
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । अयोनिजं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्
သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အလွန်လှပသော တီရ္ထ ‘အယောနိဇ’ သို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် မဟာပုဏ္ဏိယရှိ၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။
Verse 2
अयोनिजे नरः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । पितृदेवार्चनं कृत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
အယောနိဇ၌ လူသည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပရမေရှ్వరကို ပူဇော်ရမည်။ ပိတೃများနှင့် ဒေဝများကို အာရ္ချနာပြုပြီးနောက် အပြစ်အညစ်အကြေးအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။
Verse 3
तत्र तीर्थे तु विधिना प्राणत्यागं करोति यः । स कदाचिन्महाराज योनिद्वारं न पश्यति
ထိုတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းတရားအတိုင်း အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည်၊ အို မဟာရာဇာ၊ ‘ယောနိတံခါး’ ကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်တော့—ဆိုလိုသည်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။
Verse 114
। अध्याय
အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံး — အခန်းအဆုံး အမှတ်အသား။