Adhyaya 104
မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာဋ္ဌာနတော်က မင်းတစ်ပါးအား ရေဝါ (Revā) မြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင်ရှိသော စော်ဝර්ဏရှီလာ (Sauvarṇaśilā) တီရ္ထသို့ သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာသည် အပြစ်အကုန်ဖယ်ရှားနိုင်သော အထင်ကရသန့်ရှင်းရာဖြစ်ပြီး စင်္ဂမ (saṅgama) အနီးတွင် တည်ရှိကာ ရှေးက ရှင်သန်သူ ရိရှီအစုအဖွဲ့များက ပူဇော်ပွဲအခမ်းအနားဖြင့် တည်ထောင်ထားသဖြင့် “ရရှိရန်ခက်” (durlabha) ဟု ဆိုကြသည်။ နယ်မြေသေးသော်လည်း ကုသိုလ်အင်အားကြီးသော ကုသိုလ်ကွင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ အကျင့်အစီအစဉ်မှာ အစဉ်လိုက်ဖြစ်သည်—စော်ဝර්ဏရှီလာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မဟေရှဝရ (Maheśvara) ကို ပူဇော်ကာ နေဘုရား ဘာස්ကရာ (Bhāskara) ကို ဦးညွှတ်ရသည်။ ထို့နောက် ဘိလွ (bilva) ကို ဂီ (ghee) နှင့်ရော၍ သို့မဟုတ် ဘိလွရွက်ဖြင့် မီးဟောမ (homa) ပူဇော်ရပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်စေကာ ရောဂါကင်းစင်စေပါရန် ဆုတောင်းမန်တရားတိုတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဒါနအကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲကာ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏ (Brahmin) ထံသို့ ရွှေဒါနပြုခြင်းသည် ရွှေများစွာပေးကမ်းခြင်းနှင့် မဟာယဇ္ဈ (ကြီးမားသော ယဇ္ဈ) များ၏ အမြင့်ဆုံးအကျိုးနှင့် တူညီကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုဒါန၏ အကျိုးဖြင့် သေပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ကာ ရုဒြ (Rudra) နှင့် အချိန်ကြာကြာ ဆက်နွယ်နေပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားရာတွင် သန့်ရှင်းချမ်းသာသော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားကာ ထိုသန့်ရေ၏ အမှတ်တရကို မပျောက်မလျော့ ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्
သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာရိရှီက ဆိုသည်— ထို့နောက် အို မင်းမြတ်၊ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် နာမည်ကြီး၍ အပြစ်အကုန် ပျောက်ကင်းစေသော အထူးမြတ်သော စောဝර්ဏသီလာ သို့ သွားရမည်။
Verse 2
समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः
ရှေးကာလတွင် မုနိအစုအဝေးတို့က အကြိမ်တစ်ရာ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဤနေရာကို အရပ်လေးမျက်နှာလုံး ပဝါသန့်စင်စေခဲ့သည်။ ရေဝါ (နရ္မဒါ) မြစ်ပေါ်၌ ဤသည်မှာ ရှားပါး၍ ရောက်ရန်ခက်သော သန့်ရှင်းရာဌာနဖြစ်ပြီး သင်္ဂမအနီးတွင် တည်ရှိသည်။
Verse 3
विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्
အို လူတို့၏ အရှင်မင်းမြတ်၊ ဤပုဏ္ဏကေတ္တရ (ပုဏ္ယကေတ္တရ) သည် ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားပြီး လက်တစ်လုံးအရွယ်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ စုဝර්ဏသီလာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ကာ မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ပြီးနောက်…
Verse 4
नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा
ဘုရားသခင် ဘ္ဟာස්ကရ (နေမင်း) ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုပြီးနောက်၊ ဟုတာရှန အဂ္ဂိ၌ ဟောမအာဟုတိ ပူဇော်ရမည်— ဂျီ (ghee) နှင့်ရောထားသော ဘိလွဖလဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ ဘိလွရွက်ဖြင့် သော်လည်းကောင်း။
Verse 5
प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे
ကမ္ဘာ၏အရှင် ဂျဂန္နာထ သခင်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သက်တော်မူပါစေ; ကျွန်ုပ်၏ရောဂါသည် အမှန်တကယ် ပျောက်ကင်းပါစေ။ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ ရွှေကို ဒါနပြုလျှင် ရရှိသော အကျိုးကို ကျွန်ုပ်ထံမှ နားထောင်ပါ။
Verse 6
बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति
ရွှေအများဖြင့် ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉာအတွက် ကြေညာထားသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးသည် မည်သို့ရှိသနည်း၊ ရွှေကို ဒါနအဖြစ် ပေးအပ်သူသည် ထိုအကျိုးအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိသည်။
Verse 7
तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश
ထိုဒါနကြောင့် သူ၏ဝိညာဉ်သည် သန့်စင်လာသည်; သေဆုံးပြီးနောက် စွဝဂ္ဂကို ရောက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရုဒ္ဒရ၏ အနုစရ (အဖော်အပါး) အဖြစ် အိန္ဒြာ ဆယ့်လေးပါး၏ ကာလတိုင်အောင် နေထိုင်သည်။
Verse 8
ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्
ထို့နောက် စွဝဂ္ဂမှ ဆင်းသက်လာ၍ သန့်ရှင်း၍ ဂုဏ်သတင်းကောင်းသော မျိုးရိုးတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပြည့်စုံကာ ထိုသန့်ရှင်းသော ရေကို ထပ်မံ သတိရသည်။
Verse 104
। अध्याय
အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံး။