पाशुपतव्रतविधिः | The Procedure of the Supreme Pāśupata Vow

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामो व्रतं पाशुपतं परम् । ब्रह्मादयो ऽपि यत्कृत्वा सर्वे पाशुपताः स्मृताः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—“အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ အမြင့်ဆုံး ပာရှုပတ ဝရတကို ကျွန်ုပ်တို့ နားထောင်လိုပါသည်။ ထိုဝရတကို ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့ပင်လျှင် ပာရှုပတများ (ပశုပတိ သီဝ၏ भक्त) ဟု မှတ်ယူကြသည်။”

Verse 2

वायुरुवाच । रहस्यं वः प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिकृन्तनम् । व्रतं पाशुपतं श्रौतमथर्वशिरसि श्रुतम्

ဝါယုက ပြောသည်—“သင်တို့အား အပြစ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပယ်ဖျက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာတစ်ရပ်ကို ငါကြေညာမည်။ အထာర్వရှီရသ (Atharvaśiras) တွင် ကြားသိထားသော ဝေဒိက (śrauta) ပာရှုပတ ဝရတ ဖြစ်သည်။”

Verse 3

कालश्चैत्री पौर्णमासी देशः शिवपरिग्रहः । क्षेत्रारामाद्यरण्यं वा प्रशस्तश्शुभलक्षणः

သင့်လျော်သောအချိန်မှာ ချိုင်တြာလပြည့်နေ့ ဖြစ်၏။ သင့်လျော်သောနေရာမှာ သီဝဘုရားအပိုင် သို့မဟုတ် သီဝဘုရားအား အပ်နှံထားသောဒေသ—ဘုရားကွင်း၊ ဥယျာဉ်၊ သစ်တောဖြစ်စေ—အစဉ်အလာအရ ချီးမွမ်းခံရပြီး မင်္ဂလာလက္ခဏာရှိလျှင် ဖြစ်၏။

Verse 4

तत्र पूर्वं त्रयोदश्यां सुस्नातः सुकृताह्निकः । अनुज्ञाप्य स्वमाचार्यं संपूज्य प्रणिपत्य च

ထိုနေရာ၌ အရင်ကာလ၊ လဆန်း/လပြည့်မတိုင်မီ တရယောဒသီ (၁၃ ရက်) တွင် ကောင်းစွာရေချိုးပြီး နေ့စဉ်ဝတ္တရားများကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ကာ မိမိဆရာထံ ခွင့်ပြုချက်တောင်း၏။ ထို့နောက် ဆရာကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ ဂါရဝဖြင့် ဦးညွှတ်ပဏာမပြု၏။

Verse 5

पूजां वैशेषिकीं कृत्वा शुक्लांबरधरः स्वयम् । शुक्लयज्ञोपवीती च शुक्लमाल्यानुलेपनः

သတ်မှတ်ထားသော အထူးပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကိုယ်တိုင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ အဖြူရောင် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်ကာ အဖြူရောင်ပန်းကုံးနှင့် အဖြူရောင်အနံ့ဆီတို့ဖြင့် အလှဆင်ရမည်။

Verse 6

ध्यात्वा देवं च देवीं च तद्विज्ञापनवर्त्मना । व्रतमेतत्करोमीति भवेत्संकल्प्य दीक्षितः

သီဝဘုရားနှင့် ဒေဝီမယ်တော်ကို ဓ్యာနပြုကာ၊ ထိုတို့အား တရားဝင် အသိပေးဖိတ်ခေါ်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဒိက္ခာခံ ဝရတသမားသည် “ဤဝရတကို ငါ ဆောင်ရွက်မည်” ဟု သန္ကల్ప ချမှတ်ရမည်။

Verse 7

यावच्छरीरपातं वा द्वादशाब्दमथापि वा । तदर्धं वा तदर्धं वा मासद्वादशकं तु वा

ဤဝရတကို ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အထိ (အသက်တစ်လျှောက်လုံး) လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ၁၂ နှစ်လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ထို့၏ တစ်ဝက်၊ ထို့၏ ထပ်တစ်ဝက်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ၁၂ လကြာလည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 8

तदर्धं वा तदर्धं वा मासमेकमथापि वा । दिनद्वादशकं वा ऽथ दिनषट्कमथापि वा

ထိုကာလ၏ တစ်ဝက် သို့မဟုတ် ထို၏ တစ်ဝက် ထပ်မံ၍လည်းကောင်း၊ တစ်လပြည့်လည်းကောင်း၊ တစ်ဆယ့်နှစ်ရက်လည်းကောင်း၊ ခြောက်ရက်တောင်လည်းကောင်း—သီဝဘုရားအား ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ဝတ်သီလအကျင့်ကို ဤကာလများအနက် မည်သည့်ကာလမဆို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 9

तदर्धं दिनमेकं वा व्रतसंकल्पनावधि । अग्निमाधाय विधिवद्विरजाहोमकारणात्

ဝရတ-သင်္ကల్ప (vrata-saṅkalpa) အတွက် ဆုံးဖြတ်သတ်မှတ်ရမည့် အချိန်ကာလသည် နေ့တစ်ဝက် သို့မဟုတ် နေ့တစ်နေ့ပြည့် ဖြစ်သင့်သည်။ ထို့နောက် စည်းကမ်းအတိုင်း သန့်ရှင်းသော မီးကို တည်ဆောက်ပြီး၊ မလင်ကင်းစင်စေသော အကြောင်းဖြစ်သည့် ဝိရာဇာ-ဟိုးမ (Virajā-homa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 10

हुत्वाज्येन समिद्भिश्च चरुणा च यथाक्रमम् । पूर्णामापूर्य तां भूयस्तत्त्वानां शुद्धिमुद्दिशन्

ဂီ (ghee)၊ သန့်ရှင်းသော မီးဖိုတုတ်များနှင့် ချာရု (ပူဇော်အစား) ကို အစဉ်လိုက် ဟောမပြု၍၊ ထို့နောက် ပူရ္ဏာဟုတိ (pūrṇāhuti) ကို ထပ်မံဖြည့်ကာ တတ္တဝ (tattva) များ၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် အပ်နှံပူဇော်하였다။

Verse 11

जुहुयान्मूलमन्त्रेण तैरेव समिदादिभिः । तत्त्वान्येतानि मद्देहे शुद्ध्यंताम् १ त्यनुस्मरन्

မူလမန္တရ (mūla-mantra) ဖြင့် ထိုတူညီသော မီးဖိုတုတ်များနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကာ ဟောမပြုရမည်။ အတွင်းစိတ်၌ “ငါ့ကိုယ်အတွင်းရှိ တတ္တဝများ သန့်စင်ပါစေ” ဟု သတိရလျက် ပူဇော်ရသည်။

Verse 12

पञ्चभूतानि तन्मात्राः पञ्चकर्मेन्द्रियाणि च । ज्ञानकर्मविभेदेन पञ्चकर्मविभागशः

မဟာဘူတ ငါးပါး၊ တန်မာထရာ (tanmātra) ဟုခေါ်သော သေးသိမ်အနှစ်သာရများနှင့် လုပ်ဆောင်ရေး အင်္ဂါငါးပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ သိမြင်ခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းဟူသော ခွဲခြားမှုအရ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ငါးမျိုးခွဲ၍ ပြသထားသည်။

Verse 13

त्वगादिधातवस्सप्त पञ्च प्राणादिवायवः । मनोबुद्धिरहं ख्यातिर्गुणाः प्रकृतिपूरुषौ

အရေပြားမှစ၍ ကိုယ်ခန္ဓာဓာတ် ခုနစ်ပါး၊ ပရာဏ (prāṇa) မှစသော အသက်လေ ငါးပါး၊ စိတ်နှင့် ဉာဏ်၊ “ငါ” ဟူသော အဟင်္ကာရနှင့် သိမြင်ခြင်း၊ ဂုဏ သုံးပါးနှင့် ပရကృతి–ပုရုෂ—ဤအရာတို့သည် ဇီဝအတ္တကို ချည်နှောင်သော တတ္တဝများဖြစ်သည်။ ထိုအမှန်တရားကို သိလျှင် ပတိ (Pati) ဖြစ်သော သီဝ (Śiva) ထံသို့ မျက်နှာမူကာ ချည်နှောင်မှုအလွန်က လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရယူသည်။

Verse 14

रागो विद्याकले चैव नियतिः काल एव च । माया च शुद्धिविद्या च महेश्वरसदाशिवौ

ရာဂ (ဆန္ဒ), ဝိဒ္ယာ (ပညာ), ကလာ (ကန့်သတ်သော လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း), နိယတိ (ကန့်သတ်မှု) နှင့် ကာလ (အချိန်) — ထို့ပြင် မာယာ နှင့် သုဒ္ဓဝိဒ္ယာ (သန့်ရှင်းသော ပညာ), မဟေရှွရ နှင့် သဒါရှီဝ တို့ပါဝင်၍၊ ဤသင်ကြားမှု၌ ဆိုထားသော အထက်တန်း တတ္တဝများ ဖြစ်သည်။

Verse 15

शक्तिश्च शिवतत्त्वं च तत्त्वानि क्रमशो विदुः । मन्त्रैस्तु विरजैर्हुत्वा होतासौ विरजा भवेत्

သူတို့သည် တတ္တဝများကို အစဉ်လိုက် သိကြသည်—ရှက္တိမှ စ၍ ရှီဝတတ္တဝအထိ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မလိန်ကင်းသော (ဝိရာဇ) မန္တရများဖြင့် ဟုတ၍ အဟုတပူဇာ ပြုလျှင်၊ ဟောတာ (ပူဇာပြုသူ) ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိရာဇ ဖြစ်ကာ ရဇသ၏ အညစ်အကြေးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 16

शिवानुग्रहमासाद्य ज्ञानवान्स हि जायते । अथ गोमयमादाय पिण्डीकृत्याभिमंत्र्य च

ရှီဝ၏ အနုဂ္ဂဟ (ကရုဏာ) ကို ရရှိသဖြင့်၊ သူသည် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် နွားချေးကို ယူ၍ လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ မန္တရရွတ်၍ သန့်စင်စေပြီး အခမ်းအနားကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 17

विन्यस्याग्नौ च सम्प्रोक्ष्य दिने तस्मिन्हविष्यभुक् । प्रभाते तु चतुर्दश्यां कृत्वा सर्वं पुरोदितम्

ပူဇာပစ္စည်းများကို သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ သင့်တော်စွာ ထား၍ ရေဖြန်းသန့်စင်ပြီးနောက်၊ ထိုနေ့တွင် ဟဝိෂ္ယ (ပူဇာအစာ) ကိုသာ စားသုံးရမည်။ ထို့နောက် လဆန်းဆယ့်လေးရက် (caturdaśī) နံနက်တွင် ယခင်ညွှန်ကြားထားသမျှကို ပြီးစီးစေပြီး၊ သင့်လျော်သော နည်းလမ်းဖြင့် အခမ်းအနားကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 18

दिने तस्मिन्निराहारः कालं शेषं समापयेत् । प्रातः पर्वणि चाप्येवं कृत्वा होमा वसानतः

ထိုနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေ၍ ကျန်သောအချိန်ကို စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် ကုန်ဆုံးစေရမည်။ ထို့အတူ နောက်နေ့နံနက်၊ ပရဝန် (သန့်ရှင်းသော အချိန်ဆုံ) တွင်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အဆုံးသတ်အခမ်းအနားအတိုင်း ဟောမ (မီးပူဇာ) ကို ပြုလုပ်၍ ပြီးစီးစေရမည်။

Verse 19

उपसंहृत्य रुद्राग्निं गृह्णीयाद्भस्म यत्नतः । ततश्च जटिलो मुण्डी शिखैकजट एव वा

ရုဒြာမီးပူဇာ (Rudrāgni) ကို စနစ်တကျ အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ဘတ်စမာ (အရှ်) ကို သေချာစွာ စုယူရမည်။ ထို့နောက် သီဝဝရတ (Śiva-vrata) ၏ စည်းကမ်းအတိုင်း ဆံပင်ချည်ထုံးများထားသော တပသီဖြစ်စေ၊ ခေါင်းပြောင်ဖြစ်စေ၊ ထိပ်ချည်တစ်ချည်သာထားစေ၊ သို့မဟုတ် ဆံပင်ချည်တစ်ချည်တည်းထားစေ ရွေးချယ်နိုင်သည်။

Verse 20

भूत्वा स्नात्वा ततो वीतलज्जश्चेत्स्याद्दिगम्बरः । अपि काषायवसनश्चर्मचीराम्बरो ऽथ वा

လိုအပ်သော အကျင့်အဝတ်အစားများကို ပြုလုပ်ပြီး ရေချိုးပြီးနောက် အရှက်ကင်းစွာ နေထိုင်ရမည်၊ လိုအပ်ပါက ဒိဂမ္ဗရ (ကောင်းကင်ဝတ်) အဖြစ် အဝတ်မဝတ်ဘဲ နေနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ကာရှာယ (အဝါရောင်/အုတ်ရောင်) အဝတ်ကို ဝတ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သားရေ နှင့် သစ်ခေါက်အဝတ်ကိုလည်း သင့်လျော်သလို ဝတ်ဆင်ကာ Śiva သို့ ဦးတည်သော စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမည်။

Verse 21

एकाम्बरो वल्कली वा भवेद्दण्डी च मेखली । प्रक्षाल्य चरणौ पश्चाद्द्विराचम्यात्मनस्तनुम्

အဝတ်တစ်ထည်တည်း ဝတ်စေ၊ သစ်ခေါက်အဝတ် ဝတ်စေ၊ ထို့ပြင် တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် ခါးပတ် (မေခလာ) ကိုလည်း ဆောင်ရမည်။ ခြေကို ဆေးကြောပြီးနောက် ācamana ကို နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်၍ Śiva ပူဇာနှင့် ယောဂသီလကို အတွက် ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 22

संकुलीकृत्य तद्भस्म विरजानलसंभवम् । अग्निरित्यादिभिर्मंत्रैः षड्भिराथर्वणैः क्रमात्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ဝိရာဇာမီး (Virajā) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဘတ်စမာကို ကောင်းစွာ ရောနှောစေပြီး၊ အစဉ်လိုက် “အဂ္နိ…” ဖြင့် စတင်သော အထာဗဏ မန္တရ ၆ ပုဒ်ဖြင့် သန့်စင်အပ်နှံ (သက္ကရာ) ပြုရမည်။

Verse 23

विभृज्यांगानि मूर्धादिचरणांतानि तैस्स्पृशेत् । ततस्तेन क्रमेणैव समुद्धृत्य च भस्मना

ခေါင်းမှ ခြေတိုင်အောင် ကိုယ်အင်္ဂါများကို သန့်စင်ပြီးနောက် ထိုသန့်စင်ပစ္စည်းဖြင့် အင်္ဂါများကို ထိတွေ့ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအစဉ်အတိုင်းပင် ဘတ်စမာ (သန့်ရှင်းသော အရှ်) ကို ယူကာ တစ်ဆင့်ချင်း လိမ်းပတ်ရမည်။

Verse 24

सर्वांगोद्धूलनं कुर्यात्प्रणवेन शिवेन वा । ततस्त्रिपुण्ड्रं रचयेत्त्रियायुषसमाह्वयम्

ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပုဏ္ဏဝ (အိုṁ) သို့မဟုတ် ရှိဝ၏ နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုကာ သန့်ရှင်းသော ဘာသ္မ (ပြာ) ကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး လိမ်းပွတ်ရမည်။ ထို့နောက် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလကို သန့်စင်စေသော တြိပုဏ္ဍရ (ပြာလိုင်းသုံးကြောင်း) ကို ရေးဆွဲ၍ အာဟ్వာနာပြုရမည်။

Verse 25

शिवभावं समागम्य शिवयोगमथाचरेत् । कुर्यात्स्त्रिसन्ध्यमप्येवमेतत्पाशुपतं व्रतम्

ရှင်ဝ၏ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ သူ၏ သတိဉာဏ်၌ စိမ့်ဝင်နေပြီးနောက် ရှင်ဝယောဂကို လေ့ကျင့်ရမည်။ ဤနည်းအတိုင်း မနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ သုံးဆန်ဓျာတွင် ပြုလုပ်၍ ပာရှုပတ ဝရတကို စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 26

भुक्तिमुक्तिप्रदं चैतत्पशुत्वं विनिवर्तयेत् । तत्पशुत्वं परित्यज्य कृत्वा पाशुपतं व्रतम्

ဤပာရှုပတ သာသနာကျင့်စဉ်သည် လောကီအပျော်အပါး (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးစွမ်းပြီး၊ ချည်နှောင်ခံ သတ္တဝါဖြစ်မှု (ပရှုတွဝ) ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသတ္တဝါဘဝချည်နှောင်မှုကို စွန့်ပယ်ကာ ပာရှုပတ ဝရတကို ပာရှုပတိ ရှင်ဝအား သဒ္ဓါဖြင့် ခံယူရမည်။

Verse 27

पूजनीयो महादेवो लिंगमूर्तिस्सनातनः । पद्ममष्टदलं हैमं नवरत्नैरलंकृतम्

လိင်္ဂရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိသော အနန္တ မဟာဒေဝကို ဘုရားပူဇော်ရမည်။ သူ၏ ပူဇော်မှုအတွက် ရတနာကိုးပါးဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရွှေကြာပန်း အရွက်ရှစ်ရွက်ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 28

कर्णिकाकेशरोपेतमासनं परिकल्पयेत् । विभवे तदभावे तु रक्तं सितमथापि वा

ကြာပန်းကဲ့သို့ အလယ်ကဏ္ဍ (ကဏ္ဏိကာ) နှင့် ပတ်လည်ရှိ အမွှေးတိုင်များ (ကေသရ) ပါဝင်သော အာသနကို စီမံပြင်ဆင်ရမည်။ အင်အားအလျော်အစားရှိလျှင် ထိုအာသနကို သုံးရမည်; မရှိပါက အနီရောင် အာသန သို့မဟုတ် အဖြူရောင် အာသနကိုလည်း သုံးနိုင်သည်။

Verse 29

पद्मं तस्याप्यभावे तु केवलं भावनामयम् । तत्पद्मकर्णिकामध्ये कृत्वा लिंगं कनीयसम्

သာဓကသည် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ယူစေ။ ထိုကြာပန်းတောင် မရနိုင်လျှင်လည်း စိတ်ကူးသဘောတရားဖြင့်သာ ကြာပန်းကို ဖန်တီးစေ။ ထိုကြာပန်း၏ အလယ်ဗဟို၊ အစေ့အုံအတွင်း၌ သေးငယ်သော သီဝလင်္ဂကို တည်ထား (သို့) မြင်ယောင်စေ။

Verse 30

स्फीटिकं पीठिकोपेतं पूजयेद्विधिवत्क्रमात् । प्रतिष्ठाप्य विधानेन तल्लिंगं कृतशोधनम्

အစဉ်အလာတရားနည်းအတိုင်း၊ ပီဋိကာ (အခြေခံပလ္လင်) ပေါ်တွင် တင်ထားသော ကြည်လင်သလင်း (စဖီတိက) လင်္ဂကို အစီအစဉ်တကျ ပူဇော်ရမည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းဖြင့် ထိုလင်္ဂကို တည်ထောင်ကာ ပူဇော်မှုကို ဆက်လက်ပြုရမည်။

Verse 31

परिकल्प्यासनं मूर्तिं पञ्चवक्त्रप्रकारतः । पञ्चगव्यादिभिः पूर्णैर्यथाविभवसंभृतैः

အာသနကို သင့်တော်စွာ စီမံကာ၊ သီဝ၏ ပဉ္စဝက္ထရ (မျက်နှာငါးပါး) ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ဒေဝတားရုပ်ကို စိတ်တွင် တည်စေ။ ထို့နောက် ကိုယ့်အင်အားအလျောက် စုဆောင်းနိုင်သမျှ ပဉ္စဂဗျာနှင့် အခြား သန့်ရှင်းသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်စုံသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်စေ။

Verse 32

स्नापयेत्कलशैः पूर्णैरष्टापदसमुद्भवैः । गंधद्रव्यैस्सकर्पूरैश्चन्दनाद्यैस्सकुंकुमैः

ရှစ်ပွင့်ပလ္လင် (အဋ္ဌာပဒ) ပေါ်တွင် တင်ထားသော ပြည့်ဝသော ကလသများဖြင့် သီဝ၏ လိင်္ဂကို အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုရမည်။ အနံ့သာပစ္စည်းများ၊ ကမ္ဖော်၊ စန္ဒန်နှင့် အခြားအနံ့သာများ၊ ထို့ပြင် ကေသရ (ဇာဖရန်) တို့ဖြင့် ပတိ (အမြင့်ဆုံးအရှင်) ဖြစ်သော မောက္ခပေးရှင်ကို သန့်စင်ပူဇော်လေ။

Verse 33

सवेदिकं समालिप्य लिंगं भूषणभूषितम् । बिल्वपत्रैश्च पद्मैश्च रक्तैः श्वेतैस्तथोत्पलैः

လိင်္ဂကို ယောနီပီဋ္ဌ (ပလ္လင်) နှင့်အတူ သေချာစွာ လိမ်းပွတ်ပြင်ဆင်၍ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ပြီးနောက်၊ ဘိလွာရွက်များ၊ အနီနှင့် အဖြူ ကြာပန်းများ၊ ထို့အပြင် ဥတ္ပလ (ရေကြာ) ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

नीलोत्पलैस्तथान्यैश्च पुष्पैस्तैस्तैस्सुगंधिभिः । पुण्यैः प्रशस्तैः पत्रैश्च चित्रैर्दूर्वाक्षतादिभिः

အပြာရောင် ကြာပန်းများနှင့် အခြားအနံ့သင်းသော ပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့်၊ သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော အရွက်များဖြင့်၊ ထို့ပြင် ဒူర్వာမြက်နှင့် မကွဲသော ဆန် (အက္ခတ) စသည့် အမျိုးမျိုးသော သာသနာရေး ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် (ပူဇော်ရမည်)။

Verse 35

समभ्यर्च्य यथालाभं महापूजाविधानतः । धूपं दीपं तथा चापि नैवेद्यं च समादिशेत्

မိမိရရှိသမျှအတိုင်း မဟာပူဇာနည်းလမ်းအရ သီဝကို စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သင်းမွှေး (ဓူပ) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) ကိုလည်းကောင်း၊ နိုင်ဝေဒျ (အစားအစာပူဇော်) ကိုလည်းကောင်း သေချာစွာ ဆက်ကပ်စေ။

Verse 36

निवेदयित्वा विभवे कल्याणं च समाचरेत् । इष्टानि च विशिष्टानि न्यायेनोपार्जितानि च

မိမိ၏ အင်အားအလိုက် အရင်းအမြစ်ကို အရင်ဆုံး ဆက်ကပ်ပြီးနောက် မင်္ဂလာကောင်းသော အကျင့်ကို ကျင့်ဆောင်စေ။ ထို့ပြင် တရားသဖြင့် ရရှိထားသော နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်း၍ ထူးမြတ်သော အရာများကို ပေးကမ်းအသုံးချစေ။

Verse 37

सर्वद्रव्याणि देयानि व्रते तस्मिन्विशेषतः । श्रीपत्रोत्पलपद्मानां संख्या साहस्रिकी मता

ထိုသန့်ရှင်းသော ဝရတ၌ အထူးသဖြင့် ပူဇော်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ဒါနအဖြစ် ပေးကမ်းရမည်။ ဘိလွာရွက်နှင့် အပြာကြာပန်း၊ ကြာပန်းတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အရေအတွက်မှာ တစ်ထောင်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 38

प्रत्येकमपरा संख्या शतमष्टोत्तरं द्विजाः । तत्रापि च विशेषेण न त्यजेद्बिल्वपत्रकम्

အို ဒွိဇာတို့၊ ပူဇော်ရာတစ်ခုချင်းစီအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အခြားအရေအတွက်မှာ ၁၀၈ ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင်ပင် အထူးသဖြင့် သီဝပူဇော်ရာ၌ ဘိလ္ဝရွက်ကို မလွတ်မကျန် မဖြုတ်ပစ်ရ။

Verse 39

हैममेकं परं प्राहुः पद्मं पद्मसहस्रकात् । नीलोत्पलादिष्वप्येतत्समानं बिल्बपत्रकैः

ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်သည် သာမန်ကြာပန်းတစ်ထောင်ထက် မြတ်ကြောင်းဟု ဆိုကြသည်။ ထို့အတူ အပြာကြာပန်းနှင့် အခြားပန်းများအကြား၌ပင်၊ သခင် ရှီဝအား ဘိလ္ဝရွက်ဖြင့် ပူဇော်လျှင် ဤပူဇော်မှုကို တူညီသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 40

पुष्पान्तरे न नियमो यथालाभं निवेदयेत् । अष्टाङ्गमर्घ्यमुत्कृष्टं धूपालेपौ विशेषतः

ပန်းပူဇော်ရာတွင် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းမရှိ၊ ရရှိသမျှကို ပူဇော်သင့်သည်။ အင်္ဂါရှစ်ပါး အရ္ဃျ (အဋ္ဌာင်္ဂအရ္ဃျ) သည် အထူးကောင်းမြတ်ကြောင်း ဆိုကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် သုပ် (အမွှေးတိုင်) နှင့် လိမ်းပွတ်သည့် သန့်ရှင်းသော အလိမ်းအကျံတို့ကို ရှီဝပူဇော်မှု၌ အလွန်ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 41

चन्दनं वामदेवाख्ये हरितालं च पौरुषे । ईशाने भसितं केचिदालेपनमितीदृशाम्

ဝါမဒေဝ (Vāmadeva) နှင့်ဆိုင်သော အကျင့်တွင် စန္ဒန (စန္ဒကူး) လိမ်းကြသည်။ ပေါရုရှ (Pauruṣa) တွင် ဟရိတားလ (အဝါရောင် orpiment) လိမ်းကြပြီး၊ ဣရှာန (Īśāna) တွင် ဘဟ္စမ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို လိမ်းကြသည်။ ထိုသို့သော လိမ်းပွတ်မှုကို အချို့က ဤပုံစံများအတွက် သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 42

न धूपमिति मन्यन्ते धूपान्तरविधानतः । सितागुरुमघोराख्ये मुखे कृष्णागुरुं पुनः

သုပ်ပူဇော်မှု၏ မျိုးကွဲသတ်မှတ်ချက်များအရ၊ ၎င်းကို တစ်မျိုးတည်းသော “သုပ်” ဟု မယူဆကြ။ အဂ္ဃောရ (Aghora) မျက်နှာတော်တွင် အဖြူရောင် အဂရု (sītāguru) ကို သတ်မှတ်ကြပြီး၊ အခြားအခါတွင် အနက်ရောင် အဂရု (kṛṣṇāguru) ကို ထပ်မံသတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 43

पौरुषे गुग्गुलं सव्ये सौम्ये सौगंधिकं मुखे । ईशाने ऽपि ह्युशीरादि देयाद्धूपं विशेषतः

ပေါရုရှ (Pauruṣa) အစိတ်အပိုင်းအတွက် ဂုဂ္ဂုလု (guggulu) သုပ်ကို ပူဇော်သင့်သည်။ ဘယ်ဘက်တွင် စောမ്യ (Saumya) အနံ့ကို ပူဇော်ရမည်။ မျက်နှာ/ပါးစပ်တွင် မွှေးမြသော အနံ့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဣရှာန (Īśāna) ဦးတည်ရာတွင်လည်း ဥရှီရ (uśīra) စသည့်အရာများဖြင့် ပြုလုပ်သော သုပ်ကို အထူးပူဇော်သင့်သည်။

Verse 44

शर्करामधुकर्पूरकपिलाघृतसंयुतम् । चंदनागुरुकाष्ठाद्यं सामान्यं संप्रचक्षते

သကြား၊ ပျားရည်၊ ကပ်ပူရ် (camphor) နှင့် အဝါရောင် ဂျီ (kapilā ghee) တို့နှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး၊ စန္ဒနကာဌ်၊ အဂရုကာဌ် နှင့် အနံ့သစ်သားတို့ စသဖြင့် ပါဝင်သော ရောနှောမှုကို ‘သာမန်’ (စံ) အဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 45

कर्पूरवर्तिराज्याढ्या देया दीपावलिस्ततः । अर्घ्यमाचमनं देयं प्रतिवक्त्रमतः परम्

ထို့နောက် ကမ္ဖာ (camphor) မီးတိုင်ကြိုးများဖြင့် ပြည့်ဝစွာ စီစဉ်ထားသော မီးတိုင်တန်းကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အရ္ဃျ (arghya) နှင့် အာစမန (ācamanā) ကို လျော်ကန်သည့် အစဉ်အတိုင်း ဘုရား၏ မြတ်နိုးဖွယ် မျက်နှာတော်တစ်ပါးချင်းစီရှေ့တွင် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 46

प्रथमावरणे पूज्यो क्रमाद्धेरम्बषण्मुखौ । ब्रह्मांगानि ततश्चैव प्रथमावरणेर्चिते

ပထမအဝရဏ (ပူဇော်ဝန်း) တွင် အစဉ်လိုက် ဟေရမ္ဗ (ဂဏေရှ) နှင့် ဆဏ္မုခ (ကာရ္တိကေယ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုပထမအဝရဏအတွင်း၌ပင် ဘြဟ္မာ၏ အင်္ဂါများ (အကူအညီပုံသဏ္ဌာန်များ) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 47

द्वितीयावरणे पूज्या विघ्नेशाश्चक्रवर्तिनः । तृतीयावरणे पूज्या भवाद्या अष्टमूर्तयः

ဒုတိယအဝရဏတွင် ဝိဃ္နေရှ (ဂဏေရှ) နှင့် စကြဝတ္တိမင်းများ (အလောကဓမ္မအုပ်စိုးရှင်များ) ကို ပူဇော်ရမည်။ တတိယအဝရဏတွင် ဘဝ (Bhava) မှ စတင်သော အဋ္ဌမူရ္တိ (ရှစ်မျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်) များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 48

महादेवादयस्तत्र तथैकादशमूर्तयः । चतुर्थावरणे पूज्याः सर्व एव गणेश्वराः

ထိုနေရာတွင် မဟာဒေဝနှင့် အခြားသော ဒေဝပုံသဏ္ဌာန်များ—တကယ်တမ်းအားဖြင့် မူရ္တိ ၁၁ မျိုးပါဝင်သည့် ပုံသဏ္ဌာန်များအားလုံးကို—စတုတ္ထအဝရဏတွင် ပူဇော်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူတို့အားလုံးသည် ရှိဝ၏ ဂဏ (gaṇa) အဖွဲ့တော်တို့၏ အရှင်များဖြစ်ကြသည်။

Verse 49

बहिरेव तु पद्मस्य पञ्चमावरणे क्रमात् । दशदिक्पतयः पूज्याः सास्त्राः सानुचरास्तथा

ထို့နောက် ကြာပန်း၏ အပြင်ဘက်၌—အဆင့်လိုက် ပဉ္စမအဝန်းအကာပေါ်တွင်—ဒစ်ဆယ်ပါး၏ အရှင်များကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇော်မှုတွင် သူတို့၏ လက်နက်များနှင့် အတူ၊ လိုက်ပါအမှုထမ်းအဖွဲ့များကိုလည်း ပါဝင်ပူဇော်ရမည်။

Verse 50

ब्रह्मणो मानसाः पुत्राः सर्वे ऽपि ज्योतिषां गणाः । सर्वा देव्यश्च देवाश्च सर्वे सर्वे च खेचराः

တောက်ပသော ကောင်းကင်ဘုံသတ္တဝါတို့၏ အစုအဝေးအားလုံးသည် ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သားများ ဖြစ်ကြ၏။ ဒေဝီများ၊ ဒေဝများနှင့် ကောင်းကင်၌ လှုပ်ရှားသွားလာသော သတ္တဝါတို့လည်း ထိုတူညီသော သာသနာတော်မူရင်းမှ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 51

पातालवासिनश्चान्ये सर्वे मुनिगणा अपि । योगिनो हि सखास्सर्वे पतंगा मातरस्तथा

ပာတාලာ၌ နေထိုင်သူများနှင့် မုနိအစုအဝေးအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။ ယောဂီအားလုံး၊ မိတ်ဆွေကောင်းများအားလုံး၊ ထို့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံသတ္တဝါများနှင့် ဒေဝမိခင်များလည်း စုဝေးလာကြ၏။

Verse 52

क्षेत्रपालाश्च सगणाः सर्वं चैतच्चराचरम् । पूजनीयं शिवप्रीत्या मत्त्वा शंभुविभूतिमत्

က்ஷೇತ್ರပါလများနှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ထို့ပြင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် သမ္ဘု၏ ဗိဘူတိနှင့် အာနုဘော်တော်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သိမြင်၍၊ ရှီဝ၏ ပီတိအတွက် သူတို့ကို ပူဇော်ကန်တော့သင့်၏။

Verse 53

अथावरणपूजांते संपूज्य परमेश्वरम् । साज्यं सव्यं जनं हृद्यं हविर्भक्त्या निवेदयेत्

ထို့နောက် အာဝရဏပူဇာ (အဖွဲ့ဝင်များကို ပူဇော်ခြင်း) အဆုံးတွင်၊ ပရမေဣश्वरကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ နှလုံးကို နှစ်သက်စေသော ဟဝိစ်ကို ဂီ (ghee) နှင့်အတူ ဘက္တိဖြင့် နိဝေဒယက် (အပ်နှံပူဇော်) လုပ်ရမည်။

Verse 54

मुखवासादिकं दत्त्वा ताम्बूलं सोपदंशकम् । अलंकृत्य च भूयो ऽपि नानापुष्पविभूषणैः

ပါးစပ်အနံ့သင်းစေသော အရာများစသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ပြင်ဆင်ထားသော တမ်းဘူလ် (ကွမ်းရွက်) ကိုလည်း ဆက်ကပ်၏။ ထို့နောက် ထိုအရှင်ကို ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ပြုလုပ်သော အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် ထပ်မံ တန်ဆာဆင်၏။

Verse 55

नीराजनांते विस्तीर्य पूजाशेषं समापयेत् । चषकं सोपकारं च शयनं च समर्पयेत्

အာရတီ အဆုံးတွင် ပူဇာကျန်ရစ်သမျှကို စနစ်တကျ ဖြန့်ချိ၍ ပြီးစီးစေရာ၏။ ထို့နောက် အထောက်အကူပစ္စည်းများနှင့်အတူ ခွက်တစ်ခွက်ကိုလည်းကောင်း၊ သခင်ဘုရားအား ရိတုဝန်ဆောင်မှုအဖြစ် အိပ်ရာကိုလည်းကောင်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 56

चन्द्रसंकाशहारं च शयनीयं समर्पयेत् । आद्यं नृपोचितं हृद्यं तत्सर्वमनुरूपतः

လကဲ့သို့ တောက်ပသော လည်ဆွဲကိုလည်းကောင်း၊ သင့်တော်သော အိပ်ရာကိုလည်းကောင်း ဆက်ကပ်ရမည်။ မင်းတော်နှင့်တော်တန်၍ စိတ်နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော ဤအမြတ်ဆုံး လက်ဆောင်များအားလုံးကို လက်ခံသူနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ သင့်လျော်စွာ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 57

कृत्वा च कारयित्वा च हित्वा च प्रतिपूजनम् । स्तोत्रं व्यपोहनं जप्त्वा विद्यां पञ्चाक्षरीं जपेत्

သတ်မှတ်ထားသော ရိတုများကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုလုပ်စေခြင်း ပြီးနောက်၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားရန် ပြုသော ပြန်လည်ပူဇာကို ချန်ထား၍၊ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ‘ဗျပောဟန’ စတိုးထရကို အရင် ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် သီဝအား အပ်နှံသော ငါးအက္ခရာ မန္တရ—ပဉ္စာက္ရှရီ—ကို ဇပ်ရမည်။

Verse 58

प्रदक्षिणां प्रणामं च कृत्वात्मानं समर्पयेत् । ततः पुरस्ताद्देवस्य गुरुविप्रौ च पूजयेत्

ပတ်လည်လှည့်ပူဇာ (ပရဒက္ခိဏ) နှင့် ဦးချပူဇာကို ပြုပြီးနောက်၊ ကိုယ်တိုင်ကို ဆက်ကပ်အပ်နှံရမည်။ ထို့နောက် သခင်ဘုရား၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိ၏ ဂုရုနှင့် ဗြာဟ္မဏများကိုလည်း ပူဇာရမည်။

Verse 59

दत्त्वार्घ्यमष्टौ पुष्पाणि देवमुद्वास्य लिंगतः । अग्नेश्चाग्निं सुसंयम्य ह्युद्वास्य च तमप्युत

အရ္ဃျနှင့် ပန်းရှစ်ပွင့်ကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက် လင်္ဂမှ ဒေဝကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ရမည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်မီးကို ကောင်းစွာ ထိန်းညှိ၍ တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် ထိုမီးပူဇော်ပွဲကိုလည်း သင့်တော်စွာ အဆုံးသတ်ရမည်။

Verse 60

प्रत्यहं च जनस्त्वेवं कुर्यात्सेवां पुरोदिताम् । ततस्तत्साम्बुजं लिंगं सर्वोपकरणान्वितम्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘက္တသည် အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း စေဝါပူဇာကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် လိုအပ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းအကုန်လုံးနှင့်အတူ ရေသွန်းပူဇော်ခြင်းနှင့် ပဒုမပူဇော်ခြင်းပါဝင်သည့် ထိုလင်္ဂကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ရှီဝသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရာ အထောက်အကူအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရမည်။

Verse 61

समर्पयेत्स्वगुरवे स्थापयेद्वा शिवालये । संपूज्य च गुरून्विप्रान्व्रतिनश्च विशेषतः

ထိုအရာကို မိမိ၏ ဂုရုထံ ဆက်ကပ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ရှီဝဘုရားကျောင်း၌ တည်ထောင်ရမည်။ ထို့နောက် ဂုရုများ၊ ဗြာဟ္မဏ ဥဿီများနှင့် အထူးသဖြင့် ဝရတကို စောင့်ထိန်းသူများကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ ထိုအတိုင်း ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 62

भक्तान्द्विजांश्च शक्तश्चेद्दीनानाथांश्च तोषयेत् । स्वयं चानशने शक्तः फलमूलाशने ऽथ वा

တတ်နိုင်ပါက သခင်၏ ဘက္တများ၊ ဒွိဇများနှင့် အကူအညီမဲ့ အကာအကွယ်မဲ့သူများကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြုရမည်။ ထို့ပြင် မိမိတွင် အင်အားရှိလျှင် အနသန (အစာမစားခြင်း) ကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးရမည်၊ မတတ်နိုင်လျှင် သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ဖြင့်သာ အသက်မွေးရမည်။

Verse 63

पयोव्रतो वा भिक्षाशी भवेदेकाशनस्तथा । नक्तं युक्ताशनो नित्यं भूशय्यानिरतः शुचिः

သူသည် နို့သာသောက်သော ဝရတကို ဆောင်ရွက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဘိက္ခာဖြင့်လည်း အသက်မွေးနိုင်သည်။ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားနိုင်သကဲ့သို့၊ ညအချိန်တွင်လည်း အတိုင်းအတာဖြင့်သာ စားသင့်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာချ၍ နေထိုင်ခြင်းကို အမြဲနှစ်သက်ကာ၊ ကိုယ်နှင့် အကျင့်တို့တွင် စည်းကမ်းရှိ၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေစေ။

Verse 64

भस्मशायी तृणेशायी चीराजिनधृतो ऽथवा । ब्रह्मचर्यव्रतो नित्यं व्रतमेतत्समाचरेत्

ဤဝရတကို အမြဲတမ်း ကျင့်သုံးစေရာ—သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ပေါ်၌ သို့မဟုတ် မြက်ပေါ်၌ အိပ်စေ၊ သစ်ခွံအဝတ် သို့မဟုတ် သမင်အရေကို ဝတ်စေ၊ ထို့ပြင် ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ကာမထိန်း) ဝရတ၌ နိစ္စတည်မြဲစေ။

Verse 65

अर्कवारे तथार्द्रायां पञ्चदश्यां च पक्षयोः । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां शक्तस्तूपवसेदपि

တနင်္ဂနွေနေ့၊ အာဒြရာ နက္ခတ်နေ့၊ လဆန်း/လဆုတ် နှစ်ဖက်လုံး၏ တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့ (ပဉ္စဒသီ) နှင့် တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့၊ အဋ္ဌမီနေ့တို့တွင်လည်း—တတ်နိုင်ပါက—အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ကို ဝရတအဖြစ် ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 66

पाखण्डिपतितोदक्यास्सूतकान्त्यजपूर्वकान् । वर्जयेत्सर्वयत्नेन मनसा कर्मणा गिरा

အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် စိတ်၊ ကိုယ်၊ နှုတ်ဖြင့်—ဓမ္မကိုဖျက်ဆီးသော ပाखဏ္ဍီများ၊ ကျဆုံးသူများ၊ ရေသန့်စင်မှုမရှိသူများ၊ မွေးဖွား/သေဆုံးအညစ် (ဆူတက) အောက်ရှိသူများနှင့် စန္ဒာလ စသည့် အောက်တန်းသူများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထိုသို့ပေါင်းသင်းခြင်းသည် သီဝမဂ္ဂ၌ သန့်ရှင်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို တားဆီးသည်။

Verse 67

क्षमदानदयासत्याहिंसाशीलः सदा भवेत् । संतुष्टश्च प्रशान्तश्च जपध्यानरतस्तथा

အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ပေးကမ်းခြင်း၊ ကရုဏာ၊ သစ္စာနှင့် အဟിംသာတို့၏ သီလ၌ တည်မြဲရမည်။ စိတ်ကျေနပ်၍ ငြိမ်းချမ်းကာ၊ ဂျပ (မန္တရားထပ်ဆိုခြင်း) နှင့် ဓ്യာန၌လည်း အမြဲမွေ့လျော်နေပါစေ။ ထိုသို့ဖြင့် ပတိ—သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပသု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) လွတ်မြောက်ရာ စိုင်ဝမဂ္ဂ၌ သင့်လျော်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 68

कुर्यात्त्रिषवणस्नानं भस्मस्नानमथापि वा । पूजां वैशेषिकीं चैव मनसा वचसा गिरा

သုံးဆန္ဓျာအချိန်တိုင်း သုံးကြိမ်ရေချိုးခြင်း (တရိသဝဏသ္နာန) ကို ပြုလုပ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့်လည်း ရေချိုးနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အထူးပူဇာကိုလည်း စိတ်ဖြင့်၊ နှုတ်ဖြင့်၊ ထုတ်ပြောသောစကားဖြင့် ပြုလုပ်၍ အတွင်းအပြင် အင်အားအားလုံးကို သီဝထံ အပ်နှံရမည်။

Verse 69

बहुनात्र किमुक्तेन नाचरेदशिवं व्रती । प्रमादात्तु तथाचारे निरूप्य गुरुलाघवे

ဤနေရာတွင် အများကြီး ပြောရန် အကျိုးရှိသလော? ဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် ရှီဝနှင့် ဆန့်ကျင်သော အမင်္ဂလာအပြုအမူကို မပြုလုပ်သင့်။ သို့ရာတွင် မေ့လျော့မှုကြောင့် ထိုသို့ ပြုမိပါက၊ အပြစ်ကြီး (လေး) နှင့် အပြစ်ငယ် (ပေါ့) ကို ခွဲခြားသိမြင်ပြီး သင့်လျော်သော ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 70

उचितां निष्कृतिं कुर्यात्पूजाहोमजपादिभिः । आसमाप्तेर्व्रतस्यैवमाचरेन्न प्रमादतः

သင့်လျော်သော အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပူဇော်ပွဲ၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်း၊ မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း စသဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။ ဤသို့ပင် ဝ్రတကို ပြီးဆုံးသည့်အထိ မပေါ့ဆဘဲ ဆက်လက်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 71

गोदानं च वृषोत्सर्गं कुर्यात्पूजां च संपदा । भक्तश्च शिवप्रीत्यर्थं सर्वकामविवर्जितः

သခင်ရှီဝ၏ ပျော်ရွှင်တော်မူခြင်းအတွက်သာ၊ ကိုယ်ကျိုးလိုလားမှုအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သော ဘက္တသည် နွားလှူဒါန်းခြင်း၊ နွားထီးလွှတ်ပွဲ (ဝೃષోత్సರ್ಗ) နှင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ကို မိမိဥစ္စာဖြင့် သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 72

सामान्यमेतत्कथितं व्रतस्यास्य समासतः । प्रतिमासं विशेषं च प्रवदामि यथाश्रुतम्

ဤဝ్రတ၏ အထွေထွေသဘောတရားကို အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောပြီးပြီ။ ယခုမူ အစဉ်အလာအရ ကြားသိထားသည့်အတိုင်း လစဉ်လိုက်နာရမည့် အထူးကျင့်ဝတ်များကို ငါကြေညာမည်။

Verse 73

वैशाखे वज्रलिंगं तु ज्येष्ठे मारकतं शुभम् । आषाढे मौक्तिकं विद्याच्छ्रावणे नीलनिर्मितम्

ဝိုင်ရှာခလတွင် ဝဇ္ရလင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။ ဂျေဋ္ဌလတွင် မရကတ (မြ) လင်္ဂအမင်္ဂလာကို ပူဇော်ရမည်။ အာရှာဍ္ဍလတွင် မောက္တိက (ပုလဲ) လင်္ဂဟု သိရမည်။ ရှရဝဏလတွင် နီလာမဏိ (အပြာစဖိုင်ယာ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 74

मासे भाद्रपदे चैव पद्मरागमयं परम् । आश्विने मासि विद्याद्वै लिंगं गोमेदकं वरम्

ဘဒ္ဒရပဒ လတွင် ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော အမြတ်ဆုံး လိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။ အာရှ္ဝိန လတွင်လည်း ဂိုမေဒက (ဟက်ဆိုနိုက်) ဖြင့် ပြုလုပ်သော အထူးကောင်းမြတ် လိင်္ဂဟု အမှန်တကယ် သိမှတ်ရမည်။

Verse 75

कार्तिक्यां वैद्रुमं लिंगं वैदूर्यं मार्गशीर्षके । पुष्परागमयं पौषे माघे द्युमणिजन्तथा

ကာရ္တိက လတွင် ဝိုင်ဒြုမ (ပုလဲခရမ်း/ကော်ရယ်) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။ မာရ္ဂရှီရ္ษ လတွင် ဝိုင်ဒူရ္ယ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ) လိင်္ဂကို၊ ပေါုရှ လတွင် ပုෂ္ပရာဂ (တိုးပက်ဇ်) လိင်္ဂကို၊ မာဃ လတွင်လည်း ထွန်းလင်းသော ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 76

फाल्गुणे चन्द्रकान्तोत्थं चैत्रे तद्व्यत्ययो ऽथवा । सर्वमासेषु रत्नानामलाभे हैममेव वा

ဖာလ္ဂုန လတွင် ချန္ဒရကာန္တ (မုန်းစတုန်း) မှ ထွက်ပေါ်သော အရာဖြင့် လိင်္ဂကို အသုံးပြုရမည်။ ချိုင်တြ လတွင်တော့ ထို၏ ပြန်လှန်နည်းကိုလည်း ပြုနိုင်သည်။ လအားလုံးတွင် ရတနာမရနိုင်လျှင် ရွှေတစ်မျိုးတည်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

Verse 77

हैमाभावे राजतं वा ताम्रजं शैलजन्तथा । मृन्मयं वा यथालाभं जातुषं चान्यदेव वा

ရွှေမရှိလျှင် ငွေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကြေးနီဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကျောက်ဖြင့်ဖြစ်စေ အသုံးပြုနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ရရှိသမျှအတိုင်း မြေထည်လိင်္ဂကိုလည်းကောင်း၊ သစ်စေး/ရေဇင်ဖြင့်လည်းကောင်း—သင့်လျော်သမျှ အခြားပစ္စည်းမည်သည့်အရာမဆို အသုံးပြုနိုင်သည်။

Verse 78

सर्वगंधमयं वाथ लिंगं कुर्याद्यथारुचि । व्रतावसानसमये समाचरितनित्यकः

ထို့နောက် မိမိနှစ်သက်သလို အနံ့အသာ အမျိုးမျိုးဖြင့် မွှေးကြိုင်စေသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဝရတ (သီလကတိ) အဆုံးသတ်ချိန်တွင် နေ့စဉ် မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ရသော ကိစ္စများကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုပူဇော်ပွဲကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 79

कृत्वा वैशेषिकीं पूजां हुत्वा चैव यथा पुरा । संपूज्य च तथाचार्यं व्रतिनश्च विशेषतः

အထူးသတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်၍ ရှေးထုံးတမ်းအတိုင်း မီးယဇ်တွင် ဟောမ (အာဟုတိ) များကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ အာစာရျ (ဆရာတော်) ကို သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် ဝရတင် (ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူ) များကို အထူးလေးစားရမည်။

Verse 80

देशिकेनाप्यनुज्ञातः प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । दर्भासनो दर्भपाणिः प्राणापानौ नियम्य च

ဆရာတော် (ဒေသိက) ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက်၊ အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍၊ ကုရှာမြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်တွင်လည်း ကုရှာမြက်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ အသက်ရှူဝင် အသက်ရှူထွက် (ပရာဏ-အပာဏ) ကို ထိန်းချုပ်၍ စည်းကမ်းတကျ ပြုရမည်။

Verse 81

जपित्वा शक्तितो मूलं ध्यात्वा साम्बं त्रियम्बकम् । अनुज्ञाप्य यथापूर्वं नमस्कृत्य कृताञ्जलिः

တတ်နိုင်သမျှ မူလမန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ကာ၊ အုမာနှင့် အမြဲတကွရှိသော တြိယမ္ဗက ရှိဝကို ဓ్యာနပြု၍၊ ယခင်ကဲ့သို့ ခွင့်ပြုမိန့်ကို တောင်းပြီး လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ဦးချသည်။

Verse 82

समुत्सृजामि भगवन्व्रतमेतत्त्वदाज्ञया । इत्युक्त्वा लिंगमूलस्थान्दर्भानुत्तरतस्त्यजेत्

“အရှင်ဘုရား၊ သင်၏အမိန့်တော်အတိုင်း ဤဝရတကို ယခု အဆုံးသတ်ပါ၏” ဟုဆိုပြီး၊ လိင်္ဂ၏ အမြစ်နေရာ၌ ထားထားသော ဒರ್ಭမြက်ကို မြောက်ဘက်သို့ ပစ်ချရမည်။

Verse 83

ततो दण्डजटाचीरमेखला अपि चोत्सृजेत् । पुनराचम्य विधिवत्पञ्चाक्षरमुदीरयेत्

ထို့နောက် တောင်ဝှေး၊ ဇဋာဆံပင်၊ သစ်ခေါက်အဝတ်နှင့် ခါးပတ်တို့ကိုပါ ချွတ်ထားရမည်။ ထို့ပြီး နည်းတကျ အာစမန ပြန်လုပ်ကာ ပဉ္စాక్షရ မန္တရ “နမಃ ရှိဝာယ” ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 84

यः कृत्वात्यंतिकीं दीक्षामादेहान्तमनाकुलः । व्रतमेतत्प्रकुर्वीत स तु वै नैष्ठिकः स्मृतः

အမြင့်ဆုံး (နောက်ဆုံး) ဒီက္ခာကို ခံယူပြီး၊ အသက်ဆုံးတိုင်အောင် တည်ငြိမ်၍ မလှုပ်ရှားမရှုပ်ထွေးဘဲ ဤဝရတကို သစ္စာရှိစွာ ကျင့်သုံးသူကို—နိဋ္ဌိက (Naiṣṭhika) ဟု မှတ်ယူကြသည်၊ တစ်သက်တာ စည်းကမ်း၌ ခိုင်မြဲသူဖြစ်၏။

Verse 85

सो ऽत्याश्रमी च विज्ञेयो महापाशुपतस्तथा । स एव तपतां श्रेष्ठ स एव च महाव्रती

သူကို အာရှရမအားလုံးကို ကျော်လွန်သူဟု သိမှတ်ရမည်၊ ထို့ပြင် မဟာပါရှုပတလည်း ဖြစ်၏။ သူတစ်ဦးတည်းသာ တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သူတစ်ဦးတည်းသာ မဟာဝရတီ—အမြင့်ဆုံး ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 86

न तेन सदृशः कश्चित्कृतकृत्यो मुमुक्षुषु । यो यतिर्नैष्ठिको जातस्तमाहुर्नैष्ठिकोत्तमम्

မောက္ခကို ရှာဖွေသူများအနက် သူနှင့်တူသူ မရှိ။ လုပ်ရန်ရှိသမျှကို ပြီးစီးထားသူဖြစ်သည်။ သစ္စာဝတ်နှင့် စည်းကမ်း၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သော ယတိသည် နိဋ္ဌိက ဖြစ်လာသဖြင့် “နိဋ္ဌိကတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 87

यो ऽन्वहं द्वादशाहं वा व्रतमेतत्समाचरेत् । सो ऽपि नैष्ठिकतुल्यः स्यात्तीव्रव्रतसमन्वयात्

ဤဝတ်ကို နေ့စဉ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်ရက်တိုင်တိုင်ဖြစ်စေ ကျင့်သုံးသူသည်လည်း တစ်သက်လုံးတည်ကြည်သော နိဋ္ဌိကနှင့် တူညီလာမည်—အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော စည်းကမ်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 88

घृताक्तो यश्चरेदेतद्व्रतं व्रतपरायणः । द्वित्रैकदिवसं वापि स च कश्चन नैष्ठिकः

ဃီ (ghee) ဖြင့် လိမ်းကာ ဝတ်တရားကို ဝတ်တရားပေါ် အမြဲတည်ကြည်စွာ ကျင့်သုံးသူသည်—နှစ်ရက်၊ သုံးရက် သို့မဟုတ် တစ်ရက်ပင်ဖြစ်စေ—နိဋ္ဌိက အမှန်တကယ်၊ စည်းကမ်းတည်ကြည်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 89

कृत्यमित्येव निष्कामो यश्चरेद्व्रतमुत्तमम् । शिवार्पितात्मा सततं न तेन सदृशः क्वचित्

အကျိုးရလဒ်ကို မလိုလားဘဲ «ဤသည်မှာ ငါ၏တာဝန်» ဟူသောစိတ်ဖြင့် အမြင့်မြတ်သော ဝ్రတကို ကျင့်သူ၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကို အစဉ်အမြဲ သီဝအား အပ်နှံသူ—ထိုသူနှင့် တူညီသူ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိ။

Verse 90

भस्मच्छन्नो द्विजो विद्वान्महापातकसंभवैः । पापैस्सुदारुणैस्सद्यो मुच्यते नात्र संशयः

ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ပညာရှိ ဒွိဇသည် မဟာပာတကမှ ပေါက်ဖွားသော အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် အပြစ်များမှပင် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 91

रुद्राग्निर्यत्परं वीर्यन्तद्भस्म परिकीर्तितम् । तस्मात्सर्वेषु कालेषु वीर्यवान्भस्मसंयुतः

ရုဒြ၏ မီးအဂ္နိ၌ ရှိသော အမြင့်ဆုံးသော ဗီရျ (အာနုဘော်) ကို ဘသ္မဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်အားလုံးတွင် ဘသ္မကို ဆင်ယင်သူသည် အင်အားပြည့်ဝ၍ တည်ကြည်ခိုင်မာလာသည်။

Verse 92

भस्मनिष्ठस्य नश्यन्ति देषा भस्माग्निसंगमात् । भस्मस्नानविशुद्धात्मा भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

ဘသ္မကို အထူးသဒ္ဓါဖြင့် တည်နေသူ၏ အညစ်အကြေးတို့သည် ဘသ္မနှင့် သန့်စင်သော မီး၏ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ဘသ္မဖြင့် ရေချိုးကာ အတွင်းစိတ် သန့်ရှင်းသူကို သာသနာတော်၌ “ဘသ္မနိဋ္ဌ” ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 93

भस्मना दिग्धसर्वांगो भस्मदीप्तत्रिपुंड्रकः । भस्मस्नायी च पुरुषो भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးကို ဘသ္မဖြင့် လိမ်းထား၍ ဘသ္မဖြင့် တောက်ပသော တြိပုဏ္ဍြကို ဆောင်ကာ ဘသ္မဖြင့် ရေချိုးသော ယောကျာ်းကို “ဘသ္မနိဋ္ဌ” ဟု မှတ်ယူကြသည်—ဘသ္မ၌ တည်မြဲသူဟူ၍။

Verse 94

भूतप्रेतपिशासाश्च रोगाश्चातीव दुस्सहाः । भस्मनिष्ठस्य सान्निध्याद्विद्रवंति न संशयः

ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာစာတို့နှင့် အလွန်မခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသော ရောဂါများပင်လျှင်၊ ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်းသူ၏ အနီးကပ်ရှိမှုကြောင့် မသံသယဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

Verse 95

भासनाद्भासितं प्रोक्तं भस्म कल्मषभक्षणात् । भूतिभूतिकरी चैव रक्षा रक्षाकरी परम्

သန့်ရှင်းမှု၏ လမ်းကို တောက်ပစေသောကြောင့် “ဘ္ဟာသိတ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အညစ်အကြေးနှင့် အပြစ်ကို စားသောက်ဖျက်ဆီးသောကြောင့် “ဘသ္မ” ဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းသည် ဘူတိ—မင်္ဂလာတန်ခိုးနှင့် စည်းစိမ်—ကို ပေးစွမ်းပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ကာကွယ်မှုဖြစ်ကာ ကာကွယ်မှုကို အစဉ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Verse 96

किमन्यदिह वक्तव्यं भस्ममाहात्म्यकारणम् । व्रती च भस्मना स्नातस्स्वयं देवो महेश्वरः

ဤနေရာ၌ ပို၍ ဘာကို ပြောရမည်နည်း—သန့်ရှင်းသော ဘတ်စမ (bhasma) ၏ မဟာတန်ခိုးအကြောင်းရင်းသည် ထင်ရှားလှ၏။ မဟာဒေဝ မဟေရှွရ ကိုယ်တော်တိုင်သည် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော တပသီဖြစ်၍ ဘတ်စမဖြင့် လိမ်းနှံကာ ရေချိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 97

परमास्त्रं च शैवानां भस्मैतत्पारमेश्वरम् । धौम्याग्रजस्य तपसि व्यापदो यन्निवारिताः

ဤဘတ်စမသည် ပရမေရှွရ၏ သန့်ရှင်းသော အရာဖြစ်၍ ရှိုင်ဝတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး လက်နက်တော် ဖြစ်၏။ ဤဘတ်စမကြောင့် ဒေါမ്യ၏ အစ်ကိုကြီး၏ တပသ၌ ပေါ်ပေါက်လာသော အတားအဆီးများကို တားဆီးဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

Verse 98

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पाशुपतव्रतम् । धनवद्भस्म संगृह्य भस्मस्नानरतो भवेत्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ပာရှုပတ ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်၏။ ထို့ပြင် ဘတ်စမကို ငွေကြေးကဲ့သို့ စုဆောင်းကာ ဘတ်စမဖြင့် ရေချိုးလိမ်းနှံခြင်း၌ အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်နေသင့်၏။