Jaṭilāvatāra-Parīkṣā: Pārvatyāḥ Tapasāṃ Parīkṣaṇam (The Jaṭilā Episode and the Testing of Pārvatī’s Austerity)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सुप्रीत्या शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोर्जटिलाह्वं सुपावनम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ «အို စနတ်ကူမာရ၊ အမြင့်ဆုံးအတ္တမန်ဖြစ်သော သီဝဘုရားအပေါ် အလွန်ပီတိဖြင့် (ငါပြောမည်)။ အို အင်အားကြီးသူ၊ ‘ဇဋိလ’ ဟု ခေါ်သော ဆံပင်ချည်ထုံးတော်မူသည့် အလွန်သန့်ရှင်းစေသော အဝတာရကို နားထောင်လော့»

Verse 2

नवे वयसि सद्भोगसाधने सुखकारणे । महोपचारसद्भोगैर्वृथैव त्वं तपस्यसि

နုပျိုသစ်လွင်သောအရွယ်၌ သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့သောပျော်ရွှင်မှုများနှင့် လောကီသက်သာမှုကို ရှာဖွေရန်သင့်တော်သော်လည်း၊ များပြားသောအလှူအတန်းနှင့် အပျော်အပါးများကြားတွင်ပင် သင်သည် အကျိုးမဲ့သောတပဿာကိုသာ ဆောင်ရွက်နေ၏။

Verse 4

सा गत्वा गहनेऽरण्ये तेपे सुवि मलं तपः । शंकरम्पतिमिच्छन्ती सखीभ्यां संयुता शिवा । तत्तपःसुपरीक्षार्थं सप्तर्षीन्प्रैषयच्छिवः । तपःस्थानं तु पार्वत्या नानालीलाविशारदः

သူမသည် ထူထပ်သောတောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သန့်စင်လွန်ကဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်၍ သင်္ကရာ (Śaṅkara) ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် လိုလားတော်မူ၏။ မင်္ဂလာရှိသော သီဝါ (Śivā) သည် မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထိုပင်နန့်ကို ဆောင်ရွက်၏။ သူမ၏ တပဿာ၏ အရည်အသွေးကို စုံစမ်းရန် လီလာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်သော သခင် သီဝ (Śiva) သည် ပါရဝတီ (Pārvatī) တပဿာပြုရာနေရာသို့ စပ်တရ္ဓ ရှိ (Seven Ṛṣis) များကို စေလွှတ်တော်မူ၏။

Verse 5

ते गत्वा तत्र मुनयः परीक्षां चक्रुरादरात् । तस्याः सुयत्नतो नैव समर्था ह्यभवंश्च ते

ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသော မုနိများသည် လေးစားစွာဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြသော်လည်း၊ အလွန်ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ အမှန်တရားအခြေအနေကို မဖော်ထုတ်နိုင်ကြပါ။

Verse 6

तत्रागत्य शिवं नत्वा वृत्तान्तं च निवेद्य तत् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

ထိုနေရာသို့ရောက်လာ၍ သူတို့သည် သခင်ရှီဝကို ဦးချကန်တော့ပြီး အကြောင်းအရာအားလုံးကို လျှောက်တင်하였다။ ထို့နောက် အရှင်၏အမိန့်ကို ဂရုတစိုက်လက်ခံရရှိပြီး စွာဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရိုသေစွာ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 7

गतेषु मुनिषु स्वस्थानं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं शिवावृत्तमैच्छत्सूतिकरः प्रभुः

မုနိတို့သည် မိမိတို့၏နေရာသို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက်၊ သင်္ကရကိုယ်တိုင်—လောကများကို ပေါ်ထွန်းစေသော အရှင်မင်း—သည် «ရှီဝဝရတ» (ရှီဝ၏သန့်ရှင်းသောဝတ်) ၏ အကျင့်နှင့် စည်းကမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လို하였다။

Verse 8

सुप्रसन्नस्तपस्वीच्छाशमनादयमीश्वरः । ब्रह्मचर्य्यस्वरूपोऽभूत्तदाद्भुततरः प्रभुः

တပသီတို့၏ဆန္ဒကို သက်သာစေရန် အလွန်ကြည်နူးမေတ္တာရှိသော ဤအရှင်သည် ထိုအခါ «ဗြဟ္မစရိယ» (သန့်ရှင်းသော သီလတရား) ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံယူ하였다။ ထိုခဏ၌ အရှင်သည် ပို၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလာ하였다။

Verse 9

अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दण्डी छत्री महोज्जलः

အလွန်အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ထား၍ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပထွန်းလင်းပေါ်လာတော်မူ၏။ စိတ်သည် ဓမ္မတေဇဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထက်သန်၍ ဝမ်းမြောက်လျက် တောင်ဝှေးနှင့် ထီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလွန်တောက်ပမြင့်မြတ်တော်မူ၏။

Verse 10

धृत्वैवं जटिलं रूपं जगाम गिरिजावनम् । अतिप्रीतियुतः शम्भुश्शङ्करो भक्तवत्सलः

ဤသို့ ဇဋာဆံပင်ပါသော တပသီရုပ်ကို ခံယူ၍၊ ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်တော်မူသော သမ္ဘု—ရှင်ကရာသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ဂိရီဇာ၏ တောအုပ်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။

Verse 11

तत्रापश्यस्त्थितान्देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धान्तां शिवामिव विधोः कलाम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် မိဖုရားဒေဝီကို မိတ်သမီးများ ဝိုင်းရံထားလျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။ ဝေဒိကာပေါ်၌ သန့်ရှင်းတောက်ပ၍၊ သီဝါဒေဝီကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့၊ လမင်း၏ အပြစ်ကင်းသော အစိတ်တစ်စိတ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 12

शंभुर्निरीक्ष्य तान्देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकण्ठं ययौ प्रीत्या चोत्सुकी भक्तवत्सलः

သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ဒေဝီကို ကြည့်မြင်ပြီးနောက် ဗြဟ္မစရိယကို ထိန်းသိမ်းသော တပသီပုံစံကို ခံယူတော်မူ၏။ ချစ်မြတ်နိုးသော ပီတိနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့်၊ ဘက္တများကို ချစ်ကာကွယ်သော အရှင်သည် ဒေဝီထံ နီးကပ်သွားတော်မူ၏။

Verse 13

आगतं सा तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अंगेषु लोमशं शान्तं दण्डचर्मसमन्वितम्

ထိုအခါ ဒေဝီသည် အံ့ဩဖွယ် တေဇောအလင်းဖြင့် တောက်ပသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်၏။ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများတွင် အမွှေးထူထပ်၍ စိတ်ငြိမ်သက်ကာ တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် သမင်အရေကို ဆောင်ထား၏။

Verse 14

ब्रह्मचर्य्यधरं वृद्धं जटिलं सकमण्डलुम् । अपूजयत्परप्रीत्या सर्वपूजोपहारकैः

အလွန်မြတ်နိုးသော ရိုသေမှုဖြင့် သူမသည် ဗြဟ္မစရိယကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသော အသက်ကြီး တပသီကို—ဆံပင်ဂျဋာနှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ဆောင်ထားသူကို—ပူဇော်ကာ အလှူအတန်းနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်း အစုံအလင်ဖြင့် ဂုဏ်ပြု၏။

Verse 15

ततस्ता पार्वतीदेवी पूजितं परया मुदा । कुशलं पर्यपृच्छत्तं ब्रह्मचारिणमादरात्

ထို့နောက် ပာရဝတီဒေဝီသည် အလွန်ပီတိဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ပြီး၊ ထိုဗြဟ္မစရင် (တပသီ) ၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်း၏။

Verse 16

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इद्ं वनं भासयसि वद वेदविदां वर

ဗြဟ္မစာရီ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သင်သည် အမှန်တကယ် မည်သူနည်း၊ ဘယ်ကလာသနည်း။ ဤတောကို သင်က တောက်ပစေ၏—ပြောပါလော့၊ ဝေဒကို သိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्टस्तु पार्वत्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । प्रत्युवाच द्रुतम्प्रीत्या शिवाभावपरीक्षया

နန္ဒီဣශ්වර မိန့်တော်မူသည်။ ပါရဝတီက ထိုသို့မေးမြန်းသဖြင့် ဗြဟ္မစာရီဖြစ်သော ထိုဒွိဇပညာရှင်သည် ရှီဝ၏အမှန်တရားကို နားလည်မှုနှင့် မတည်မငြိမ်မရှိသော ဘက္တိကို စမ်းသပ်နေသဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 18

ब्रह्मचार्य्युवाच । अहमिच्छाभिगामी च ब्रह्मचारी द्विजोस्मि वै । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः

ဗြဟ္မစာရီက ပြောသည်။ «ငါသည် ကိုယ့်ဆန္ဒအတိုင်း သွားလာသူဖြစ်၏။ ငါသည် အမှန်တကယ် ဗြဟ္မစာရီ ဒွိဇဖြစ်၏။ ငါသည် တပသီ၊ အခြားသူတို့အား ချမ်းသာပေးသူ၊ ကူညီထောက်ပံ့သူဖြစ်၍ သံသယမရှိ»။

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा ब्रह्मचारी स शंकरो भक्तवत्सलः । तस्थिवानुपकण्ठं स गोपायन्रूपमात्मनः

နန္ဒီဣශ්වර မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကရုဏာရှိသော ဗြဟ္မစာရီရှင်ကာရသည် အနီးတွင် ရပ်တည်ကာ မိမိယူထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို (ကာကွယ်သူအဖြစ်) သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းနေ하였다။

Verse 20

ब्रह्मचार्य्युवाच । किम्ब्रवीमि महादेवि कथनीयन्न विद्यते । महानर्थकरं वृत्तं दृश्यते विकृतं महत्

ဗြဟ္မစာရီက ပြောသည်– «အို မဟာဒေဝီ၊ ငါ ဘာပြောရမည်နည်း။ ပြောသင့်သောအရာ မရှိတော့။ အလွန်ကွဲလွဲဖောက်ပြန်သော အဖြစ်အပျက်ကြီးကို မြင်ရပြီး မဟာဘေးအန္တရာယ်ကို ဆောင်လာသည်»။

Verse 22

का त्वं कस्यासि तनया किमर्थं विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रयतात्मभिः

“သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏ သမီးနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤတိတ်ဆိတ်သော တောအတွင်း၌ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ကျင့်သနည်း—စိတ်ကိုထိန်းချုပ်သော မုနိတို့တောင် ပြီးမြောက်ရန် ခက်ခဲသည့် အလုပ်ပင်?”

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य परमेश्वरी । उवाच वचनं प्रीत्या ब्रह्मचारिणमुत्तमम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အမြင့်မြတ်သော ဒေဝီ (ပါရဝတီ) သည် ပြုံးရယ်ကာ၊ ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်သည့် စိတ်ဖြင့် ထူးမြတ်သော ဗြဟ္မစာရီ အာသီတကို စကားဆိုလေ၏။

Verse 24

पार्वत्युवाच । शृणु विप्र ब्रह्मचारिन्मदवृत्तमखिलं मुने । जन्म मे भारते वर्षे साम्प्रतं हिमवद्गृहे

ပါရဝတီ မိန့်တော်မူသည်။ “အို ဗြာဟ္မဏ မုနိ၊ ဗြဟ္မစာရီ၊ ငါ၏ အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို နားထောင်လော့။ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ဘာရတဝර්ෂ၌ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဟိမဝန်၏ အိမ်တော်၌ ငါ နေထိုင်၏။”

Verse 25

पूर्वं दक्षगृहे जन्म सती शङ्करकामिनी । योगेन त्यक्तदेहाहं तातेन पतिनिन्दिना

“ယခင်က ဒက္ခ၏ အိမ်၌ စတီအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ သင်္ကရကို ချစ်မြတ်နိုးသော မယားဖြစ်၏။ ငါ၏ အဖေသည် ငါ၏ အရှင်နှင့် ခင်ပွန်းကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သဖြင့် ယောဂအာနုဘော်ဖြင့် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့၏။”

Verse 26

अत्र जन्मनि संप्राप्य सुपुण्येन शिवो द्विज । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्वा मन्मथं स जगाम ह

“အို ဒွိဇ၊ ဤမွေးဘဝ၌ မဟာပုဏ္ဏဖြင့် ငါသည် ရှိဝကို ရရှိခဲ့၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ငါကို စွန့်ခွာသွားပြီး၊ မန္မထ (ကာမ) ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေကာ၊ ထို့နောက် မိမိလမ်းကို ဆက်လက်သွားလေ၏။”

Verse 27

प्रयाते शङ्करे तापाद्व्रीडिताहं पितुर्गृहात् । आगच्छमत्र तपसे गुरुवाक्येन संयता

ရှင်ကရာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ငါသည် ဝမ်းနည်းပူလောင်၍ အရှက်ကြီးစွာ ခံစားကာ အဖေ၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာ하였다။ ဆရာ၏ အမိန့်ကို ထိန်းသိမ်းလိုက်နာ၍ ငါသည် ဒီနေရာသို့ တပသ (အာသီတ) ပြုရန် လာခဲ့သည်။

Verse 28

मनसा वचसा साक्षात्कर्मणा पतिभावतः । सत्यम्ब्रवीमि नोऽसत्यं संवृतः शङ्करो मया

စိတ်ဖြင့်လည်း၊ စကားဖြင့်လည်း၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်လည်း—တကယ်တမ်းနှင့်၊ သစ္စာရှိ ဇနီး၏ ပတိဘဝ (ခင်ပွန်းကို အမြတ်ထားသော စိတ်) ဖြင့်—ငါသည် အမှန်ကိုသာ ပြော၏၊ မမှန်ကို မပြော။ ရှင်ကရာ (သီဝ) ကို ငါသည် အပြည့်အဝ ချုပ်ကိုင်၍ နီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီးပြီ။

Verse 29

जानामि दुर्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मनसौत्सुक्यात्तप्यते मे तपोऽधुना

ဤအောင်မြင်မှုသည် အလွန်ရှားပါးကြောင်း ငါသိ၏၊ ငါကဲ့သို့သူက မည်သို့ရနိုင်မည်နည်းဟု စဉ်းစားမိ၏။ သို့သော် စိတ်၌ ဆန္ဒတောင့်တမှု ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယခုတိုင် ငါ၏ တပဿာသည် အတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းနေ၏။

Verse 30

हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान्विष्णुम्ब्रह्माणमप्यहम् । पतिम्पिनाकपाणिं वै प्राप्तुमिच्छामि सत्यतः

ဣန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကိုသာမက၊ ဗိဿဏုနှင့် ဘြဟ္မာကိုပါ စွန့်လွှတ်၍၊ ပိနာက လက်ကိုင်တော်ဖြစ်သော ပတိ—သခင်ရုဒြာကို အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလို၏။

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा पार्वत्या हि सुनिश्चितम् । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြော၏— «မုနိရေ၊ ပါရဝတီ၏ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားသော စကားကို ဤသို့ ကြားပြီးနောက်၊ ဇဋာဆံပင်ရှိသော ရုဒြာသည် ပြုံးရယ်ကာ စကားဆိုလေ၏»။

Verse 32

जटिल उवाच । हिमाचलसुते देवि का बुद्धिः स्वीकृता त्वया । रुद्रार्थं विबुधान्हित्वा करोषि विपुलन्तपः

ဂျဋိလက မိန့်ဆိုသည်– «ဟိမာချလ၏ သမီးတော် ဒေဝီ၊ သင်သည် မည်သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခံယူထားသနည်း။ ရုဒြအတွက် နတ်တို့၏ အပေါင်းအသင်းကို စွန့်လွှတ်၍ အလွန်ကြီးမားသော တပသကို ဆောင်ရွက်နေ၏»။

Verse 33

जानाम्यहं च तं रुद्रं शृणु त्वम्प्रवदामि ते । वृषध्वजस्स रुद्रो हि विकृतात्मा जटाधरः

ငါသည် ထိုရုဒြကို သိ၏။ နားထောင်လော့၊ သင့်အား ငါကြေညာမည်။ နွားအလံကို သင်္ကေတအဖြစ် ဆောင်ထားသော ထိုသူသည် ရုဒြတော်ပင် ဖြစ်၍ အလွန်အံ့သြဖွယ် သဘောသဘာဝရှိကာ ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထားသော သခင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 34

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं तेन रुद्रेण मनो योक्तुं न चार्हसि

ထိုရုဒြသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်၍ နိစ္စတည်မြဲကာ အထူးသဖြင့် အလွန်အမင်း အလိုမရှိကင်းသော ဝိရာဂီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ထိုရုဒြကို လောကီဆန်သော ချည်နှောင်မှုဖြင့် စိတ်ကို မချည်မနှောင်သင့်။

Verse 35

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदीच्छसि तथा कुरु

ဒေဝီရေ၊ သင်နှင့် ဟရ (ရှီဝ) တို့အကြား အပြင်အဆင်ရုပ်သဏ္ဌာန်မှစ၍ အရာအားလုံးသည် ဆန့်ကျင်မညီဟန်ရှိသည်။ ဤအရာသည် ငါ့စိတ်မကြိုက်သော်လည်း သင်အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိလျှင် ထိုသို့ပင် ပြုလော့။

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च पुना रुद्रो ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । निनिन्द बहुधात्मानं तदग्रे तां परीक्षितुम्

နန္ဒီဣශ්වර မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရုဒ္ဒရသည် ဗြဟ္မစာရီ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုယူကာ နောက်တဖန် သူ့ကိုယ်သူကို မျိုးစုံနည်းဖြင့် သူမရှေ့တွင် ပြစ်တင်ကာ စမ်းသပ်လိုက်သည်။

Verse 37

तच्छ्रुत्वा पार्वती देवी विप्रवाक्यं दुरासदम् । प्रत्युवाच महाक्रुद्धा शिवनिन्दापरं च तम्

ဗြာဟ္မဏ၏ ကြမ်းတမ်း၍ မခံနိုင်သော စကားကို ကြားသော်၊ ဒေဝီ ပါရဝတီသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ၊ ရှိဝကို အပြစ်တင်လိုသူ ထိုသူအား ပြန်လည်ဆိုတော်မူ၏။

Verse 38

एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिद्धन्यो भविष्यति । परन्तु सकलं ज्ञातमवध्यो दृश्यतेऽधुना

«ငါသိထားသမျှက ဤမျှသာ—ကံကောင်း၍ ကောင်းချီးရသူ တစ်ဦး မုချ ပေါ်ထွန်းလာမည်။ သို့သော် ယခုတွင် အမှန်တရား အလုံးစုံကို သိမြင်ပြီးသားဟု ထင်ရကာ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သူကို ယခုတင် ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်»။

Verse 39

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कश्चित्त्वं धूर्त आगतः । शिवनिन्दा कृता मूढ त्वया मन्युरभून्मम

အို လှည့်စားသူရေ—ဗြဟ္မစာရီ၏ အသွင်ဖြင့် ဤနေရာသို့ လာပြီး၊ မိုက်မဲစွာ ရှိဝကို မထီမဲ့မြင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သင်ကြောင့် ငါ့အတွင်း ဒေါသ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 40

शिवं त्वं च न जानासि शिवात्त्वं हि बहिर्मुखः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्तापयुताऽभवम्

သင်သည် ရှိဝကို အမှန်တကယ် မသိ၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် ရှိဝမှ မျက်နှာလွှဲထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သင်က ငါ့ကို တစ်ခါက ပူဇော်ခဲ့သဖြင့် ထိုကြောင့်ပင် ငါသည် ဒုက္ခနှင့် တပသ်၏ နာကျင်မှုကို ခံယူရ၏။

Verse 41

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं तस्य भस्मीभवत्युत

ရှင်ဝ၏ တတ္တဝကို မသိဘဲ ဤလောက၌ ရှင်ဝကို အပြစ်တင်သူ မည်သူမဆို—မွေးကတည်းက စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏား အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ပြာဖြစ်သွား၏။

Verse 42

शिवविद्वेषिणं स्पृष्ट्वा प्रायश्चित्तं समाचरेत्

ရှီဝကို မုန်းတီးသောသူကို ထိတွေ့မိလျှင်၊ သန့်စင်ရန် ပရాయశ్చित्त (အပြစ်ဖြေကာယကံ) ကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 43

रे रे दुष्ट त्वया प्रोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातः शिव एव परः प्रभुः

«ဟေ ဟေ မကောင်းသူရေ! ‘ငါ ရှင်ကရကို သိတယ်’ ဟု သင်ပြော၏။ သို့သော် အမှန်တကယ်တော့၊ ရှီဝတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင်ဖြစ်ကြောင်းကို သင် မသိမြင်သေးပေ»။

Verse 44

यथा तथा भवेद्रुद्रो मायया बहुरूपवान् । ममाभीष्टप्रदोऽत्यन्तं निर्विकारः सताम्प्रियः

ဤသို့လည်းကောင်း ထိုသို့လည်းကောင်း ရုဒြသည် မာယာအားဖြင့် အနန္တပုံစံများကို ခံယူတတ်၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ငါအလိုရှိသော ကောင်းချီးများကို အမြဲပေးသနားသူ၊ အလွန်မပြောင်းလဲသူ၊ သဒ္ဓါရှိသောသူတို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं शिवा देवी शिवतत्त्वं जगाद सा । यत्र ब्रह्मतया रुद्रः कथ्यते निर्गुणोऽव्ययः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ သူ့အား ပြောပြီးနောက်၊ သီဝါဒေဝီသည် သီဝတတ္တဝကို ဟောကြားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ ရုဒြကို ဗြဟ္မန်တော်တည်းဟူ၍၊ ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ)၊ မပျက်မယွင်း (အဗျယ) ဟု သင်ကြားထား၏။

Verse 46

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमादातुं यावदेव प्रचक्रमे

ဒေဝီ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ထိုဗြဟ္မစာရီ—နှစ်ကြိမ်မွေးသော ဒွိဇ—သည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောဆိုရန် စတင်ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 47

प्रोवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयान्द्रुतम् । शिवासक्तमनोवृत्तिः शिवनिन्दापराङ्मुखी

ထို့နောက် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) သည် မိမိ၏ မိတ်ဆွေ ဗိဇယာအား အလျင်အမြန် ပြောကြားလေ၏—စိတ်သည် ရှီဝ၌ အပြည့်အဝ စွဲလမ်းနေပြီး ရှီဝကို အပြစ်တင်နိမ့်ချခြင်းမှ လုံးဝ လှည့်ကွာနေ၏။

Verse 48

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चायं शिवनिन्दां करिष्यति

ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) မိန့်တော်မူသည်– «ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဤအောက်တန်းကျသော ဗြာဟ္မဏကို တားဆီးရမည်။ သူသည် မကောင်းမှုကို ရည်ရွယ်နေ၍ ထပ်မံပြောလိုကာ သီဝကို အပြစ်တင်စော်ကားမည်»။

Verse 49

न केवलं भवेत्पापं निन्दाकर्तुः शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक्स भवेदिह

အမှန်တကယ်ပင် သီဝကို စော်ကားသူတစ်ဦးတည်းသာ အပြစ်ရမည်မဟုတ်။ ထိုစော်ကားခြင်းကို ရိုးရိုးနားထောင်သူတောင် ဤဘဝ၌ အပြစ်ကို မျှဝေခံရသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 50

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

သီဝဘုရားကို စော်ကားသူသည် အမြဲတမ်း သီဝ၏ အမှုထမ်းများက အပြစ်ပေးရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လျှင်တောင် စွန့်ပစ်ရှောင်ကြဉ်ရမည်၊ ထိုနေရာမှလည်း အမြန်ထွက်ခွာရမည်။

Verse 51

अयन्दुष्टः पुनर्निंदां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्च त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

«ဤလူဆိုးသည် သီဝကို ထပ်မံအပြစ်တင်စော်ကားမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏဖြစ်သောကြောင့် သတ်မရ; အပြည့်အဝ စွန့်ပစ်ကာ မျက်စိမမြင်အောင် အစဉ်ရှောင်ရမည်»။

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पदमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवः साक्षादाललम्बे पटं स्वयम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မုနိ၊ ဥမာက ထိုသို့ဆိုပြီး ခြေကို မြှောက်မည့်အခိုက်တန့်တွင်ပင်၊ သီဝဘုရားတော်ကိုယ်တိုင်က မိမိလက်ဖြင့် အဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်တော်မူ၏»။

Verse 54

कृत्वा स्वरूपं दिव्यं च शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखी शिवः

သီဝဘုရားတော်သည် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ သီဝဓျာနကို ပြုသင့်သကဲ့သို့ ပြသတော်မူ၏။ ထို့နောက် အတွင်းစိတ်သမာဓိ၌ မျက်နှာကို အောက်သို့ချထားသော သီဝဘုရားတော်က ဒေဝီ (သီဝါ) ထံ ပြသပြီး မိန့်တော်မူ၏။

Verse 55

शिव उवाच । कुत्र त्वं यासि मां हित्वा न त्वन्त्याज्या मया शिवे । मया परीक्षितासि त्वं दृढभक्तासि मेऽनघे

သီဝဘုရားတော် မိန့်တော်မူသည်။ «မင်္ဂလာရှိသော သီဝေ၊ ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီး သင် ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ သင်ကို ငါ မစွန့်ပစ်နိုင်။ အပြစ်ကင်းသောသူရေ၊ သင်ကို ငါ စမ်းသပ်ပြီးပြီ၊ သင်သည် ငါ့အပေါ် သဒ္ဓါဘက်တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 56

ब्रह्मचारिस्वरूपेण भावमिच्छुस्त्वदीयकम् । तवोपकण्ठमागत्य प्रावोचं विविधं वचः

သင်၏ အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လို၍ ငါသည် ဗြဟ္မစာရီရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သင်နားကပ်လာ၍ သင်၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကို စမ်းသပ်ဖော်ထုတ်ရန် စကားမျိုးစုံကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

Verse 57

प्रसन्नोस्मि दृढं भक्त्या शिवे तव विशेषतः । चित्तेप्सितं वरं ब्रूहि नादेयं विद्यते तव

သီဝေ၊ သင်၏ သီဝအပေါ် သဒ္ဓါဘက်တည်ကြည်မှုကြောင့် အထူးသဖြင့် ငါ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ သင်၏ စိတ်က လိုလားသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့; သင်အတွက် မပေးနိုင်သော အရာ မရှိ။

Verse 58

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः प्रेमनिर्भरे । कृतोऽस्मि तव सौन्दर्य्यात्क्षण एको युगायते

ယနေ့မှစ၍ ငါသည် သင်၏ ကျွန်ဖြစ်လာပြီ၊ ငါ၏ တပသ်တို့သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ သင်၏ ဒေဝီယရုပ်၏ အလှကြောင့် တစ်ခဏတည်းပင် ငါ့အတွက် ယုဂတစ်ခေတ်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသွား၏။

Verse 59

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । एहि प्रिये त्वया साकं द्रुतं यामि स्वकं गिरिम्

“အို ငါ၏ ထာဝရ ဇနီးတော်၊ ရှက်ကြောက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လော့။ လာပါ၊ ချစ်သူရေ; သင်နှင့်အတူ ငါသည် ငါ၏ တောင်တော်အိမ်ရာသို့ လျင်မြန်စွာ သွားမည်။”

Verse 60

इत्युक्तवति देवेशे शिवाति मुदमाप सा । तपोदुःखन्तु यत्सर्वं तज्जहौ द्रुतमेव हि

နတ်တို့၏အရှင် သီဝါက ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ သူမသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွား၏။ တပဿယာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခပင်ပန်းမှု အားလုံးကိုလည်း ချက်ချင်းပင် ပယ်ဖျက်သွား၏။

Verse 61

ततः प्रहृष्टा सा दृष्ट्वा दिव्यरूपं शिवस्य तत् । प्रत्युवाच प्रभुं प्रीत्या लज्जयाधो मुखी शिवा

ထို့နောက် သီဝါ (ပါရဝတီ) သည် သီဝါ၏ သာလွန်မြတ်သော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို မြင်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ ချစ်မြတ်နိုးသော ပီတိဖြင့်ပင်၊ အရှက်အကြောက်ကြောင့် မျက်နှာချ၍ အရှင်ကို ပြန်လည်လျှောက်၏။

Verse 62

शिवोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां मयि । पतिर्मे भव देवेश इत्युक्तश्शिवया शिवः

သီဝါက မိန့်တော်မူ၏— «နတ်တို့၏အရှင်အို၊ သင်သည် ကျွန်မအပေါ် စိတ်တော်ကြည်နူး၍ ကရုဏာပြုလျှင်၊ နတ်တို့၏အရှင်အို၊ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ပါစေ» ဟု သီဝါ (ဒေဝီ) က လျှောက်သဖြင့် သီဝါက ထိုသို့ မိန့်၏။

Verse 63

गृहीत्वा विधिवत्पाणिं कैलासं स तया ययौ । पतिं तं गिरिजा प्राप्य देवकार्यं चकार सा

ထုံးတမ်းအတိုင်း သူမ၏လက်ကို ကိုင်ယူပြီး သူသည် သူမနှင့်အတူ ကိုင်လာသသို့ သွားလေ၏။ ဂိရိဇာသည် ထိုသူကို မိမိ၏ ပတိအဖြစ် ရရှိပြီးနောက် နတ်တို့၏ ကိစ္စတော်ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 64

इति प्रोक्तस्तु ते तात ब्रह्मचारि स्वरूपकः । शिवावतारो हि मया शिवाभावपरीक्षकः

«ထို့ကြောင့် ချစ်ကလေးရေ၊ ငါသည် ဘြဟ္မစာရီ ဟူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်အကြောင်းကို ပြောပြပြီးပြီ။ သူသည် အမှန်တကယ် ရှိဝ၏ အဝတာရဖြစ်၍၊ ရှိဝဘ္ဟာဝ—ရှင်ဝကို မျက်နှာမူသော သဒ္ဓါနှင့် အတွင်းစိတ်—ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန် ငါက ထိုရုပ်ကို ခံယူခဲ့သည်»

Verse 65

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतं मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या सुखी गतिमाप्नुयात्

ဤအကြောင်းအရာသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သာသနာတော်ပုံပြင်ဖြစ်ပြီး ငါက ကြေညာခဲ့သည်။ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူသည် ချမ်းသာသုခရပြီး အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ—မောက္ခကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 92

स्थलमेतद्द्रुतं हित्वा यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाविदुषा पुनः

«ဤနေရာကို ချက်ချင်းစွန့်၍ မနှောင့်နှေးဘဲ အခြားနေရာသို့ သွားကြစို့။ ဤမသိနားမလည်သူနှင့် ထပ်မံစကားမပြောရအောင်»။