Adhyaya 11

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । अहो महत्पुण्यतमा विशिष्टा क्षयं न याता इह या युगान्ते । तस्मात्सदा सेव्यतमा मुनीन्द्रैर्ध्यानार्चनस्नानपरायणैश्च

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– အဟို! ဤအရာသည် အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၍ ထူးကဲလှသည်။ ယုဂအဆုံး၌ပင် မပျက်စီး။ ထို့ကြောင့် သမาธိ၊ ပူဇော်အာရ္ချနာ နှင့် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးတရားတို့၌ အလေးထားသော မုနိဣန္ဒြတို့အတွက် အမြဲတမ်း အထူးသင့်တော်စွာ ဆည်းကပ်ရမည်။

Verse 2

यामाश्रित्य गता मोक्षमृषयो धर्मवत्सलाः । ये त्वयोक्तास्तु नियमा ऋषीणां वेदनिर्मिताः

ထိုအရာကို အားကိုး၍ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော ရှိသီတို့သည် မောက္ခကို ရရှိကြ၏။ ထို့ပြင် သင်ပြောခဲ့သော စည်းကမ်းများသည်—ရှိသီတို့၏ နိယမများဖြစ်၍ ဝေဒမှ ထုတ်ဖော်တည်ဆောက်ထားသော—

Verse 3

मोक्षावाप्तिर्भवेद्येषां नियमैश्च पृथग्विधैः । दशद्वादशभिर्वापि षड्भिरष्टाभिरेव वा

သူတို့အတွက် နိယမအမျိုးမျိုးကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မောက္ခရရှိခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်လာသည်—ဆယ်ပါးဖြစ်စေ၊ ဆယ့်နှစ်ပါးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ခြောက်ပါးသာဖြစ်စေ၊ ရှစ်ပါးဖြစ်စေ။

Verse 4

त्रिभिस्तथा चतुर्भिर्वा वर्षैर्मासैस्तथैव च । मुच्यन्ते कलिदोषैस्ते देवेशानसमर्चनात्

သုံးနှစ် သို့မဟုတ် လေးနှစ်အတွင်း—သို့တည်းမဟုတ် လအနည်းငယ်အတွင်းပင်—ဒေဝတို့၏ အရှင် ဣရှာနကို ပူဇော်အာရ္ချနာပြုခြင်းကြောင့် ထိုသူတို့သည် ကလိ၏ အပြစ်ဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 5

ब्रह्माणं वा सुरश्रेष्ठ केशवं वा जगद्गुरुम् । अर्चयन्पापमखिलं जहात्येव न संशयः

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဗြဟ္မာကိုဖြစ်စေ၊ ကေရှဝ—လောက၏ဂုရု—ကိုဖြစ်စေ ပူဇော်အာရ္ချနာပြုသူသည် အပြစ်အားလုံးကို မလွဲမသွေ စွန့်လွှတ်နိုင်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 6

एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । यस्मिन्संसारगहने निमग्नाः सर्वजन्तवः । ते कथं त्रिदिवं प्राप्ता इति मे संशयो वद

အို အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ သတ္တဝါအားလုံးသည် သံသရာ၏ ထူထပ်သောတောအုပ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) ကို မည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သနည်း။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ သံသယဖြစ်သည်—ပြောပြပါ။

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । जन्मान्तरैरनेकैस्तु मानुष्यमुपलभ्यते । भक्तिरुत्पद्यते चात्र कथंचिदपि शङ्करे

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်— မွေးဖွားမှုများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ လူ့ဘဝကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ဤဘဝ၌ မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ ရှင်ကရ (ရှီဝ) အပေါ် ဘက္တိလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 8

तीर्थदानोपवासानां यज्ञैर्देवद्विजार्चनैः । अवाप्तिर्जायते पुंसां श्रद्धया परया नृप

အို မင်းကြီးရေ၊ တီရ္ထယာတရာ၊ ဒါန၊ ဥပဝါသ၊ ယဇ္ဉ၊ နတ်များနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ပူဇော်ခြင်းတို့၏ အမှန်တကယ်သော အကျိုးသည် လူတို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါ (ယုံကြည်မှု) ကြောင့်သာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 9

तस्माच्छ्रद्धा प्रकर्तव्या मानवैर्धर्मवत्सलैः । ईशोऽपि श्रद्धया साध्यस्तेन श्रद्धा विशिष्यते

ထို့ကြောင့် ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသော လူတို့သည် သဒ္ဓါကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။ အကြောင်းမူကား အရှင်ဘုရားကိုပင် သဒ္ဓါဖြင့်သာ ရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် သဒ္ဓါသည် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 10

अन्यथा निष्फलं सर्वं श्रद्धाहीनं तु भारत । तस्मात्समाश्रयेद्भक्तिं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

အို ဘာရတ၊ ယုံကြည်ခြင်း(श्रद्धा) မရှိလျှင် လုပ်ဆောင်သမျှ အားလုံး အကျိုးမဲ့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ရုဒြ(ရှီဝ) ထံသို့ ဘက္တိဖြင့် ခိုလှုံသင့်၏။

Verse 11

। अध्याय

အဓ္ဓာယ—ဤသည်မှာ အခန်း(Chapter) အမှတ်အသားဖြစ်၍ သာသနာတော်စာတမ်းတွင် အပိုင်းသစ် စတင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။

Verse 12

तामसी सर्वलोकस्य त्रिविधं च फलं लभेत् । ते कर्मफलसंयोगादावर्तन्ते पुनःपुनः

တမသိက စိတ်သဘောကြောင့် လောကရှိ သတ္တဝါတို့သည် သုံးမျိုးသော အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိကြ၏။ ကမ္မဖလနှင့် ဆက်နွယ်နေသဖြင့် သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်လှည့်ပတ်ကြ၏။

Verse 13

जन्मान्तरशतैस्तेषां ज्ञानिनां देवयाजिनाम् । देवत्रये भवेद्भक्तिः क्षयात्पापस्य कर्मणः

ဒေဝတို့ကို ယဇ္ဉာပူဇာပြုသော ပညာရှိတို့အတွက်၊ ရာချီသော မွေးဖွားမှုများအပြီး၌ ပာပကမ္မ ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ ဒေဝသုံးပါးထံသို့ ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 14

ईशानात्तु पुनर्मोक्षो जायते छिन्नसंशयः । ये पुनर्नर्मदातीरमाश्रित्य द्विजपुंगवाः

သို့ရာတွင် အီရှာန(ရှီဝ) ထံမှသာ မောက္ခ ရရှိသည်မှာ သံသယကင်း၏။ ထို့ပြင် ဒွိဇတို့အနက် အထူးမြတ်သူများက နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုးခိုလှုံကြသော်…

Verse 15

त्रयीमार्गमसन्दिग्धास्ते यान्ति परमां गतिम् । एकाग्रमनसो ये तु शङ्करं शिवमव्ययम्

ဝေဒသုံးပါး၏ မာဂ်၌ မသံသယ မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ကြည်သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ သင်္ကရ—မပျက်မယွင်းသော ရှိဝ—၌ တည်သူတို့သည်…

Verse 16

अर्चयन्तीह निरताः क्षिप्रं सिध्यन्ति ते जनाः । कालेन महता सिद्धिर्जायतेऽन्यत्र देहिनाम्

ဤနေရာ၌ ဘုရားပူဇော်အာရ္ချနာကို သဒ္ဓါဖြင့် မပြတ်လုပ်ဆောင်သူတို့သည် မကြာမီ စိဒ္ဓိကို ရကြ၏။ အခြားနေရာများတွင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ စိဒ္ဓိသည် အချိန်အလွန်ကြာမှသာ ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 17

नर्मदायाः पुनस्तीरे क्षिप्रं सिद्धिरवाप्यते । षड्भिर्वर्षैस्तु सिध्यन्ति ये तु सांख्यविदो जनाः

နရ္မဒါမြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်း၌ စိဒ္ဓိကို လျင်မြန်စွာ ရနိုင်သည်။ စာံခ္ယာဗေဒကို ကျွမ်းကျင်သိရှိသူတို့ပင် ထိုနေရာ၌ ခြောက်နှစ်အတွင်း ပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 18

वैष्णवा ज्ञानसम्पन्नास्तेऽपि सिध्यन्ति चाग्रतः । सर्वयोगविदो ये च समुद्रमिव सिन्धवः

ဗိဿဏဝ (Vaiṣṇava) များအနက် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံသူတို့သည်လည်း ထိုနေရာ၌ ရှေ့တန်းက စိဒ္ဓိကို ရကြ၏။ ထို့ပြင် ယောဂအားလုံးကို သိကျွမ်းသူတို့သည် ပင်လယ်သို့ စီးဝင်သည့် မြစ်များကဲ့သို့ ပြည့်ဝမှုသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 19

एकीभवन्ति कल्पान्ते योगे माहेश्वरे गताः । सर्वेषामेव योगानां योगो माहेश्वरो वरः

မာဟေရှဝရ ယောဂ၌ ဝင်ရောက်သူတို့သည် ကပ္ပအဆုံး၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြ၏။ ယောဂအားလုံးအနက် မာဟေရှဝရ ယောဂသည် အကောင်းဆုံး အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထား၏။

Verse 20

तमासाद्य विमुच्यन्ते येऽपि स्युः पापयोनयः । शिवमर्च्य नदीकूले जायन्ते ते न योनिषु

ထိုသန့်ရှင်းသောဌာန (ရှီဝ) သို့ ရောက်လျှင် အပြစ်ပြည့်ဝသော မွေးဖွားမှုရှိသူတို့ပင် လွတ်မြောက်ကြသည်။ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ ရှီဝကို ပူဇော်ပြီးနောက် သာမန်ဂರ್ಭယောနီများတွင် ထပ်မံမမွေးဖွားတော့။

Verse 21

गतिरेषा दुरारोहा सर्वपापक्षयंकरी । मुच्यन्ते मङ्क्षु संसाराद्रेवामाश्रित्य जन्तवः

ဤလမ်းကြောင်းသည် တက်ရခက်သော်လည်း အပြစ်အားလုံးကို ချေဖျက်ပေးသည်။ ရေဝါ (Revā) ကို အားကိုးခိုလှုံသော သတ္တဝါတို့သည် သံသရာမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 22

तस्मात्स्नायी भवेन्नित्यं तथा भस्मविलेपनः । नर्मदातीरमासाद्य क्षिप्रं सिद्धिमवाप्नुयात्

ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် ရေချိုးသင့်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဗိဘူတိ (ပြာသန့်) ကိုလည်း လိမ်းသင့်သည်။ နရမဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် လျင်မြန်စွာ စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) ကို ရနိုင်သည်။

Verse 23

त्रिकालं पूजयेच्छान्तो यो नरो लिङ्गमादरात् । सर्वरोगविनिर्मुक्तः स याति परमां गतिम्

စိတ်ငြိမ်သက်၍ တစ်နေ့သုံးချိန်တွင် လိင်္ဂကို လေးစားစွာ ပူဇော်သော ယောက်ျားသည် ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်သည်။

Verse 24

षड्भिः सिध्यति मसैस्तु यद्यपि स्यात्स पापकृत् । ये पुनः शुद्धमनसो मासैः शुध्यन्ति ते त्रिभिः

သူသည် အပြစ်ပြုသူဖြစ်နေသော်လည်း ခြောက်လအတွင်း စိဒ္ဓိကို ရနိုင်သည်။ သို့သော် စိတ်သန့်ရှင်းသူတို့သည် သုံးလအတွင်းပင် သန့်စင်လာကြသည်။

Verse 25

यथा दिनकरस्पृष्टं हिमं शैलाद्विशीर्यन्ते । तद्वद्विलीयते पापं स्पृष्टं भस्मकणैः शुभैः

တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းသည် နေရောင်ထိလျှင် ပျော်လဲသကဲ့သို့၊ မင်္ဂလာရှိသော သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာမြင့်) အမှုန်များ ထိတွေ့လျှင် အပြစ်လည်း ပျော်လဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 26

वैनतेयभयत्रस्ता यथा नश्यन्ति पन्नगाः । तद्वत्पापानि नश्यन्ति भस्मनाभ्युक्षितानि ह

ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ကိုကြောက်ရွံ့၍ မြွေများ ပျက်စီးသကဲ့သို့၊ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ ဖြင့် ပက်ဖျန်း သို့မဟုတ် လိမ်းသုတ်ခံရလျှင် အပြစ်များလည်း ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 27

नर्मदातोयपूतेन भस्मनोद्धूलयन्ति ये । सद्यस्ते पापसङ्घाच्च मुच्यन्ते नात्र संशयः

နရမဒါမြစ်ရေဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဘသ္မ ကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် လိမ်းသုတ်သူတို့သည် အပြစ်အစုအဝေးကြီးမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ကြသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 28

व्रतं पाशुपतं भक्तया यथोक्तं पालयन्ति ये । शूद्रान्नेन विहीनास्तु ते यान्ति परमां गतिम्

ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုဖြင့် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ပာရှုပတ ဝရတ ကိုတိတိကျကျ ထိန်းသိမ်းကျင့်သုံးပြီး၊ ရှုဒ္ရ ပေးသော အစာအဟာရကို မမှီခိုသူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ကြသည်။

Verse 29

अमृतं ब्राह्मणस्यान्नं क्षत्रियान्नं पयः स्मृतम् । वैश्यान्नमन्नमेव स्याच्छूद्रान्नं रुधिरं स्मृतम्

ဗြာဟ္မဏ၏ အစာကို အမృతကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။ က္ෂတ္တရိယ၏ အစာကို နို့ကဲ့သို့ဟု ဆိုကြသည်။ ဝိုင်ရှျ၏ အစာသည် အစာသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုဒ္ရ၏ အစာကို သွေးကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 30

शूद्रान्नरससंपुष्टा ये म्रियन्ते द्विजोत्तमाः । ते तपोज्ञानहीनास्तु काका गृध्रा भवन्ति ते

ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့အနက်၊ ရှုဒြာပေးသော အစာ၏ အရသာဖြင့် ပျိုးထောင်ခံကာ သေဆုံးသူတို့သည် တပဿနှင့် ဓမ္မဉာဏ်ကင်းမဲ့သွား၍ ကော်နှင့် လင်းတ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 31

दुष्कृतं हि मनुष्याणामन्नमाश्रित्य तिष्ठति । यो यस्यान्नं समश्नाति स तस्याश्नाति किल्बिषम्

အမှန်တကယ် လူတို့၏ ဒုက္ကရိယာသည် အစာ၌ ကပ်လျက်တည်နေသည်။ မည်သူမဆို အခြားသူ၏ အစာကို စားလျှင် တကယ်တမ်း ထိုသူ၏ အပြစ်ကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 32

विशेषाद्यतिधर्मेण तपोलौल्यं समाश्रिताः । नरकं यान्त्यसन्दिग्धमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

အထူးသဖြင့် ယတိဓမ္မ၏ စည်းကမ်းကို ခံယူထားသော်လည်း တပဿအပေါ် လောဘတဏှာကို ကပ်ငြိနေသူတို့သည် မသံသယဘဲ နရကသို့ သွားရသည်ဟု ရှင်သင်္ကရက မိန့်ကြား하였다။

Verse 33

ईदृग्रूपाश्च ये विप्राः पाशुपत्ये व्यवस्थिताः । ते महत्पापसंघातं दहन्त्येव न संशयः

ဤသို့သော သဘောသဘာဝရှိသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ပာရှုပတ မာဂ်၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်လျှင် အပြစ်အစုအဝေးကြီးကို မီးရှို့ပျက်စီးစေသည်—မသံသယရှိ။

Verse 34

विडम्बेन च संयुक्ता लौलुप्येन च पीडिताः । असंग्राह्या इत्येवं श्रुतिनोदना

ဟန်ဆောင်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းကာ လောဘကြောင့် ဖိစီးခံရသူတို့သည် “လက်မခံထိုက်သူ” ဟု ဆို၏—ဤသည်မှာ ရှရုတိ၏ သတိပေးတော်မူချက် ဖြစ်သည်။

Verse 35

मातापितृकृतैर्दोषैरन्ये केचित्स्वकर्मजैः । नष्टा ज्ञानावलेपेन अहङ्कारेणऽपरे

အချို့သည် မိဘတို့ပြုခဲ့သော အပြစ်အနာအဆာကြောင့် ပျက်စီးကြသည်၊ အချို့သည် ကိုယ့်ကံမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်ကြောင့် ပျက်စီးကြသည်။ အခြားသူတို့သည် ပညာအပေါ် မာန်တက်ခြင်းကြောင့် လဲကျကြပြီး၊ တချို့သည် အဟင်္ကာရ (အတ္တ) ကြောင့် ပျက်စီးကြသည်။

Verse 36

शाङ्करे प्रस्थिता धर्मे ये स्मृत्यर्थबहिष्कृताः । क्लिश्यमानास्तु कलेन ते यान्ति परमां गतिम्

ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ ဓမ္မလမ်းကို လျှောက်လှမ်းသူတို့သည်—စမృతိ (Smṛti) ၏ စည်းကမ်းကြောင့် ဖယ်ရှားခံရသော်လည်း—ကလိယုဂ၏ အခက်အခဲကို ခံရင်း နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမဂတိ) ကို ရောက်ကြသည်။

Verse 37

अश्रद्दधानाः पुरुषा मूर्खा दम्भविवर्धिताः । न सिध्यन्ति दुरात्मानः कुदृष्टान्तार्थकीर्तनाः

ယုံကြည်မှု (śraddhā) မရှိသူ၊ မိုက်မဲသူ၊ လိမ်လည်ဟန်ဆောင်မှုကြောင့် မာန်တက်ကြီးထွားသူတို့သည် မအောင်မြင်ကြ။ မကောင်းသောစိတ်ရှိ၍ ဥပမာများကို လွဲမှားစွာယူကာ အဓိပ္ပါယ်ကို ကွေ့ကောက်ပြောဆိုသူတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ စိဒ္ဓိကို မရောက်နိုင်ကြ။

Verse 38

महाभाग्येऽपि तीर्थस्य शाङ्करं व्रतमास्थिताः । वियोनिं यान्त्यसन्दिग्धं लौलुप्येन समन्विताः

တီရ္ထ (tīrtha) သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးသော်လည်း လောဘနှင့်ပြည့်နေကာ ရှိုင်ဝ (Śaiva) ဝရတ (vrata) ကို ထမ်းဆောင်သူတို့သည် မသံသယဘဲ မသင့်လျော်သော ယိုးနိသို့ ကျရောက်၍ နိမ့်ကျသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရကြသည်။

Verse 39

न तीर्थैर्न च दानैश्च दुष्कृतं हि विलुप्यते । अज्ञानाच्च प्रमादाच्च कृतं पापं विनश्यति

တီရ္ထသို့ သွားရောက်ပူဇော်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒါနပေးခြင်းသာဖြင့် မကောင်းကံ (ဒုෂ్కృత) သည် အမှန်တကယ် မပျောက်ကွယ်နိုင်။ သို့သော် အဝိဇ္ဇာ သို့မဟုတ် ပေါ့လျော့မှုကြောင့် ပြုမိသော အပြစ်သည် မှန်ကန်သော နားလည်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှု (သမယမ) ပေါ်ထွန်းလာသော် ပျက်စီးနိုင်သည်။

Verse 40

एवं ज्ञात्वा तु विधिना वर्तितव्यं द्विजातिभिः । परं ब्रह्म जपद्भिश्च वार्तितव्यं मुहुर्मुहुः

ဤသို့ သိပြီးနောက် ဒွိဇာတိတို့သည် ဓမ္မဝိနယအတိုင်း စည်းကမ်းတကျ ကျင့်ကြံရမည်။ ထို့ပြင် ပရမဗြဟ္မကို ဇပ (japa) ပြုသူတို့သည် ထိုအတ္ထကို မကြာမကြာ ထပ်တလဲလဲ သတိပြု၍ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 41

ऊर्ध्वरूपं विरूपाक्षं योऽधीते रुद्रमेव च । ईशानं पश्यते साक्षात्षण्मासात्सङ्गवर्जितः

‘ဦရ္ဓဝရူပ’ နှင့် ‘ဝိရူပါက္ခ’ ဟူသော စတုတ္တရများကို လေ့လာ၍ ရုဒြပాఠကိုလည်း ရွတ်ဖတ်ကာ လောကီအဆက်အသွယ်ကင်းစင်နေသူသည် ခြောက်လအတွင်း အီရှာန (ရှီဝ) ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 42

संहिताया दशावृत्तीर्यः करोति सुसंयतः । नर्मदातटमाश्रित्य स मुच्येत्सर्वपातकैः

စည်းကမ်းတကျ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်၍ နရ္မဒါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်ကာ သံဟိတာကို ဆယ်ကြိမ် ရွတ်ဖတ်သူသည် အပြစ်ကြီးအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 43

पुराणसंहितां वापि शैवीं वा वैष्णवीमपि । यः पठेन्नर्मदातीरे शिवाग्रे स शिवात्मकः

ပုရာဏသံဟိတာဖြစ်စေ၊ ရှိုင်ဝသံဟိတာဖြစ်စေ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝသံဟိတာဖြစ်စေ—နရ္မဒါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရှီဝ၏ရှေ့မှောက်၌ ရွတ်ဖတ်သူသည် ရှီဝသဘာဝတူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 44

आ भूतसंक्षयं यावत्स्वर्गलोके महीयते । संसाख्यसनं हातुं पुरा प्रोक्तं तु नन्दिना

သတ္တဝါတို့ ပျက်သုဉ်းသည့်ကာလတိုင်အောင် သူသည် သုဝဏ္ဏလောက (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ဤ ‘သံစာချာသန’ ဟူသော လောကီချည်နှောင်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် စည်းကမ်းသဘောတရားကို ယခင်က နန္ဒီက ဟောကြားသင်ပြခဲ့သည်။

Verse 45

देवर्षिसिद्धगन्धर्वसमवाये शिवालये । नन्दिगीतामिमां राजञ्छृणुष्वैकमनाः शुभाम्

သီဝဘုရား၏ ဗိမာန်တော်၌ ဒေဝရိရှီ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ စုဝေးရာအလယ်တွင်—အို မင်းကြီး၊ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နန္ဒီ၏ မင်္ဂလာသီချင်းကို နားထောင်ပါ။

Verse 46

स्वर्गमोक्षप्रदां पुण्यां संसारभयनाशिनीम्

ဤသည်မှာ မင်္ဂလာနှင့် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍—ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို ပေးစွမ်းကာ—သံသရာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 47

संसारगह्वरगुहां प्रविहातुमेतां चेदिच्छथ प्रतिपदं भवतापखिन्नाः । नानाविधैर्निजकृतैर्बहुकर्मपाशैर्बद्धाः सुखाय शृणुतैकहितं मयोक्तम्

သင်တို့သည် သံသရာ၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဒုက္ခကြောင့် ခြေလှမ်းတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ၊ သံသရာ၏ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းဂူမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုကြသော်—ကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သည့် ကမ္မအမျိုးမျိုးကြောင့် အလုပ်ကံကြိုးဖမ်းများစွာဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော်လည်း—သင်တို့၏ အကျိုးနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုအတွက် ငါဆိုသော အကျိုးရှိသော ဥပဒေသတစ်ပါးတည်းကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 48

शक्र वक्रगतिं मा गा मा कृथा यम यातनाम् । चेतः प्रचेतः शमय लौलुप्यं त्यज वित्तप

အို ရှက္ကရ၊ ကောက်ကွေ့သောလမ်းကို မသွားနှင့်; ယမလောက၌ ဒဏ်ရာဒုက္ခကို မဖန်တီးနှင့်။ အို စိတ်ရေ၊ သတိရှိလော့—ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေ၊ လောဘကို စွန့်လွှတ်လော့၊ အို ဓနရှင်။

Verse 49

दीनानाथविशिष्टेभ्यो धनं सर्वं परित्यज । यदि संसारजलधेर्वीचीप्रेङ्खोल्लनातुरः

ဆင်းရဲသူနှင့် အားကိုးရာမဲ့သူတို့ထံ—အထူးသဖြင့် ထိုသို့လိုအပ်သူတို့ထံ—သင်၏ ဓနအားလုံးကို ဒါနအဖြစ် စွန့်လွှတ်လော့။ သံသရာပင်လယ်၏ လှိုင်းများက လှုပ်ယမ်းပစ်သဖြင့် သင် စိတ်ပင်ပန်းနေလျှင်။

Verse 50

जन्मोद्विग्नं मृतेस्त्रस्तं ग्रस्तं कामादिभिर्नरम् । स्रस्तं यो न यमादिभ्यः पिनाकी पाति पावनः

မွေးဖွားခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်၍ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ကာ ကာမနှင့် အခြားကိလေသာတို့က ဖမ်းဆီးထားသော လူကို သန့်ရှင်းမြတ်သော ပိဏာကီ ရှိဝက ကာကွယ်၍ ယမနှင့် တူသူတို့၏ လက်ထဲ မကျစေသည်။

Verse 51

मा धेहि गर्वं कीनाश हास्यं यास्यसि पीडयन् । प्राणिनं सर्वशरणं तद्भावि शरणं तव

အို ကပ်စီးနည်းသူ၊ မာနမထားနှင့်။ သတ္တဝါကို နှိပ်စက်နေစဉ် သင်သည် ရယ်စရာအဖြစ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သော အရှင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သင်၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာမည်။

Verse 52

कालः करालको बालः को मृत्युः को यमाधमः । शिवविष्णुपराणां हि नराणां किं भयं भवेत्

ရှီဝနှင့် ဝိෂ္ဏုကို အလုံးစုံအပ်နှံ၍ ဘက္တိပြုသူတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကာလတောင် ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်—သေခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ၊ အောက်တန်း ယမဆိုတာ ဘာလဲ။ သူတို့အတွက် ဘယ်လိုကြောက်ရွံ့မှု ရှိနိုင်မလဲ။

Verse 53

भवभारार्तजन्तूनां रेवातीरनिवासिनाम् । भर्गश्च भगवांश्चैव भवभीतिविभेदनौ

လောကသံသရာ၏ အလေးချိန်ကြောင့် နာကျင်သော သတ္တဝါတို့အတွက်၊ အထူးသဖြင့် ရေဝါမြစ်ကမ်းနားတွင် နေထိုင်သူတို့အတွက်၊ ဘာရ္ဂ (ရှီဝ) နှင့် ဘဂဝန် (ဝိෂ္ဏု) တို့သည် သံသရာကြောက်ရွံ့မှုကို ခွဲဖျက်ပျက်စီးစေသော နှစ်ပါးဖြစ်သည်။

Verse 54

शिवं भज शिवं ध्याय शिवं स्तुहि शिवं यज । शिवं नम वराक त्वं ज्ञानं मोक्षं यदीच्छसि

ရှီဝကို ဘက္တိပြု၊ ရှီဝကို သမาธိဖြင့် စူးစမ်း၊ ရှီဝကို ချီးမွမ်း၊ ရှီဝအတွက် ယဇ္ဉ ပြုလော့။ အို အားနည်းသူ၊ ရှီဝကို နမസ്കာရပြုလော့—အကယ်၍ သင်သည် အမှန်တရား ဉာဏ်နှင့် မောက္ခကို လိုလားပါက။

Verse 55

पठ पञ्चाननं शास्त्रं मन्त्रं पञ्चाक्षरं जप । धेहि पञ्चात्मकं तत्त्वं यज पञ्चाननं परम्

မျက်နှာငါးပါးရှင် ပဉ္စာနန၏ သာသနာတော်အုပ်သင်္ကာကို လေ့လာပါ; ပဉ္စာက္ခရာ မန္တရကို ဇပ်ပါ; ငါးမျိုးတတ္တဝကို စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်ပါ; ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဉ္စာနနကို ပူဇော်ပါ။

Verse 56

किं तैः कर्मगणैः शोच्यैर्नानाभावविशेषितैः । यदि पञ्चाननः श्रीमान् सेव्यते सर्वथा शिवः

ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးကြောင့် ကွဲပြားနေသော သနားဖွယ် ကర్మနှင့် အခမ်းအနားအစုအဝေးများသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း၊ အကယ်၍ ဂုဏ်တော်ပြည့်ဝသော ပဉ္စာနန ရှိဝကို နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် စိတ်အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်နိုင်လျှင်။

Verse 57

किं संसारगजोन्मत्तबृंहितैर्निभृतैरपि । यदि पञ्चाननो देवो भावगन्धोपसेवितः

လောက၏ မူးယစ်သွားသော ဆင်ကြီး၏ ဟွန်းသံကိုသာ ပြန်လည်တုန့်ပြန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော၊ ထိန်းချုပ်ထားပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်သော စကားများပင် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း—အတွင်းစိတ် ဘက္တိ၏ အနံ့သင်းဖြင့် ပဉ္စာနန ဒေဝကို မပူဇော်လျှင်။

Verse 58

रे मूढ किं विषादेन प्राप्य कर्मकदर्थनाम् । भवानीवल्लभं भीमं जप त्वं भयनाशनम्

အို မိုက်မဲသူ၊ ကိုယ့်ကံကြောင့် ဖြစ်လာသော အရှက်တရားကို ရပြီးနောက် ဘာကြောင့် စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းနေရသနည်း။ ဘဝါနီ၏ ချစ်သူ “ဘီမ” ကို ဇပ်ပါ—သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 59

नर्मदातीरनिलयं दुःखौघविलयंकरम् । स्वर्गमोक्षप्रदं भर्गं भज मूढ सुरेश्वरम्

အို မ भ्रमသူ၊ နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်တော်မူ၍ ဒုက္ခရေကြီးကို ပျော်ဝင်ဖျက်ဆီးတော်မူသည့်၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို ပေးတော်မူသည့်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင် “ဘရ္ဂ” ကို ဆည်းကပ်ပါ။

Verse 60

विहाय रेवां सुरसिन्धुसेव्यां तत्तीरसंस्थं च हरं हरिं च । उन्मत्तवद्भावविवर्जितस्त्वं क्व यासि रे मूढ दिगन्तराणि

နတ်တို့တောင် ဆည်းကပ်ကြသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ရေဝါမြစ်ကို စွန့်ပြီး၊ သူမ၏ ကမ်းနား၌ တည်ရှိသော ဟရ (ရှီဝ) နှင့် ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) ကိုပါ ပစ်ပယ်ကာ—အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မှန်ကန်သော ဘာဝနာမရှိဘဲ—ဟေ မိုက်သူ၊ အဝေးအရပ်ရပ်သို့ ဘယ်ကို လှည့်လည်သွားနေသနည်း။

Verse 61

भज रेवाजलं पुण्यं यज रुद्रं सनातनम् । जप पञ्चाक्षरीं विद्यां व्रज स्थानं च वाञ्छितम्

ရေဝါ၏ ပုဏ္ဏသန့်ရေကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်လော့; နိရန္တရ ရုဒ္ဒရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လော့။ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရဗိဒ္ဓာကို ဂျပ်လော့; ထို့နောက် မိမိလိုလားသော ဓာမကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 62

क्लेशयित्वा निजं कायमुपायैर्बहुभिस्तु किम् । भज रेवां शिवं प्राप्य सुखसाध्यं परं पदम्

နည်းလမ်းမျိုးစုံ စီမံကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘာကြောင့် ဒုက္ခပေးရသနည်း။ ရေဝါကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်၍ ရှီဝကို ရယူလော့; ထို့နောက် သူတို့၏ ကရုဏာကြောင့် လွယ်ကူစွာ ပြည့်စုံနိုင်သော အမြင့်ဆုံး ပဒကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 63

एवं कैलासमासाद्य नदीं स शिवसन्निधौ । जगौ यल्लोकपालानां तन्मयोक्तं तवाधुना

ဤသို့ ကိုင်လာသကို ရောက်ပြီး၊ ရှီဝ၏ အနီးတော်၌ သူသည် လောကပာလတို့အား ပြောကြားခဲ့သမျှ—ထိုအကြောင်းကိုပင် ယခု သင့်အား ငါ ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

Verse 64

मार्कण्डेय उवाच । स्नानदानपरो यस्तु नित्यं धर्ममनुव्रतः । नर्मदातीरमाश्रित्य मुच्यते सर्वपातकैः

မာရ္ကဏ္ဍေယက မိန့်သည်—နေ့စဉ် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်း၌ အားထုတ်၍ နေ့တိုင်း ဓမ္မကို လိုက်နာသူသည် နရမဒာမြစ်ကမ်းကို အားကိုးလျှင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 65

विधिहीनो जपेन्नित्यं वेदान्सर्वाञ्छतं समाः । मृत्युलाङ्गलजाप्येन समो योऽप्यधिको गुणैः

အကယ်၍ အခမ်းအနားနည်းလမ်းမပြည့်စုံဘဲ နေ့စဉ် ရာနှစ်တိုင်တိုင် ဝေဒတော်အားလုံးကို ဇပ (japa) ပြုရွတ်ဆိုနေသော်လည်း၊ မృတ்யု-လောင်းဂလ မန္တရ ဇပမှ ရရှိသော ပုဏ္ဏိယနှင့် အများဆုံးတန်းတူသာ ဖြစ်မည်; ထိုဇပသည် ဂုဏ်သတ္တိအားဖြင့် ထို့ထက်ပင် မြင့်မြတ်လွန်ကဲသည်။

Verse 66

बीजयोन्यविशुद्धस्तु यथा रुद्रं न विन्दति । तथा लाङ्गलमन्त्रोऽपि न तिष्ठति गतायुषि

မျိုးစေ့နှင့် မျိုးရိုးမသန့်ရှင်းသူသည် ရုဒြ (Rudra) ကို မရနိုင်သကဲ့သို့၊ လောင်းဂလ မန္တရလည်း အသက်တမ်းကုန်ခမ်းသွားသူ—အာတ్మိကအားနည်း၍ ချို့ယွင်းသွားသူ—အတွက် မတည်မြဲ မထိရောက်တော့ပေ။

Verse 67

गायत्रीजपसंयुक्तः संयमी ह्यधिको गुणैः । अग्निमीडे इषेत्वो वा अग्न आयाहि नित्यदा

ဂါယတ္ရီ ဇပနှင့် ပေါင်းစည်း၍ စည်းကမ်းသမာဓိရှိသူ (saṃyamī) သည် ဂုဏ်သတ္တိအားဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။ သို့မဟုတ် “agnim īḍe”, “iṣetvo”, “agna āyāhi” ကဲ့သို့သော ဝေဒ အာဟ్వာနများကိုလည်း နေ့စဉ် မပြတ် ဇပပြုရွတ်ဆိုသင့်သည်။

Verse 68

शन्नो देवीति कूलस्थो जपेन्मुच्येत किल्बिषैः

မြစ်ကမ်းနားတွင် ရပ်၍ “śaṃ no devī…” ဟုအစပြုသော မန္တရကို ဇပပြုရွတ်ဆိုသင့်သည်။ ထိုဇပကြောင့် အပြစ်အနာဂတ်များမှ လွတ်မြောက်ရသည်။

Verse 69

साङ्गोपाङ्गांस्तथा वेदाञ्जपन्नित्यं समाहितः । न तत्फलमवाप्नोति गायत्र्या संयमी यथा

စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဝေဒတော်များကို အင်္ဂ (aṅga) နှင့် ဥပအင်္ဂ (upāṅga) တို့সহ နေ့စဉ် ဇပပြုရွတ်ဆိုနေသော်လည်း၊ ဂါယတ္ရီ၌ နိဿဋ္ဌာန်ရှိသော စည်းကမ်းသမာဓိရှိသူ ရရှိသည့် အကျိုးဖလနှင့် မတူညီ မတန်းတူနိုင်။

Verse 70

रुद्राध्यायं सकृज्जप्त्वा विप्रो वेदसमन्वितः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

ဝေဒပညာနှင့်ပြည့်စုံသော ဗြာဟ္မဏသည် ရုဒြအဓျာယကို တစ်ကြိမ်သာ ဂျပ်ရွတ်လည်း အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 71

अन्यद्वै जप्यसंस्थानं सूक्तमारण्यकं तथा । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

ထို့အတူ သတ်မှတ်ထားသော အခြား ဂျပ်စာတမ်းများ—ဝေဒသုက္တများနှင့် အာရဏ္ယက အပိုဒ်များ—ကို ရွတ်ဆိုလျှင်လည်း အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဝိෂ္ဏုလောကသို့ သွားရောက်၏။

Verse 72

यत्किंचित्क्रियते जाप्यं यच्च दानं प्रदीयते । नर्मदाजलमाश्रित्य तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

မည်သည့် ဂျပ်ပူဇာကို ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့် ဒါနကို ပေးအပ်သည်ဖြစ်စေ—နရမဒါမြစ်ရေကို အားကိုး၍ ပြုလျှင်—အရာအားလုံးသည် အက္ခယ၊ မလျော့မနည်းသော ကုသိုလ်ဖြစ်လာ၏။

Verse 73

एवंविधैर्व्रतैर्नित्यं नर्मदां ये समाश्रिताः । ते मृता वैष्णवं यान्ति पदं वा शैवमव्ययम्

ဤသို့သော ဝရတများကို နေ့စဉ်ကျင့်၍ နရမဒါကို အမြဲတမ်း အားကိုးသူတို့သည် သေဆုံးပြီးနောက် မပျက်မယွင်းသော ပဒကို ရောက်ကြ၏—ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောက သို့မဟုတ် ရှိုင်ဝ လောက။

Verse 74

सत्यलोकं नराः केचित्सूर्यलोकं तथापरे । अप्सरोगणसंवीता यावदाभूतसम्प्लवम्

လူအချို့သည် သတ္တယလောကသို့ ရောက်ကြပြီး အချို့သည် နေမင်းလောကသို့လည်း ရောက်ကြ၏။ အပ္ဆရာအုပ်စုတို့က ဝန်းရံလျက်—သတ္တဝါတို့၏ မဟာပရလယ အချိန်တိုင်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 75

एवं वै वर्तमानेऽस्मिंल्लोके तु नृपपुंगव । ऋषीणां दशकोट्यस्तु कुरुक्षेत्रनिवासिनाम्

ဤလောကသည် ယခင်အတိုင်း ဆက်လက်တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းမြတ်၊ ကုရုက္ခေတ္တ၌ နေထိုင်သော ရှိသီတို့သည် ဒသကုဋိ ရှိကြောင်း ဆိုကြ၏။

Verse 76

मया सह महाभाग नर्मदातटमाश्रिताः । फलमूलकृताहारा अर्चयन्तः स्थिताः शिवम्

အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ သူတို့သည် ငါနှင့်အတူ နရမ္ဒာမြစ်ကမ်း၌ အားကိုးနေထိုင်ကြ၏။ သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ကို အာဟာရပြုကာ ထိုနေရာ၌ တည်ကြည်စွာ ရှိဝကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုနေကြ၏။

Verse 77

तच्च वर्षशतं दिव्यं कालसंख्यानुमानतः । षड्विंशतिसहस्राणि तानि मानुषसंख्यया

ထို တိဗ္ဗ စစ်နှစ်တစ်ရာ၏ ကာလ—ဒေဝကာလတွက်ချက်မှုအရ—လူ့တွက်ချက်မှုဖြင့် နှစ်နှစ်ဆယ်ခြောက်ထောင်နှစ်နှင့် တူညီသည်။

Verse 78

ततस्तस्यामतीतायां सन्ध्यायां नृपसत्तम । शेषं मानुष्यमेकं तु काले वर्षशतं स्थितम्

ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းမြတ်၊ ထို ဆန္ဓျာကာလ ကုန်လွန်သွားသောအခါ လူ့ကာလတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်၏။ သို့သော် ကာလ၏ စီးဆင်းမှုအတွင်း၌ ထိုကာလသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် တည်နေ၏။

Verse 79

ततोऽभवदनावृष्टिर्लोकक्षयकरी तदा । यया यातं जगत्सर्वं क्षयं भूयो हि दारुणम्

ထို့နောက် လောကများကို ပျက်စီးစေသော မိုးမရွာခြင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုကြောင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ထပ်မံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ရွေ့လျားသွားလေ၏။

Verse 80

ये पूर्वमिह संसिद्धा ऋषयो वेदपारगाः । तेषां प्रभावाद्भगवान् ववर्ष बलवृत्रहा

ဤနေရာ၌ ယခင်က စိဒ္ဓိပြည့်စုံခဲ့သော ဝေဒပညာကို ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကျော်လွန်သိမြင်သော ရှင်ရသီတို့၏ တပဿာအာနုဘော်ကြောင့်၊ ဘဂဝန်—ဗြတ္တရကို သတ်ဖြတ်သော အင်အားကြီးရှင်—မိုးကို ချစေတော်မူ၏။

Verse 81

महती भूरिसलिला समन्ताद्वृष्टिराहिता । ततो वृष्ट्या तु तेषां वै वर्तनं समजायत

ထို့နောက် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ရေများပြားစွာပါဝင်သော မိုးကြီးသည် သက်ဆိုင်ရာအနှံ့ ကျလာ၏။ ထိုမိုးရေကြောင့် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ဆက်လက်တည်တံ့မှု ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 82

पुनर्युगान्ते सम्प्राप्ते किंचिच्छेषे कलौ युगे । निःशेषमभवत्सर्वं शुष्कं स्थावरजङ्गमम्

ထို့နောက် ယုဂအဆုံးကာလ ရောက်လာ၍ ကလိယုဂ၏ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိသည့်အခါ၊ မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါ အားလုံးသည် အကုန်လုံး ခြောက်သွေ့သွား၏။

Verse 83

निर्वृक्षौषधगुल्मं च तृणवीरुद्विवर्जितम् । अनावृष्टिहतं सर्वं भूमण्डलमभूद्भृशम्

မိုးမရွာခြင်းကြောင့် မြေမဏ္ဍလတစ်လုံးလုံး အလွန်ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခဲ့သည်—သစ်ပင်၊ ဆေးပင်၊ ချုံပင်မရှိ၊ မြက်နှင့် လျားပင်တို့မှလည်း ကင်းလွတ်သွား၏။

Verse 84

ततस्ते ऋषयः सर्वे क्षुत्तृषार्ताः सहस्रशः । युगस्वभावमाविष्टा हीनसत्त्वा अभवन्नृप

ထိုအခါ ရှင်ရသီတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်ကာ ယုဂ၏ သဘာဝအာနုဘော်အောက်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ အို မင်းကြီး၊ သူတို့၏ သတ္တဝါ-စတ္တဝ (sattva) အင်အားသည် လျော့နည်းသွား၏။

Verse 85

नष्टहोमस्वधाकारे युगान्ते समुपस्थिते । किं कार्यं क्व नु यास्यामः कोऽस्माकं शरणं भवेत्

ယုဂအဆုံးကာလ ရောက်လာ၍ ဟိုးမ (homa) ပူဇော်ပွဲနှင့် စွဝဓာ (svadhā) အလှူပူဇော်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ ငါတို့၏ ခိုလှုံရာသည် မည်သူနည်း။

Verse 86

तानहं प्रत्युवाचेदं मा भैष्टेति पुनःपुनः । ईदृग्विधा मया दृष्टा बहवः कालपर्ययाः

သူတို့အား ငါသည် ထပ်ခါထပ်ခါ “မကြောက်ကြနှင့်” ဟု ပြန်လည်ဆို၏။ ဤသို့သော ကာလ၏ ပြောင်းလဲလှန်ပြန်မှုများကို ငါ များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။

Verse 87

नर्मदातीरमाश्रित्य ते सर्वे गमिता मया । एषा हि शरणं देवी सम्प्राप्ते हि युगक्षये

နರ್ಮဒါမြစ်ကမ်းကို ခိုလှုံ၍ ငါသည် သူတို့အားလုံးကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ယုဂအဆုံး ရောက်လာသည့်အခါ ဤနတ်မ (နর্মဒါ) သာလျှင် အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။

Verse 88

नान्या गतिरिहास्माकं विद्यते द्विजसत्तमाः । जनित्री सर्वभूतानां विशेषेण द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဤနေရာ၌ ငါတို့အတွက် အခြားသော လမ်းကြောင်း သို့မဟုတ် ခိုလှုံရာ မရှိ။ သူမသည် သတ္တဝါအပေါင်း၏ မိခင်—အထူးသဖြင့် အို ဘြာဟ္မဏ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးတို့။

Verse 89

पितामहा ये पितरो ये चान्ये प्रपितामहाः । ते समस्ता गताः स्वर्गं समाश्रित्य महानदीम्

အဘိုးအဘွား၊ အဖေ၊ နှင့် အခြားသော ဘိုးဘွားများ—အဘိုးကြီးအဘွားကြီး (great-grandfathers) အပါအဝင်—အားလုံးသည် ဤမဟာမြစ်ကို ခိုလှုံ၍ ကောင်းကင်ဘုံ (svarga) သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 90

भृग्वाद्याः सप्त ये त्वासन्मम पूर्वपितामहाः । धौमृणी च महाभागा मम भार्या शुचिस्मिता । मनस्वती च या मता भार्गवोऽङ्गिरसस्तथा

ဘೃဂုမှ စ၍ ရှိသော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးသည် ကျွန်ုပ်၏ ရှေးဟောင်း ဘိုးဘွားများ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သောမೃဏီ မဟာဘဂါ—သန့်ရှင်းသော အပြုံးရှိသည့် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး; မနသ္ဝတီကိုလည်း ထုံးတမ်းအစဉ်အလာတွင် မှတ်မိကြ၏။ ထို့အတူ ဘာရ္ဂဝ နှင့် အာင်္ဂိရသ—ဤ သာသနာတော်မြတ်သော စိဒ္ဓိနှင့် ဆက်နွယ်ကြသည်။

Verse 91

पुलस्त्यः पुलहश्चैव वसिष्ठात्रेयकाश्यपाः । तथान्ये च महाभागा नियमव्रतचारिणः । अन्ये च शतसाहस्रा अत्र सिद्धिं समागताः

ပုလஸ္တျ၊ ပုလဟ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ အတြိ နှင့် ကာရှျပ; ထို့ပြင် နိယမနှင့် ဝရတကို လိုက်နာကျင့်သုံးသော မဟာဘဂါများလည်း ရှိကြ၏။ အမှန်တကယ် အခြားလည်း သိန်းချီသောသူတို့သည် ဤနေရာ၌ စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 92

तस्मादियं महाभागा न मोक्तव्या कदाचन । नान्या काचिन्नदी शक्ता लोकत्रयफलप्रदा

ထို့ကြောင့် ဤမဟာဘဂါ မြစ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်သင့်။ အခြားမည်သည့်မြစ်မျှ သုံးလောက၏ အကျိုးဖလကို ပေးနိုင်သော အင်အား မရှိ။

Verse 93

द्वन्द्वैरनेकैर्बहुभिः क्षुत्तृषाद्यैर्महाभयैः । मुच्यन्ते ते नराः सद्यो नर्मदातीरवासिनः

နာနာမျိုးသော ဒွန္ဒ္ဝများနှင့် အခက်အခဲများ—ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း စသည့် မဟာကြောက်ရွံ့မှုများမှ—နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်သူတို့သည် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 94

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवितव्या सरिद्वरा । वाञ्छद्भिः परमं श्रेय इह लोके परत्र च

ထို့ကြောင့် ဤလောကနှင့် ပရလောက၌ပါ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကောင်းကို လိုလားသူတို့သည် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် မြစ်အမြတ်ဆုံးကို ဆည်းကပ်၍ ဂုဏ်ပြုသင့်သည်။