Adhyaya 107
အခန်း ၁၀၇ သည် ရေဝါခဏ္ဍအတွင်းရှိ တီရ္ထညွှန်ကြားချက်ကို သာသနာတော်မြတ် မာရကဏ္ဍေယ ရှင်က မင်းတော်တစ်ပါးအား ဟောကြားထားသည်။ ထိုဟောကြားချက်တွင် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ဘဏ္ဍာရီ-တီရ္ထသို့ သွားရောက်ရန် ညွှန်ပြပြီး၊ ထိုနေရာသည် “ဆင်းရဲမှုကို ဖြတ်တောက်ခြင်း” (daridra-ccheda) ဟူသော ဘုရားရေးအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ၁၉ ယုဂအထိ ရှည်လျားသောကာလတစ်လျှောက် ပေးနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းရင်းတရားအဖြစ် ကုဗေရ (ဓနဒ) သည် တပသ်ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ ပဒ္မသမ္ဘဝ ဘြဟ္မာသည် နှစ်သက်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် အနည်းငယ်သော ဒါနပြုခြင်းတောင် ဓနဥစ္စာကို ကာကွယ်ပေးမည့် အခွင့်အာဏာကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် စည်းကမ်းတစ်ရပ်ကို ချမှတ်ကာ—ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် သွားရောက်၍ ရေချိုးကာ ဒါနပေးသူသည် ဓနဥစ္စာ မလျော့နည်းဘဲ မပြတ်တောက် (vitta-pariccheda) ဟု သင်ကြားသည်။ စည်းကမ်းတကျ ယာဉ်တော်သွားခြင်း၊ သဒ္ဓါနှင့် တိုင်းတာထားသော ဒါနကသာ စည်းစိမ်ကို တည်မြဲစေသည်ဟု အဓိပ္ပါယ်တော် ထင်ရှားသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ အလွန်မြတ်သော ဘဏ္ဍာရီ-တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ယုဂ ၁၉ ခေတ်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲမှုကို ဖြတ်တောက်ပေးသောနေရာဟု ကျော်ကြားသည်။
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
ဓနဒသည် တပဿာကျင့်၍ ပဒ္မသမ္ဘဝကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် အနည်းငယ်သော ဒါနဖြင့် မိမိ၏ ဥစ္စာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ရရှိ하였다။
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
မည်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားကာ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဥစ္စာကို ဒါနပြုလျှင်၊ ထိုသူ၏ ဥစ္စာသည် မည်သည့်အခါမျှ လျော့နည်းမည်မဟုတ်။
Verse 107
। अध्याय
အဓ္ဓာယ — အခန်းအဆုံး သင်္ကေတ။