Praṇava-Māhātmya and the Twofold Mantra (Sūkṣma–Sthūla) in Śaiva Sādhanā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । प्रणवस्य च माहात्म्यं षड्लिंगस्य महामुने । शिवभक्तस्य पूजां च क्रमशो ब्रूहि नःप्रभो

ဋ္ဌာနရှင်များက ဆိုကြသည်— «အို မဟာမုနိ၊ ပရဏဝ (အိုမ်) ၏ မဟာတန်ခိုး၊ ခြောက်မျိုးလိင်္ဂ၏ သဘောတရား၊ ထို့ပြင် ရှီဝဘက္တ၏ ပူဇော်နည်းကိုလည်း အစဉ်လိုက် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပါ၊ အရှင်မြတ်»။

Verse 2

सूत उवाच । तपोधनैर्भवद्भिश्च सम्यक्प्रश्नस्त्वयं कृतः । अस्योत्तरं महादेवो जानाति स्म न चापरः

စူတာက ပြောသည်– «တပဓန၊ တပသ်အင်အားကြွယ်ဝသော သင်တို့သည် ဤမေးခွန်းကို မှန်ကန်သင့်တော်စွာ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ဤအကြောင်း၏ အဖြေမှန်ကို မဟာဒေဝသာ သိတော်မူပြီး အခြားမည်သူမျှ မသိနိုင်»။

Verse 3

अथापि वक्ष्ये तमहं शिवस्य कृपयैव हि । शिवोऽस्माकं च युष्माकं रक्षां गृह्णातु भूरिशः

သို့သော်လည်း ငါသည် ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ ဤအကြောင်းကို ပြောကြားမည်။ အင်အားအလွန်ကြီးမားသော အရှင်ရှီဝသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် သင်တို့နှစ်ဖက်လုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကို လက်ခံတော်မူပါစေ။

Verse 4

प्रो हि प्रकृतिजातस्य संसारस्य महोदधेः । नवं नावांतरमिति प्रणवं वै विदुर्बुधाः

ပရကృతိမှ ပေါက်ဖွားသော သံသရာ၏ မဟာပင်လယ်ကို ကူးရန်အတွက် ပညာရှိတို့သည် «ပရဏဝ» (အိုမ်) ကို အမြဲအသစ်သော လှေတစ်စင်း၊ ကူးမြောက်ရာ အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းဟု သိကြသည်။

Verse 5

प्रः प्रपंचो न नास्तिवो युष्माकं प्रणवं विदुः । प्रकर्षेण नयेद्यस्मान्मोक्षं वः प्रणवं विदुः

သူတို့သည် သင်၏ ပရဏဝ (အိုမ် ဟူသော သန့်ရှင်းသံ) ကို ပေါ်ထွန်းလာသော လောကကို မငြင်းပယ်ဘဲ မှန်ကန်စွာ နားလည်စေသော အရာဟု သိကြသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် အားကောင်းစွာ မောက္ခသို့ ခေါ်ဆောင်သဖြင့် ပရဏဝကို သင်၏ မောက္ခသို့ သွားရာ နည်းလမ်းဟု သိကြသည်။

Verse 6

स्वजापकानां योगिनां स्वमंत्रपूजकस्य च । सर्वकर्मक्षयं कृत्वा दिव्यज्ञानं तु नूतनम्

မိမိမန်တရားကို တည်ကြည်စွာ ဇပ (japa) ပြုသော ယောဂီတို့နှင့် မိမိရွေးချယ်ထားသော မန်တရားကို ပူဇော်သော ဘက္တတို့အတွက် ကမ္မအားလုံးသည် ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် အတွင်း၌ အသစ်သစ်သော ဒိဗ္ဗဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 7

तमेव मायारहितं नूतनं परिचक्षते । प्रकर्षेण महात्मानं नवं शुद्धस्वरूपकम्

သူတို့သည် မာယာကင်းစင်သော ထိုအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းကိုပင် အမြဲသစ်လွင်သစ်တိုးဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ အမြင့်ဆုံးအနက်၌ ထိုအရှင်သည် မဟာအတ္တမန်—အစဉ်သစ်လွင်၍ အလုံးစုံသန့်ရှင်းသော အတ္ထသဘောတရားဖြစ်သည်။

Verse 8

नूतनं वै करोतीति प्रणवं तं विदुर्बुधाः । प्रणवं द्विविधं प्रोक्तं सूक्ष्मस्थूलविभेदतः

ပညာရှိတို့သည် ထိုအရာကို ‘ပရဏဝ’ (Praṇava) ဟု သိကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ရှာဖွေသူကို အမြဲသစ်လွင်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပရဏဝကို လောက၌ နှစ်မျိုးဟု ဆိုကြပြီး သေးသိမ် (सूक्ष्म) နှင့် ထူထဲ (स्थूल) ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

Verse 9

सूक्ष्ममेकाक्षरं विद्यात्स्थूलं पंचाक्षरं विदुः । सूक्ष्ममव्यक्तपंचार्णं सुव्यक्तार्णं तथेतरत्

သေးသိမ်သော (सूक्ष्म) မန္တရကို တစ်အက္ခရာတည်းဖြစ်သော ‘Oṁ’ ဟု သိရမည်၊ ထူထဲသော (स्थूल) မန္တရကိုတော့ ငါးအက္ခရာ မန္တရဟု သိကြသည်။ သေးသိမ်သောအရာသည် မဖော်ပြသေးသော ငါးအက္ခရာအဖြစ်တရားဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုသည် ပူဇော်ရန်အတွက် အက္ခရာများ ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသော ပုံစံဖြစ်သည်။

Verse 10

जीवन्मुक्तस्य सूक्ष्मं हि सर्वसारं हि तस्य हि । मंत्रेणार्थानुसंधानं स्वदेहविलयावधि

အသက်ရှင်စဉ် လွတ်မြောက်သူ (jīvanmukta) အတွက် ဤသိမြင်မှုသိမ်မွေ့သည် သူ၏အနှစ်သာရတည်းဟူ၍ အနှစ်ချုပ်အပြည့်အစုံ ဖြစ်၏။ မန္တရဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို ဆက်လက်စူးစမ်းသတိထားကာ ကိုယ်ခန္ဓာပျော်လျက်ပျက်သွားသည်အထိ ဆက်တည်၏။

Verse 11

स्वदेहेगलिते पूर्णं शिवं प्राप्नोति निश्चयः । केवलं मंत्रजापी तु योगं प्राप्नोति निश्चयः

ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မိမိကိုယ်ကို တစ်ထပ်တည်းထင်မြင်မှု ပျော်လျက်ပျက်သွားသောအခါ အပြည့်စုံသော သီဝကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိ၏။ သို့သော် မန္တရကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုသူသည် မလွဲမသွေ ယောဂအခြေအနေတစ်ရပ်သာ ရောက်ရှိပြီး သီဝသဘော၏ ပြည့်ဝမှုကို မရနိုင်။

Verse 12

षट्त्रिंशत्कोटिजापी तु निश्चयं योगमाप्नुयात् । सूक्ष्मं च द्विविधं ज्ञेयं ह्रस्वदीर्घविभेदतः

သို့သော် ဂျပ (japa) ကို သုံးဆယ့်ခြောက်ကုဋိ အတိုင်းအတာအထိ ပြုလုပ်သူသည် ယောဂကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။ ထို့ပြင် သုက္ခမ (subtle) သည် အတိုနှင့် အရှည် ဟူသော ခွဲခြားမှုအရ နှစ်မျိုးရှိကြောင်း သိမှတ်ရမည်။

Verse 13

अकारश्च उकारश्च मकारश्च ततः परम् । बिंदुनादयुतं तद्धि शब्दकालकलान्वितम्

“အ” “ဥ” “မ” ဟူသော သုံးသံနှင့် ထို့အလွန်—ပရာဏဝ (အိုံ) သည် ဘိန္ဒုနှင့် နာဒတို့နှင့် ပေါင်းစည်းကာ သဗ္ဒ၊ ကာလ၊ ကလာ (ထင်ရှားစေသော သေးငယ်သော အင်အား) တို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 14

दीर्घप्रणवमेवं हि योगिनामेव हृद्गतम् । मकारं तंत्रितत्त्वं हि ह्रस्वप्रणव उच्यते

ထို့ကြောင့် ရှည်လျားသော ပရာဏဝ (Oṃ) သည် ယောဂီတို့၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ တည်နေသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် တန္တရသင်ကြားသော အတွင်းတရားသဘောကို ကိုယ်စားပြုသည့် “မ” သံကို အတိုပရာဏဝ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 15

शिवः शक्तिस्तयोरैक्यं मकारं तु त्रिकात्मकम् । ह्रस्वमेवं हि जाप्यं स्यात्सर्वपापक्षयैषिणाम्

ရှီဝနှင့် ရှက္တိ၊ ထိုနှစ်ပါး၏ တစ်စည်းတစ်လုံးဖြစ်ခြင်း—ဤအရာတို့ကို သုံးမျိုးသဘောပါဝင်သည့် “မ” သံဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်စေလိုသူတို့အတွက် ဤသံကို အတိုပုံစံဖြင့် ဂျပ (japa) ပြု၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 16

भूवायुकनकार्णोद्योःशब्दाद्याश्च तथा दश । आशान्वयेदशपुनः प्रवृत्ता इति कथ्यते

မြေ၊ လေ၊ အဂ္နိ (မီး/ရွှေ)၊ ရေ၊ နှင့် အလင်း (အာကာသ/အဝကာသ) တို့နှင့်အတူ သဗ္ဒမှ စတင်သော အင်္ဂါဆယ်ပါးတို့ကို ဆယ်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် ဦးတည်ရာ အာရှာ (ဒిశ) များနှင့် ဆက်နွယ်၍ အခြား ဆယ်ပါး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်သည်ဟု ကြေညာ၏။

Verse 17

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां सप्तदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော သီရှီဝ မဟာပုရာဏ အတွင်းရှိ ဝိဒ္ယေရှ္ဝရ သံဟိတာ၏ ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 18

वेदादौ च प्रयोज्यं स्याद्वंदने संध्ययोरपि । नवकौटिजपाञ्जप्त्वा संशुद्धः पुरुषो भवेत्

ဝေဒပဋိပဋာန်းကို စတင်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ မနက်နှင့်ညနေ စန္ဓျာနှစ်ကြိမ် ဝတ်ပြုဝန္ဒနာ၌လည်းကောင်း ထိုမန္တရားကို အသုံးပြုရမည်။ ကိုဋိကိုးခုမျှ ဂျပ (japa) ပြုလျှင် လူသည် သန့်စင်လာ၏။

Verse 19

पुनश्च नवकोट्या तु पृथिवीजयमाप्नुयात् । पुनश्च नवकोट्या तु ह्यपांजयमवाप्नुयात्

ထို့ပြင် ကိုဋိကိုးခု၏ ကုသိုလ်အားဖြင့် မြေကြီးကို အနိုင်ယူခြင်းကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ထပ်မံ ကိုဋိကိုးခုအားဖြင့် ရေကိုလည်း အမှန်တကယ် အောင်နိုင်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 20

पुनश्च नवकोट्या तु तेजसांजयमाप्नुयात् । पुनश्च नवकोट्या तु वायोर्जयमवाप्नुयात् । आकाशजयमाप्नोति नवकोटिजपेन वै

ထပ်မံ ကိုဋိကိုးခုအားဖြင့် မီး၏ အောင်နိုင်ခြင်းကို ရရှိမည်။ ထပ်မံ ကိုဋိကိုးခုအားဖြင့် လေ၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ရရှိမည်။ ထို့အပြင် ကိုဋိကိုးခု ဂျပပြုခြင်းဖြင့် အာကာသ (ākāśa) ကိုလည်း အမှန်တကယ် အုပ်စိုးနိုင်မည်။

Verse 21

गंधादीनांक्रमेणैवनवकोटिजपेणवै । अहंकारस्य च पुनर्नव कोटिजपेन वै

အနံ့မှစ၍ အခြားသော သုက္ခမသိသာသော တတ္တဝများကို အစဉ်လိုက်အတိုင်း ကိုဋိကိုးပါးအရေအတွက်ဖြင့် ဂျပ် (japa) ပြုရမည်။ ထို့အပြင် အဟင်္ကာရ (အတ္တခံယူမှု) တတ္တဝအတွက်လည်း ကိုဋိကိုးပါးဖြင့် ထပ်မံဂျပ်ပြုရမည်။

Verse 22

सहस्रमंत्रजप्तेन नित्यशुद्धो भवेत्पुमान् । ततः परं स्वसिद्ध्यर्थं जपो भवति हि द्विजाः

မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ပြုခြင်းဖြင့် လူသည် အမြဲသန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက်၊ အို ဒွိဇာတို့၊ မိမိ၏ စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) အတွက် ဂျပ်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 23

एवमष्टोत्तरशतकोटिजप्तेन वै पुनः । प्रणवेन प्रबुद्धस्तु शुद्धयोगमवाप्नुयात्

ဤသို့ပင်၊ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို ကိုဋိတစ်ရာရှစ်ပါးအရေအတွက်ဖြင့် ထပ်မံဂျပ်ပြုလျှင်၊ ထိုပ္ရဏဝကြောင့် အပြည့်အဝ နိုးကြားသတိပြုလာသော साधक သည် သုဒ္ဓယောဂ (သန့်ရှင်းသော ယောဂ) ကို ရရှိမည်။

Verse 24

शुद्धयोगेन संयुक्तो जीवन्मुक्तो न संशयः । सदा जपन्सदाध्यायञ्छिवं प्रणवरूपिणम्

သုဒ္ဓယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိနေစဉ်တင် လွတ်မြောက်သူ (jīvanmukta) ဖြစ်သည်ဟု သံသယမရှိ။ သူသည် အမြဲ ဂျပ်ပြု၍ အမြဲ သာသနာစာပေကို လေ့လာကာ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) အဖြစ်တည်သော သီဝကို ဓ్యာနပြုနေသည်။

Verse 25

समाधिस्थो महायोगीशिव एव न संशयः । ऋषिच्छंदोदेवतादि न्यस्य देहेपुनर्जपेत्

သမာဓိ၌ တည်နေသော မဟာယောဂီသည် အမှန်တကယ် သီဝပင် ဖြစ်သည်ဟု သံသယမရှိ။ ရှိ (ṛṣi)၊ ချန္ဒတ် (chandas)၊ ဒေဝတာ (devatā) စသည်တို့ကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ နျာသ (nyāsa) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ ဂျပ်ပြုရမည်။

Verse 26

प्रणवं मातृकायुक्तं देहे न्यस्य ऋषिर्भवेत् । दशमातृषडध्वादि सर्वं न्यासफलं लभेत्

ပရဏဝ (အိုမ်) ကို မာတೃကာ အက္ခရာများနှင့်အတူ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ နျာသ (တင်သွင်းသန့်စင်ခြင်း) ပြုလျှင် ထိုသူသည် ရှိ (ṛṣi) အဖြစ်ကို ရောက်၏။ «မိခင်ဆယ်ပါး» နှင့် «လမ်းခြောက်သွယ်» စသည်တို့မှ နျာသ၏ အကျိုးफल အားလုံးကို ရရှိကာ၊ ရှိဝပူဇာ၌ ပြည့်စုံလေ၏။

Verse 27

प्रवृत्तानां च मिश्राणां स्थूलप्रणवमिष्यते । क्रियातपोजपैर्युक्तास्त्रिविधाः शिवयोगिनः

အပြင်ဘက်လုပ်ဆောင်မှုတွင် ပါဝင်သူများနှင့် စည်းကမ်းပေါင်းစပ်သူများအတွက် «အကြမ်းပရဏဝ» (အိုမ်) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ရှိဝယောဂီတို့သည် သုံးမျိုးရှိသည်—ကရိယာ (ပူဇာကရမ) ကို အားထုတ်သူ၊ တပ (အာစကေတစ်) ကို အားထုတ်သူ၊ နှင့် ဇပ (မန္တရပြန်ဆို) ကို အားထုတ်သူ။

Verse 28

धनादिविभवैश्चैव कराद्यंगैर्नमादिभिः । क्रियया पूजया युक्तः क्रियायोगीति कथ्यते

ဓနစသည့် အလှူပစ္စည်းများနှင့် အခြားအရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍၊ လက်စသည့် ကိုယ်အင်္ဂါများဖြင့် ဆောင်ရွက်ကာ၊ နမသကာရ (ဦးချကန်တော့ခြင်း) စသည့် ရိုသေမှုများကို ပြုလုပ်၍ ကရိယာဖြင့် ပူဇာပြုသူကို «ကရိယာယောဂီ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 29

पूजायुक्तश्च मितभुग्बाह्येंद्रि यजयान्वितः । परद्रो हादिरहितस्तपोयोगीति कथ्यते

ပူဇာ၌ တည်ကြည်၍ အစားအစာကို မျှတစွာစားသောက်ကာ အပြင်သို့ထွက်သည့် အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူပြီး အခြားသူတို့အပေါ် ရန်လိုမှုနှင့် ထိခိုက်စေမှုတို့ကင်းစင်သူကို «တပော-ယောဂီ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 30

एतैर्युक्तः सदा क्रुद्धः सर्वकामादिवर्जितः । सदा जपपरः शांतोजपयोगीति तं विदुः

ဤသင်္ကေတများနှင့် ပြည့်စုံ၍ အမြဲတမ်း တင်းမာခိုင်မာကာ ဆန္ဒလိုလားမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မန္တရ-ဇပ (japa) ကို အမြဲအာရုံစိုက်ကာ အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းသူကို «ဇပ-ယောဂင်» ဟု သိကြသည်။

Verse 31

उपचारैः षोडशभिः पूजया शिवयोगिनाम् । सालोक्यादिक्रमेणैव शुद्धो मुक्तिं लभेन्नरः

သီဝယောဂီတို့ သင်ကြားသည့် နည်းအတိုင်း၊ ဆယ်ခြောက်ပါး အပူဇာ (ṣoḍaśopacāra) ဖြင့် သီဝဘုရားကို ပူဇော်လျှင် လူသည် သန့်စင်လာပြီး၊ sālokya စသည့် အဆင့်လိုက်ဖြတ်သန်းကာ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 32

जपयोगमथो वक्ष्ये गदतः शृणुत द्विजाः । तपःकर्तुर्जपः प्रोक्तो यज्जपन्परिमार्जते

ယခု ဂျပယောဂ (japa-yoga) ကို ငါရှင်းပြမည်၊ ဒွိဇတို့ သေချာနားထောင်ကြ။ တပစ် (tapas) ကို ဆောင်ရွက်သူအတွက် ဂျပ (japa) သည် အဓိက အကျင့်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ထပ်ထပ်ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် အညစ်အကြေးနှင့် အပြစ်အနာများကို ပြည့်စုံစွာ သန့်စင်ပေးသည်။

Verse 33

शिवनाम नमःपूर्वं चतुर्थ्यां पंचतत्त्वकम् । स्थूलप्रणवरूपं हि शिवपंचाक्षरं द्विजाः

ဒွိဇတို့ရေ၊ သီဝ၏ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရသည် “နမಃ” ကို အစမှာ ထားပြီး “သီဝ” ကို စတုတ္ထအက္ခရာအဖြစ် ထားခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်းသည် တတ္တဝါ ငါးပါးဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ပရဏဝ (အိုမ်) ၏ ထင်ရှားသော (သထူလ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

पंचाक्षरजपेनैव सर्वसिद्धिं लभेन्नरः । प्रणवेनादिसंयुक्तं सदा पंचाक्षरं जपेत्

ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ် (japa) ပြုခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် လူသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အစတွင် ပရဏဝ «အိုမ်» ကို ပေါင်းစည်းထားသော ပဉ္စအက္ခရာကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ပြုစေ။

Verse 35

गुरूपदेशं संगम्य सुखवासे सुभूतले । पूर्वपक्षे समारभ्य कृष्णभूतावधि द्विजाः

ဂုရု၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့သည် မင်္ဂလာမြေပြင်ပေါ်ရှိ သာယာသော နေရာ၌ နေထိုင်ကာ၊ လပြည့်ဖက် (bright fortnight) မှ စတင်၍ အမဝါသျာ (လကွယ်နေ့) အထိ အကျင့်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 36

माघं भाद्रं विशिष्टं तु सर्वकालोत्तमोत्तमम् । एकवारं मिताशीतु वाग्यतो नियतेंद्रि यः

ကာလများအနက် မာဃနှင့် ဘာဒြပဒ လများသည် အထူးထင်ရှား၍ ရာသီကာလအားလုံးထဲတွင် အကောင်းဆုံး၏ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤကာလ၌ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ အလယ်အလတ်ဖြင့် စားသောက်၍ စကားကို ထိန်းချုပ်ကာ အင်္ဒြိယများကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းသူသည် ရှိဝဘုရားပူဇာ၏ မြင့်မြတ်သော အကျိုးဖလများအတွက် သင့်တော်လာသည်။

Verse 37

स्वस्य राजपितृणां च शुश्रूषणं च नित्यशः । सहस्रजपमात्रेण भवेच्छुद्धोऽन्यथा ऋणी

မိမိ၏ မင်း (တရားဝင် အာဏာ) နှင့် မိဘဘိုးဘွားတို့ကို နေ့စဉ် ရိုသေစွာ ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့်၊ မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ပြုခြင်းသာဖြင့်ပင် လူသည် သန့်စင်လာသည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် အကြွေးရှိသူ—တာဝန်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုတို့ဖြင့် ချည်နှောင်နေသူ ဖြစ်နေမည်။

Verse 38

पंचाक्षरं पंचलक्षं जपेच्छिवमनुस्मरन् । पद्मासनस्थं शिवदं गंगाचंद्र कलान्वितम्

ရှိဝကို အမြဲအမှတ်ရလျက် ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို ငါးသိန်း (၅၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ပဒ္မာသန (ကြာပန်းအာසန) ထိုင်နေသော အပေးအလှူရှင် သခင်ကို သမาธိပြုကာ၊ ဂင်္ဂါနှင့် လဆန်းတစ်စိတ် (crescent) ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်ဟု စိတ်တွင် တည်စေ။

Verse 39

वामोरुस्थितशक्त्या च विराजं तं महागणैः । मृगटंकधरं देवं वरदाभयपाणिकम्

သီဝ၏ မဟာဂဏများအလယ်၌ ထွန်းလင်းတောက်ပသော ထိုဘုရားသည်၊ ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ်၌ သက္တိမယ်တော် ထိုင်နေ၍—သမင်နှင့် ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ၊ အခြားလက်များဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် အကြောက်ကင်းခြင်း မုဒ్రာကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 40

सदानुग्रहकर्त्तारं सदा शिवमनुस्मरन् । संपूज्य मनसा पूर्वं हृदिवासूर्यमंडले

အမြဲတမ်း ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားတော်မူသော စဒါရှီဝကို အစဉ်အမြဲ သတိရလျက်၊ ပထမဦးစွာ စိတ်ဖြင့်ပူဇော်ကာ၊ နှလုံးအတွင်းရှိ နေရောင်ဝိုင်း၌ တည်နေတော်မူသည်ဟု စူးစမ်းသမ္မာဓိပြုရမည်။

Verse 41

जपेत्पंचाक्षरीं विद्यां प्राण्मुखः शुद्धकर्मकृत् । प्रातः कृष्णचतुर्दश्यां नित्यकर्मसमाप्य च

အကျင့်နှင့် လုပ်ရပ်တို့ကို သန့်စင်ထားသူသည် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ပဉ္စာක්ෂရီ မန္တရဝိဒ္ယာကို ဂျပ်ရမည်။ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုတ္ထဒశီ နံနက်၌ နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်များကို ပြီးစီးပြီးနောက်လည်း ဤဂျပ်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 42

मनोरमे शुचौ देशे नियतः शुद्धमानसः । पंचाक्षरस्य मंत्रस्य सहस्रं द्वादशं जपेत्

လှပ၍ သန့်ရှင်းသော နေရာ၌ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ကာ စိတ်ကို သန့်စင်ထားသူသည် ပဉ္စာක්ෂရ မန္တရကို တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 43

वरयेच्च सपत्नीकाञ्छैवान्वै ब्राह्मणोत्तमान् । एकं गुरुवरं शिष्टं वरयेत्सांबमूर्तिकम्

သူသည် ဇနီးများနှင့်အတူရှိသော ရှိုင်ဝ ဘြာဟ္မဏ အထွတ်အမြတ်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်။ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် စံနမူနာကောင်း၍ စည်းကမ်းပြည့်ဝသော ဂုရုအမြတ်တစ်ပါး—အုမာနှင့် ပေါင်းစည်းသော ရှီဝ (စాంబ) ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ကိုယ်စားပြုသူ—ကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 44

ईशानं चाथ पुरुषमघोरं वाममेव च । सद्योजातं च पंचैव शिवभक्तान्द्विजोत्तमान्

ထို့နောက် အီရှာန (Īśāna)၊ တတ်ပုရုရှ (Tatpuruṣa)၊ အဃောရ (Aghora)၊ ဝာမ (Vāma) နှင့် သဒ္ယောဇာတ (Sadyojāta) ဟူသော ငါးပါးကို ရှိဝဘုရား၏ အမြင့်မြတ်သော ဘြာဟ္မဏ သဒ္ဓါရှင် (ရှိဝဘက္တ) များဟု ဖော်ပြ하였다။

Verse 45

पूजाद्र व्याणि संपाद्य शिवपूजां समारभेत् । शिवपूजां च विधिवत्कृत्वा होमं समारभेत्

ပူဇာအတွက်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရှိဝဘုရားပူဇာကို စတင်ရမည်။ ထို့နောက် နည်းစနစ်တကျ ရှိဝပူဇာကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဟိုးမ (မီးပူဇာ) ကို ဆက်လက်စတင်ရမည်။

Verse 46

मुखांतं च स्वसूत्रेण कृत्वा होमं समारभेत् । दशैकं वा शतैकं वा सहस्रैकमथापि वा

မိမိ၏ သတ်မှတ်ထားသော စူထရ (sūtra) အတိုင်း အဆုံးပိုင်းအထိ အစီအစဉ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဟိုးမကို စတင်ရမည်။ အာဟုတိ (ပူဇာအလှူ) ကို ၁၁ ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ၁၀၁ ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ၁၀၀၁ ကြိမ်တိုင်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 47

कापिलेन घृतेनैव जुहुयात्स्वयमेव हि । कारयेच्छिवभक्तैर्वाप्यष्टोत्तरशतं बुधः

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် ကပိလာ (kapila) နွား၏ နို့ဆီ (ghee) ကိုသာ အသုံးပြုပြီး မိမိကိုယ်တိုင် မီးပူဇာကို ပြုလုပ်ရမည်။ သို့မဟုတ် ပညာရှိသည် ရှိဝဘက္တများအားဖြင့် ၁၀၈ ကြိမ် အာဟုတိ ပြုလုပ်စေနိုင်သည်။

Verse 48

होमान्ते दक्षिणा देया गुरोर्गोमिथुनं तथा । ईशानादिस्वरूपांस्तान्गुरुं सांबं विभाव्य च

ဟိုးမအဆုံးတွင် ဂုရုအား သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးလှူရမည်၊ ထို့ပြင် နွားတစ်စုံကိုလည်း ပေးလှူရမည်။ ထို့အတူ ဂုရုကို အီရှာနစသည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်များ၏ အကောင်အထည်ဖြစ်သူ၊ အမ္ဘာ (Ambā) နှင့်အတူရှိသော ရှိဝ (Śiva) ဟု စိတ်၌ သမားဓိဖြင့် ခံယူရမည်။

Verse 49

तेषां पत्सिक्ततोयेन स्वशिरः स्नानमाचरेत् । षट्त्रिंशत्कोटितीर्थेषु सद्यः स्नानफलं लभेत्

သူတို့၏ခြေကိုဆေးကြောထားသောရေဖြင့် မိမိ၏ခေါင်းကို ရေချိုးစေရာ၏။ ထိုသို့ပြုလျှင် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ ၃၆ ကောဋိ၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးကို ချက်ချင်းရရှိကာ၊ သီဝ၏သန့်ရှင်းသူတို့အား ဘက်တိဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေသည်။

Verse 50

दशांगमन्नं तेषां वै दद्याद्वैभक्तिपूर्वकम् । पराबुद्ध्या गुरोः पत्नीमीशानादिक्रमेण तु

ဘက်တိဖြင့် သူတို့အား အစာတစ်ဆယ်မျိုးပြင်ဆင်ထားသည့် အာဟာရကို ပူဇော်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးသောဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် ဂုရု၏ဇနီးကိုလည်း Īśāna မှစ၍ သင့်လျော်သောအစဉ်အတိုင်း ရိုသေကာကွယ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 51

परमान्नेन संपूज्य यथाविभवविस्तरम् । रुद्रा क्षवस्त्रपूर्वं च वटकापूपकैर्युतम्

အကောင်းဆုံး ချက်ထားသော ထမင်းပူဇော်ဖြင့် သခင်ရှီဝကို ပူဇော်ကာ၊ ကိုယ့်အင်အားအလိုက် ဝတ်ပြုမှုကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆောင်ရွက်ပါ။ သင့်တော်သော ဝတ်စုံနှင့် ရုဒ္ရాక్ష (Rudrākṣa) ကို အရင်တင်ကာ၊ ဝဒါ (vadas) နှင့် အပူပ (apūpas) ချိုမုန့်တို့နှင့်အတူ ဆက်ကပ်ပါ။

Verse 52

बलिदानं ततः कृत्वा भूरिभोजनमाचरेत् । ततः संप्रार्थ्य देवेशं जपं तावत्समापयेत्

ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော ဘလိ (bali) ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဘုရားဖူးသူများနှင့် လိုအပ်သူများအတွက် အစားအသောက်ကို ပေါများစွာ စီစဉ်ပေးပါ။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်—သခင်ရှီဝ—ထံ စိတ်မှန်စွာ ဆုတောင်းကာ၊ ထိုကာလအတွက် ဂျပ (japa) ကို သင့်လျော်စွာ အဆုံးသတ်ပါ။

Verse 53

पुरश्चरणमेवं तु कृत्वा मन्त्रीभवेन्नरः । पुनश्च पंचलक्षेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသော ပုရశ္စရဏကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် လူသည် မန္တရ၌ အောင်မြင်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် မန္တရကို ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်လုပ်လျှင် အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 54

अतलादि समारभ्य सत्यलोकावधिक्रमात् । पंचलक्षजपात्तत्तल्लोकैश्वर्यमवाप्नुयात्

အတလာမှ စ၍ စတျယလောကအထိ အစဉ်လိုက် မြင့်တက်သကဲ့သို့ မန္တရကို ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ထိုထိုလောကတို့၏ အရှင်တန်ခိုးနှင့် စည်းစိမ်အာဏာကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 55

मध्ये मृतश्चेद्भोगांते भूमौ तज्जापको भवेत् । पुनश्च पंचलक्षेण ब्रह्मसामीप्यमाप्नुयात्

အလယ်တွင် သေဆုံးသွားလျှင် (အပြည့်အဝ မပြီးစီးမီ) ကံ၏အကျိုးကို ခံစားပြီးဆုံးသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုဂျပ်ကိုပင် ဆက်လက်ပြုလုပ်သူအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်လုပ်ခြင်းဖြင့် ဗြဟ္မနှင့် နီးကပ်ခြင်း—အမြင့်ဆုံး အရှင်နှင့် အလွန်နီးစပ်သော အခြေအနေကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 56

पुनश्च पंचलक्षेण सारूप्यैश्वर्यमाप्नुयात् । आहत्य शतलक्षेण साक्षाद्ब्रह्मसमो भवेत्

ထို့ပြင် ငါးလက္ခ (၅ သိန်း) ကြိမ် ထပ်မံဇပနာပြုလျှင်၊ ရှိဝနှင့် ဆင်တူသော ရူပသမ္ပတ္တိ (သာရူပျ) နှင့် အိုင်ශ්ဝရယ (အရှင့်ဂုဏ်) ကို ရရှိမည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် တစ်ရာလက္ခ (၁ ကုဋေ) ကြိမ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဗြဟ္မန်နှင့် တူညီသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 57

कार्यब्रह्मण एवं हि सायुज्यं प्रतिपद्य वै । यथेष्टं भोगमाप्नोति तद्ब्रह्मप्रलयावधि

ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လွင်သော ဗြဟ္မန်နှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိပြီးနောက်၊ မိမိလိုသမျှသော ဘောဂကို ခံစားရမည်၊ ဗြဟ္မာ၏ ပျက်လဲချိန် (ပရလယ) အထိ ဖြစ်၏။

Verse 58

पुनः कल्पांतरे वृत्ते ब्रह्मपुत्रः सजायते । पुनश्च तपसा दीप्तः क्रमान्मुक्तो भविष्यति

ကလ္ပတစ်ခါ အဆုံးသတ်ပြီး နောက်ကလ္ပတစ်ခါ ဖြစ်လာသောအခါ၊ သူသည် ဗြဟ္မာ၏ သားအဖြစ် ထပ်မံမွေးဖွားလာမည်။ ထို့ပြင် တပသ (တပဿ) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် တောက်ပလျက်၊ အဆင့်ဆင့် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 59

पृथ्व्यादिकार्यभूतेभ्यो लोका वै निर्मिताः क्रमात् । पातालादि च सत्यांतं ब्रह्मलोकाश्चतुर्दश

မြေဓာတ်စသော ဖန်ဆင်းထားသော အစိတ်အပိုင်းများမှ စ၍ လောကများကို အစဉ်လိုက် တည်ဆောက်ဖန်တီးခဲ့သည်—စုစုပေါင်း ဆယ့်လေးလောက—အောက်ဘက် ပာတာလာမှ စ၍ အထက်ဘက် သတ္တျာအထိ၊ ဗြဟ္မလောကပါဝင်သည်။

Verse 60

सत्यादूर्ध्वं क्षमांतं वैविष्णुलोकाश्चतुर्दश । क्षमलोके कार्यविष्णुर्वैकुंठे वरपत्तने

သတ္တျာ (သတ္တျလောက) မှ အထက်ဘက် က్షမာအထိ ဗိဿဏု၏ လောကများ ဆယ့်လေးပါးရှိသည်။ က్షမာလောက၌ ဗိဿဏုသည် စကြဝဠာလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်သော အရှင်အဖြစ် တည်ရှိပြီး၊ ဗိုင်ကుంఠ၌ အမြတ်ဆုံး မြို့တော်အတွင်း ကောင်းချီးပေးသူအဖြစ် နေထိုင်တော်မူသည်။

Verse 61

कार्यलक्ष्म्या महाभोगिरक्षां कृत्वाऽधितिष्ठति । तदूर्ध्वगाश्च शुच्यंतां लोकाष्टाविंशतिः स्थिताः

ကံ၏သတ်မှတ်ထားသောအလုပ်များ၏ စည်းကမ်းတကျသော စည်းစိမ်ဖြင့် မဟာပျော်ရွှင်သူတို့အတွက် အင်အားကြီးကာကွယ်မှုကို တည်ထောင်ပြီး ထိုနေရာ၌ အုပ်စိုးတော်မူ၏။ ထို့အထက်တွင် အထက်သို့တက်မြောက်သော လောက ၂၈ ပါးသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အခြေအနေဖြင့် တည်ရှိကြ၏။

Verse 62

शुचौ लोके तु कैलासे रुद्रो वै भूतहृत्स्थितः । षडुत्तराश्च पंचाशदहिंसांतास्तदूर्ध्वगाः

သန့်ရှင်းသော ကိလာသလောက၌ ရုဒ္ဒရသည် အမှန်တကယ် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသားအတွင်း တည်မြဲစွာ ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ထို့အထက်တွင် အထက်တန်းအခြေအနေ/ဘုံ ၅၆ ပါး ရှိပြီး အဟိံသာ (အကြမ်းမဖက်မှု) သို့ အဆုံးသတ်ကာ ထို့ထက်လည်း မြင့်တက်ကြ၏။

Verse 63

अहिंसालोकमास्थाय ज्ञानकैलासके पुरे । कार्येश्वरस्तिरोभावं सर्वान्कृत्वाधितिष्ठति

အဟိံသာလောက၌ တည်နေ၍ ဉာဏ-ကိလာသမြို့၌ ကာရျေရှ္ဝရသည် အုပ်စိုးတော်မူ၏—တိရောဘာဝ (ဖုံးကွယ်ခြင်း) အာနုဘော်ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီးနောက်။

Verse 64

तदंते कालचक्रं हि कालातीतस्ततः परम् । शिवेनाधिष्ठितस्तत्र कालश्चक्रेश्वराह्वयः

ထိုအဆုံး၌ ကာလစက်ဝိုင်း (ကာလချက္ကရ) အမှန်တကယ် ရှိ၏။ ကာလကိုလည်း ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး သဘောတရားသည် ထို့ထက်အပေါ်၌ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ရှိဝက အုပ်စိုးတော်မူသဖြင့် ကာလသည် စက်ဝိုင်း၏ အရှင် “စက္ကရေရှ္ဝရ” ဟူသော အမည်ဖြင့် တည်ရှိ၏။

Verse 65

माहिषं धर्ममास्थाय सर्वान्कालेन युंजति । असत्यश्चाशुचिश्चैव हिंसा चैवाथ निर्घृणा

ကျွဲကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော ဓမ္မကို အားကိုးကာ သူတို့သည် ကာလ၏ အင်အားဖြင့် လူအားလုံးကို ချုပ်နှောင်စေ၏။ ထို့နောက် မုသာနှင့် မသန့်ရှင်းမှုကို လျင်မြန်စွာ လိုက်လံကာ အကြင်နာမဲ့စွာ အကြမ်းဖက်မှုသို့ လှည့်ကြ၏။

Verse 66

असत्यादिचतुष्पादः सर्वांशः कामरूपधृक् । नास्तिक्यलक्ष्मीर्दुःसंगो वेदबाह्यध्वनिः सदा

သူသည် မုသားမှစသော ခြေလေးချောင်းပေါ်တွင် ရပ်တည်၏။ အဓမ္မ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလုံးဖြစ်ကာ ဆန္ဒကာမအလိုက် ပုံစံမျိုးစုံ ဆောင်ယူတတ်၏။ မယုံကြည်မှု၏ «ချမ်းသာ» ကို ပိုင်ဆိုင်၍ မကောင်းသောအပေါင်းအသင်းနှင့် ပေါင်းသင်းကာ ဝေဒအာဏာပြင်ပသံကို အမြဲပြောဆို၏။

Verse 67

क्रोधसंगः कृष्णवर्णो महामहिषवेषवान् । तावन्महेश्वरः प्रोक्तस्तिरोधास्तावदेव हि

ဒေါသနှင့် ဆက်နွယ်၍ အရောင်မည်းကာ မဟာကျွဲကြီး၏ အသွင်ကို ဆောင်ထားသမျှကာလတွင်၊ မဟေရှွရကို «တိရောဓာ» (ဖုံးကွယ်စွမ်းအား) ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ အမှန်တကယ်လည်း ဖုံးကွယ်မှု လုပ်ဆောင်သမျှအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 68

तदर्वाक्कर्मभोगो हि तदूर्ध्वं ज्ञानभोगकम् । तदर्वाक्कर्ममाया हि ज्ञानमाया तदूर्ध्वकम्

အဆင့်အောက်တွင် အတွေ့အကြုံသည် ကမ္မ၏ အကျိုးခံစားမှု (ခံရမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု) ဖြစ်၏။ အဆင့်အထက်တွင် အတွေ့အကြုံသည် ဉာဏ်မှ ပေါက်ဖွားသော ခံစားမှု ဖြစ်လာ၏။ အောက်တွင် ကမ္မဖြင့် ချည်နှောင်သော မာယာ လုပ်ဆောင်ပြီး၊ အထက်တွင် ဉာဏ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သော မာယာ လုပ်ဆောင်၏။

Verse 69

मा लक्ष्मीः कर्मभोगो वै याति मायेति कथ्यते । मा लक्ष्मीर्ज्ञानभोगो वै याति मायेति कथ्यते

ကမ္မ (karma) ဖြင့် အပျော်အပါးအဖြစ် လက္ခမီကို ရှာဖွေသော်လည်း မာယာသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဉာဏ (jñāna) ဖြင့် အပျော်အပါးအဖြစ် လက္ခမီကို ရှာဖွေသော်လည်း မာယာသို့ ဦးတည်စေသည်ဟုလည်း ကြေညာထားသည်။

Verse 70

तदूर्ध्वं नित्यभोगो हि तदर्वाण्नश्वरं विदुः । तदर्वाक्च तिरोधानं तदूर्ध्वं न तिरोधनम्

ထိုအခြေအနေထက် အထက်တွင် အမြဲတမ်းတည်သော အတွေ့အကြုံရှိ၏။ ထိုအခြေအနေထက် အောက်တွင်တော့ ပညာရှိတို့က အရာအားလုံးကို ပျက်စီးနိုင်သော အနိစ္စဟု သိကြသည်။ ထို့ပြင် ဖုံးကွယ်ခြင်း (tirodhāna) သည် အောက်ဘက်တွင်သာ လုပ်ဆောင်ပြီး အထက်ဘက်တွင် မဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိတော့။

Verse 71

तदर्वाक्पाशबंधो हि तदूर्ध्वं न हि बंधनम् । तदर्वाक्परिवर्तंते काम्यकर्मानुसारिणः

ထိုအဆင့်အောက်တွင်တော့ ကြိုးပတ်ခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ချုပ်နှောင်မှုရှိ၏။ ထိုအထက်တွင်တော့ ချုပ်နှောင်မှု မရှိတော့။ ဆန္ဒကြောင့် ပြုလုပ်သော ကမ္မနှင့် ကိစ္စများကို လိုက်နာသူတို့သည် ထိုအောက်၌သာ လည်ပတ်နေကြ၏။

Verse 72

निष्कामकर्मभोगस्तु तदूर्ध्वं परिकीर्तितः । तदर्वाक्परिवर्तंते बिंदुपूजापरायणाः

ထိုအထက်တွင် ဆန္ဒမဲ့ကမ္မကို ခံစားသုံးစွဲသော အခြေအနေဟု ကြေညာထား၏။ သို့သော် ထိုအောက်တွင်တော့ ဘိန္ဒုကို ပူဇော်ခြင်း၌ အလွန်အမင်း အားထားသူတို့သည် ပြန်လည်လည်ပတ်သည့် စက်ဝိုင်းအတွင်း၌သာ လည်ပတ်နေကြ၏။

Verse 73

तदूर्ध्वं हि व्रजंत्येव निष्कामा लिंगपूजकाः । तदर्वाक्परिवर्तंते शिवान्यसुरपूजकाः

အလိုဆန္ဒကင်းသော သီဝလိင်္ဂကို ပူဇော်သူတို့သည် အထက်မြင့်သော အခြေအနေသို့ တက်ရောက်ကြ၏။ သို့ရာတွင် အခြားဒေဝတားများနှင့် အာသုရတို့ကို ပူဇော်သူတို့သည် အောက်သို့ ပြန်လှည့်ကျရောက်ကြ၏။

Verse 74

शिवैकनिरता ये च तदूर्ध्वं संप्रयांति ते । तदर्वाग्जीवकोटिः स्यात्तदूर्ध्वं परकोटिकाः

သီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်၍ သဒ္ဓါဖြင့် နေသူတို့သည် အထက်မြင့်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုအောက်တွင် ချုပ်နှောင်ခံ ဇီဝများ၏ အမျိုးအစားရှိပြီး၊ ထိုအထက်တွင် အမြင့်မြတ်သော အမျိုးအစားများ (လွတ်မြောက်သူတို့) ရှိ၏။

Verse 75

सांसारिकास्तदर्वाक्च मुक्ताः खलु तदूर्ध्वगाः । तदर्वाक्परिवर्तंते प्राकृतद्र व्यपूजकाः

လောကီသံသရာ၌ ချည်နှောင်နေသူတို့သည် အောက်တွင်တည်၏။ လွတ်မြောက်သူတို့သည် အမှန်တကယ် အထက်သို့ တက်ရောက်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ပစ္စည်းဒြပ်သာဖြင့်ပင် ပူဇော်သူတို့သည် အောက်လမ်းသို့ ပြန်လှည့်ကျရောက်ကြ၏။

Verse 76

तदूर्ध्वं हि व्रजंत्येते पौरुषद्र व्यपूजकाः । तदर्वाक्छक्तिलिंगं तु शिवलिंगं तदूर्ध्वकम्

အမှန်တကယ်ပင် ရုပ်ဝတ္ထု ပူဇော်ပဏာဖြင့် ပုရုෂတတ္တဝ (ယောကျာ်းသဘော) ကို ကိုးကွယ်သူတို့သည် ထိုအဆင့်ထက် အထက်သို့ တက်ရောက်ကြသည်။ ထိုအောက်ဘက်တွင် သက္တိ-လင်္ဂ ရှိပြီး၊ ထိုအထက်ဘက်တွင် ရှီဝ-လင်္ဂ တည်ရှိသည်။

Verse 77

तदर्वागावृतं लिंगं तदूर्ध्वं हि निरावृति । तदर्वाक्कल्पितं लिंगं तदूर्ध्वं वै न कल्पितम्

အောက်ဘက်ရှိ လင်္ဂကို ဖုံးအုပ်ထားရမည်၊ အထက်ဘက်မှာတော့ အမှန်တကယ် မဖုံးအုပ်ဘဲ ထားရမည်။ အောက်ဘက်အပိုင်းသည် ပုံသဏ္ဍာန်သတ်မှတ်၍ ပြုလုပ်ထားသော လင်္ဂဖြစ်ပြီး၊ အထက်ဘက်အပိုင်းသည် အမှန်တကယ် မပြုလုပ်ထားသော—လူ့လက်ရာကို ကျော်လွန်သော—အရာဖြစ်သည်။

Verse 78

तदर्वाग्बाह्यलिंगं स्यादंतरंगं तदूर्ध्वकम् । तदर्वाक्छक्तिलोका हि शतं वै द्वादशाधिकम्

အောက်ဘက်တွင် ပြင်ပလင်္ဂ ရှိပြီး၊ အထက်ဘက်တွင် အတွင်းရေး (သိမ်မွေ့) အလောက ရှိသည်။ ထိုအတွင်းရေးအလောက၏ အောက်ဘက်တွင် သက္တိ၏ လောကများသည် တစ်ရာတစ်ဆယ့်နှစ် လောက ရှိကြသည်။

Verse 79

तदर्वाग्बिंदुरूपं हि नादरूपं तदुत्तरम् । तदर्वाक्कर्मलोकस्तु तदूर्ध्वं ज्ञानलोककः

ထိုအောက်ဘက်၌ ဘိန္ဒု (Bindu) အရုပ်ဖြင့်ရှိသော လောကရှိ၏၊ ထိုအထက်ဘက်၌ နာဒ (Nāda) အရုပ်ဖြင့်ရှိသော လောကရှိ၏။ ထိုအောက်၌ ကမ္မလောက (karma-loka) ရှိပြီး ထိုအထက်၌ ဉာဏလောက (jñāna-loka) ရှိ၏။

Verse 80

नमस्कारस्तदूर्ध्वं हि मदाहंकारनाशनः । जनिजं वै तिरोधानं नानिषिद्ध्यातते इति

ထို့အထက်၌ နမസ്കာရ (namaskāra) ဟူသော ဦးချကန်တော့ခြင်းသည် မာနနှင့် အဟံကာရကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီး၏။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော တိရോധာန (tirodhāna) အဖုံးအကာကို ဖယ်ရှားသဖြင့်၊ ရှာဖွေသူသည် ပူဇော်ခြင်းနှင့် သိမြင်ခြင်းလမ်း၌ မတားဆီးခံရ။

Verse 81

ज्ञानशब्दार्थ एवं हि तिरोधाननिवारणात् । तदर्वाक्परिवर्तंते ह्याधिभौतिकपूजकाः

«အသိပညာ» ဟူသောစကား၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ တိရောဓာန (ဖုံးကွယ်မှု) ကို ဖယ်ရှားခြင်းပင် ဖြစ်သောကြောင့်၊ အပြင်ပန်း ရုပ်ဝတ္ထုအဆင့်ကိုသာ ကိုးကွယ်သူတို့သည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထိုအဆင့်အောက်တွင်ပင် ကျန်ရစ်ကြသည်။

Verse 82

आध्यात्मिकार्चका एव तदूर्ध्वं संप्रयांतिवै । तावद्वै वेदिभागं तन्महालोकात्मलिंगके

အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်ရေး အာရ္စနာကို ပြုသော ပူဇော်သူတို့သာ ထိုအဆင့်အထက်သို့ တကယ်တမ်း တက်ရောက်ကြသည်။ အခြားသူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်အပိုင်းအထိသာ ရောက်ကြ၏။ ဤသည်မှာ မဟာလောက (အမြင့်ဆုံးဘုံ) ကို ကိုယ်တိုင်သဘောထားသော လိင်္ဂအကြောင်း သင်ကြားထားသည့် ခွဲခြားချက်ဖြစ်သည်။

Verse 83

प्रकृत्याद्यष्टबंधोपि वेद्यंते संप्रतिष्ठतः । एवमेतादृशं ज्ञेयं सर्वं लौकिकवैदिकम्

ပရကൃတိ (Prakṛti) မှ စ၍ အခြားအရာများအထိ၊ အရှစ်မျိုးသော ချည်နှောင်မှုတောင်မှ သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ခြင်း (သန့်ရှင်းသော သဘောတရားကို) အားဖြင့် သိမြင်နိုင်သည်။ ထိုနည်းတူပင်၊ လောကီဖြစ်စေ ဝေဒဖြစ်စေ ပြောဆိုထားသမျှ အားလုံးကို ဤသဘောတူညီမှုအတိုင်း သိမှတ်ရမည်။

Verse 84

अधर्ममहिषारूढं कालचक्रं तरंति ते । सत्यादिधर्मयुक्ता ये शिवपूजापराश्च ये

အဓမ္မ၏ ကျွဲပေါ်တက်စီးထားသော အချိန်၏ စက်ဝိုင်းကို သူတို့သာ လွန်မြောက်နိုင်ကြသည်—အမှန်တရားမှ စ၍ သီလဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံပြီး၊ သခင် ရှိဝ၏ ပူဇော်မှု၌ အပြည့်အဝ အနုမောဒနာထားသူတို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 85

तदूर्ध्वं वृषभो धर्मो ब्रह्मचर्यस्वरूपधृक् । सत्यादिपादयुक्तस्तु शिवलोकाग्रतः स्थितः

ထိုအထက်၌ ဓမ္မသည် နွားရုပ် (ဝృషဘ) အဖြစ် တည်၍ ဗြဟ္မစရိယာ—သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်ရေး စည်းကမ်း—ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သတ္တယ (အမှန်တရား) စသော ဂုဏ်တရားခြေများနှင့် ပြည့်စုံကာ သီဝလောက၏ ရှေ့တော်၌ ရပ်တည်နေသည်။

Verse 86

क्षमाशृङ्गः शमश्रोत्रो वेदध्वनिविभूषितः । आस्तिक्यचक्षुर्निश्वासगुरुबुद्धिमना वृषः

ဓမ္မ၏ နွားထီး (ဝೃಷ) သည် သည်းခံခြင်းကို ချိုများအဖြစ်၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို နားများအဖြစ် ရှိ၏။ ဝေဒသံလှိုင်း၏ တုန်ခါသံဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်စိသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ဂုရုအား ရိုသေကန်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်သည် တည်ငြိမ်၍ မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 87

क्रियादिवृषभा ज्ञेयाः कारणादिषु सर्वदा । तं क्रियावृषभं धर्मं कालातीतोधितिष्ठति

ကရိယာ (Kriyā—ပူဇော်ကန်တော့သည့် သာသနာရေးလုပ်ဆောင်မှု) မှ စတင်သော “နွားများ” သည် အကြောင်းရင်းတရားများနှင့် အခြားသော တတ္တဝါများအတွင်း အမြဲတမ်း ရှိနေကြောင်း သိပါစေ။ ကရိယာကို အင်အားအဖြစ်ထားသော ထိုဓမ္မကို ကာလကိုလွန်သော သီဝ (Śiva) က ထောက်တည်၍ လွန်မြောက်စေသည်။

Verse 88

ब्रह्मविष्णुमहेशानां स्वस्वायुर्दिनमुच्यते । तदूर्ध्वं न दिनं रात्रिर्न जन्ममरणादिकम्

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု နှင့် မဟေရှ (Maheśa) တို့အတွက် သူတို့၏ သက်တမ်းကို သက်ဆိုင်ရာ “နေ့များ” ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ထိုအမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ကျော်လွန်သော် နေ့လည်း မရှိ၊ ညလည်း မရှိ၊ မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း စသည့် အရာများလည်း မရှိတော့။

Verse 89

पुनः कारणसत्यांताः कारणब्रह्मणस्तथा । गंधादिभ्यस्तु भूतेभ्यस्तदूर्ध्वं निर्मिताः सदा

တဖန် «အကြောင်းရင်းအမှန်တရား» မှစသော တတ္တဝများသည် အကြောင်းရင်းဘြဟ္မမှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့အပေါ်၌လည်း အနံ့ဂုဏ်ရှိသော မြေဓာတ်စသည့် ဘူတများမှစ၍ အဆင့်ဆင့်ကို အစဉ်တကျ ဖန်ဆင်းထား၏။

Verse 90

सूक्ष्मगंधस्वरूपा हि स्थिता लोकाश्चतुर्दश । पुनः कारणविष्णोर्वै स्थिता लोकाश्चतुर्दश

အမှန်တကယ်ပင် လောကတစ်ဆယ့်လေးပါးသည် အနံ့၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဘောအဖြစ် တည်ရှိ၏။ ထို့ပြင် တဖန် လောကတစ်ဆယ့်လေးပါးသည် အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဝိෂ္ဏု၌ တည်ရှိ၏။

Verse 91

पुनःकारणरुद्र स्य लोकाष्टाविंशका मताः । पुनश्च कारणेशस्य षट्पंचाशत्तदूर्ध्वगाः

တဖန် သင်ကြားထားသည်မှာ ကာရဏ-ရုဒြ သည် လောက ၂၈ ပါးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ထို့အပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ ကာရဏေရှ (အကြောင်းရင်းအရှင်) ၏ လောက ၅၆ ပါး ရှိသည်။

Verse 92

ततः परं ब्रह्मचर्यलोकाख्यं शिवसंमतम् । तत्रैव ज्ञानकैलासे पंचावरणसंयुते

ထို့ထက်အပေါ်တွင် သီဝဘုရားက အတည်ပြုထားသော ဘြဟ္မစရိယ-လောက ဟုခေါ်သည့် နယ်ပယ် ရှိသည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဉာဏ-ကೈလာသ (Jñāna-Kailāsa) သည် အကာအဝန်း ငါးပါး (pañcāvaraṇa) ဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိ၏။

Verse 93

पंचमंडलसंयुक्तं पंचब्रह्मकलान्वितम् । आदिशक्तिसमायुक्तमादिलिंगं तु तत्र वै

ထိုနေရာတွင် အမှန်တကယ် အာဒီ-လိင်္ဂ (Ādi-liṅga) ရှိသည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလ ငါးပါးနှင့် ဆက်စပ်၍ ပဉ္စဗြဟ္မ (Five Brahmans) ၏ ကလာများ (အင်္ဂါရပ်များ) ဖြင့် ပြည့်စုံကာ အာဒီ-ရှက္တိ (Ādi-Śakti) နှင့်လည်း ပေါင်းစည်းလျက် ရှိ၏။

Verse 94

शिवालयमिदं प्रोक्तं शिवस्य परमात्मनः । परशक्त्यासमायुक्तस्तत्रैव परमेश्वरः

ဤအရာကို အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်သော သီဝဘုရား၏ နေရာတော်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ပရမေရှဝရ (Parameśvara) သည် မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး သက္တိ (Parāśakti) နှင့် ပေါင်းစည်းလျက် တည်ရှိ၏။

Verse 95

सृष्टिः स्थितिश्च संहारस्तिरोभावोप्यनुग्रहः । पंचकृत्यप्रवीणोऽसौ सच्चिदानंदविग्रहः

ဖန်ဆင်းခြင်း၊ တည်တံ့စေခြင်း၊ ဖျက်သိမ်းခြင်း၊ ဖုံးကွယ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာအနုဂ्रह—ဤတို့သည် သူ၏ ငါးပါးသော ဒိဗ္ဗကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤငါးမျိုးသော လုပ်ဆောင်မှု၌ ပြည့်စုံကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်သဘောသည် စတ်-ချစ်-အာနန္ဒ (တည်ရှိမှု၊ သိမြင်မှု၊ အာနန္ဒ) ဖြစ်သော သီဝဘုရားတော် ဖြစ်၏။

Verse 96

ध्यानधर्मः सदा यस्य सदानुग्रहतत्परः । समाध्यासनमासीनः स्वात्मारामो विराजते

အမြဲတမ်း ဓျာန၌ တည်သော သဘာဝရှိ၍ အမြဲကရုဏာအနုဂ्रह ပေးရန် တက်ကြွသူသည်၊ သမာဓိအာသန၌ ထိုင်လျက် မိမိအတ္တ၏ အာနန္ဒ၌ ပျော်မြူးကာ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 97

तस्य संदर्शनं सांध्यं कर्मध्यानादिभिः क्रमात् । नित्यादिकर्मयजनाच्छिवकर्ममतिर्भवेत्

စန္ဓျာအချိန်များတွင် ထိုအရှင်ကို နေ့စဉ် ဒർശန ခံယူ၍၊ သတ်မှတ်ထားသော ကိစ္စဝတ္တရားများ၊ ဓျာနနှင့် ဆက်စပ်သော စည်းကမ်းများကို အဆင့်ဆင့် လိုက်နာကာ၊ နေ့စဉ် ရိတုအခမ်းအနားနှင့် ယဇ္ဉပူဇာကို ပြုလုပ်လျှင်၊ စိတ်၏ အမြင်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်သည် ရှိဝကర్మ—ရှိဝပူဇာဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဦးတည်လာမည်။

Verse 98

क्रियादिशिवकर्मभ्यः शिवज्ञानं प्रसाधयेत् । तद्दर्शनगताः सर्वे मुक्ता एव न संशयः

ရှိုင်ဝအကျင့်များ—ပူဇော်ကိစ္စနှင့် ကရိယာကမ္မတို့မှ စ၍—ဖြင့် သီဝ၏ ဉာဏ်ကို မှန်ကန်စွာ ပြုစုပေါက်ဖွားစေသင့်သည်။ ထိုသီဝ၏ တိုက်ရိုက်ဒർശနသို့ ဝင်ရောက်သူ အားလုံးသည် မုက္ခဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 99

मुक्तिरात्मस्वरूपेण स्वात्मारामत्वमेव हि । क्रियातपोजपज्ञानध्यानधर्मेषु सुस्थितः

မုက္ခဟူသည် မိမိ၏ အတ္တသဘာဝအမှန်၌ တည်နေခြင်း၊ မိမိအတ္တ၏ အာနန္ဒ၌သာ အေးချမ်းပျော်ရွှင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကရိယာ၊ တပ၊ မန္တရဇပ၊ သာသနာဉာဏ်၊ ဓျာနနှင့် ဓမ္မတို့၌ ခိုင်မာစွာ တည်ရှိသူသည် ထိုအခြေအနေသို့ သင့်တော်လာသည်။

Verse 100

शिवस्य दर्शनं लब्धा स्वात्मारामत्वमेव हि । यथा रविः स्वकिरणादशुद्धिमपनेष्यति

သီဝ၏ ဒർശနကို ရရှိပြီးနောက် မိမိအတ္တ၏ အာနန္ဒ၌ပင် တည်မြဲလာသည်။ နေရောင်ခြည်သည် မိမိ၏ ကိရဏများဖြင့် အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့။

Verse 101

कृपाविचक्षणः शंभुरज्ञानमपनेष्यति । अज्ञानविनिवृत्तौ तु शिवज्ञानं प्रवर्तते

ကရုဏာဉာဏ်ပြည့်ဝသော သမ္ဘူသည် အဝိဇ္ဇာကို ဖယ်ရှားပေးမည်။ အဝိဇ္ဇာ ပျောက်ကင်းသွားသောအခါ သီဝဉာဏ်သည် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရှာဖွေသူ၏ အတွင်း၌ လည်ပတ်စတင်သည်။

Verse 102

शिवज्ञानात्स्वस्वरूपमात्मारामत्वमेष्यति । आत्मारामत्वसंसिद्धौ कृतकृत्यो भवेन्नरः

ရှီဝ၏ ဉာဏ်တော်ကြောင့် မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော သဘောသဘာဝကို ရောက်ရှိ၍ အတ္မာရာမ—အတ္မာ၌ ပျော်မြူးတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်လာသည်။ အတ္မာရာမတ္ဝ ပြည့်စုံသည့်အခါ လူသည် ကൃതကೃತယ—ဘဝရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝပြီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 103

पुनश्च शतलक्षेण ब्रह्मणः पदमाप्नुयात् । पुनश्च शतलक्षेण विष्णोः पदमवाप्नुयात्

ထို့ပြင် ထိုပင်အလေ့အကျင့်ကို တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ပြုလုပ်လျှင် ဘြဟ္မာ၏ အဆင့်ကို ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် တစ်သိန်းကြိမ် ထပ်မံပြုလျှင် ဗိဿဏု၏ အဆင့်ကိုလည်း ရောက်နိုင်သည်။

Verse 104

पुनश्च शतलक्षेण रुद्र स्य पदमाप्नुयात् । पुनश्च शतलक्षेण ऐश्वर्यं पदमाप्नुयात्

ထို့ပြင် တစ်သိန်းကြိမ် ပြုလုပ်လျှင် ရုဒြ၏ အဆင့်ကို ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် တစ်သိန်းကြိမ် ထပ်မံပြုလျှင် အိုင်ရှွရျ (aiśvarya) ဟူသော ဘုရားသခင်တော်၏ အာဏာတော်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 105

पुनश्चैवंविधेनैव जपेन सुसमाहितः । शिवलोकादिभूतं हि कालचक्रमवाप्नुयात्

ထို့ပြင် ထိုနည်းတူ ဂျပ (japa) ကို စိတ်တည်ငြိမ်ကောင်းစွာ စုစည်း၍ ပြုလုပ်လျှင်၊ ရှီဝလောကနှင့် အထက်လောကများမှ စတင်အခြေခံသော ကာလစက်ဝိုင်း (ကာလချကရ) ကို ရောက်ရှိကာ၊ ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် လောကီအချိန်ကို ကျော်လွန်နိုင်သည်။

Verse 106

कालचक्रं पंचचक्रमेकैकेन क्रमोत्तरे । सृष्टिमोहौ ब्रह्मचक्रं भोगमोहौ तु वैष्णवम्

ကာလစက်ဝိုင်းသည် စက်ဝိုင်းငါးပါးဖြစ်၍ တစ်ပါးချင်းစီသည် အစဉ်လိုက် အထက်သို့ တက်မြောက်လာ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော မောဟသည် ဗြဟ္မာ၏ စက်ဝိုင်း၌ ဖြစ်ပြီး၊ ခံစားပျော်မွေ့ခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော မောဟသည် ဗိṣ္ṇု၏ စက်ဝိုင်း၌ ဖြစ်၏။

Verse 107

कोपमोहौ रौद्र चक्रं भ्रमणं चैश्वरं विदुः । शिवचक्रं ज्ञानमोहौ पंचचक्रं विदुर्बुधाः

ပညာရှိတို့သည် ကೋಪ (အမျက်) နှင့် မောဟကို ‘ရော်ဒြ စက်ဝိုင်း’ ဟု သိကြပြီး၊ မငြိမ်မသက် လှည့်လည်ခြင်းကို ‘အီશ્વရ စက်ဝိုင်း’ ဟု သိကြ၏။ ထို့ပြင် ဉာဏ်နှင့် မောဟ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ‘သီဝ စက်ဝိုင်း’ ဟု သိကြသည်။ ဤသို့ပင် ပညာရှင်တို့သည် ဤတို့ကို စက်ဝိုင်းငါးပါး (ပဉ္စ-စက်ဝိုင်း) ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 108

पुनश्च दशकोट्या हि कारणब्रह्मणः पदम् । पुनश्च दशकोट्या हि तत्पदैश्वर्यमाप्नुयात्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ကုဋေတစ်ဆယ်ဖြင့် အကြောင်းရင်းဗြဟ္မ၏ အဆင့်သို့ ရောက်၏။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ကုဋေတစ်ဆယ်ဖြင့် ထိုအဆင့်၏ အရှင်မြတ်ဘုန်းတန်ခိုးကို ရရှိ၏။

Verse 109

एवं क्रमेण विष्ण्वादेः पदं लब्ध्वा महौजसः । क्रमेण तत्पदैश्वर्यं लब्ध्वा चैव महात्मनः

ဤသို့ အဆင့်ဆင့်ဖြင့် မဟာတေဇောဓာတ်ရှိသော မဟာအတ္တမန်သည် ဗိဿဏု၏ အဆင့်နှင့် အခြား ဒေဝတားအဆင့်များကို ရရှိ၏။ ထို့အတူ အစဉ်လိုက် ထိုအဆင့်များ၏ အရှင်မြတ်တန်ခိုးတို့ကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 110

शतकोटिमनुं जप्त्वा पंचोत्तरमतंद्रि तः । शिवलोकमवाप्नोति पंचमावरणाद्बहिः

မန်တရကို ကုဋေတစ်ရာ (တစ်ရာသန်း) ကြိမ် တက်ကြွစွာ ဂျပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ပျင်းရိခြင်းမရှိဘဲ ထပ်မံ ၁၀၅ ကြိမ် ဂျပ်လျှင်၊ ပဉ္စမအဝရဏမှ အပြင်ဘက်ရှိ ရှိဝလောကသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 111

राजसं मंडपं तत्र नंदीसंस्थानमुत्तमम् । तपोरूपश्च वृषभस्तत्रैव परिदृश्यते

ထိုနေရာ၌ ရာဇသ (တက်ကြွသော မင်းမြတ်တန်ခိုး) ဖြင့် တောက်ပသော မဏ္ဍပကို မြင်ရပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် နန္ဒီ၏ အထူးကောင်းမွန်သော နေရာတည်ရာလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် တပစ် (တပသ) အဖြစ်တော်မူသော နန္ဒီနွားတော်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 112

सद्योजातस्य तत्स्थानं पंचमावरणं परम् । वामदेवस्य च स्थानं चतुर्थावरणं पुनः

သဒ္ယောဇာတ၏ တည်နေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဉ္စမ အာဝရဏ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဝာမဒေဝ၏ တည်နေရာသည် စတုတ္ထ အာဝရဏ ဖြစ်၏။

Verse 113

अघोरनिलयं पश्चात्तृतीयावरणं परम् । पुरुषस्यैव सांबस्य द्वितीयावरणं शुभम्

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တတိယ အာဝရဏ သည် အဃောရ၏ နေလရာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော ဒုတိယ အာဝရဏ သည် သက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းသော သမ္ဘာရূপရှိ သီဝ၏ ပုရုಷ၏ အပိုင် ဖြစ်၏။

Verse 114

ईशानस्य परस्यैव प्रथमावरणं ततः । ध्यानधर्मस्य च स्थानं पंचमं मंडपं ततः

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဣရှာန၏ ပထမ အာဝရဏ ရှိ၏။ ထို့နောက် ဓျာနဓမ္မ (သမಾಧိတရား၏ စည်းကမ်း) ၏ အာသနတည်ရာ ရှိပြီး၊ ထို့နောက် ပဉ္စမ မဏ္ဍပ (သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍပ) ရှိ၏။

Verse 115

बलिनाथस्य संस्थानं तत्र पूर्णामृतप्रदम् । चतुर्थं मंडपं पश्चाच्चंद्र शेखरमूर्तिमत्

ထိုနေရာ၌ ဘလိနာထ၏ သန့်ရှင်းသော အာသနတည်ရာ ရှိ၍ အမృత၏ ပြည့်စုံသော ကရုဏာကို ပေးသနား၏။ ထို့အပြင် အရှေ့ဘက်တွင် စတုတ္ထ မဏ္ဍပ ရှိပြီး၊ လမင်းကို မျက်နှာဖျား၌ ဆောင်ထားသော ချန္ဒြရှေခရ (Śiva) ၏ မူရတိဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 116

सोमस्कंदस्य च स्थानं तृतीयं मंडपं परम् । द्वितीयं मंडपं नृत्यमंडपं प्राहुरास्तिकाः

တတိယမြောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဏ္ဍပသည် ဆိုမာစ్కန္ဒ (Somāskanda) ၏ သန့်ရှင်းသော တည်နေရာဟု ကြေညာကြသည်။ ယုံကြည်သူများကလည်း ဒုတိယမဏ္ဍပကို နృတျမဏ္ဍပ (Nṛtya-maṇḍapa) — အကမဏ္ဍပ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 117

प्रथमं मूलमायायाः स्थानं तत्रैव शोभनम् । ततः परं गर्भगृहं लिंगस्थानं परं शुभम्

ပထမဦးစွာ ထိုနေရာ၌ မူလမာယာ (Mūla-Māyā) ၏ လှပသော အာသနကို တည်ထောင်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအပြင်ဘက်သို့ ကျော်လွန်၍ ဂರ್ಭဂೃಹ (garbhagṛha) — လင်္ဂ (Liṅga) အတွက် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော အမြင့်မြတ်ရာနေရာကို ဆောက်လုပ်ရမည်။

Verse 118

नंदिसंस्थानतः पश्चान्न विदुः शिववैभवम् । नंदीश्वरो बहिस्तिष्ठन्पंचाक्षरमुपासते

နန္ဒီ (Nandin) ၏ တည်နေရာအပြင်ဘက်၌ နေသူတို့သည် ရှိဝ (Śiva) ၏ ဂုဏ်တန်ခိုးကို အမှန်တကယ် မသိကြ။ ထို့ကြောင့် နန္ဒီဣရှွရ (Nandīśvara) သည် အပြင်ဘက်၌ ရပ်တည်ကာ ပဉ္စာက္ခရာ (Pañcākṣara) မန္တရဖြင့် သခင်ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်သည်။

Verse 119

एवं गुरुक्रमाल्लब्धं नंदीशाच्च मया पुनः । ततः परं स्वसंवेद्यं शिवे नैवानुभावितम्

ဤသို့ ငါသည် ဆရာတော်တို့၏ အဆက်အဆံ လမ်းစဉ်မှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း၊ နန္ဒီရှာထံမှလည်းကောင်း ထပ်မံရရှိခဲ့၏။ ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင်အတွင်း၌ တိုက်ရိုက်သိမြင်ရမည့် အရာသည်—ရှီဝနှင့်ပတ်သက်သော်လည်း—ပြောပြ၍ မရနိုင်။

Verse 120

शिवस्य कृपया साक्षाच्छिव लोकस्य वैभवम् । विज्ञातुं शक्यते सर्वैर्नान्यथेत्याहुरास्तिकाः

ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ ရှီဝလောက၏ ဂုဏ်ဝိభဝကို လူအားလုံး အမှန်တကယ် သိမြင်နိုင်သည်။ ယုံကြည်သူတို့က အခြားနည်းဖြင့် မသိနိုင်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 121

एवंक्रमेणमुक्ताः स्युर्ब्राह्मणा वै जितेंद्रि यः । अन्येषां च क्रमं वक्ष्ये गदतः शृणुतादरात्

ဤအစီအစဉ်အတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြကုန်၏။ ယခု အခြားသူများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြပါမည်၊ ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြလော့။

Verse 122

गुरूपदेशाज्जाप्यं वै ब्राह्मणानां नमोऽतकम् । पंचाक्षरं पंचलक्षमायुष्यं प्रजपेद्विधिः

ဆရာထံမှ ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် 'နမော' မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုအပ်၏။ စနစ်တကျ စည်းကမ်းအရ၊ အသက်ရှည်စေရန်အတွက် အက္ခရာငါးလုံးပါသော (ပဉ္စက္ခရ) မန္တန်ကို ငါးသိန်းအကြိမ် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 123

स्त्रीत्वापनयनार्थं तु पंचलक्षं जपेत्पुनः । मंत्रेण पुरुषो भूत्वा क्रमान्मुक्तो भवेद्बुधः

အမျိုးသမီးဘဝ (သို့မဟုတ် အကန့်အသတ်) ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် မန္တန်ကို ငါးသိန်းအကြိမ် ထပ်မံရွတ်ဆိုရမည်။ ထိုမန္တန်၏ စွမ်းအားဖြင့် (ဝိညာဉ်ရေးအရ) ယောက်ျားဖြစ်လာပြီး ပညာရှိသည် တဖြည်းဖြည်း လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 124

क्षत्रियः पंचलक्षेण क्षत्त्रत्वमपनेष्यति । पुनश्च पंचलक्षेण क्षत्त्रियो ब्राह्मणो भवेत्

ငါးသိန်းအကြိမ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ခတ္တိယသည် ခတ္တိယအဖြစ်ကို စွန့်ပယ်၏။ နောက်ထပ် ငါးသိန်းအကြိမ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ထိုခတ္တိယသည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်လာ၏။ ဤသို့ဖြင့် ပုရာဏကျမ်းသည် သီဝဘုရားကို အာရုံပြုသော စည်းကမ်းဖြင့် အတွင်းစိတ် သန့်စင်မှုကို ညွှန်ပြသည်။

Verse 125

मंत्रसिद्धिर्जपाच्चैव क्रमान्मुक्तो भवैन्नरः । वैश्यस्तु पंचलक्षेण वैश्यत्वमपनेष्यति

စည်းကမ်းရှိသော မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် မန္တန်သိဒ္ဓိသည် ဧကန်မုချ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ အစီအစဉ်အတိုင်း လူသည် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်၏။ ဝေဿသည် ငါးသိန်းအကြိမ် ပြည့်မြောက်ခြင်းဖြင့် ဝေဿအဖြစ်ကို စွန့်ပယ်၏။

Verse 126

पुनश्च पंचलक्षेण मंत्रक्षत्त्रिय उच्यते । पुनश्च पंचलक्षेण क्षत्त्रत्वमपनेष्यति

ထပ်မံ၍ ဂျပ ၅ သိန်း ပြည့်စုံလျှင် ‘မန္တရ-ခတ္တရိယ’ ဟု ကြေညာခံရသည်—မန္တရအားဖြင့် အင်အားရသော ဝိညာဉ်ရေး စစ်သူရဲ။ ထပ်မံ ၅ သိန်းဖြင့် ထိုခတ္တရိယအဆင့်ကိုပင် ချွတ်လွှတ်ကာ မန္တရ၏ ပိုမိုရင့်ကျက်မှုဖြင့် အတ္တလက္ခဏာကို ကျော်လွန်သွားသည်။

Verse 127

पुनश्च पंचलक्षेण मंत्रब्राह्मण उच्यते । शूद्र श्चैव नमओंतेन पंचविंशतिलक्षतः

ထပ်မံ၍ ဂျပ ၅ သိန်း ပြည့်စုံလျှင် ‘မန္တရ-ဗြာဟ္မဏ’ ဟု ခေါ်ကြသည်—မန္တရစည်းကမ်း၌ တည်မြဲ၍ သန့်စင်လာသူဟူ၏။ ထို့ပြင် ရှူဒြာတစ်ဦးပင် ‘နမः–အောံ’ မန္တရကို ၂၅ သိန်း (2,500,000) ဂျပလုပ်လျှင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 128

मंत्रविप्रत्वमापद्य पश्चाच्छुद्धो भवेद्द्विजः । नारीवाथ नरो वाथ ब्राह्मणो वान्य एव वा

မန္တရဖြင့် သာသနာတော်ထဲသို့ အပ်နှံခြင်း (ဒိက္ခာ) ကြောင့် ‘မန္တရ-ဗိပရ’ အဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက် ထိုသူသည် သန့်စင်လာသည်။ မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ—လောကီမွေးဖွားမှုအရ ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ အခြားဖြစ်စေ—မန္တရအားဖြင့် ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းရာလမ်း၌ သင့်လျော်လာသည်။

Verse 129

नमोन्तं वा नमःपूर्वमातुरः सर्वदा जपेत् । ततः स्त्रीणां तथैवोह्यगुरुर्निर्दर्शयेत्क्रमात्

ဒုက္ခရောက်သူ သို့မဟုတ် အနာတရရှိသူသည် ‘နမः’ ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရ သို့မဟုတ် ‘နမः’ ဖြင့် စတင်သော မန္တရကို အမြဲတမ်း ဂျပလုပ်သင့်သည်။ ထို့နောက် ဂုရုသည် မိန်းမများကိုလည်း ထိုနည်းတူ အစဉ်လိုက် အဆင့်ဆင့် မှန်ကန်သော အစီအစဉ်ဖြင့် သင်ကြားပြသရမည်။

Verse 130

साधकः पंचलक्षान्ते शिवप्रीत्यर्थमेव हि । महाभिषेक नैवेद्यं कृत्वा भक्तांश्च पूजयेत्

မန္တရဇပ ငါးသိန်း ပြည့်စုံသည့်အခါ၊ သာသနာပြုသူသည် သခင်ရှီဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ မဟာအဘိသေကကို ပြုလုပ်၍ နైవေဒျ (အာဟာရပူဇာ) ကို ဆက်ကပ်ကာ၊ ရှီဝဘက်တော်သားများကိုလည်း ဂုဏ်ပြုပူဇာရမည်။

Verse 131

पूजया शिवभक्तस्य शिवः प्रीततरो भवेत् । शिवस्य शिवभक्तस्य भेदो नास्ति शिवो हि सः

ရှီဝ၏ भक्त ကို ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းဖြင့် ရှီဝသည် ပို၍ပင် နှစ်သက်တော်မူ၏။ ရှီဝနှင့် ရှီဝဘက်တ၏ အကြား ကွာခြားမှုမရှိ၊ အကြောင်းမူကား ထိုဘက်တသည် အမှန်တကယ် ရှီဝပင် ဖြစ်၏။

Verse 132

शिवस्वरूपमंत्रस्य धारणाच्छिव एव हि । शिवभक्तशरीरे हि शिवे तत्परमो भवेत्

ရှီဝ၏ ကိုယ်တိုင်သဘောတရားဖြစ်သော မန္တရကို ကိုယ်တွင်း၌ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကြောင့် လူသည် အမှန်တကယ် ရှီဝ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် ရှီဝဘက်တ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌လည်း ရှီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ အမြင့်ဆုံး အာရုံစိုက်၍ အလွန်အမင်း သဒ္ဓါတရားရှိလာ၏။

Verse 133

शिवभक्ताः क्रियाः सर्वा वेदसर्वक्रियां विदुः । यावद्यावच्छिवं मंत्रं येन जप्तं भवेत्क्रमात्

ရှီဝဘက်တတို့ ပြုလုပ်သော အကျင့်အကြံ အားလုံးကို ဝေဒပူဇာကိစ္စ အားလုံး၏ အနှစ်သာရဟု သိမှတ်ရ၏။ အကြောင်းမူကား အစဉ်လိုက် ရှီဝမန္တရကို မည်မျှ ဂျပ်ဆိုသနည်း၊ ထိုမျှအတိုင်း သာသနာရေး ကုသိုလ်ကိစ္စ အပြည့်အစုံ၏ အကျိုးကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 134

तावद्वै शिवसान्निध्यं तस्मिन्देहे न संशयः । देवीलिंगं भवेद्रू पं शिवभक्तस्त्रियास्तथा

ထိုအခြေအနေ တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ထိုကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ရှီဝ၏ နီးကပ်သော တည်ရှိမှုသည် သံသယမရှိ အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။ ထို့အတူ ရှီဝကို သဒ္ဓါတရားဖြင့် ဆည်းကပ်သော မိန်းမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်လည်း ဒေဝီ၏ လက္ခဏာ (ဒေဝီ-လင်္ဂ) ဖြင့် အမှတ်အသား ထင်ရှားလာ၏။

Verse 135

यावन्मंत्रं जपेद्देव्यास्तावत्सान्निध्यमस्ति हि । शिवं संपूजयेद्धीमान्स्वयं वै शब्दरूपभाक्

ဒေဝီ၏ မန္တရကို ရွတ်ဆိုနေသမျှကာလပတ်လုံး သူမ၏ နီးကပ်သော တည်ရှိမှုသည် အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသော ဘက္တသည် သီဝကို အပြည့်အဝ ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် မန္တဟူသော သန့်ရှင်းသံ၏ ရုပ်သဘောတွင် ပါဝင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 136

स्वयं चैव शिवो भूत्वा परां शक्तिं प्रपूजयेत् । शक्तिं बेरं च लिंगं च ह्यालेख्या मायया यजेत्

အတွင်းစိတ်၌ ကိုယ်တိုင် ရှိဝဖြစ်သကဲ့သို့ တစ်ထပ်တည်းသဘောတူကာ အမြင့်ဆုံး သက္တိကို ပူဇော်ရမည်။ သန့်ရှင်းသော စိတ်မြင်ကွင်း၏ အာနုဘော်ဖြင့် သက္တိ၊ ဘေရားရုပ်တော်နှင့် လင်္ဂကို စိတ်ထဲတွင် ရေးဆွဲသကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်။

Verse 137

शिवलिंगं शिवं मत्वा स्वात्मानं शक्तिरूपकम् । शक्तिलिंगं च देवीं च मत्वा स्वं शिवरूपकम्

ရှီဝလင်္ဂကို ရှီဝကိုယ်တိုင်ဟု သိမြင်ကာ ကိုယ်တိုင်၏ အတ္တကို သက္တိရုပ်အဖြစ် သဘောထားစဉ်းစားရမည်။ ထို့အတူ သက္တိလင်္ဂနှင့် ဒေဝီကို သက္တိဟု သိမြင်ကာ ကိုယ်တိုင်ကို ရှီဝရုပ်အဖြစ် သဘောထားစဉ်းစားရမည်။

Verse 138

शिवलिंगं नादरूपं बिंदुरूपं तु शक्तिकम् । उपप्रधानभावेन अन्योन्यासक्तलिंगकम्

ရှီဝလင်္ဂသည် နာဒ (အရင်းမြစ်အတွင်းသံ) သဘောဖြစ်ပြီး သက္တိသည် ဘိန္ဒု (မျိုးစေ့အမှတ်) သဘောဖြစ်သည်။ အဓိကနှင့် အထောက်အကူ သဘောအရ နှစ်ပါးသည် အပြန်အလှန် မခွဲမပြတ်ဖြစ်၍ လင်္ဂသည် သက္တိနှင့် အမြဲတစေ ပေါင်းစည်းနေသည်။

Verse 139

पूजयेच्च शिवं शक्तिं स शिवो मूलभावनात् । शिवभक्ताञ्छिवमंत्ररूपकाञ्छिवरूपकान्

ရှီဝနှင့် သက္တိကို အတူတကွ ပူဇော်ရမည်။ အမြစ်တရားကို အခြေခံသည့် သဘောတရားစဉ်းစားမှုကြောင့် ပူဇော်သူသည် ရှီဝသဘောသို့ နီးစပ်လာသည်။ ထို့ပြင် ရှီဝဘက်တများကိုလည်း ဂုဏ်ပြုရမည်—သူတို့သည် ရှီဝမန်တရ၏ ကိုယ်ထည်ဖြစ်၍ ရှီဝ၏ ရုပ်သဘောတည်း။

Verse 140

षोडशैरुपचारैश्च पूजयेदिष्टमाप्नुयात् । येन शुश्रूषणाद्यैश्च शिवभक्तस्य लिंगिनः

ဆယ်ခြောက်ပါးသော ဥပစာရ (ṣoḍaśopacāra) ဖြင့် ပူဇော်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။ ထို့အတူ လင်္ဂကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှီဝဘက်တအား သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်ခြင်းမှ စ၍ သဒ္ဓါဖြင့် အမှုထမ်းလျှင်လည်း ထိုမင်္ဂလာအကျိုးတူညီစွာ ရရှိမည်။

Verse 141

आनंदं जनयेद्विद्वाञ्छिवः प्रीततरो भवेत् । शिवभक्तान्सपत्नीकान्पत्न्या सह सदैव तत्

ပညာရှိသည် အားလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် သီဝသည် အမြဲတမ်း ပိုမိုနှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မိမိဇနီးနှင့်အတူ အမြဲတမ်း သီဝဘက္တများကို—အထူးသဖြင့် ဇနီးနှင့်အတူ လာသူများကို—ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။

Verse 142

पूजयेद्भोजनाद्यैश्च पंच वा दश वा शतम् । धने देहे च मंत्रे च भावनायामवंचकः

အစားအစာစသည်တို့ကို ပူဇော်သကဲ့သို့—ငါးခု၊ ဆယ်ခု သို့မဟုတ် တစ်ရာထိ ဖြစ်စေ—ပူဇော်ရမည်။ ငွေကြေး၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်အမူအရာ၌လည်းကောင်း၊ မန္တရကျင့်စဉ်၌လည်းကောင်း၊ အတွင်းစိတ်အာရုံပြုခြင်း၌လည်းကောင်း လိမ်လည်မှုကင်းရမည်။

Verse 143

शिवशक्तिस्वरूपेण न पुनर्जायते भुवि । नाभेरधो ब्रह्मभागमाकंठं विष्णुभागकम्

ရှီဝနှင့် ရှက္တိ ပေါင်းစည်းသော အနှစ်သာရသဘော၌ တည်နေသူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ထပ်မံမမွေးဖွားတော့။ ဗိုက်ခေါင်းအောက်ပိုင်းသည် ဘြဟ္မာ၏ အပိုင်းဖြစ်၍ လည်ချောင်းတိုင်အောင်သည် ဗိဿဏု၏ အပိုင်းဖြစ်သည်။

Verse 144

मुखं लिंगमिति प्रोक्तं शिवभक्तशरीरकम् । मृतान्दाहादियुक्तान्वा दाहादिरहितान्मृतान्

ရှီဝကို भक्तဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင် လင်္ဂဟု ကြေညာထားပြီး မျက်နှာသည် လင်္ဂ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အင်္ဂါဟု ဆိုသည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် သေဆုံးသူတို့အပေါ် သက်ရောက်၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်စသည့် အဆုံးအမပွဲများ ပြုလုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ မပြုလုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 145

उद्दिश्य पूजयेदादिपितरं शिवमेव हि । पूजां कृत्वादिमातुश्च शिवभक्तांश्च पूजयेत्

ရည်ရွယ်ချက်မှန်ကန်စွာဖြင့် မူလဖခင်ကို ပူဇော်ရမည်၊ ထိုသူသည် အခြားမဟုတ်ဘဲ သခင်ရှီဝပင် ဖြစ်သည်။ မူလမိခင်ကိုလည်း ပူဇော်ပြီးနောက် ရှီဝ၏ भक्तများကိုပါ ဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 146

पितृलोकं समासाद्यक्रमान्मुक्तो भवेन्मृतः । क्रियायुक्तदशभ्यश्च तपोयुक्तो विशिष्यते

သေဆုံးသူသည် ပိတೃလောက (ဘိုးဘွားတို့၏ လောက) သို့ ရောက်ပြီးနောက် အဆင့်ဆင့်ကာလအလိုက် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလာမည်။ ထို့ပြင် ကရိယာ (ရိုးရာပူဇော်မှု) ကို လိုက်နာသူ ဆယ်ယောက်အနက် တပဿ (အတိအကျ သာသနာတော်အကျင့်) ပါဝင်သူသည် အထူးမြတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 147

तपोयुक्तशतेभ्यश्च जपयुक्तो विशिष्यते । जपयुक्तसहस्रेभ्यः शिवज्ञानी विशिष्यते

တပဿာကို လုပ်ဆောင်နေသူ ရာချီထဲတွင် မန္တရ-ဇပ (japa) ကို အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်သူက ပိုမြင့်မြတ်၏။ ဇပကို လုပ်ဆောင်နေသူ ထောင်ချီထဲတွင် ရှိဝကို သိမြင်သူ (Śiva-jñānī) က ပိုမြင့်မြတ်၏။

Verse 148

शिवज्ञानिषु लक्षेषु ध्यानयुक्तो विशिष्यते । ध्यानयुक्तेषु कोटिभ्यः समाधिस्थो विशिष्यते

ရှိဝကို သိမြင်သူ ရာသိန်းချီထဲတွင် ဓျာန (dhyāna) တွင် တည်မြဲသူက ပိုမြင့်မြတ်၏။ ဓျာနတွင် တည်မြဲသူ သန်းချီထဲတွင် စမာဓိ (samādhi) တွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်နေသူက ပိုမြင့်မြတ်၏။

Verse 149

उत्तरोत्तर वै शिष्ट्यात्पूजायामुत्तरोत्तरम् । फलं वैशिष्ट्यरूपं च दुर्विज्ञेयं मनीषिभिः

အမှန်တကယ်ပင် ပူဇာကာရ (ပူဇာ) သည် ပိုမိုသန့်ရှင်းသေချာ၍ သင့်တော်လာသလို၊ အကျိုးफलလည်း အဆင့်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအကျိုးफलတို့၏ အဆင့်လိုက် ထူးခြားမှုကို ပညာရှိများတောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်ရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 150

तस्माद्वै शिवभक्तस्य माहात्म्यं वेत्ति को नरः । शिवशक्त्योः पूजनं च शिवभक्तस्य पूजनम्

ထို့ကြောင့် ရှိဝဘက်တ (Śiva-bhakta) ၏ မဟာတန်ခိုးကို လူသားမည်သူက အမှန်တကယ် သိနိုင်မည်နည်း။ ရှိဝနှင့် ရှက္တိ (Śakti) ကို ပူဇာခြင်းသည်ပင် ရှိဝ၏ ဘက်တကို ပူဇာခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 151

कुरुते यो नरो भक्त्या स शिवः शिवमेधते । य इमं पठतेऽध्यायमर्थवद्वेदसंमतम्

ဤအမှုကို ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်သူသည် ရှိဝနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ကာ ရှိဝ၏ မင်္ဂလာပြည့်ဝသော စည်းစိမ်ကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံ၍ ဝေဒနှင့် ကိုက်ညီသော ဤအခန်းကို ရွတ်ဖတ်သူလည်း ထိုသန့်ရှင်းသော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 152

शिवज्ञानी भवेद्विप्रः शिवेन सह मोदते । श्रावयेच्छिवभक्तांश्च विशेषज्ञो मनीश्वराः

ရှင်ဝကို အမှန်တကယ် သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏသည် ရှင်ဝကို သိသူဖြစ်လာ၍ ရှင်ဝနှင့် အတူ ပျော်မြူး၏။ ခွဲခြားသိမြင်တတ်သော ပညာရှိမဟာသခင်ဖြစ်သဖြင့် ရှင်ဝဘက္တများအားလည်း ဤသင်ခန်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ကြားနာစေကာ သင်ကြားပေးသင့်၏။

Verse 153

शिवप्रसादशिद्धिः स्याच्छिवस्य कृपया बुधाः

ပညာရှိတို့အေ၊ ရှင်ဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ရရှိသော အောင်မြင်မှုသည် ရှင်ဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။