Gṛhapati’s Vow: Turning Grief into Mṛtyuñjaya–Mahākāla Sādhana (गृहपतेः प्रतिज्ञा—मृत्युंजय-महाकालजपः)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । विश्वानरस्सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् । तदेवम्मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ နာရဒ၏ စကားကို ဗိශ්ဝာနရသည် ဇနီးနှင့်အတူ ကြားနာ하였다။ ထိုသို့ပင် အမှန်ဟု စိတ်ထဲခံယူသဖြင့် မိုးကြိုးကျသကဲ့သို့ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဘေးဒဏ်ကြီးနှင့် ထိခိုက်သွား하였다။

Verse 2

हा हतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् । मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः

သူသည် «အို၊ ငါ သတ်ခံရပြီ!» ဟု အော်ဟစ်ကာ မိမိရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်လေ၏။ သားအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် စိတ်ကျပ်တည်းကာ အလွန်ကြီးမားသော မူးလဲခြင်းသို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 3

शुचिष्मत्यपि दुःखार्त्ता रुरोदातीव दुस्सहम् । अतिस्वरेण हारावैरत्यन्तं व्याकुलेन्द्रिया

သဘာဝအားဖြင့် သန့်ရှင်းတောက်ပနေသော်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက ဖမ်းဆီးသွား၍ မခံနိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေ၏။ အလွန်ကျယ်လောင်သော ငိုသံဖြင့် ငိုကြွေးကာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် အာရုံခံအားလုံး လှုပ်ရှားဝေဝါးသွား၏။

Verse 4

श्रुत्वार्त्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किं किमेतत् । उच्चैर्वदन् गृहपतिः क्व स मे बहिस्थः प्राणोन्तरात्मनिलयस्सकलेंद्रियेशः

ဒုက္ခအော်သံကို ကြားသော် ဗိဿဝနရပင် မောဟကို ပယ်ဖျက်ကာ ထရပ်၍ “ဒါဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ မေးမြန်းအော်ဟစ်လေ၏။ ထို့နောက် “ငါ့အိမ်၏ အရှင်ဘယ်မှာနည်း—အပြင်၌ရှိခဲ့သူ ဘယ်မှာနည်း။ ထိုအရှင်သည် ပရာဏာဖြစ်၍ အတွင်းအတ္တမအဖြစ် နေထိုင်ကာ အာရုံခံအားလုံး၏ အရှင်တော်ဖြစ်သည်” ဟု ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 5

ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ । स्मित्वोवाच गृहपस्सबालश्शंकरांशजः

ထို့နောက် မိဘနှစ်ပါးကို အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သော်၊ ထိုကလေး—ရှင်သင်္ကရာ၏ အင်္ဂါတစ်စိတ်ဖြစ်သူ—ပြုံးကာ အိမ်ရှင်ကဲ့သို့ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 6

गृहपतिरुवाच । हे मातस्तात किं जातं कारणन्तद्वदाधुना । किमर्थं रुदितोऽत्यर्थं त्रासस्तादृक्कुतो हि वाम्

ဂೃಹပတိက ပြောသည်—“အမေ၊ အဖေ၊ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ အကြောင်းရင်းကို ယခုပဲ ပြောပါ။ ဘာကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေကြသနည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဘယ်က ပေါ်လာသနည်း”။

Verse 7

न मां कृतवपुस्त्राणम्भवच्चरणरेणुभिः । कालः कलयितुं शक्तो वराकीं चिञ्चलाल्पिका

သင်၏ ခြေတော်အမှုန့်ကို ခိုလှုံယူပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် ကာကွယ်ခံရ၍ တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာ၏။ ထို့ကြောင့် အချိန် (ကာလ) သည် ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းမရှိ—အဲဒါက ဆင်းရဲနိမ့်ကျ၊ မတည်မြဲ၊ သေးငယ်သောအရာသာ ဖြစ်၏။

Verse 8

प्रतिज्ञां शृणुतान्तातौ यदि वान्तनयो ह्यहम् । करिष्येहं तथा येन मृत्युस्त्रस्तो भविष्यति

«ချစ်ခင်ရသော အဖေ၊ အမေတို့၊ ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာကတိကို နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် သင်တို့၏ သားဖြစ်ပါက၊ သေမင်းတောင် ကြောက်ရွံ့လာအောင် ကျွန်ုပ် လုပ်ဆောင်မည်» ဟု ဆို၏။

Verse 9

मृत्युंजयं समाराध्य गर्वज्ञं सर्वदं सताम् । जपिष्यामि महाकालं सत्यं तातौ वदाम्यहम्

မೃတျုဉ္ဇယကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ပသပြီး—မာနအားလုံးကို သိ၍ ချိုးဖျက်တတ်သူ၊ သီလဝါသူတို့အား အလုံးစုံသော အကျိုးပေးတော်မူသူ—မဟာကာလ၏ နာမကို ကျွန်ုပ် ဂျပမည်။ ချစ်ခင်ရသော အဖေ၊ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တရားဖြင့် ပြောပါသည်။

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य जारितौ द्विजदम्पती । अकालमृतवर्षौघैर्गततापौ तदोचतुः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှု၏ ရေကြီးရေလျှံကြောင့် ပူလောင်နာကျင်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံသည် ဝေဒနာကင်းလွတ်သွားပြီး ထို့နောက် ပြောဆိုကြ၏။

Verse 11

द्विजदम्पती ऊचतुः । पुनर्ब्रूहि पुनर्ब्रूहि कीदृक्कीदृक् पुनर्वद । कालः कलयितुन्नालं वराकी चञ्चलास्ति का

ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံက ဆိုကြသည်– «ထပ်ပြောပါ၊ ထပ်ပြောပါ။ ထပ်မံ၍ ရှင်းလင်းစွာ ဘယ်လိုဖြစ်သနည်းဟု ပြောပါ။ ကာလ (အချိန်) သည် အပြည့်အဝ မတိုင်းတာနိုင်၊ အားနည်းသော စိတ်သည် ထိုအပေါ် တည်ငြိမ်နိုင်မည်နည်း»

Verse 12

आवयोस्तापनाशाय महोपायस्त्वयेरितः । मृत्युंजयाख्यदेवस्य समाराधनलक्षणः

ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကို နှောင့်ယှက်နေသော ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားရန် သင်သည် မဟာနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ အမည်မှာ မృတျုဉ္ဇယ (သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ) ဟု ခေါ်သော မဟာဒေဝကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် နည်းလမ်းနှင့် စည်းကမ်းလက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 13

तद्वच्च शरणं शम्भोर्नातः परतरं हि तत् । मनोरथपथातीत कारिणः पापहारिणः

ထို့အတူ သမ္ဘု (Śambhu) ထံ၌ ခိုလှုံခြင်းထက် မြင့်မားသော ခိုလှုံရာ မရှိချေ။ စိတ်၏ စိတ်ကူးလမ်းကြောင်းများကို ကျော်လွန်သည့် အရာတို့ကို ပြီးမြောက်စေသူ၊ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသူသည် သူပင် ဖြစ်၏။

Verse 14

किन्न श्रुतन्त्वया तात श्वेतकेतुं यथा पुरा । पाशितं कालपाशेन ररक्ष त्रिपुरान्तकः

ချစ်သားရေ၊ ရှေးကာလတွင် ကာလ၏ကြိုး (ကာလပာရှ) ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသော ရွှေတကေတုကို တြိပုရန္တက (သျီဝ) သခင်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ကို မင်းမကြားဖူးသလော။

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां गृहपत्यवतारवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်မြတ်သော «သရီ သျီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ တတိယပိုင်း «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» တွင် «ဂೃಹပတိ အဝတား ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း (၁၅) သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 16

क्षीरोदमथनोद्भूतं प्रलयानलसन्निभम् । पीत्वा हलाहलं घोरमरक्षद्भुवनत्रयम्

နို့ပင်လယ်ကို မွှေထုတ်ရာမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကမ္ဘာပျက်ကွက်မီးကဲ့သို့ ထင်ရှားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဟာလာဟလာ အဆိပ်ကို ရှိဝက သောက်သုံးတော်မူပြီး ထိုကြောင့် လောကသုံးပါးကို ကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 17

जलंधरं महादर्पं हृतत्रैलोक्यसम्पदम् । रुचिरांगुष्ठरेखोत्थ चक्रेण निजघान यः

မဟာမာနကြီး၍ လောကသုံးပါး၏ စည်းစိမ်ကို လုယူထားသော ဇလန္ဓရကို၊ မိမိလက်မ၏ လိုင်းအမှတ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော တောက်ပသည့် စက်ကရဖြင့် ထိုးသတ်တော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 18

य एकेषु निपातोत्थज्वलनैस्त्रिपुरम्पुरा । त्रैलोक्यैश्वर्यसम्मूढं शोषयामास भानुना

အတိတ်ကာလ၌ မိမိ၏အာနုဘော်ထိခိုက်မှုမှ ပေါ်ထွက်လာသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်သည့် အလင်းဖြင့် တြိပုရကို ခြောက်သွေ့ပျက်စီးစေတော်မူသော အရှင်တော်သည်၊ လောကသုံးပါး၏ အာဏာနှင့် ဂုဏ်ရောင်ကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော တြိပုရကို ထိုသို့ပင် ရှိုက်ခန်းစေတော်မူ၏။

Verse 19

कामं दृष्टिनिपातेन त्रैलोक्यविजयोर्जितम् । निनायानंगपदवीं वीक्ष्यमाणेष्वजादिषु

မိမိ၏မျက်စိတစ်ချက်ချသာဖြင့်ပင်၊ လောကသုံးပါးကို အောင်မြင်ခြင်းကြောင့် အင်အားရရှိထားသော ကာမကို အရှင်တော်သည် အနိုင်ယူ၍ ကိုယ်ခန္ဓာမဲ့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်စေတော်မူ၏၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ ကြည့်ရှုနေစဉ်ပင်။

Verse 20

तम्ब्रह्माद्यैककर्तारम्मेघवाहनमच्युतम् । प्रयाहि पुत्र शरणं विश्वरक्षामणिं शिवम्

သွားလော့ သားရေ၊ ရှိဝကို အားကိုးရာယူလော့—ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော တစ်ပါးတည်းသော အရှင်၊ မလှုပ်မယှက်သော အချွတ်မတိမ်းသူ၊ မိုးတိမ်ကို ယာဉ်တော်ပြုတော်မူသူ၊ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ကာကွယ်ရာ မဏိရတနာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । पित्रोरनुज्ञाम्प्राप्येति प्रणम्य चरणौ तयोः । प्रादक्षिण्यमुपावृत्य बह्वाश्वास्य विनिर्ययौ

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်– «မိဘတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် သူသည် သူတို့၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် လေးစားစွာ ပတ်လည်လှည့်ကာ အားပေးစကားများစွာ ပြောပြီး၊ ထိုနှစ်ဦးသည် ထွက်ခွာသွားကြ၏»။

Verse 22

सम्प्राप्य काशीं दुष्प्रापाम्ब्रह्मनारायणादिभिः । महासंवर्त्तसन्तापहन्त्रीं विश्वेशपालिताम्

သူတို့သည် ကာရှီသို့ ရောက်ကြ၏—ဗြဟ္မာ၊ နာရာယဏနှင့် အခြားနတ်တို့အတွက်ပင် ရောက်ရန်ခက်ခဲသော မြို့တော်သန့်ရှင်းရာ—မဟာသံဝတ္တ၏ ပူလောင်သောဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး၊ ဝိශ්ဝေရှ (သီဝ) က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မြို့တော်ကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 23

स्वर्धुन्या हारयष्ट्येव राजिता कण्ठभूमिषु । विचित्रगुणशालिन्या हरपत्न्या विराजिताम्

သူမ၏လည်ပင်းအရပ်၌ ကောင်းကင်ဂင်္ဂါ၏ ပန်းကုံးတံတားကဲ့သို့ အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ အံ့ဖွယ်ဂုဏ်သတ္တိများပြည့်ဝသော ဟရ၏ မဟာသမီးတော်သည် ထင်ရှားစွာ ရောင်ပြန်လက်လက် ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 24

तत्र प्राप्य स विप्रेशः प्राग्ययौ मणिकर्णिकाम् । तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरम्प्रभुम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဂုဏ်သရေရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် အရှေ့ဘက်သို့ မဏိကဏ္ဏိကာသို့ ဆက်လက်သွား၏။ ထိုတွင် သတ်မှတ်ထားသော ရီတိအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက် အလင်းရောင်ထွန်းတောက်သော အလုံးစုံ၏ အရှင် ဗိශ්ဝေශ්ဝရ—ရှီဝကို မြင်တွေ့၏။

Verse 25

साञ्जलिर्नतशीर्षोऽसौ महानन्दान्वितस्सुधीः । त्रैलोक्यप्राणसन्त्राणकारिणम्प्रणनाम ह

လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ မဟာအာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝသော ပညာရှိသူသည် လောကသုံးပါး၏ အသက်ရှူသက်တမ်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော အကာအကွယ်ရှင်ထံ သဒ္ဓါဖြင့် ဦးချ၏။

Verse 26

आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये मुहुः । परमानंदकंदाढ्यं स्फुटमेतन्न संशयः

ထိုလိင်္ဂကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုလျက် သူ၏နှလုံး၌ မကြာခဏ အလွန်ကျေနပ်ပီတိဖြစ်၏။ သံသယမရှိဘဲ ထိုလိင်္ဂသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အရင်းမြစ်ဖြင့် ပြည့်ဝလျက်ရှိ၏။

Verse 27

अहो न मत्तो धन्योस्ति त्रैलोक्ये सचराचरे । यदद्राक्षिषमद्याहं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम्

အဟို! လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် သုံးလောကလုံး၌ ငါထက် ကံကောင်းသူ မရှိ။ ယနေ့ ငါသည် ဂုဏ်တော်တောက်ပသော ဝိශ්ဝေရှဝရ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အမြင့်ဆုံးသခင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 28

मम भाग्योदयायैव नारदेन महर्षिणा । पुरागत्य तथोक्तं यत्कृतकृत्योस्म्यहन्ततः

ငါ၏ကံကောင်းခြင်း နိုးထလာစေရန်အတွက် မဟာရသီ နာရဒသည် အတိတ်ကာလ၌ ငါ့ထံသို့ လာရောက်ကာ ထိုသို့ ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါသည် အမှန်တကယ် လုပ်စရာပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्यानन्दामृतरसैर्विधाय स हि पारणम् । ततश्शुभेह्नि संस्थाप्य लिंगं सर्व्वहितप्रदम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်– «ဤသို့ပင် သူသည် အာနန္ဒအမృతရသကဲ့သို့သော ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ပါရဏ (အဆုံးသတ်ပွဲ) ကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် မင်္ဂလာနေ့၌ အားလုံးအကျိုးပြုသော လိင်္ဂကို တည်ထောင်하였다»။

Verse 30

जग्राह नियमान्घोरान् दुष्करानकृतात्मभिः । अष्टोत्तरशतैः कुम्भैः पूर्णैर्गंगाम्भसा शुभैः

သူသည် မသင်ကြားမသန့်စင်သေးသူတို့အတွက် ဆောင်ရွက်ရန် ခက်ခဲသော ကြမ်းတမ်းသည့် နိယမတပသ္ယာများကို ခံယူ하였다။ ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်ရှင်းမင်္ဂလာရေဖြင့် ပြည့်နေသော ကုမ္ဘ ၁၀၈ လုံးနှင့်အတူ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 31

संस्नाप्य वाससा पूतः पूतात्मा प्रत्यहं शिवम् । नीलोत्पलमयीम्मालां समर्पयति सोऽन्वहम्

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သန့်ရှင်းသောအဝတ်ကိုဝတ်ကာ ကိုယ်လည်းသန့် စိတ်လည်းသန့်ဖြစ်၍ နေ့စဉ် သီဝကို ပူဇော်ကန်တော့သည်။ ထို့နောက် နေ့တိုင်း အပြာရောင် ကြာပန်းဖြင့်ပြုလုပ်သော ပန်းကုံးကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းသည်။

Verse 32

अष्टाधिकसहस्रैस्तु सुमनोभिर्विनिर्मिताम् । स पक्षे वाथ वा मासे कन्दमूलफलाशनः

ထိုပန်းကုံးကို အလွန်မွန်မြတ်သော ပန်းပွင့် ရှစ်ထောင်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ ပြုလုပ်ထားသည်။ သူသည် ကန်ဒ၊ အမြစ်နှင့် အသီးတို့ကိုသာ စားသုံးကာ ဤဝရတကို တစ်ပတ်နှစ်ပတ် (တစ်ဖက်) သို့မဟုတ် တစ်လပြည့်အထိ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 33

शीर्णपर्णाशनैर्धीरः षण्मासं सम्बभूव सः । षण्मासं वायुभक्षोऽभूत्षण्मासं जल बिन्दुभुक्

တည်ကြည်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သောသူသည် ခြောက်လကြာ ခြောက်သွေ့ကျသွားသော ရွက်ခြောက်များကိုသာ စားသုံး၍ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် ခြောက်လကြာ လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍ နေထိုင်하였다။ ထို့ပြင် ခြောက်လကြာ ရေစက်အနည်းငယ်ကိုသာ သောက်သုံးကာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

Verse 34

एवं वर्षवयस्तस्य व्यतिक्रान्तं महात्मनः । शिवैकमनसो विप्रास्तप्यमानस्य नारद

ဤသို့ပင်၊ နာရဒာရေ၊ ထိုမဟာသတ္တဝါ၏ နှစ်ကာလများသည် တပသကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်—ဗြာဟ္မဏတို့ရေ—စိတ်ကို သီဝတစ်ပါးတည်း၌သာ တည်စေကာ ကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 35

जन्मतो द्वादशे वर्षे तद्वचो नारदेरितम् । सत्यं करिष्यन्निव तमभ्यगात्कुलिशायुधः

မွေးဖွားပြီးနောက် ဒွါဒသမနှစ်တွင်၊ နာရဒာက ပြောခဲ့သော စကားကို အမှန်တကယ်ဖြစ်စေလိုသကဲ့သို့၊ ဝဇ္ရလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သူ (အိန္ဒြ) သည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 36

उवाच च वरं ब्रूहि दद्मि त्वन्मनसि स्थितम् । अहं शतक्रतुर्विप्र प्रसन्नोस्मि शुभव्रतैः

သူက ပြော၏—«အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့၊ သင်၏စိတ်၌ တည်ရှိသမျှကို ငါပေးမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် သတကရတု (အိန္ဒြ) ဖြစ်ပြီး သင်၏ မင်္ဂလာဝရတများကြောင့် ငါနှစ်သက်ပြီ»။

Verse 37

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य महेन्द्रस्य वाक्यम्मुनिकुमारकः । उवाच मधुरन्धीरः कीर्तयन्मधुराक्षरम्

နန္ဒီဣရှွရက ပြော၏—မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် မုနိ၏ လူငယ်သား—တည်ငြိမ်၍ ခိုင်မာသူ—သည် ချိုမြိန်မင်္ဂလာသော အက္ခရာများကို ထုတ်ဖော်ကာ ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 38

गृहपतिरुवाच । मघवन् वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम् । नाहं वृणे वरन्त्वत्तश्शंकरो वरदोऽस्ति मे

ဂೃಹပတိက ပြော၏—«အို မဃဝန်၊ ဝෘတြသတ်သူ၊ သင်သည် ကုလိရှလက်ကိုင် အိန္ဒြဖြစ်ကြောင်း ငါသိ၏။ သို့သော် ငါသည် သင်ထံမှ ဆုတောင်းမရွေးချယ်၊ အကြောင်းမူကား ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးသူမှာ ရှင်ကရ (Śaṅkara) တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်»။

Verse 39

इन्द्र उवाच । न मत्तश्शङ्करस्त्वन्यो देवदेवोऽस्म्यहं शिशो । विहाय बालिशत्वं त्वं वरं याचस्व मा चिरम्

အိန္ဒြက ပြော၏— «ငါ့အပြင် သင်္ကရ (Śaṅkara) ဟူ၍ အခြားမရှိ။ ငါသည် နတ်တို့၏နတ် ဖြစ်၏၊ ကလေးရေ။ ကလေးဆန်သော မိုက်မဲမှုကို စွန့်၍ အလျင်အမြန် ဆုတောင်းကာ वर (ဗရ) ကို တောင်းလော့၊ မနှောင့်နှေးနှင့်»။

Verse 40

गृहपतिरुवाच । गच्छाहल्यापतेऽसाधो गोत्रारे पाकशासन । न प्रार्थये पशुपतेरन्यं देवान्तरं स्फुटम्

ဂೃಹပတိက ပြော၏— «အဟလျာ၏ခင်ပွန်း၊ သွားလော့။ မကောင်းသူ၊ မျိုးရိုး၏ရန်သူ၊ ပာကကို အပြစ်ပေးသူ (အိန္ဒြ) ရေ။ ငါသည် ပသုပတိ (Paśupati) သီဝ (Śiva) မှတပါး အခြားနတ်ကို ထင်ရှားစွာ မတောင်းမခံ»။

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा क्रोध संरक्तलोचनः । उद्यम्य कुलिशं घोरम्भीषयामास बालकम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—သူ၏စကားကို ကြားသော် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးကဲ့သို့သော လက်နက်ကို မြှောက်ကာ ကလေးကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစား하였다။

Verse 42

स दृष्ट्वा बालको वज्रं विद्युज्ज्वाला समाकुलम् । स्मरन्नारद वाक्यं च मुमूर्च्छ भयविह्वलः

ကလေးသည် မိုးကြိုးမီးလျှံများဖြင့် လှုပ်ရှားတောက်လောင်နေသော ဝဇ္ရကို မြင်သော် နာရဒ၏စကားကို သတိရကာ ကြောက်ရွံ့လွန်၍ သတိလစ်သွား하였다။

Verse 43

अथ गौरीपतिश्शम्भुराविरासीत्तपोनुदः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते स्पर्शैस्संजीवयन्निव

ထို့နောက် ဂေါရီ၏အရှင် သမ္ဘူသည် တပဿာကြောင့် ဖြစ်သောဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ «ထ၊ ထလော့; မင်္ဂလာရှိပါစေ» ဟု မိန့်တော်မူကာ သန့်ရှင်းသော ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် အသက်ပြန်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေ하였다။

Verse 44

उन्मील्य नेत्रकमले सुप्ते इव दिनक्षये । अपश्यदग्रे चोत्थाय शम्भुमर्कशताधिकम्

ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ နေ့ကုန်ချိန်တွင် အိပ်ရာမှ နိုးသကဲ့သို့ ထ၍ မိမိရှေ့တွင် သမ္ဘူ—ရှီဝဘုရား—ကို မြင်ရသည်၊ သူ၏တောက်ပမှုသည် နေတစ်ရာထက်ပင် လွန်ကဲ၏။

Verse 45

भाले लोचनमालोक्य कण्ठे कालं वृषध्वजम् । वामाङ्गसन्निविष्टाद्रितनयं चन्द्रशेखरम्

နဖူးပေါ်ရှိ မျက်စိတော်ကို မြင်၍ လည်ချောင်းပေါ်ရှိ အပြာမဲရောင်အမှတ်ကို မြင်ကာ၊ နွားတံခွန်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် တောင်သမီး (ပာရဝတီ) တည်နေသော—လမောက်တော်ဆင်သော ရှီဝဘုရားကို တွေ့မြင်သဖြင့်၊ ကရုဏာဖြင့် ထင်ရှားသော စဂုဏရုပ်တော်၌ အမြင့်ဆုံးအရှင်ဟု သိမြင်ကြသည်။

Verse 46

कपर्द्देन विराजन्तं त्रिशूलाजगवायुधम् । स्फुरत्कर्पूरगौरांगं परिणद्ध गजाजिनम्

ကပရ္ဒ္ဒ (ဆံပင်အုပ်ချုပ်၍ လိမ်ကွေးထားသော ဇဉ်) ဖြင့် တောက်ပလျက်၊ တြိရှူလနှင့် မြွေကို အာယုဓအဖြစ် ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ကိုယ်တော် တောက်လက်ပြီး၊ ဆင်အရေကို ခါးပတ်ကဲ့သို့ ပတ်လျက်ရှိ၏—ဤသို့ သဂုဏ ရူပဖြစ်သော သီဝကို မြင်ရသည်၊ ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်တို့အား မောက္ခပေးသော ကရုဏာရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 47

परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् । हर्षबाष्पाकुलासन्नकण्ठरोमाञ्चकञ्चुकः

ဂုရု၏ညွှန်ကြားချက်နှင့် အာဂမတို့၏ အာဏာအရ မဟာဒေဝကို သိမြင်သွားသောအခါ၊ သူသည် ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်များဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ လည်ချောင်းတင်းကျပ်၍ ကိုယ်တစ်လုံးလုံးတွင် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အမွှေးထောင်ထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 48

क्षणं च गिरिवत्तस्थौ चित्रकूटत्रिपुत्रकः । यथा तथा सुसम्पन्नो विस्मृत्यात्मानमेव च

ခဏတစ်ခါတွင် စိတ္တရကူဋ—တိပုတ္တရကနှင့် ဆက်နွယ်သူ—သည် တောင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်စွာ ရပ်နေ하였다။ အမျိုးမျိုးသော ကံကောင်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံလျက် မိမိကိုယ်ကိုတောင် မေ့လျော့သွား၏။

Verse 49

न स्तोतुं न नमस्कर्तुं किञ्चिद्विज्ञप्तिमेव च । यदा स न शशाकालं तदा स्मित्वाह शङ्करः

ထိုအခါ သူသည် ချီးမွမ်းမနိုင်၊ ဦးညွှတ်မနိုင်၊ တောင်းဆိုချက်တစ်စုံတစ်ရာကိုတောင် မတင်ပြနိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် ရှင်ကရသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် စကားဆို၏။

Verse 50

ईश्वर उवाच । शिशो गृहपते शक्राद्वज्रोद्यतकरादहो । ज्ञात भीतोऽसि मा भैषीर्जिज्ञासा ते मया कृता

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ကလေးရေ၊ အိမ်ထောင်ရှင်အရှင်ရေ—အို! လက်ကို မြှောက်၍ ဝဇ္ရကို ကိုင်ထားသော အိန္ဒြာကို မြင်လျှင် သင်ကြောက်သွားသည်ကို ငါသိ၏။ မကြောက်ပါနှင့်; ငါသည် သင်ကို သိလိုသော စိတ်ဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်းသာ ပြုခဲ့သည်»။

Verse 51

मम भक्तस्य नो शक्रो न वज्रं चान्तकोऽपि च । प्रभवेदिन्द्ररूपेण मयैव त्वम्विभीषितः

ငါ၏ ဘက္တ (သဒ္ဓါဝန်) အတွက် သက္က (အိန္ဒြာ) သို့မဟုတ် သူ၏ ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) မဟုတ်၊ အန္တက (မရဏ) ပင်လျှင် အာဏာမရှိ။ ငါတစ်ဦးတည်းက အိန္ဒြာရုပ်ကိုယူ၍ သင်ကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။

Verse 52

वरन्ददामि ते भद्र त्वमग्निपदभाग्भव । सर्वेषामेव देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါသည် သင့်အား အာသီသ (ဗရ) ကို ပေး၏။ အဂ္နိ၏ တေဝတရာထာန (အဆင့်) ကို မျှဝေသူ ဖြစ်လော့။ အမှန်တကယ် သင်သည် ဒေဝအားလုံးအတွက် ဗရပေးသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 53

सर्वेषामेव भूतानां त्वमग्नेऽन्तश्चरो भव । धर्मराजेन्द्रयोर्मध्ये दिगीशो राज्यमाप्नुहि

အို အဂ္နိ၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း လှုပ်ရှားနေသော အတွင်းသက်သေ ဖြစ်လော့။ ထို့ပြင် ဓမ္မရာဇ (ယမ) နှင့် အိန္ဒြာ အကြား၌ ဒိဂီဿ (အရပ်ရှင်) ဖြစ်၍ အာဏာပိုင်ရာဇ్యကို ရယူလော့။

Verse 54

त्वयेदं स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति । अग्नीश्वर इति ख्यातं सर्वतेजोविबृंहणम्

ဤ လိင်္ဂ သည် သင်က တည်ထောင်ထားသဖြင့် သင့်နာမဖြင့် ခေါ်ဝေါ်မည်။ ၎င်းသည် “အဂ္နီဣဿဝရ” ဟု ကျော်ကြားကာ တေဇ (တောက်ပမှု) အားလုံးကို တိုးပွား၍ ထွန်းလင်းစေသော သခင် ဖြစ်သည်။

Verse 55

अग्नीश्वरस्य भक्तानां न भयं विद्युदग्निभिः । अग्निमांद्यभयं नैव नाकालमरणं क्वचित्

အဂ္နီဣဿဝရ၏ ဘက္တများအတွက် မိုးကြိုးနှင့် မီးကြောင့် ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိ။ အဂ္နိမန်ဒျ (မီးဓာတ်အားနည်းခြင်း—အစာချေ/အသက်ဓာတ်အပူ) ကိုလည်း မကြောက်ရ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်း မရှိ။

Verse 56

अग्नीश्वरं समभ्यर्च्य काश्यां सर्वसमृद्धिदम् । अन्यत्रापि मृतो दैवाद्वह्निलोके महीयते

ကာသီ၌ အဂ္နီဣශ්ဝရကို သဒ္ဓါဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်လျှင်—အကျိုးစီးပွားအလုံးစုံ ပေးသနားတော်မူသူ—ကံကြမ္မာအင်အားကြောင့် အခြားနေရာ၌ သေဆုံးသော်လည်း ဝဟ္နိလောက (မီး၏လောက) တွင် ဂုဏ်ပြုခံရသည်။

Verse 57

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तानीय तद्बन्धून्पित्रोश्च परिपश्यतोः । दिक्पतित्वेऽभिषिच्याग्निं तत्र लिंगे शिवोऽविशत्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မိဘတို့ကြည့်ရှုနေစဉ် ဆွေမျိုးတို့ကို ခေါ်ယူကာ၊ အဂ္နိကို အရပ်လေးမျက်နှာ၏ အရှင်အဖြစ် အဘိသေကပြုသတ်မှတ်ပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် ထိုလိင်္ဂ၌ ဝင်ရောက်တော်မူ하였다။

Verse 58

इत्थमग्न्यवतारस्ते वर्णितो मे जनार्दनः । नाम्ना गृहपतिस्तात शंकरस्य परात्मनः

အို ဇနာရ္ဒန၊ ဤသို့ပင် မီးအဖြစ် သင်္ကရ၏ အဝတားကို သင့်အား ငါဖော်ပြခဲ့ပြီ။ ချစ်သားရေ၊ အထွဋ်အမြတ် အတ္တဖြစ်သော သင်္ကရသည် «ဂೃಹပတိ» ဟူသော နာမဖြင့် လူသိများခဲ့သည်။

Verse 59

चित्रहोत्रपुरी रम्या सुखदार्चिष्मती वरा । जातवेदसि ये भक्ता ते तत्र निवसन्ति वै

စိတ္ရဟောတရပူရီသည် လှပ၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေဖြစ်ပြီး၊ «သုခဒါ» နှင့် «အရ္စိသ္မတီ» ဟူသော အမည်ရှိ အထူးမြတ်သော အလောကတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဇာတဝေဒသ (အဂ္နိ) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော ဘက္တများသည် အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 60

अग्निप्रवेशं ये कुर्य्युर्दृढसत्त्वा जितेन्द्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसम्पन्नास्ते सर्व्वेप्यग्नितेजसः

ရဲရင့်စိတ်ခိုင်မာ၍ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတို့ မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသော်လည်းကောင်း၊ ထိုနည်းတူ သတ္တဝါဂုဏ်ပြည့်စုံသော မိန်းမတို့လည်းကောင်း—သူတို့အားလုံးသည် အမှန်တကယ် မီး၏ တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။

Verse 61

अग्निहोत्ररता विप्राः स्थापिता ब्रह्मचारिणः । पश्चानिवर्त्तिनोऽप्येवमग्निलोकेग्निवर्चसः

အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆောင်ရွက်သော ဗြာဟ္မဏများသည် ဗြဟ္မစာရိယ (brahmacarya) စည်းကမ်း၌ တည်မြဲကြပြီး ထို့အတူ ပြန်မလာသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် မီး၏တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းသော အဂ္နိလောက (Agni-loka) သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 62

शीते शीतापनुत्त्यै यस्त्वेधोभारान्प्रयच्छति । कुर्य्यादग्नीष्टिकां वाथ स वसेदग्निसन्निधौ

အအေးရာသီ၌ အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားလို၍ သန့်ရှင်းသောအသုံးအတွက် မီးဖိုသစ်တုံးအစုများကို လှူဒါန်းသူ၊ သို့မဟုတ် မီးပူဇော်ရာ အလ္တာ (fire-altar) ကို ပြုလုပ်သူသည် သန့်ရှင်းသော မီးအနီး၌ နေထိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အဂ္နိ၏ အနီးကပ်ကို ရရှိ၏။

Verse 63

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्य्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကာကွယ်သူမရှိသောသူအတွက် မီးပူဇော်ရာ သင်္ဂါရ (အလောင်းမီးသင်္ဂါရနှင့် နောက်ဆုံး သံස්ကာရ) ကို ဆောင်ရွက်သူ၊ သို့မဟုတ် မဆောင်ရွက်နိုင်လျှင် အခြားသူကို ဆောင်ရွက်စေသူသည် အဂ္နိလောက (Agni-loka) တွင် ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ရှိဝသဒ္ဓာအမြင်အရ ဤကရုဏာဓမ္မသည် သခင်ရှင်ကို နှစ်သက်စေသော ပူဇော်သကာဖြစ်၍ ကွယ်လွန်သူ ဇီဝ၏ ခရီးကို ထောက်ပံ့သည်။

Verse 64

अग्निरेको द्विजातीनां निश्श्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

နှစ်ကြိမ်မွေးသူ (dvija) များအတွက် အဂ္နိ (Agni) တစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး (niḥśreyasa) ကို ပေးသနားသော အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၏။ အဂ္နိသည် ဂုရု; အဂ္နိသည် ဒေဝ; အဂ္နိသည် ဝရတ (အကျင့်သစ္စာ) နှင့် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာခရီး) — အရာအားလုံးကို အဂ္နိဟုသာ သေချာစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 65

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवन्त्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

မသန့်ရှင်းသောအရာအားလုံးသည် မီးနှင့်ထိတွေ့သည့်ခဏချင်းပင် သန့်စင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် မီးကို «ပါဝက»—သန့်စင်ပေးသူဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 66

अन्तरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चयो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

ဤသခင်သည် အတွင်းအတ္တမဟာတရား ဖြစ်၍ သက်သေတော်အဖြစ် တိုက်ရိုက်တည်ရှိသည်။ အမိန့်တော်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မြန်ဆန်၍ မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း အသားတုံးများကို ချေဖျက်ပေမယ့်၊ မိန်းမတို့ကို အသားအပိုင်းအစသာဟု မမြင်မိစေရာ။

Verse 67

तैजसी शाम्भवी मूर्त्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हर्त्री पालयित्री विनैतां किं विलोक्यते

တောက်ပသော ရှာမ္ဘဝီ မူရတီသည် မျက်မြင်တင်ပေါ်၍ မီးသဘောအနှစ်သာရဖြစ်၏။ သူမသည် ပြုလုပ်သူ၊ ပြန်လည်ယူဆောင်သူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်—သူမကို မမြင်ဘဲ ဘာကိုမှ အမှန်တကယ် မြင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 68

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रन्त्रिभुवनेशितुः । अन्धे तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशनः

ဤတောက်ပသော နေမင်းသည် သုံးလောက၏ အရှင်၏ မျက်စိတော် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ အမှောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်သော မျက်ကန်းလောက၌၊ သူမရှိလျှင် မည်သူက အလင်းကို ပေးနိုင်မည်နည်း။

Verse 69

धूपप्रदीपनैवेद्यपयोदधिघृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवन्ते सर्वे दिवि दिवौकसः

သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် မီးခိုး (ဓူပ)၊ မီးအလင်း (ပရဒီပ) နှင့် နေဝေဒျာတို့ကို နို့၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်)၊ ဂျီ (ထောပတ်ဆီ) နှင့် ကြံရည်တို့နှင့်အတူ ဆက်ကပ်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းကပ်လှူအာဟာရကို ကောင်းကင်တွင်ပင် သုံးဆောင်၍ ပျော်ရွှင်ခံစားကြသည်။