Shiva Purana — Vayaviya Samhita, Shloka 5
श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः
The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva
साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरंकं समाश्रिता । भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी । उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् । भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः
sākṣātsarvajagatkarturbharturaṃkaṃ samāśritā | bhagavankinnu papraccha bhartāraṃ parameśvarī | upamanyuruvāca | sthāne pṛṣṭaṃ tvayā kṛṣṇa tadvakṣyāmi yathātatham | bhavabhaktasya yuktasya tava kalyāṇacetasaḥ
ကမ္ဘာလောကအပေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖန်ဆင်းထိန်းသိမ်းသော မိမိသခင်၏ ပေါင်ပေါ်၌ ခိုလှုံနေသော ပရမေရှဝရီ (ပါဝတီ) သည် ခင်ပွန်းအား “အရှင်ဘုရား၊ ဤအရာသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးလေ၏။ ဥပမန်ယူက “ကృష్ణာ၊ သင်မေးသည် မှန်ကန်၏။ သင်သည် ဘဝ (ရှီဝ) ကို भक्तိဖြင့် ကိုးကွယ်သူ၊ ယောဂ၌ စည်းကမ်းရှိသူ၊ မင်္ဂလာကို ရည်ရွယ်သူ ဖြစ်သဖြင့် အမှန်အတိုင်း ငါရှင်းပြမည်” ဟု ဆို၏။
Upamanyu
Tattva Level: pati
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Pārvatī
Role: teaching
FAQs
It presents Śiva as Pati—the direct source and sustainer of the cosmos—and shows that true instruction is given to a seeker who is both devoted (bhakti) and disciplined (yoga), with a mind oriented toward auspiciousness (kalyāṇa).
By depicting Pārvatī resting upon Śiva and questioning him, the verse emphasizes approachable Saguna Śiva—graceful, relational, and teachable—whose worship (including Linga-upāsanā) becomes fruitful when grounded in sincere devotion to Bhava.
The implied practice is to approach Śiva with bhakti and inner steadiness—regular japa of the Panchākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) and a yogic, disciplined mind—so that inquiry and listening to Śiva-tattva lead to auspicious transformation.