ ဆင်မြင်း၊ ရွှေစသည့်အရာများကို လှူဒါန်းခြင်းတို့သည် ကပိလာ-ဒါန တစ်ကြိမ်၏ ကုသိုလ်ကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတန်မီ။

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

ထို တီရ္ထ၌ လူသည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ကပိလာနွားကို လှူဒါန်းလျှင်၊ သေပြီးနောက် ဗိဿဏုပုရသို့ ရောက်ကာ အပ္ဆရာအုပ်စုတို့က သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

အို ဘာရတ! နွားမတစ်ကောင်၏—နွားကလေးနှင့်အတူ—အမွှေးအရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် ကာလရှည် စွဝဂ်၌ ပျော်မြူးကစားလျက် နေ၏။

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသောကာလ ပြည့်စုံသွားသောအခါ သူသည် ဤလောကသို့ ပြန်လာ၍ လူ့ဘဝကို ရရှိ၏။ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပြည့်စုံကာ ကြီးမြတ်ချမ်းသာသော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွား၏။

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ဝေဒဗေဒပညာအတိုင်း ဝတ်ပြုကတိများနှင့်အတူ ရေချိုးသန့်စင်၍၊ ရှာස්တရားအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်ကာ၊ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုမှ လွတ်မြောက်လျက်၊ လူသည် ဆောင်းဦးတစ်ရာ (ကောင်းချီးပြည့်ဝသော အရွယ်) တိုင်အောင် အသက်ရှင်၏။

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ဤသို့ အထွတ်အမြတ် ကလ္ဟိုးဍီ တီရ္ထအကြောင်း အားလုံးကို သင်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်း၏ အခမ်းအနားများကို ပြုလုပ်၍ ဖူးမြော်လျှင် အပြစ်ပေါင်းစုံမှ လွတ်ကင်းသည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 119

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ”—အခန်း (Chapter) ကိုညွှန်ပြသော ခေါင်းစဉ် သို့မဟုတ် အဆုံးသတ် အမှတ်အသား။