Adhyaya 112

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थमाङ्गिरसस्य तु । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापविनाशनम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မုနိက မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ နာမဒာမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းရှိ အင်္ဂိရသ တီရ္ထသို့ သွားရမည်၊ ထိုနေရာသည် အပြစ်အားလုံးကို ပယ်ဖျက်ပေးသည်။

Verse 2

पुरासीदङ्गिरानाम ब्राह्मणो वेदपारगः । पुत्रहेतोर्युगस्यादौ चचार विपुलं तपः

ရှေးကာလ၌ အင်္ဂိရာ ဟူသော အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိ၍ ဝေဒကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ယုဂအစတွင် သားတော်ရလိုသဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 3

नित्यं त्रिषवणस्नायी जपन्देवं सनातनम् । पूजयंश्च महादेवं कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः

သူသည် နေ့စဉ် သုံးဆန်ဓျာအချိန်တိုင်း ရေချိုးကာ သနာတန ဒေဝကို မပြတ်မလပ် ဂျပ်ရွတ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ကೃစ္ฉရ၊ စန္ဒြာယဏ စသည့် တင်းကျပ်သော ဝရတများဖြင့် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 4

द्वादशाब्दे ततः पूर्णे तुतोष परमेश्वरः । वरेण छन्दयामास द्विजमाङ्गिरसं वरम्

ဤသို့ ဆယ့်နှစ်နှစ် ပြည့်စုံသွားသောအခါ ပရမေශ්ဝရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ အလွန်မြတ်သော အင်္ဂိရသ ဗြာဟ္မဏကို အပေးအယူ (ဝရ) ဖြင့် ဝမ်းမြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 5

वव्रे स तु महादेवं पुत्रं पुत्रवतां वरम् । वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम्

သူသည် မဟာဒေဝထံမှ သားတော်တစ်ပါးကို တောင်းခံ၏—သားရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ဝေဒဗိဒ္ယာနှင့် ဝရတများ၌ ပြည့်စုံ၍ စနာတကဖြစ်ကာ သာස්တရအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်စေလို၏။

Verse 6

देवानां मन्त्रिणं राजन् सर्वलोकेषु पूजितम् । ब्रह्मलक्ष्म्याः सदावासमक्षयं चाव्ययं सुतम्

အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့၏ အမတ်အကြံပေးဖြစ်၍ လောကအားလုံးတွင် ပူဇော်ခံရမည့် သားတော်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။ ဗြဟ္မ-လက္ခမီ၏ အမြဲတမ်းတည်ရာ၊ မကုန်ခန်း မလျော့နည်း မပျက်စီးသော သားတော်ဖြစ်ပါစေ။

Verse 7

तथाभिलषितः पुत्रः सर्वविद्याविशारदः । भविष्यति न सन्देहश्चैवमुक्त्वा ययौ हरः

ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်လိုလားသော သားတော်သည် ဗိဒ္ယာအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်မည်—သံသယမရှိ။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဟရ (ရှီဝ) ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 8

वरैरङ्गिरसश्चापि बृहस्पतिरजायत । यथाभिलषितः पुत्रो वेदवेदाङ्गपारगः

ထိုကောင်းချီးများကြောင့် အင်္ဂိရသထံ၌ ဗြဟ္စပတိ မွေးဖွားလာသည်။ အလိုရှိသည့် သားတော်ဖြစ်၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ပိုင်နိုင်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 9

जाते पुत्रेऽङ्गिरास्तत्र स्थापयामास शङ्करम् । हृष्टतुष्टमना भूत्वा जगामोत्तरपर्वतम्

သားတော် မွေးဖွားသည့်အခါ အင်္ဂိရသသည် ထိုနေရာ၌ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကို တည်ထောင်ပူဇော်စေ하였다။ ထို့နောက် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်တင်းတိမ်၍ မြောက်ဘက်တောင်သို့ သွားလေ၏။

Verse 10

तत्र चाङ्गिरसे तीर्थे यः स्नात्वा पूजयेच्छिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति

အင်္ဂိရသ တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ရှီဝကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 11

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । इच्छते यश्च यं कामं स तं लभति मानवः

သားမရှိသူသည် သားကို ရရှိ၏၊ ဆင်းရဲသူသည် ဥစ္စာကို ရရှိ၏။ လူသည် မည်သည့်ဆန္ဒကို မျှော်လင့်ပါစေ၊ ဤသန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်အာနုභာဝကြောင့် ထိုဆန္ဒကိုပင် ရရှိ၏။

Verse 112

। अध्याय

အခန်း — အခန်းအဆုံးကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား။