शिवसतीविवाहोत्तरलीला — Post‑marital Līlā of Śiva and Satī

Verse 1

नारद उवाच । समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ । महाद्भुतं श्रुतं नो वै चरितं शिवयोश्शुभम्

နာရဒက ပြော၏— «အို ချစ်ခင်ရသောအဘ၊ အပြစ်ကင်းစင်၍ အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ရှင်ရသေ့တော်၊ သင်၏စကားသည် အလွန်သင့်လျော်ပါ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှီဝနှင့် (စတီ) တို့၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော သာသနာတော်ဇာတ်လမ်းကို ကြားနာခဲ့ရပါပြီ»။

Verse 2

विवाहश्च श्रुतस्सम्यक् सर्वमोहापहारकः । परमज्ञानसंपन्नो मंगलालय उत्तमः

အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၏ သာသနာတော်အခမ်းအနားသည် မောဟအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု မှန်ကန်စွာ ကြားနာခဲ့ရ၏။ ၎င်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံပြီး မင်္ဂလာ၏ အထွတ်အထိပ် အာလယဖြစ်၏။

Verse 3

कदाचिद्वन्य पुष्पाणि समाहृत्य मनोहराम् । मालां विधाय सत्यास्तु हारस्थाने स योजयत्

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လှပသော တောပန်းများကို စုဆောင်းကာ မာလာတစ်စင်းကို ချုပ်ဖန်တီးပြီး စတီမယ်တော်၏ လည်ပင်း၌ လည်ဆွဲကဲ့သို့ တပ်ဆင်ပေး하였다။

Verse 4

ब्रह्मोवाच । सम्यक्कारुणिकस्यैव मुने ते विचिकित्सितम् । यदहं नोदितस्सौम्य शिवलीलानुवर्णने

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «အို မုနိ၊ သင်၏ သံသယသည် အမှန်တကယ် ကရုဏာပြည့်ဝသူနှင့် သင့်တော်၏။ အို နူးညံ့သူ၊ ယခုတိုင်အောင် သခင် ရှီဝ၏ လီလာတော်ကို ဖော်ပြ၍ ပြန်လည်ဆိုရန် ငါ မနှိုးဆော်ခံရသေး»။

Verse 5

विवाह्य दक्षजां देवीं सतीं त्रैलोक्यमातरम् । गत्वा स्वधाम सुप्रीत्या यदकार्षीन्निबोध मे

သခင် ရှီဝသည် ဒက္ခ၏ သမီးတော်၊ လောကသုံးပါး၏ မိခင် မယ်တော် စတီကို လက်ထပ်ပြီးနောက်၊ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ မိမိ၏ သာသနာတော်အိမ်ရာသို့ ပြန်သွားတော်မူ၏။ ယခု ထိုနောက်တော်မူသည့် အမှုကို ငါထံမှ နားလည်လော့။

Verse 6

ततो हरस्स स्वगणस्स्वस्थानं प्राप्य मोदनम । देवर्षे तत्र वृषभादवातरदतिप्रियात्

ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်ရောက်၍ ဝမ်းမြောက်လေ၏။ အို ဒေဝရ္ရှီ၊ ထိုနေရာ၌ အလွန်ချစ်ခင်သဖြင့် နွားဝृषဘ (ဝါဟန) ပေါ်မှ ဆင်းသက်လေ၏။

Verse 7

यथायोग्यं निजस्थानं प्रविश्य स सतीसखः । मुमुदेऽतीव देवर्षे भवाचारकरश्शिवः

အို ဒေဝရ္ရှီ၊ သင့်လျော်သကဲ့သို့ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ စတီ၏ အနီးကပ်မိတ်ဆွေဖြစ်သော ရှီဝ—လောကီဘဝ၏ သမ္မာအကျင့်ကို တည်ထောင်ပေးသော အရှင်—အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 8

ततो विरूपाक्ष इमां प्राप्य दाक्षायणीं गणान् । स्वीयानिर्यापयामास नद्यादीन् गिरिकंदरात्

ထို့နောက် ဗီရူပါက္ရှ (Vīrūpākṣa) သည် ဤ ဒက္ရှာယဏီ (စတီ) ထံသို့ ရောက်လာပြီး မိမိ၏ ဂဏများကို ထုတ်လွှတ်ကာ တောင်ဂူများနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများမှ နဒီတို့နှင့် အခြားအရာများပါ အတူတကွ မောင်းထုတ်လေ၏။

Verse 9

उवाच चैतास्तान् सर्वान्नंद्यादीनतिसूनृतम् । लौकिकीं रीतिमाश्रित्य करुणासागरः प्रभुः

ထို့နောက် ကရုဏာပင်လယ်တော်ဖြစ်သော သခင်သည် နန္ဒီတို့မှစ၍ သူတို့အားလုံးကို လောကီအကျင့်အတိုင်း လိုက်နာကာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ချိုသာသော စကားများဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 10

महेश उवाच । यदाहं च स्मराम्यत्र स्मरणादरमानसाः । समागमिष्यथ तदा मत्पार्श्वं मे गणा द्रुतम्

မဟေရှဝရ မိန့်တော်မူသည်– «ဤနေရာ၌ ငါသည် သင်တို့ကို သတိရတိုင်း၊ ထိုသတိရခြင်းကို ဂုဏ်ပြုလိုသော စိတ်ရှိသူ သင်တို့သည် ငါ့ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လာရောက်ကြလိမ့်မည်၊ ငါ့ဂဏာတို့ရေ»။

Verse 11

इत्युक्ते वामदेवेन नद्याद्यास्स्वगणाश्च ते । महावेगा महावीरा नानास्थानेषु संययुः

ဝါမဒေဝ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မြစ်တို့မှစ၍ ထိုအင်အားတော်များနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂဏာတို့သည် လှုပ်ရှားမှုလျင်မြန်၍ အင်အားကောင်းသဖြင့် နေရာအမျိုးမျိုးသို့ သွားရောက် စုဝေးကြ၏။

Verse 12

ईश्वरोपि तया सार्द्धं तेषु यातेषु विभ्रमी । दाक्षायण्या समं रेमे रहस्ये मुदितो भृशम्

အခြားသူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သခင်ရှီဝလည်း လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ သူမနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒက္ခ၏သမီး စတီနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်တိတ်ဆိတ်ရာ၌ အလွန်ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 14

कदाचिद्दर्पणे चैव वीक्षतीमात्मनस्सतीम् । अनुगम्य हरो वक्त्रम् स्वीयमप्यवलोकयत

တစ်ခါတစ်ရံ စတီသည် မှန်ထဲ၌ မိမိ၏ရုပ်ပုံကို ကြည့်နေစဉ်၊ ဟရ (ရှီဝ) သည် သူမနောက်လိုက်၍ မိမိ၏မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 15

कदाचित्कुंडलं तस्या उल्लास्योल्लास्य संगतः । बध्नाति मोचयत्येव सा स्वयं मार्जयत्यपि

တခါတရံ ပျော်ရွှင်စွာ နီးကပ်လာပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ သူ၏ နားကပ်ကို ချည်တပ်လိုက်၊ ပြန်ဖြုတ်လိုက် လုပ်တတ်၏။ ထို့ပြင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနားကပ်ကို ပွတ်တိုက်သန့်စင်လည်း လုပ်၏။

Verse 16

सरागौ चरणावस्याः पावकेनोज्ज्वलेन च । निसर्गरक्तौ कुरुते पूर्णरागौ वृषध्वजः

နန္ဒီတံဆိပ်တော်ရှင် သီဝသည် တောက်လောင်သော မီးအလင်းဖြင့်၊ ချစ်ခြင်းရောင်တင်နေပြီးသား သူမ၏ ခြေဖဝါးတို့ကို သဘာဝအတိုင်း နီမြန်းစေကာ၊ သာသနာတော်ရောင်ခြည်နှင့် သန့်ရှင်းသော ရာဂဖြင့် ပြည့်ဝစေ၏။

Verse 17

उच्चैरपि यदाख्येयमन्येषां पुरतो बहु । तत कर्णे कथयत्त्यस्याहरो द्रष्टुं तदाननम्

အခြားသူများရှေ့တွင်တောင် အသံမြင့်ပြောသင့်သည့် အကြောင်းအရာများစွာကိုပင် သူမက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးပြောလေ၏။ ထိုအခါ သူသည် သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

Verse 18

न दूरमपि गन्तासौ समागत्य प्रयत्नतः । अनुबध्नाति नामाक्षी पृष्ठदेशेन्यमानसाम्

သူမသည် အဝေးမသွားသော်လည်း ကြိုးစား၍ နီးကပ်လာ၏။ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းမသည် စိတ်ကို ဆွဲခေါ်ခံနေရသူတို့ကို နောက်ဘက်မှလိုက်၍ နောက်တန်းတွင်တည်နေ၏။

Verse 19

अंतर्हितस्तु तत्रैव मायया वृषभध्वजः । तामालिलिंग भीत्या स्वं चकिता व्याकुलाऽभवत्

ထိုအခါ ထိုနေရာတင်ပင် နွားအလံတော်ရှင် (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ မာယာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူမသည် ကိုယ်တော်ကို ဖက်တွယ်ကာ မိမိလည်း ထိတ်လန့်၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ရှုပ်ထွေးသွား၏။

Verse 20

सौवर्णपद्मकलिकातुल्ये तस्या कुचद्वये । चकार भ्रमराकारं मृगनाभिविशेषकम्

ရွှေလောတပ်ပန်းအဖူးနှင့်တူသော သူမ၏ ရင်သားနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် မုစ်ခ် (musk) အထူးအလှဆင်ကို ပျားပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖန်တီးထား하였다။

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां द्वितीये सतीखंडे सतीशिवक्रीडावर्णनं नामैकविंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယ သံဟိတာဖြစ်သော «ရုဒ္ဒရ သံဟိတာ» အတွင်း၊ ဒုတိယ အပိုင်း «စတီခဏ္ဍ» ၏ အခန်း ၂၁ သည် «စတီနှင့် ရှီဝ၏ ဒိဗ္ဗလီလာ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ပြီးဆုံး၏။

Verse 22

अंगदान्वलयानूर्मान्विश्लेष्य च पुनः पुनः । तत्स्थानात्पुनरेवासौ तत्स्थाने प्रत्ययोजयत्

သူသည် လက်ကောက်၊ လက်ပတ်နှင့် လက်စွပ်တို့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြုတ်ချပြီး၊ ထိုနေရာမှ ပြန်ယူကာ မူလတည်ရာအတိုင်း ထပ်မံတပ်ဆင်ထားလေ၏။

Verse 23

कालिकेति समायाति सवर्णा ते सखी त्विमाम् । यास्यत्वस्यास्तथेक्षंत्याः प्रोत्तुंगौ साहसं कुचौ

«ကာလိကာ!» ဟု ခေါ်ကာ နီးကပ်လာ၏။ သင်၏ အရောင်အဆင်းတူသော မိတ်သင်္ဂဟာဤသူမလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထွက်ခွာမည်ကို ကြည့်နေစဉ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ မြင့်မားရဲရင့်သော ရင်သားတို့ ထင်ရှားစွာ တက်ကြွလာလေ၏။

Verse 24

कदाचिन्मदनोन्मादचेतनः प्रमथाधिपः । चकार नर्म शर्माणि तथाकृत्प्रियया मुदा

တစ်ခါတစ်ရံ ပရမထာတို့၏ အရှင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်မူးယစ်လှုပ်ရှားကာ၊ မိမိချစ်သူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဟာသကစား၍ ပေါ့ပါးသည့် အပျော်အပါးများကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 25

आहृत्य पद्मपुष्पाणि रम्यपुष्पाणि शंकरः । सर्वांगेषु करोति स्म पुष्पाभरणमादरात्

ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) သည် ကြာပန်းနှင့် လှပသော ပန်းမျိုးစုံကို စုဆောင်းကာ၊ ရိုသေစွာ မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ကို ပန်းအလှဆင်အဖြစ် တန်ဆာဆင်하였다။

Verse 26

गिरिकुंजेषु रम्येषु सत्या सह महेश्वरः । विजहार समस्तेषु प्रियया भक्तवत्सलः

လှပသော တောင်တန်းအုပ်စုများအတွင်း၌ မဟာဒေဝ (မဟေရှွရ) သည် ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍၊ မိမိချစ်သူ စတီနှင့်အတူ နေရာအနှံ့ ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်ကစား하였다။

Verse 27

तया विना स्म नो याति नास्थितो न स्म चेष्टते । तया विना क्षममपि शर्म लेभे न शंकरः

သူမမရှိလျှင် မရှေ့ဆက်နိုင်၊ မတည်ငြိမ်နိုင်၊ လုပ်ဆောင်မှုတစ်စုံတစ်ရာလည်း မပြုနိုင်။ သူမမရှိလျှင် စွမ်းအားပြည့်သော သင်္ကရ (ရှီဝ) ပင်လျှင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မရနိုင်။

Verse 28

विहृत्य सुचिरं कालं कैलासगिरिकुंजरे । अगमद्धिमवत्प्रस्थं सस्मार स्वेच्छया स्मरन्

ကိုင်လာသတောင်၏ မြင့်မြတ်သော တောအုပ်များတွင် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်ကစားပြီးနောက်၊ သူသည် ဟိမဝတ်တောင်၏ တောင်စောင်းသို့ သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် မိမိစိတ်ဆန္ဒအတိုင်း သူမကို သတိရကာ အတွင်းစိတ်၌ ကာမဒေဝ၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံစားသတိပြုလာ하였다။

Verse 29

तस्मिन्प्रविष्टे कामे तु वसंतश्शंकरांतिके । वितस्तार निजं भावं हार्दं विज्ञाय यत्प्रभो

ကာမဒေဝ မိမိတာဝန်အတွက် ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်၊ ဝသန္တက သင်္ကရအနီးသို့ ရောက်လာသည်။ အရှင်၏ နှလုံးအတွင်းသဘောကို သိမြင်ပြီးနောက် မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြား하였다။

Verse 30

सर्वे च पुष्पिता वृक्षा लताश्चान्याश्च पुष्पिताः । अंभांसि फुल्लपद्मानि पद्मास्सभ्रमरास्तथा

သစ်ပင်အားလုံး ပန်းပွင့်လန်းဆန်း၍ လျားပင်များနှင့် အခြားအပင်များလည်း ပန်းပွင့်နေကြသည်။ ရေပြင်များတွင် ကြာပန်းများ အပြည့်အဝ ပွင့်ဖူးလျက်၊ ထိုကြာပန်းများအနား၌ ပျားများလည်း ဝိုင်းဝန်းပျံသန်းနေကြသည်။

Verse 31

प्रविष्टे तत्र सदृतौ ववौ स मलयो मरुत् । सुगंधिगंधपुष्पेण मोदकश्च सुगंधियुक्

ထိုမင်္ဂလာရာသီ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မလယလေညင်းက လှုပ်ရှားပျံ့နှံ့လာ၍ မွှေးကြိုင်သော ပန်းရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ လေထု၏ ပျော်ရွှင်မှုလည်း အနံ့သင်းသင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

Verse 32

संध्यार्द्रचन्द्रसंकाशाः पलाशाश्च विरेजिरे । कामास्त्रवत्सुमनसः प्रमोदात्पादपाधरः

ဆန်ဓျာအလင်းနုနုအောက်က လမင်းကဲ့သို့ ပလာရှပန်းများ တောက်ပလင်းလက်ခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်လှပသော ပန်းများသည် ကာမဒေဝ၏ မြားတံကဲ့သို့ သစ်ပင်နှင့် ကိုင်းခက်များကို အလှဆင်ခဲ့သည်။

Verse 33

बभुः पंकजपुष्पाणि सरस्सु संकलाञ्जनान् । संमोहयितुमुद्युक्ता सुमुखी वायुदेवता

ကန်များအတွင်း ကြာပန်းများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကာဇလ်လိမ်းထားသကဲ့သို့ မဲမှောင်နေသည်။ မျက်နှာလှသော လေဒေဝီသည် စိတ်ကို မောဟစေ၍ လှည့်ဖြားရန် အားထုတ်လျက်ရှိသည်။

Verse 34

नागकेशरवृक्षाश्च स्वर्णवर्णैः प्रसूनकैः । बभुर्मदनकेत्वाभा मनोज्ञाश्शंकरांतिके

ရှင်္ကရအနီး၌ နာဂကေသရပင်တို့သည် ရွှေရောင်ပန်းများဖြင့် အလှဆင်လျက် တောက်ပကာ၊ ကြည့်ရှုရသိမ့်သိမ့်လှပ၍ ကာမဒေဝ၏ အလံတော်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်လင်းလက်နေ၏။

Verse 35

लवंगवल्लीसुरभिगंधेनोद्वास्य मारुतम् । मोहयामास चेतांसि भृशं कामिजने पुरा

လဝင်္ဂဝလ္လီတို့၏ မွှေးရနံ့ဖြင့် လေကို မွှေးပျံ့စေကာ၊ အတိတ်ကာလ၌ ကာမလိုလားသူတို့၏ စိတ်ကို အလွန်အမင်း မောဟစေခဲ့၏။

Verse 36

चारु पावकचर्चित्सु सुस्वराश्चूतशालिनः । बभुर्मदनबाणौघपर्यंकमदनावृताः

အလှပသော တောအုပ်တို့၌ မီးရောင်၏ နူးညံ့သော အပူအလင်းက ထိတွေ့လျက်၊ သီချင်းသံချိုမြိန်များ ပြည့်နှက်ကာ သရက်ပင်များ စည်ကား၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ လေထုသည် ကာမဒေဝ၏ မရေတွက်နိုင်သော မြားများဖြင့် ခင်းထားသည့် အိပ်ရာများကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ အရာအားလုံးသည် ကာမ၏ အင်အားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနှံ့စပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 37

अंभांसि मलहीनानि रेजुः फुल्लकुशाशयाः । मुनीनामिव चेतांसि प्रव्यक्तज्योतिरुद्गमम्

အညစ်အကြေးကင်းစင်သော ရေများသည် ကုရှမြက်ပွင့်လန်းသော အိပ်ရာများဖြင့် အလှဆင်ကာ တောက်ပလင်းလက်၏။ ထိုသည် မုနိတို့၏ စိတ်ကဲ့သို့ အတွင်းအလင်းရောင် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၍ ရောင်ခြည်ပြည့်ဝသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 38

तुषारास्सूर्यरश्मीनां संगमादगमन् बहिः । प्रमत्वानीक्ष्यतेक्षाश्च सलिलीहृदयास्तदा

နေ၏ ရောင်ခြည်တို့သည် နှင်းခဲနှင့် ဆုံမိသော် လျှင် ၎င်းသည် ပျော်၍ အပြင်သို့ စီးထွက်သွား၏။ ထိုအခါ မြေကြီးသည် မူးမေ့သကဲ့သို့ ထင်ရကာ ရေများ ပေါက်ထွက်လာသည်ကို မြင်ရ၍၊ ၎င်း၏ နှလုံးသားပင် ရေဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 39

प्रसन्नास्सह चन्द्रेण ननिषारास्तदाऽभवन् । विभावर्यः प्रियेणैवं कामिन्यस्तु मनोहराः

ထိုအခါ လမင်းနှင့်အတူ ညများသည် သာယာငြိမ်းချမ်း၍ တောက်ပလာကြ၏။ ချစ်သူနှင့် ပေါင်းစည်းသောအခါ ညများပင်လည်း ချစ်ခြင်းကြောင့် လှပသည့် ချစ်မောသူမများကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 40

तस्मिन्काले महादेवस्सह सत्या धरोत्तमे । रेमे स सुचिरं छन्दं निकुंजेषु नदीषु च

ထိုကာလ၌ မဟာဒေဝသည် စတီနှင့်အတူ ထိုအမြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသောမြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိအလိုတော်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ကြာရှည်စွာ ပျော်ရွှင်ကစားတော်မူ၏—တောအုပ်များနှင့် မြစ်ကမ်းများအတွင်း၌။

Verse 41

तथा तेन समं रेजे तदा दाक्षायिणि मुने । यथा हरः क्षणमपि शांतिमाप तया विना

အို မုနိ၊ ထိုအခါ ဒက္ခ၏သမီး စတီသည် သူနှင့်တန်းတူ တောက်ပလင်းလက်ခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား ဟရ (ရှီဝ) သည် သူမမရှိလျှင် တစ်ခဏမျှပင် ငြိမ်းချမ်းမှု မရနိုင်ခဲ့။

Verse 42

संभोगविषये देवी सती तस्य मनः प्रिया । विशतीव हरस्यांगे पाययन्निव तद्रसम्

လင်မယားပေါင်းစည်းခြင်းအကြောင်း၌ စိတ်နှလုံးချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီ စတီသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ထိုအာနန္ဒ၏ အနှစ်သာရကို သောက်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 43

तस्या कुसुममालाभिर्भूषयन्सकलां तनुम् । स्वहस्तरचिताभिस्तु नवशर्माकरोच्च सः

ရှီဝသည် မိမိလက်ဖြင့်ကိုယ်တိုင်ချည်ယက်ထားသော ပန်းကုံးများဖြင့် သူမ၏ကိုယ်တစ်လုံးလုံးကို အလှဆင်ကာ၊ အမြဲအသစ်သစ်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မင်္ဂလာသုခကို သူမအတွင်း ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 44

आलापैर्वीक्षितैर्हास्यैस्तथा संभाषणैर्हरः । तस्यादिदेश गिरिजां सपतीवात्मसंविदम्

ချစ်ခင်သော စကားပြောခြင်း၊ မျက်စိချင်းကြည့်ခြင်း၊ နူးညံ့သော ရယ်မောခြင်းနှင့် အနီးကပ် ဆွေးနွေးခြင်းတို့ဖြင့် အရှင် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဂိရီဇာကို မိမိ၏ မဟေသီတော်ကဲ့သို့ပင် မိမိအတ္တသိမြင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော အတွင်းသိညာဏ်ကို သင်ကြားညွှန်ပြတော်မူ၏။

Verse 45

तद्वक्त्रचंद्र पीयूषपानस्थिरतनुर्हरः । नानावैशेषिकीं तन्वीमवस्थां स कदाचन

သူမ၏ မျက်နှာလမင်း၏ အမృతရည်ကဲ့သို့သော နက်တာကို သောက်သုံး၍ ကိုယ်တော်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် အမျိုးမျိုးသော သီးခြားအခြေအနေများဖြင့် ထူထဲသော ကိုယ်ခန္ဓာအနေအထားကို မည်သည့်အခါမျှ မယူဆောင်တော့ပေ။

Verse 46

तद्वक्त्राम्बुजवासेन तत्सौन्दर्य्यैश्च नर्मभिः । गुणैरिव महादंती बद्धो नान्यविचेष्टितः

သူမ၏ မျက်နှာကြာပန်း၌ နေထိုင်သကဲ့သို့ စိတ်တည်ကာ၊ သူမ၏ အလှအပနှင့် ချစ်ခင်ကစားသံစကားတို့ကြောင့် ဟရသည် ကောင်းဂုဏ်ကြိုးသေးသေးတစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဆင်ကြီးကဲ့သို့ ချုပ်နှောင်ခံရ၍ အခြားသို့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

Verse 47

इति हिमगिरिकुंजप्रस्थभागे दरीषु प्रतिदिनमभिरेमे दक्षपुत्र्या महेशः । क्रतुभुजपरिमाणैः क्रीडतस्तस्य जाता दश दश च सुरर्षे वत्सराः पंच चान्ये

ဤသို့ ဟိမာလယတောင်တန်း၏ သစ်တောထူထပ်သော တောင်ခေါင်စောင်းများအနီးရှိ ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ဂူအတွင်း၌ မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ဒက္ခ၏သမီး စတီနှင့် နေ့စဉ်ပျော်မြူးလျက်ရှိ၏။ ယဇ్ఞ၏အကျိုးကိုခံစားသူများဖြစ်သော ဒေဝတားတို့၏ အချိန်တွက်ချက်မှုအရ၊ အို ရှင်ပညာရှိအကောင်းဆုံး၊ ထိုကစားပျော်ရွှင်မှုအတွင်း ဆယ်နှစ်နှစ်ကြိမ်နှင့် ထပ်မံငါးနှစ် ပေါင်း၍ ကာလက လွန်သွား၏။