Adhyaya 115

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थमङ्गारकं परम् । रूपदं सर्वलोकानां विश्रुतं नर्मदातटे

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ နර්မဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ ထင်ရှားသော အမြတ်ဆုံး အင်္ဂါရက တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုတီရ္ထသည် လူအပေါင်းတို့အား အလှနှင့် အထူးကောင်းမြတ်မှုကို ပေးတော်မူ၏။”

Verse 2

अङ्गारकेण राजेन्द्र पुरा तप्तं तपः किल । अर्बुदं च निखर्वं च प्रयुतं वर्षसंख्यया

အို ရာဇင်ဒြ၊ ရှေးကာလ၌ အင်္ဂါရကသည် ထိုနေရာ၌ တပဿာကို အမှန်တကယ် ပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ နှစ်ကာလအရေအတွက် မတွက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမား၍ အရ္ဗုဒ၊ နိခရ္ဝ နှင့် ပရယုတ အတိုင်း ဖြစ်၏။

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवः परया कृपया नृप । प्रत्यक्षदर्शी भगवानुवाच क्षितिनन्दनम्

ထို့နောက် မင်းကြီး၊ မဟာဒေဝသည် အမြင့်ဆုံးကရုဏာကြောင့် ပီတိဖြစ်၍၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်တွေ့ရသော ဘဂဝန်သည် မြေမိခင်၏ သားတော်အား တိုက်ရိုက် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 4

वरदोऽस्मि महाभाग दुर्लभं त्रिदशैरपि । वरं दास्याम्यहं वत्स ब्रूहि यत्ते विवक्षितम्

“အို မဟာဘဂါ၊ ငါသည် ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ဝရဒာတား ဖြစ်၏—ဒေဝတားတို့အတွက်တောင် ရခဲသော ဆုတောင်းတစ်ပါးပင်။ ချစ်သား ဝတ္စ၊ ငါသည် သင့်အား ဆုတောင်းပေးမည်; သင်လိုချင်သမျှ ပြောလေ।”

Verse 5

अङ्गारक उवाच । तव प्रसादाद्देवेश सर्वलोकमहेश्वर । ग्रहमध्यगतो नित्यं विचरामि नभस्तले

အင်္ဂါရက မိန့်သည်– “အို ဒေဝေရှ၊ အို စကြဝဠာအပေါင်း၏ မဟေရှဝရ၊ သင်၏ ပရသာဒကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ဂြိုဟ်တို့အလယ်၌ နိစ္စတည်နေ၍ ကောင်းကင်ပြင်အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေပါသည်။”

Verse 6

यावद्धराधरो लोके यावच्चन्द्रदिवाकरौ । नद्यो नदाः समुद्राश्च वरो मे चाक्षयो भवेत्

လောက၌ တောင်တန်းများ တည်မြဲနေသမျှ၊ လနှင့် နေ တည်တံ့နေသမျှ၊ မြစ်များ၊ ချောင်းများနှင့် သမုဒ္ဒရာများ ရှိနေသမျှ—ကျွန်ုပ်၏ ဤဝရပေးခြင်းသည် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်ပါစေ။

Verse 7

एवमस्त्विति देवेशो दत्त्वा वरमनुत्तमम् । जगामाकाशमाविश्य वन्द्यमानः सुरासुरैः

ဒေဝတို့၏ အရှင်က “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရကို ပေးသနားကာ၊ ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ထွက်ခွာသွားသည်; ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကလည်း တူညီစွာ ဂါရဝပြုကြ၏။

Verse 8

भूमिपुत्रस्ततस्तस्मिन्स्थापयामास शङ्करम् । गतः सुरालये लोके ग्रहभावे निवेशितः

ထို့နောက် မြေမိခင်၏ သားသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို တည်ထောင်ပူဇော်စေ하였다။ ထို့နောက် သူသည် စုရလောကသို့ သွားရောက်ကာ ဂြဟဒေဝတာ (ဂြိုဟ်နတ်) အဖြစ် အဆင့်အတန်း ချမှတ်ခံရ၏။

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । हुतहोमो जितक्रोधः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပရမေရှဝရကို ပူဇော်သူ၊ မီးထဲသို့ အာဟုတိ ပူဇော်၍ ဟိုးမ (homa) ကို ဆောင်ရွက်သူ၊ ဒေါသကို အနိုင်ယူသူသည်—အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 10

चतुर्थ्यङ्गारके यस्तु स्नात्वा चाभ्यर्चयेद्ग्रहम् । अङ्गारकं विधानेन सप्तजन्मानि भारत

သို့ရာတွင်၊ ဟေ ဘာရတ၊ အင်္ဂါရကနေ့ (အင်္ဂါနေ့/Tuesday) နှင့် တိုက်ဆိုင်သော စတုရ္ထီနေ့၌ ရေချိုးပြီး၊ ဗిధိအတိုင်း ဂြဟဒေဝတာ အင်္ဂါရကကို အဘျာರ್ಚနာပြုသူသည်—ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် မင်္ဂလာအကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 11

दशयोजनविस्तीर्णे मण्डले रूपवान् भवेत् । तत्रैव ता मृतो जन्तुः कामतोऽकामतोऽपि वा । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते

ယောဇနာ ဆယ်တိုင်အကျယ်ရှိသော မဏ္ဍလအတွင်း၌ လူသည် ရုပ်ရည်လှပမှုကို ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ သတ္တဝါတစ်စုံတစ်ရာ သေဆုံးလျှင်—စိတ်ကြိုက်ဖြစ်စေ မဖြစ်စေ—ရုဒ္ရ၏ အနုချရ (အဖော်အပါ) ဖြစ်ကာ ထိုဘုရားရှင်နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်၏။

Verse 115

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — အခန်း/ပိုဒ်ကို ညွှန်ပြသော အဆုံးသတ်မှတ်ချက် (colophon) ဖြစ်သည်။