Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 22
नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion
विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः
vidhāyetthaṃ viṣṇurūpaṃ grahītuṃ munisattamaḥ | viṣṇulokaṃ jagāmāśu nāradaḥ smaravihvalaḥ
ဤသို့ဆုံးဖြတ်ကာ ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူရန် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် နာရဒသည် ချစ်ခြင်းတမ်းတမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် ဗိဿနုလောကသို့ လျင်မြန်စွာ သွားလေ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ထင်ရှားမြင့်မြတ်သူများပင် မာယာ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်၌ လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ ပတိ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်က နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေသည့်အထိ ဖြစ်၏။
Sūta Gosvāmin
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Sadāśiva
FAQs
It shows that even a great sage like Nārada can be stirred by smara (desire/longing), illustrating the Shaiva Siddhanta insight that bondage (pāśa) persists until the soul is steadied by Śiva’s grace and right discernment.
Nārada’s movement toward a divine realm under emotional agitation highlights the need for a stable devotional center; in Śaiva practice, worship of the Śiva-liṅga (saguṇa upāsanā leading to higher realization) anchors the mind and redirects longing into pure bhakti.
A practical takeaway is japa of the Pañcākṣarī mantra “Om Namaḥ Śivāya” to pacify smara-vikāra (agitation of desire), supported by simple Śiva-pūjā with vibhūti (tripuṇḍra) as a reminder of dispassion and clarity.