Adhyaya 105

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । करञ्जाख्यं ततो गच्छेत्सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ ‘ကရဉ္ဇာ’ ဟုခေါ်သော နေရာသို့ သွားရမည်။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် အပြစ်ပေါင်းစုံမှ လွတ်ကင်း၏။

Verse 2

अर्चयित्वा महादेवं दत्त्वा दानं तु भक्तितः । सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्

မဟာဒေဝကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ ဘက္တိဖြင့် ဒါနပေးလှူကာ—ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် မဏိရတနာများ၊ မုတ်တိကာ(ပုလဲ) နှင့် ဝိဒြုမ(ပုလဲကျောက်/ပုလဲပင်) တို့ကဲ့သို့—

Verse 3

पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च । कोटिकोटिगुणं सर्वं जायते नात्र संशयः

ပာဒုကာနှင့် ဖိနပ်၊ ထီး၊ အိပ်ရာနှင့် အဖုံးအကာအဝတ်များ—ဤသို့သော ဒါနအားလုံးသည် ကောဋိကောဋိ ဆတိုးပွားသော ကုသိုလ်ဖလကို ဖြစ်စေသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 105

। अध्याय

“အဓျာယ”—စာမူကူးသူ၏ အဆုံးမှတ်ဖြစ်၍ အခန်းနယ်နိမိတ်ကို ညွှန်ပြသည်။