Durgama’s Seizure of the Vedas and the Gods’ Refuge in Yogamāyā (दुर्गमकृतवेदनाशः—योगमायाशरणगमनम्)

Verse 1

मुनय ऊचुः । श्रोतुकामा वयं सर्वे दुर्गाचरितमन्वहम् । अपरं च महाप्राज्ञ तत्त्वं वर्णय नोऽद्भुतम्

မုနိတို့က ဆိုကြသည်– «ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ဒုရ္ဂါဒေဝီ၏ လုပ်ရပ်များကို အပြည့်အစုံ နားထောင်လိုကြပါသည်။ ထို့ပြင် အလွန်ပညာရှိတော်မူသောသူရေ၊ အံ့ဖွယ်သော တတ္တဝ (tattva) အမှန်တရားကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းလင်းဖော်ပြပါ»။

Verse 2

शृण्वतान्त्वन्मुखाम्भोजात्कथा नाना सुधोपमाः । न तृप्यति मनोऽस्माकं सूत सर्वार्थवित्तम

သင်၏နှုတ်ကမလပန်းမှ စီးဆင်းလာသော အမျိုးမျိုးသော အမృతတူ ကထာတော်များကို နားထောင်နေရသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်သည် မပြည့်ဝနိုင်ပါ၊ အို စူတ—အဓိပ္ပါယ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သူရေ။

Verse 3

सूत उवाच । दुर्गमः प्रथितो नाम्ना रुरुपुत्रो महाबलः । ब्रह्मणो वरदानेन चतस्रोऽलभत श्रुतीः

စူတက ဆိုသည်– «ဒုရ္ဂမ ဟူသောအမည်ဖြင့် ကမ္ဘာလောကတွင် ထင်ရှားသော ရုရု၏သား မဟာအားကြီးသူ တစ်ဦးရှိ၏။ ဘြဟ္မာ၏ ကောင်းချီးပေးသည့် အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် ဝေဒ လေးပါးကို ရရှိခဲ့၏»။

Verse 4

देवाजेयबलं चापि संप्राप्य जगतीतले । करोति स्म बहूत्पातान्दिवि देवाश्चकम्पिरे

ဒေဝတားတို့ပင် မအနိုင်ယူနိုင်သော အင်အားကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်လာကာ အမင်္ဂလာ အထူးလက္ခဏာများ (ဥတ္ပာတ) များစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေ하였다။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် ဒေဝတားတို့ တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့ကြ၏။

Verse 5

सर्वा नष्टेषु वेदेषु क्रिया नष्टा बभूव ह । ब्राह्मणाश्च दुराचारा बभूबुस्ससुरास्तदा

ဝေဒများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သန့်ရှင်းသော ကရိယာပူဇာများလည်း ပျက်စီးသွား၏။ ထိုအခါ ဘြာဟ္မဏများပင် အကျင့်ပျက်ကာ အသူရကဲ့သို့ စိတ်သဘောဖြစ်လာကြ၏။

Verse 6

न दानं न तपोऽत्युग्रं न यागो हवनं न हि । अनावृष्टिस्ततो जाता पृथिव्यां शतवार्षिकी

ဒါနမရှိ၊ ပြင်းထန်သော တပဿမရှိ၊ ယဇ္ဉမရှိ၊ မီးပူဇာဟဝနလည်း မရှိခဲ့။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ နှစ်တစ်ရာကြာ မိုးခေါင်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 7

हाहाकारो महानासीत्त्रिषु लोकेषु दुःखिताः । अभवंश्च जनास्सर्वे क्षुत्तृड्भ्यां पीडिता भृशम्

လောကသုံးပါး၌ အလွန်ကြီးမားသော ငိုကြွေးသံ ပေါ်ထွက်လာ၍ သတ္တဝါတို့ အားလုံး ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ကြ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံကာ မောနွမ်းသွားကြ၏။

Verse 8

सरितः सागराश्चैव वापीकूपसरांसि च । निर्जला अभवन्सर्वे संशुष्का वृक्षवीरुधः

မြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများ၊ ရေကန် ရေတွင်း အိုင်များ အားလုံး ရေမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့သွားကြ၏။ သစ်ပင်နှင့် လျှောပင်တို့လည်း အကုန်လုံး ခြောက်ကပ်သွား၏။

Verse 9

ततो दृष्ट्वा मदाद्दुःखं प्रजानां दीनचेतसाम् । त्रिदशाश्शरणं याता योगमायां महेश्वरीम्

ထို့နောက် မာနနှင့် အလွန်အကျွံ၏ မူးယစ်မှုကြောင့် စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းနေသော ပြည်သူတို့၏ ဒုက္ခကို မြင်သဖြင့်၊ ဒေဝတို့သည် မဟေရှဝရီဖြစ်သော ယောဂမာယာထံ သ refuge ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 10

देवा ऊचुः । रक्षरक्ष महामाये स्वकीयास्सकलाः प्रजाः । कोपं संहर नूनन्त्वं लोका नंक्ष्यंति वान्यथा

ဒေဝတော်များက ဆိုကြသည်– «ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မဟာမာယာတော်မ၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ သင်၏ဒေါသကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းတော်မူပါ၊ မဟုတ်လျှင် လောကများ ပျက်စီးသွားမည်»။

Verse 11

कथा शुंभोहतो दैत्यो निशुंभश्च महाबलः । धूम्राक्षश्चण्डमुण्डौ च रक्तबीजो महाबलः

ဤကഥာသည် အဆုရ ရှုမ္ဘကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံနှင့် အင်အားကြီး နိရှုမ္ဘကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဓూమ్రာක්ෂ၊ ခဏ္ဍနှင့် မုဏ္ဍ၊ အလွန်အင်အားကြီး ရက္တဗီဇကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 12

स मधुः कैटभो दैत्यो महिषासुर एव च । तथैवामुं कृपासिन्धो दीनबन्धो जहि द्रुतम्

သူသည် မဓုနှင့် ကိုင်တဘဟူသော အဆုရဖြစ်သကဲ့သို့ မဟိရှာဆုရလည်း ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူပင်၊ ကရုဏာပင်လယ်တော်မ၊ ဒုက္ခသည်တို့၏ မိတ်ဆွေတော်မ—ဤသူကိုလည်း အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးတော်မူပါ။

Verse 13

अपराधो भवत्येव बालकानां पदे पदे । सहते को जनो लोके केवलं मातरं विना

ကလေးများသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အမှားများကို မလွဲမသွေ ကျူးလွန်တတ်သည်။ ဤလောက၌ မိခင်တစ်ဦးကို မလွဲ၍ ဘယ်သူက အမှန်တကယ် သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

Verse 14

यदायदाभवद्दुःख देवानां ब्रह्मणान्तथा । तदातदावतीर्याशु कुरुषे सुखिनो जनान्

နတ်တို့နှင့် ဗြဟ္မာတို့အတွက် ဒုက္ခပေါ်ပေါက်သည့်အခါတိုင်း၊ ထိုအချိန်တည်းကပင် သင်သည် လျင်မြန်စွာ အဝတားဆင်း၍ သတ္တဝါတို့ကို ချမ်းသာအေးမြစေ၏။

Verse 15

इति विक्लवितन्तेषां समाकर्ण्य कृपामयी । अनन्ताक्षमयं रूपन्दर्शयामास साम्प्रतम्

ထိုသူတို့၏ စိတ်ပူပန်ကာလှုပ်ရှားသော စကားများကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ကရုဏာမေတ္တာပြည့်ဝသော မယ်တော်သည် ချက်ချင်းပင် မရေတွက်နိုင်သော မျက်စိများဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။

Verse 16

धनुर्बाणौ तथा पद्म नानामूलफलानि च । चतुर्भिर्दधती हस्तैः प्रसन्नमुखपङ्कजा

လက်လေးဖက်ဖြင့် မြားနှင့် လေး၊ ကြာပန်းနှင့် အမြစ်အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်နှာတော်သည် တည်ငြိမ်သန့်ရှင်း၍ ကြည်နူးဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် တောက်ပနေ၏။

Verse 17

ततो दृष्ट्वा प्रजास्तप्ताः करुणापूरितेक्षणा । रुरोद नव घस्राणि नव रात्रीस्समाकुला

ထို့နောက် ဒုက္ခကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူပန်နေသော ပြည်သူတို့ကို မြင်လျှင်၊ ကရုဏာပြည့်သော မျက်စိတော်ဖြင့် မယ်တော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကိုးရက်ကိုးည ဆက်တိုက် ငိုကြွေးတော်မူ၏။

Verse 18

मोचयामास दृष्टिभ्यो वारिधाराः सहस्रशः । ताभिः प्रतर्प्पिता लोका औषध्यः सकला अपि

မိမိ၏ မျက်စိတော်မှပင် ရေစီးကြောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာကို လွှတ်ထုတ်တော်မူ၏။ ထိုရေတို့ကြောင့် လောကတို့သည် ပြန်လည်လန်းဆန်း၍ အာဟာရပြည့်ဝကာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ အားလုံးလည်း ထွားကျိုင်းလာ၏။

Verse 19

अगाधतोयास्सरितो बभूवुः सागरा अपि । रुरुहुर्धरणीपृष्ठे शाकमूलफलानि च

မြစ်များသည် ရေများပြည့်ဝ၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး သမုဒ္ဒရာများပင် မြင့်တက်ဖောင်းပွလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အမြစ်နှင့် အသီးအနှံတို့ ပေါက်ဖွား၍ ကြီးထွားလာကြသည်။

Verse 20

विततार करस्थानि सुमनोभ्यः फलानि च । गोभ्यस्तृणानि रम्याणि तथान्येभ्यो यथार्हतः

နတ်သမီးသည် မိမိလက်ထဲရှိသမျှမှ စိတ်ကောင်းသူတို့အား သီးနှံအသီးအနှံများကို ဝေငှပေး၏။ နွားတို့အားလည်း သာယာချိုမြိန်သော မြက်ကို ပေး၍ အခြားသူတို့အားလည်း သင့်တော်သလို ပေးကမ်းတော်မူ၏။

Verse 21

सन्तुष्टा अभवन्सर्वे सदैव द्विजमानुषाः । ततो जगाद सा देवी किमन्यत्करवाणि वः

ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကာ အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်စိတ်ချမ်းသာနေကြ၏။ ထို့နောက် နတ်သမီးက “သင်တို့အတွက် နောက်ထပ် ဘာကို ငါပြုရမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

Verse 22

समेत्योचुस्तदा देवा भवत्या तोषिता जनाः । वेदान्देहि कृपां कृत्वा दुर्गमेण समाहृताम्

ထို့နောက် နတ်တို့သည် စုဝေးကာ ပြောကြသည်—“အို နတ်သမီး၊ သင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ကရုဏာပြု၍ ဒုရ္ဂမက စုဆောင်းယူဆောင်သွားသော ဝေဒများကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားတော်မူပါ” ဟု။

Verse 23

तथास्त्विति प्रभाष्याह यातयात निजालयम् । वितरिष्यामि वो वेदानचिरेणैव कालतः

“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ” ဟု ပြောပြီးနောက် “သွားကြ၊ သွားကြ၊ ယခု မိမိတို့အိမ်ရာသို့ ပြန်ကြလော့။ မကြာမီကာလအတွင်း ဝေဒများကို သင်တို့အား ငါပေးအပ်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

ततः प्रमुदिता देवास्स्वं स्वं धाम समाययुः । सुप्रणम्य जगद्योनिं फुल्लेन्दीवरलोचनाम्

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော ဒေဝတားတို့သည် မိမိမိမိ၏ သုခဘုံသို့ ပြန်သွားကြပြီး၊ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်၊ အပြာရောင် ကြာပန်းပွင့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးတော်ရှိသော အရှင်မကို အလွန်အမင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ နမස්ကာရပြုကြ၏။

Verse 25

ततः कोलाहलो जातो दिवि भूम्यन्तरिक्षके । तच्छ्रुत्वा रौरवः सद्यो न्यरुणत्सर्वतः पुरीम्

ထို့နောက် ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် အလယ်ကာလအာကာသတွင် ကြီးမားသော အော်ဟစ်သံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုဆူညံသံကို ကြားသော် ရော်ရဝသည် ချက်ချင်း မြို့ကို အရပ်လုံးမှ ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

Verse 26

ततस्तेजोमयं चक्रं विधाय परितः शिवा । रक्षणार्थं देवतानां स्वयं तस्माद्बहिर्गता

ထို့နောက် ရှိဝါ (ပါရဝတီ) သည် အလင်းတောက်ပသော မီးဝိုင်းတစ်ဝိုင်းကို ပတ်လည်ဖန်တီး၍ ကာကွယ်ရေးအကာအရံအဖြစ် တည်စေ၏။ ဒေဝတားတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် သူမသည် ထိုဝိုင်းအပြင်သို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်သွား၏။

Verse 27

ततः समभवयुद्धं देव्या दैत्यस्य चोभयोः । ववृषुः समरे बाणान्निशितान्कंकटच्छिदः

ထို့နောက် ဒေဝီနှင့် ဒိုင်တျယတို့အကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုစစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးက သံချပ်ကာကိုပါ ဖောက်ထွင်းနိုင်သော ထက်မြက်သည့် မြားများကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချလိုက်ကြ၏။

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे तस्याः शरीराद्रम्यमूर्त्तयः । काली तारा च्छिन्नमस्ता श्रीविद्या भुवनेश्वरी

ထိုအချိန်အတွင်း သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ မင်္ဂလာနှင့် စွဲမက်ဖွယ်သော ဒေဝီရုပ်သဏ္ဍာန်များ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ကာလီ၊ တာရာ၊ ချင်နမஸ္တာ၊ သရီဝိဒျာ (ထရိပုရသုန္ဒရီ) နှင့် ဘုဝနေရှွရီ။

Verse 29

भैरवी बगला धूम्र श्रीमत्त्रिपुरसुदरी । मातंगी च महाविद्या निर्गता दश सायुधाः

ဘ္ဟဲရဝီ၊ ဘဂလာ၊ ဓూమ္ရာ၊ တောက်ပသော တြိပုရသုန္ဒရီ၊ နှင့် မာတင်ဂီ—ဤ မဟာဝိဒျာတို့သည် ဆယ်ပါးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာ၍ တစ်ပါးစီ မိမိ၏ လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 30

असंख्यातास्ततो जाता मातरो दिव्यमूर्त्तयः । चन्द्रलेखाधरास्सर्वास्सर्वा विद्युतत्समप्रभाः

ထို့နောက် နတ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော မာတೃများ မရေတွက်နိုင်အောင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အားလုံးသည် လဝက်အမှတ်ကို ဆောင်ထားကြပြီး အားလုံး၏ တောက်ပမှုသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 31

ततो मातृगणैर्युद्धं प्रावर्तत भयंकरम् । रौरवीयं हतन्ताभिर्दलमक्षौहिणीशतम्

ထို့နောက် မာတೃဂဏများနှင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ရော်ရဝီယ အင်အားကို—အက္ရှೌဟိဏီ တစ်ရာတန် စစ်တပ်ကို—ဖျက်ဆီးပစ်ကြ၏။

Verse 32

जघान सा तदा दैत्यं दुर्गमं शूलधारया । पपात धरणीपृष्ठे खातमूलद्रुमो यथा

ထို့နောက် သူမသည် သုံးမြှား (ตรีଶूल) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒုರ್ಗမ ဒေဝ်တကို ထိုးသတ်၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အမြစ်ကို ဖြတ်၍ တူးထုတ်ထားသော သစ်ပင်ကဲ့သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 33

इत्थं हत्वा तदा दैत्यं दुर्गमासुरनाम कम् । आदाय चतुरो वेदान्ददौ देवेभ्य ईश्वरी

ဤသို့ ဒုರ್ಗမာဆုရ အမည်ရှိသော ဒေဝ်တကို သတ်ပြီးနောက်၊ အရှင်မ (ဣශ්ဝရီ) သည် ဝေဒ လေးပါးကို ပြန်လည်ရယူကာ နတ်တို့ထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်၏။

Verse 34

देवा ऊचुः । अस्मदर्थं त्वया रूपमनन्ताक्षिमयं धृतम् । मुनयः कीर्तयिष्यन्ति शताक्षीन्त्वामतोऽम्बिके

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်— «ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သင်သည် မရေတွက်နိုင်သော မျက်စိများဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ဤရုပ်ကို ဆောင်ယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အမ္ဗိကေ၊ မုနိတို့သည် ယခုမှစ၍ သင့်ကို ‘သတာက္ရှီ’—မျက်စိတစ်ရာရှိသော မယ်တော်ဟု ချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်»။

Verse 35

आत्मदेहसमुद्भूतैः शाकैर्लोका मृता यतः । शाकंभरीति विख्यातन्तत्ते नाम भविष्यति

လောကတို့သည် သေမင်း၏ဘေးကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်စဉ်၊ သင်၏ကိုယ်တော်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ကြောင့် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ သင်သည် «ရှာကမ္ဘရီ»—အစိမ်းရောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြင့် ထမ်းဆောင်၍ ပြုစုကျွေးမွေးသူ ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 36

दुर्गमाख्यो महादैत्यो हतो यस्मात्ततः शिवे । दुर्गां भगवतीं भद्रां व्याहरिष्यंति मानवाः

အို ရှိဝ၊ «ဒုရ္ဂမ» ဟူသော မဟာဒေဝတၱာ အဆုရကို (ဒေဝီက) သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် လူသားတို့သည် ထိုမင်္ဂလာပြည့်ဝ၍ ကောင်းမြတ်သော ဘဂဝတီကို နောင်မှ «ဒုရ္ဂါ» ဟု ခေါ်ဆိုပူဇော်ကြလိမ့်မည်။

Verse 37

योगनिद्रे नमस्तुभ्यं नमस्तेऽस्तु महाबले । नमो ज्ञानप्रदे तुभ्यं विश्वमात्रे नमो नमः

ယောဂနိဒ္ဒရာ မိခင်တော်၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ မဟာဗလရှိသူ၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကို ပေးသနားသူ၊ သင့်အား နမို။ စကြဝဠာ၏ မိခင်တော်၊ ထပ်မံထပ်မံ နမို နမः။

Verse 38

तत्त्वमस्यादिवाक्यैर्या बोध्यते परमेश्वरी । अनन्तकोटिब्रह्माण्डनायिकायै नमो नमः

«တတ္ တွမ် အစိ» စသည့် ဥပနိရှဒ် မဟာဝါကျတို့ဖြင့် သိမြင်ရသော အမြင့်ဆုံး ဒေဝီ ပရမေရှဝရီ၊ အနန္တကုဋိ ဘြဟ္မာဏ္ဍတို့၏ အရှင်မိခင်တော်အား နမို နမः၊ ထပ်မံထပ်မံ နမို။

Verse 39

वाङ्मनःकायदुष्प्रापां सूर्यचन्द्राग्निलोचनाम् । स्तोतुं न शक्नुमो मातस्त्व त्प्रभावाबुधा वयम्

အို မိခင်တော်၊ စကား၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတို့ မရောက်နိုင်သော သဘောတရားကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူပြီး၊ နေ၊ လ၊ မီးတို့ကို မျက်စိအဖြစ် ထားတော်မူသော မိခင်တော်၏ အာနုဘော်ကို ဉာဏ်နည်းသော ကျွန်ုပ်တို့ မချီးမွမ်းနိုင်ပါ။

Verse 40

मादृशानमरान्दृष्ट्वा कः कुर्यादीदृशीन्दयाम् । वर्जयित्वा सुरेशानीं शताक्षी मातरं विना

ငါတို့ကဲ့သို့သော ဒေဝတားများကို ဤသို့သောဒုက္ခအခြေအနေ၌ မြင်လျှင် မည်သူက ဤမျှကရုဏာပြုနိုင်မည်နည်း။ စုရေရှာနီ—ရှတောက်ရှီ မိခင်ဒေဝီကို မလွဲလျှင် အခြားမည်သူမျှ မပြုနိုင်။

Verse 41

त्रिलोकी नाभिभूयेत बाधाभिश्च निरन्तरम् । एवं कार्यस्त्वया यत्नोऽस्माकं वैरिविनाशनम्

သုံးလောကကို အနှောင့်အယှက်ဒုက္ခများက အစဉ်မပြတ် မလွှမ်းမိုးစေပါနှင့်။ ထို့ကြောင့် ငါတို့၏ ရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် သင်သည် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်။

Verse 42

देव्युवाच । वत्सान्दृष्ट्वा यथा गावो व्यग्रा धावन्ति सत्वरम् । तथैव भवतो दृष्ट्वा धावामि व्याकुला सती

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“နွားမများသည် မိမိတို့၏ နွားကလေးများကို မြင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသကဲ့သို့၊ သင်တို့ကို မြင်သည်နှင့် ငါ—စတီ—လည်း အလွမ်းအမောဖြင့် စိတ်မငြိမ်ဘဲ ပြေးလာ၏။”

Verse 43

मम युष्मानपश्यन्त्या पश्यन्त्या बालकानिव । अपि प्राणान्प्रयच्छन्त्याः क्षण एको युगायते

ငါအတွက် သင်တို့ကို မမြင်ရသည့်အခါ တစ်ခဏတည်းပင် ယုဂတစ်ခုကဲ့သို့ ရှည်လျားသွား၏။ သို့သော် သင်တို့ကို မြင်ရသည့်အခါ မိခင်က ကလေးငယ်များကို ကြည့်သကဲ့သို့၊ ငါ၏ အသက်ရှူသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း ထိုခဏသည် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 44

कापि चिन्ता न कर्त्तव्या युष्माभिर्भ क्तिशालिभिः । भवत्यां मयि तिष्ठन्त्यां संहरन्त्यां निजापदः

ဘက္တိပြည့်ဝသော သင်တို့ भक्तတို့၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မည်သည့်အရာမျှ မထားကြနှင့်။ ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ တည်ရှိ၍ ရပ်တည်နေသရွေ့ သင်တို့၏ အပဒ်ဒုက္ခများကို ဆုတ်ခွာပျောက်ကင်းစေမည်။

Verse 45

यथा पूर्वं हता दैत्या हनिष्यामि तथाऽसुरान् । संशयो नात्र कर्त्तव्यस्सत्यंसत्यं ब्रवीम्यहम्

«ယခင်က ဒိုင်တျာတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခုလည်း အဆုရတို့ကို ငါသတ်မည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယ မထားကြနှင့်—ငါသည် အမှန်တရားကိုသာ၊ အမှန်တရားကိုသာ ပြော၏»။

Verse 46

यदा शुंभो निशुंभश्चापरौ दैत्यौ भविष्यतः । तदाहं नन्दभार्यायां यशोदायां यशोमयी

«အခြား ဒိုင်တျာနှစ်ပါးဖြစ်သော ရှုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ၊ ငါ—ဂုဏ်သတင်းတော်ဖြင့် တောက်ပသူ—နန္ဒ၏ ဇနီး ယရှိုးဒါအတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းမည်»။

Verse 47

योनिजं रूपमास्थाय जनिष्ये गोपगोकुले । हनिष्याम्यसुरौ तन्मां व्याहरिष्यन्ति नन्दजाम्

ဝမ်းမှမွေးဖွားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ဂိုပတို့၏ နွားကျေးရွာအတွင်း၌ ငါ မွေးဖွားမည်။ အဆုရနှစ်ကောင်ကို ငါ သတ်မည်၊ ထို့နောက် လူတို့သည် ငါ့ကို «နန္ဒ၏ သမီး» ဟု ခေါ်ကြမည်။

Verse 48

भ्रामरं रूपमास्थाय वधिष्याम्यरुणं यतः । भ्रामरीति च मां लोके कीर्तयिष्यन्ति मानवाः

ပျားအုပ်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ငါ အရုဏကို သတ်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောက၌ လူတို့သည် ငါ့ကို «ဘ္ရားမရီ» ဟူသော နာမဖြင့် ချီးကျူးကြမည်။

Verse 49

कृत्वा भीमं पुना रूपं रक्षांस्यत्स्याम्यहं यदा । भीमा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति

“ငါသည် ထပ်မံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ရာက္ခသတို့ကို သတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်လာသည့်အခါ၊ ငါ့နာမည်သည် ‘ဘီမာ ဒေဝီ’ ဟူ၍ ထင်ရှားလိမ့်မည်။”

Verse 50

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां शताक्ष्याद्यवतारवर्णनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ပဉ္စမကဏ္ဍ «ဥမာသံဟိတာ» တွင် “သတာက္ရှီမှ စတင်သော အဝတားများ၏ ဖော်ပြချက်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ သာသနာတော် အခန်း ငါးဆယ်မြောက်သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 51

या शताक्षी स्मृता देवी सैव शाकंभरी मता । सैव प्रकीर्तिता दुर्गा व्यक्तिरेकैव त्रिष्वपि

“သတာက္ရှီ” ဟူ၍ မှတ်မိကြသော ဒေဝီသည်ပင် “ရှာကမ္ဘရီ” ဟူ၍ သတ်မှတ်ကြ၏။ ထိုဒေဝီသည် “ဒုရ္ဂါ” ဟူ၍လည်း ချီးကျူးကြသည်။ သုံးမျိုးလုံးတွင် ထင်ရှားသော အမှန်တရားသည် တစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 52

न शताक्षीसमा काचिद्दयालुर्भुवि देवता । दृष्ट्वाऽरुदत्प्रजास्तप्ता या नवाहं महेश्वरी

မြေကြီးပေါ်တွင် သတက္ခ္စီ (Śatākṣī) ကဲ့သို့ ကရုဏာတရားကြီးမားသော ဒေဝတား မရှိ။ ဒုက္ခကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူပန်နေသော သတ္တဝါတို့ကို မြင်လျှင် ထိုမဟာဒေဝီသည် မျက်ရည်ကျခဲ့သည်—ထိုမဟာဒေဝီသည် ငါပင် မဟေရှ္ဝရီ ဖြစ်၏။