Adhyaya 117

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက်၊ အို မင်းကြီးတို့၏ အရှင်၊ တြိလိုစန ဟူသော ပုဏ္ဏတီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ သတ္တလောကအားလုံးက ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုသော ဒေဝတို့၏ အရှင် တည်ရှိတော်မူ၏။”

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः

“ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ဘက္တိဖြင့် ရှင်ကရကို ပူဇော်သူသည် သေဆုံးသော် ရုဒြ၏ ဓာမသို့ ရောက်သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။”

Verse 3

कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः

“ကလ္ပအဆုံး ရောက်၍ ပြည့်စုံသော် ထိုနေရာ၌ ကစားပျော်ရွှင်ပြီး ဤနေရာသို့ ပြန်လာသည်။ ထို့နောက် ကွဲကွာခြင်းမရှိဘဲ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် နေထိုင်၍ အားလုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။”

Verse 117

। अध्याय

ဤနေရာသည် အဓျာယ၏ အဆုံးသတ်အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။