विष्णोः स्तुतिः—शिवसतीरक्षावचनम् (Viṣṇu’s Hymn and the Petition for Śiva–Satī’s Protection)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कृत्वा दक्षस्तुतादानं यौतकं विविधं ददौ । हराय सुप्रसन्नश्च द्विजेभ्यो विविधं धनम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «ချီးမွမ်းပူဇော်ခြင်းနှင့် အလှူပေးအပ်ခြင်း အခမ်းအနားများကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဒက္ခသည် မျိုးစုံသော မင်္ဂလာလက်ဆောင် (ဒေါရီ) ကို ပေးအပ်하였다။ အလွန်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) သခင်ထံသို့လည်း မျိုးစုံသော ဥစ္စာကို ဆက်ကပ်ကာ၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များထံသို့လည်း အမျိုးမျိုးသော ဥစ္စာကို ခွဲဝေ ပေးအပ်하였다»

Verse 2

अथ शंभु मुदागत्य समुत्थाय कृतांजलिः । सार्द्धं कमलया चेदमुवाच गरुडध्वजः

ထို့နောက် ရှမ်ဘူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွရောက်လာ၏။ ဂရုဒဓွဇ (ဗိဿနိုး) သည် ထရပ်၍ လက်အုပ်ချီကာ ကမလာ (လက္ခမီ) နှင့်အတူ ဤစကားကို လျှောက်ထား၏။

Verse 3

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वं पिता जगतां तात सती माताखिलस्य च

ဗိဿနိုးက လျှောက်ထား၏။ "အို နတ်တို့၏နတ်၊ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ အရှင်မြတ်။ ကိုယ်တော်သည် လောကခပ်သိမ်းတို့၏ ဖခင်ဖြစ်၍ သတီသည် ခပ်သိမ်းသောလောက၏ မိခင်ဖြစ်ပါ၏။"

Verse 4

युवां लीलावतारौ द्वे सतां क्षेमाय सर्वदा । खलानां निग्रहार्थाय श्रुतिरेषा सनातनी

သင်တို့နှစ်ပါးသည် လီလာအဝတားတော် နှစ်ပါးဖြစ်၍၊ သတ္တဝါသုစရိုက်တို့၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးအတွက် အမြဲတမ်း ဖြစ်ကြသည်။ မကောင်းသူတို့ကို ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းရန်လည်း ဖြစ်သည်ဟု—ဤသည်မှာ သြတ္တိ (श्रुति) က အတည်ပြုသော ထာဝရသင်ကြားချက် ဖြစ်၏။

Verse 5

स्निग्धनीलांजनश्यामशोभया शोभसे हर । दाक्षायण्या यथा चाहं प्रतिलोमेन पद्मया

အို ဟရ (ရှီဝ)၊ သင်သည် နူးညံ့သော အပြာမဲ အန်ဇန် (ကော်လီရီယမ်) ကဲ့သို့သော တောက်ပမှုဖြင့် ထင်ရှားလှ၏။ ကျွန်ုပ်—ဒက္ခာယဏီ—တောက်ပသကဲ့သို့ သင်လည်း ထိုနည်းတူပင်၊ ထို့ပြင် ပြန်လှန်၍ ပဒ္မာ (လက္ရှ္မီ) လည်း ထိုသို့ တောက်ပ၏။

Verse 6

देवानां वा नृणां रक्षां कुरु सत्याऽनया सताम् । संसारसारिणां शम्भो मंगलं सर्वदा तथा

အို သမ္ဘု (ရှီဝ)၊ စတီ၏ သစ္စာတရားပါသော ဤဆုတောင်း/ကတိကြောင့် ဒေဝတားတို့နှင့် လူသားတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ သံသရာလမ်းခရီးသွားသူတို့အတွက်လည်း အမြဲတမ်း မင်္ဂလာကောင်းချီးကို ပေးသနားပါ။

Verse 7

य एनां साभिलाषो वै दृष्ट्वा श्रुत्वाथवा भवेत् । तं हन्यास्सर्वभूतेश विज्ञप्तिरिति मे प्रभो

အို သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အရှင်သခင်၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမအား မြင်ရ၍ဖြစ်စေ၊ ကြားရုံမျှဖြင့်ဖြစ်စေ ရမ္မက်ဇောဖြင့် ပြည့်လျှံလာပါက ထိုသူအား ကွပ်မျက်တော်မူပါ။ ဤသည်မှာ အကျွန်ုပ်၏ အသနားခံချက်ဖြစ်ပါသည်။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो विष्णोर्विहस्य परमेश्वरः । एवमस्त्विति सर्वज्ञः प्रोवाच मधुसूदनम्

ဗြဟ္မာမင်းက မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ- ဗိဿနိုးနတ်မင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင် (သီဝ) သည် ပြုံးတော်မူ၏။ အလုံးစုံကို သိတော်မူသော အရှင်သည် မဓုသူဒန (ဗိဿနိုး) အား "ထိုသို့ပင် ဖြစ်စေသတည်း" ဟု ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 9

स्वस्थानं हरिरागत्य स्थित आसीन्मुनीश्वर । उत्सवं कारयामास जुगोप चरितं च तत्

မုနိရှင်တို့အကြား အရှင်မြတ်ကြီးရေ၊ ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်ရောက်ကာ ထိုနေရာ၌ တည်နေခဲ့၏။ ပွဲတော်ကို ကျင်းပစေပြီး ထိုဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို လျှို့ဝှက်ထားလေ၏။

Verse 10

अहं देवीं समागत्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् । अग्निकार्यं यथोद्दिष्टमकार्षं च सुविस्तरम्

ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝီထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး၊ ဂೃಹ்ய (အိမ်တွင်းဝတ်ပြု) ထုံးတမ်းက သင်ကြားထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း အကုန်လုံးကို လိုက်နာကာ၊ ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ မီးပူဇော်ပွဲ (အဂ္နိကာရျ) ကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့လေ၏။

Verse 11

ततश्शिवा शिवश्चैव यथाविधि प्रहृष्टवत् । अग्नेः प्रदक्षिणं चक्रे मदाचार्यद्विजाज्ञया

ထို့နောက် ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်စွာဖြင့်၊ သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းအတိုင်း၊ ရှီဝါ (စတီ) နှင့် ရှီဝ တို့သည် သန့်ရှင်းသော မီးတော်ကို ကျွန်ုပ်၏ ဆရာဘရဟ္မဏ၏ အမိန့်အတိုင်း ပရဒက္ခိဏ (လှည့်ပတ်) ပြုကြလေ၏။

Verse 12

तदा महोत्सवस्तत्राद्भुतोभूद्द्विजसत्तम । सर्वेषां सुखदं वाद्यं गीतनृत्यपुरस्सरम्

ထိုအခါ၊ ဒွိဇသတ္တမ အို၊ ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ် မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၍ အားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ မင်္ဂလာတေးသံတူရိယာများနှင့် သီချင်း၊ အကတို့က ရှေ့ဆောင်လျက်ရှိသည်။

Verse 13

तदानीमद्भुतं तत्र चरितं समभूदति । सुविस्मयकरं तात तच्छृणु त्वं वदामि ते

ထိုအချိန်တည်းက ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ် အလွန်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အို ချစ်သူငယ်၊ နားထောင်လော့၊ ငါသည် သင့်အား ပြောပြမည်။

Verse 14

दुर्ज्ञेया शांभवी माया तया संमोहितं जगत् । सचराचरमत्यंतं सदेवासुरमानुषम्

ရှီဝ၏ မာယာအင်အား (ရှမ္ဘဝီ မာယာ) သည် အလွန်နားလည်ရခက်၏။ ထိုမာယာကြောင့်ပင် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးသည် အပြည့်အဝ မောဟဖြစ်ကာ—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံး၊ နတ်၊ အသူရ၊ လူတို့ပါဝင်သည်။

Verse 15

योऽहं शंभुं मोहयितुं पुरैच्छं कपटेन ह । मां च तं शंकरस्तात मोहयामास लीलया

ငါသည် ယခင်က လှည့်ကွက်ဖြင့် ရှမ္ဘုကို မောဟစေလိုခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း၊ ချစ်သူငယ်၊ ထိုသင်္ကရက မိမိ၏ လီလာတော်ဖြင့် ငါကိုပင် လွယ်ကူစွာ မောဟစေခဲ့သည်။

Verse 16

इच्छेत्परापकारं यस्स तस्यैव भवेद्ध्रुवम् । इति मत्वाऽपकारं नो कुर्यादन्यस्य पूरुषः

သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေလိုသူ၏ အန္တရာယ်သည် သေချာပေါက် ထိုသူကိုယ်တိုင်ထံ ပြန်လည်ရောက်လာသည်။ ထိုအကြောင်းကို သိထားသဖြင့် လူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်မပြု၊ ထိခိုက်မစေသင့်။

Verse 17

प्रदक्षिणां प्रकुर्वंत्या वह्नेस्सत्याः पदद्वयम् । आविर्बभूव वसनात्तदद्राक्षमहं मुने

အို မုနိ၊ သတီသည် သန့်ရှင်းသော မီးတော်ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်နေစဉ်၊ အဝတ်အောက်မှ သူမ၏ ခြေရာနှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်း ထင်ရှားပေါ်လာခဲ့သည်—ဤအရာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့၏။

Verse 18

मदनाविष्टचेताश्च भूत्वांगानि व्यलोकयम् । अहं सत्या द्विजश्रेष्ठ शिवमायाविमोहितः

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ငါ—သတီ—ကာမ (လိုလားတပ်မက်မှု) က စိတ်ကို ဖမ်းဆီးသဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများကို စတင်ကြည့်ရှုမိ၏။ ထို့ကြောင့် သီဝဘုရား၏ မာယာကြောင့် ငါ မောဟဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीविवाहशिवलीलावर्णनं नामैकोनविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ၌၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ ဒုတိယပိုင်းဖြစ်သော စတီခဏ္ဍ၌ “စတီ၏ မင်္ဂလာတွင် ရှီဝ၏ ဒေဝလီလာ ဖော်ပြချက်” ဟူသော ဆယ့်ကိုးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 20

अहमेवं तथा दृष्ट्वा दक्षजां च पतिव्रताम् । स्मराविष्टमना वक्त्रं द्रष्टुकामोभवं मुने

ဤသို့ ဒက္ခ၏ သမီးဖြစ်သော ပတိဗြတား (သစ္စာရှိ ဇနီး) ကို မြင်သောအခါ ငါ၏စိတ်သည် ကာမဒေဝ၏ အာရုံစွဲကပ်ခြင်း ခံရ၍၊ အို မုနိ၊ သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုစိတ် ပြင်းပြလာ၏။

Verse 21

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं च विलोकितम् । न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रगटं मुखम्

ရှက်ကြောက်ခြင်းကြောင့် သူမသည် သမ္ဘု၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ခဲ့၊ ထို့ပြင် သူမလည်း ရှက်ကြောက်စိတ် လွှမ်းမိုးနေ၍ မိမိမျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မဖော်ပြခဲ့။

Verse 22

ततस्तद्दर्शनार्थाय सदुपायं विचारयन् । धूम्रघोरेण कामार्तोऽकार्षं तच्च ततः परम्

ထို့နောက် သူမကို မြင်ရရန် စိတ်အားထက်သန်၍ သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကာ၊ ကာမတဏှာကြောင့် ပူပန်နာကျင်လျက်၊ မီးခိုးထူ၍ ကြမ်းတမ်းသော ဓူမ္ရာဃောရ ကို အသုံးပြုကာ ထပ်မံ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွား하였다။

Verse 23

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वा तत्र विभावसौ । स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भवस्तथा

ထိုနေရာရှိ မီးထဲသို့ စိုစွတ်သော ထင်းများကို များစွာ ပစ်ချကာ၊ ဂီ(ထောပတ်) အဟုတိကို အနည်းငယ်သာ စီစဉ်သဖြင့်၊ စိုစွတ်သော ပစ္စည်းများမှ ထွက်ပေါ်သည့် အကျိုးသာ ဖြစ်လာ၍ မီးမတောက်ပနိုင်ခဲ့။

Verse 24

प्रादुर्भूतस्ततो धूमो भूयांस्तत्र समंततः । तादृग् येन तमो भूतं वेदीभूमिविनिर्मितम्

ထို့နောက် ထိုနေရာအနှံ့အပြားတွင် မီးခိုးထူထပ်ကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ယဇ္ဈဝေဒီ၏ မြေပြင်တောင် အမှောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ထူလွန်း하였다။

Verse 25

ततो धूमाकुले नेत्रे महेशः परमेश्वरः । हस्ताभ्यां छादयामास बहुलीलाकरः प्रभुः

ထို့နောက် မီးခိုးကြောင့် မဟေရှ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—၏ မျက်စိများ မီးခိုးပြည့်လာသောအခါ၊ လီလာအဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်တော်မူ၏။ အမျိုးမျိုးသော သာသနာ့ကစားတော်ကို ဆောင်ရွက်တတ်သော အရှင်ကြီးသည် ထိုသို့ ပြုတော်မူ하였다။

Verse 26

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रमहं मुने । अवेक्षं किल कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

ထို့နောက် မုနိရေ၊ အဝတ်ကို မြှောက်ဖယ်ကာ စတီ၏ မျက်နှာကို ငါ ကြည့်မြင်ခဲ့၏။ အမှန်တကယ် ကာမတဏှာကြောင့် ပူပန်နာကျင်လျက်၊ အတွင်းစိတ်သည် ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်း၍ တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။

Verse 27

मुहुर्मुहुरहं तात पश्यामि स्म सतीमुखम् । अथेन्द्रियविकारं च प्राप्तवानस्मि सोऽवशः

အို သားရေ၊ ငါသည် စတီ၏ မျက်နှာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်မြင်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် အာရုံများ လှုပ်ရှားပျက်ကွက်၍ မိမိအင်္ဒြိယများပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွား၏။

Verse 28

मम रेतः प्रचस्कंद ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् । चतुर्बिन्दुमित भूमौ तुषारचयसंनिभम्

«ကျွန်ုပ်၏ မျိုးရည် ထွက်ပေါ်သွား၏။ ထို့နောက် ထိုအရာကို ကြည့်မြင်ရုံဖြင့်ပင် လျင်မြန်စွာ ခဲတောင့်သွား၏။ မြေပေါ်၌ လေးစက်အရွယ် ဖြစ်လာပြီး နှင်းခဲအစုကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။»

Verse 29

ततोहं शंकितो मौनी तत्क्षणं विस्मितो मुने । आच्छादयेस्म तद्रेतो यथा कश्चिद्बुबोध न

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် တိတ်ဆိတ်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းနေသော်လည်း စိုးရိမ်လာကာ ထိုခဏတည်းမှာပင် အံ့ဩသွား၏၊ အို မုနိ။ မည်သူမျှ မသိစေရန် ထို မျိုးရည်အနှစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။

Verse 30

अथ तद्भगवाञ्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । रेतोवस्कंदनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

ထို့နောက် ဘုရားသခင် သမ္ဘူ (Śambhu) သည် ဒိဗ္ဗမျက်စိဖြင့် ထိုအရာကို မြင်သိ၍ သုတ်ရည်ယိုကျမှုကြောင့် အမျက်ထွက်ကာ ဤစကားများကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 31

रुद्र उवाच । किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् । विवाहे मम कांताया वक्त्रं दृष्टं न रागतः

ရုဒ္ဒရက မိန့်တော်မူသည်– “အပြစ်ရှိသူရေ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကဲ့ရဲ့ထိုက်သော အကျင့်ဆိုးကို ပြုလုပ်သနည်း။ ငါ့ချစ်သူ၏ မင်္ဂလာအခါ၌ သင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည်ညိုမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ကာမရာဂဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။”

Verse 32

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्म ज्ञातं न किंचन । त्रैलोक्येपि न मेऽज्ञातं गूढं तस्मात्कथं विधे

သင်သည် သင်္ကရ (Śaṅkara) က ဤအမှုကို သိထားကြောင်း သိ၏—သူ့အတွက် မသိသောအရာ မရှိ။ သုံးလောကလုံး၌ပင် ငါ့အတွက် လျှို့ဝှက်သောအရာ မရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ သင်အတွက် မသိနိုင်ဘယ်လိုရှိမည်နည်း။

Verse 33

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांति कम्

“လောကသုံးပါးအတွင်းရှိ အရာအားလုံး—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ—ထိုအရာတို့၏ အလယ်၌ ငါ မိုက်မဲလွဲမှားသူ ရပ်တည်နေသည်၊ နှမ်းစေ့အတွင်း၌ ဆီ လျှို့ဝှက်တည်ရှိသကဲ့သို့ပင်။”

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा प्रिय विष्णुर्मां तदा विष्णुवचः स्मरन् । इयेष हंतुं ब्रह्माणं शूलमुद्यम्य शंकरः

ဗြဟ္မာက ပြော၏—“ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ချစ်ခင်ရသော ဗိဿဏုသည် ဗိဿဏု၏ မိမိစကားကို ငါ့အား သတိပေး၏။ ထို့နောက် သင်္ကရသည် သုံးခွ (ตรีśūla) ကို မြှောက်ကာ ဗြဟ္မာကို ထိုးသတ်လိုဟန် ပြုလေ၏။”

Verse 35

शभुंनोद्यमिते शूले मां च हंतुं द्विजोत्तम । मरीचिप्रमुखास्ते वै हाहाकारं च चक्रिरे

အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် သုံးခွကို မြှောက်၍ ငါ့ကို ထိုးသတ်မည်ဟု ရည်ရွယ်သောအခါ၊ မရီချီကို ဦးဆောင်သော ရှင်ရသီတို့သည် ကြောက်လန့်၍ “ဟာဟာ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကြီးမားသော ဆူညံသံကို ဖြစ်စေကြ၏။

Verse 36

ततो देवगणास्सर्वे मुनयश्चाखिलास्तथा । तुष्टुवुश्शंकरं तत्र प्रज्वलंतं भयातुराः

ထို့နောက် နတ်တော်အစုအဝေးအားလုံးနှင့် မုနိတို့အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ထိုနေရာ၌ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသော သင်္ကရကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 37

देवा ऊचुः । देव देव महादेव शरणागतवत्सल । ब्रह्माणं रक्ष रक्षेश कृपां कुरु महेश्वर

နတ်တို့က ဆိုကြသည်—“နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ အားကိုးဝင်ရောက်လာသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်။ ကာကွယ်ရှင် အရှင်၊ ဗြဟ္မာကို ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ။ မဟေရှဝရ၊ ကရုဏာတော်ကို ပြုပါ။”

Verse 38

जगत्पिता महेश त्वं जगन्माता सती मता । हरिब्रह्मादयस्सर्वे तव दासास्सुरप्रभो

အို မဟေရှာ၊ သင်သည် ကမ္ဘာလောက၏ အဖ ဖြစ်ပြီး၊ စတီသည် ကမ္ဘာလောက၏ အမိ ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဟရီ၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားအားလုံးသည် သင်၏ ကျွန်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 39

अद्भुताकृतिलीलस्त्वं तव मायाद्भुता प्रभो । तया विमोहितं सर्वं विना त्वद्भक्तिमीश्वर

အို प्रभု၊ သင်၏ လီလာသည် အံ့ဩဖွယ် ပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ သင်၏ မာယာလည်း အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ ထိုမာယာကြောင့် လောကအားလုံး မောဟဖြစ်သော်လည်း၊ သင့်အား ဘက္တိရှိသူတို့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ပါ၊ အို ဣရှ္ဝရ။

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्थं बहुतरं दीना निर्जरा मुनयश्च ते । तुष्टुवुर्देवदेवेशं क्रोधाविष्टं महेश्वरम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ထို့ကြောင့် အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသော ဒေဝများနှင့် မုနိများသည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော မဟာဒေဝ မဟေရှ္ဝရကို၊ က怒ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေစဉ်၌ပင် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 41

दक्षो मैवं मैवमिति पाणिमुद्यम्य शंकितः । वारयामास भूतेशं क्षिप्रमेत्य पुरोगतः

ထိတ်လန့်သွားသော ဒက္ခရှာသည် ဘူတေရှ (ရှီဝဘုရား) ၏ရှေ့သို့ အမြန်ထွက်သွားကာ လက်ကိုမြှောက်၍ «မလုပ်ပါနှင့်—မလုပ်ပါနှင့်» ဟုဆိုကာ တားဆီးရန် ကြိုးစား하였다။

Verse 42

अथाग्रे संगतं वीक्ष्य तदा दक्षं महेश्वरः । प्रत्युवाचाप्रियमिदं संस्मरन्प्रार्थनां हरेः

ထို့နောက် ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ဒက္ခရှာကို မြင်သော် မဟေရှဝရ (ရှီဝဘုရား) သည် ဟရီ၏ ယခင်တောင်းပန်မှုကို မှတ်မိလျက် မနှစ်သက်ဖွယ် စကားဖြင့် ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 43

महेश्वर उवाच । विष्णुना मेतिभक्तेन यदिदानीमुदीरितम् । मयाप्यंगीकृतं कर्तुं तदिहैव प्रजापते

မဟေသဝရက မိန့်တော်မူ၏။ "အို ပြဂျာပတိ၊ ငါ့အပေါ် ကြည်ညိုသော ဗိဿနိုး ယခုပင် လျှောက်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ငါသည်လည်း လက်ခံ၍ ဤနေရာ၌ပင် ဆောင်ရွက်မည်။"

Verse 44

सतीं यस्याभिलाषस्सन् वीक्षेत वध तं प्रभो । इति विष्णुवचस्सत्यं विधिं हत्वा करोम्यहम्

"အရှင်မြတ်၊ သတီအပေါ် ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကြည့်ရှုသူမည်သူမဆို ထိုသူကို ကွပ်မျက်လော့။ ထို့ကြောင့် ဗိဿနိုး၏စကားကို အမှန်ယူ၍ ငါသည် ဗြဟ္မာကို သတ်ဖြတ်ကာ ဆောင်ရွက်မည်။"

Verse 45

साभिलाषः कथं ब्रह्मा सतीं समवलोकयत् । अभवत्त्यक्तरेतास्तु ततो हन्मि कृतागसम्

"ဗြဟ္မာသည် သတီကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် မည်သို့ကြည့်နိုင်သနည်း။ ထိုသို့ သုက်ရည်ယိုစီးကျခြင်းဖြင့် အပြစ်ရှိသူဖြစ်သွားသောကြောင့် ထိုအပြစ်ရှိသူကို ငါနှိမ်နင်းမည်။"

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तवति देवेश महेशे क्रोधसंकुले । चकंपिरे जनाः सर्वे सदेवमुनिमानुषाः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ နတ်တို့၏အရှင် မဟာဒေဝသည် ဒေါသဖြင့် ထိုသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ နတ်၊ ရှင်တော်(ရိရှီ) နှင့် လူတို့အပါအဝင် သတ္တဝါအားလုံး တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 47

हाहाकारो महानासीदौदासीन्यं च सर्वशः । अभूवम्बिकलोऽतीव तदाहं तद्विमोहकः

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းအော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၍ နေရာအနှံ့ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပြန့်နှံ့သွား၏။ ထိုအခါ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်တုန်လှုပ်၍ မောဟသွား၏။

Verse 48

अथ विष्णुर्महेशातिप्रियः कार्यविचक्षणः । तमेवंवादिनं रुद्रं तुष्टाव प्रणतस्सुधीः

ထို့နောက် မဟေရှ၏ အလွန်ချစ်ခင်ရသော၊ လုပ်ငန်းကိစ္စ၌ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသည့် ဗိဿနုသည် စိတ်ကြည်လင်ပညာရှိစွာ ဦးညွှတ်ကာ၊ ထိုသို့ မိန့်တော်မူသော ရုဒြကို ပျော်ရွှင်စွာ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 49

स्तुत्वा च विविधैः स्तोत्रैश्शंकरं भक्तवत्सलम् । इदमूचे वारयंस्तं क्षिप्रं भूत्वा पुरस्सरः

ဘက်တဝတ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော သင်္ကရကို စတုတ္ထမျိုးစုံသော စတုတ္တများဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ သူသည် ဤစကားကို ပြောလေ၏။ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုအရှင်ကို တားဆီးလိုလေ၏။

Verse 50

विष्णुरुवाच । विधिन्न जहि भूतेश स्रष्टारं जगतां प्रभुम् । अयं शरणगस्तेद्य शरणागतवत्सलः

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဘူတေရှ (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်)၊ လောကတို့ကို ဖန်ဆင်းသော ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာကို မထိုးနှက်ပါနှင့်။ ယနေ့ သူသည် သင့်ထံ သ refuge အဖြစ် လာရောက်ပြီ; သီဝ၊ သင်သည် အကာအကွယ်တောင်းသူတို့ကို အမြဲချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏»။

Verse 51

अहं तेऽतिप्रियो भक्तो भक्तराज इतीरितः । विज्ञप्तिं हृदि मे मत्त्वा कृपां कुरु ममोपरि

အကျွန်ုပ်သည် သင်၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တ ဖြစ်၍ «ဘက္တတို့၏ မင်း» ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။ အကျွန်ုပ်၏ နိမ့်ချသော တောင်းပန်ချက်ကို သင်၏ နှလုံးထဲ၌ ထား၍ အကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပေးသနားပါ။

Verse 52

अन्यच्च शृणु मे नाथ वचनं हेतुगर्भितम् । तन्मनुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि

ထို့ပြင် အရှင်နာထာ၊ အကြောင်းရင်းပါဝင်သော အကျွန်ုပ်၏ စကားတစ်ခုပင် နားထောင်ပါ။ မဟေရှာနာ၊ ကောင်းစွာ စဉ်းစား၍ အကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ။

Verse 53

प्रजास्स्रष्टुमयं शंभो प्रादुर्भूतश्चतुर्मुखः । अस्मिन्हते प्रजास्रष्टा नास्त्यन्यः प्राकृतोऽधुना

အို ရှမ္ဘု— သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းရန်အတွက် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဗြဟ္မာသည် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။ သူကို သတ်လျှင် ယခုကာလတွင် ဤလောက၌ သဘာဝကျသော သားစဉ်မြေးဆက် ဖန်ဆင်းသူ အခြားမရှိတော့ပါ။

Verse 54

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि करिष्यामः पुनः पुनः । त्रयो देवा वयं नाथ शिवरूप त्वदाज्ञया

အို အရှင်— ရှိဝရূপတော်ကို ဆောင်သော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးပါးသော ဒေဝတို့သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဖျက်သိမ်းခြင်း၏ ကမ္ဘာလောကလုပ်ငန်းများကို အရှင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဆောင်ရွက်ပါမည်။

Verse 55

एतस्मिन्निहते शम्भो कस्त्वत्कर्म करिष्यति । तस्मान्न वध्यो भवता सृष्टिकृल्लयकृद्विभो

အို ရှမ္ဘု— ဤသူကို သတ်လျှင် အရှင်၏ ကမ္ဘာလောကတာဝန်ကို မည်သူ ဆောင်ရွက်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် လယ (လျော့လျောပျက်သိမ်း) ကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်သော ဤသူကို မသတ်ပါနှင့်။

Verse 56

अनेनैव सती कन्या दक्षस्य च शिवा विभो । सदुपायेन वै भार्या भवदर्थे प्रकल्पिता

အရှင်ဘုရား၊ ဤနည်းလမ်းတည်းဟူ၍ ဒက္ခ၏ မင်္ဂလာသမီး စတီကို သင့်အတွက် သင့်တော်သော အကြံအစည်ဖြင့် သင့်၏ မဟာရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင်၏ ဇနီးအဖြစ် မှန်ကန်စွာ စီစဉ်ထားလေပြီ။

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्तु विज्ञप्तिं विष्णुना कृताम् । प्रत्युवाचाखिलांस्तांश्च श्रावयंश्च दृढव्रतः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ဗိဿနုက တင်ပြသော တောင်းဆိုချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ သစ္စာဝတ်ပြုမှု၌ တည်ကြည်သော မဟာဒေဝသည် ပြန်လည်ဖြေကြားကာ စုဝေးနေသူအားလုံးကို မိမိအဖြေကို ကြားစေ하였다။

Verse 58

महेश उवाच । देव देव रमेशान विष्णो मत्प्राणवल्लभ । न निवारय मां तात वधादस्य खलस्त्वयम्

မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ ရမေရှာန၊ ဗိဿနု၊ ငါ့အသက်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ—အဖေတော်၊ ဤမကောင်းသူကို သတ်ခြင်းမှ ငါ့ကို မတားဆီးပါနှင့်; ငါ့ကို တားနေသူမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်”။

Verse 59

पूरयिष्यामि विज्ञप्तिं पूर्वान्तेंगीकृतां मया । महापापकरं दुष्टं हन्म्येनं चतुराननम्

“အရင်က ငါလက်ခံခဲ့သော ကတိကို ငါပြည့်စုံစေမည်။ မျက်နှာလေးဖက်ရှိသူဤသူသည် မကောင်းသူ၊ မဟာအပြစ်ကို ဖြစ်စေသူ ဖြစ်သဖြင့် ငါသည် သူ့ကို သတ်မည်”။

Verse 60

अहमेव प्रजास्स्रक्ष्ये सर्वाः स्थिरचरा अपि । अन्यं स्रक्ष्ये सृष्टिकरमथवाहं स्वतेजसा

“တည်ငြိမ်သောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာများအပါအဝင် သတ္တဝါအားလုံးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ဖန်ဆင်းမည်။ မဟုတ်လျှင် ငါ့၏ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဓာတ်ဖြင့် ဖန်ဆင်းရေးကို ဆောင်ရွက်မည့် ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦးကို ထပ်မံ ဖန်ဆင်းမည်”။

Verse 61

हत्वैनं विधिमेवाहं स्वपणं पूरयन् कृतम् । स्रष्टारमेकं स्रक्ष्यामि न निवारय मेश माम्

«ဤဗြဟ္မာ (အမိန့်ချမှတ်သူ) ကို သတ်ပြီးနောက် ငါချမှတ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေမည်။ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ငါတည်စေမည်။ အရှင်မင်း၊ ငါ့ကို မတားဆီးပါနှင့်၊ မရပ်တန့်စေပါနှင့်»

Verse 62

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचश्श्रुत्वा गिरीश स्याह चाच्युतः । स्मितप्रभिन्नहृदयः पुनर्मैवमितीरयन्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «ထိုစကားကို ကြားသော် မပျက်မယွင်းသော ဂိရိရှ (ရှီဝ) သခင်သည် ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၏။ နူးညံ့သော အပြုံးကြောင့် နှလုံးသား ပွင့်လင်းနူးညံ့သွားပြီး ‘မဟုတ်ပါ—အဲဒီလို မပြောပါနှင့်’ ဟု ပြန်မိန့်တော်မူ၏»

Verse 63

अच्युत उवाच । प्रतिज्ञापूरणं योग्यं परस्मिन्पुरुषेस्ति वै । विचारयस्व वध्येश भवत्यात्मनि न प्रभो

အချျုတက မိန့်တော်မူသည်။ «ကတိသစ္စာ ပြည့်စုံခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ပုရုಷ (ပရမပုရုಷ) ထံ၌သာ သင့်တော်၏။ အို ယဇ္ဉ၏ အရှင်၊ ဤအရာကို စဉ်းစားလော့။ အို သခင်၊ အပြစ်သည် သင်၌ မဟုတ်ဘဲ သင်၏ အတွင်းစိတ်သဘော၌ ရှိ၏»။

Verse 64

त्रयो देवा वयं शंभो त्वदात्मानः परा नहि । एकरूपा न भिन्नाश्च तत्त्वतस्सुविचारय

အို သမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးပါးသော ဒေဝတို့သည် သင်၏ အတ္တမဟာတော်၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်၊ သင်၏ အတ္တတော်တည်း။ အမှန်တကယ်၌ တစ်ရုပ်တည်းဖြစ်၍ မကွဲပြားကြ။ ဤတရားကို ကောင်းစွာ ဆင်ခြင်လော့။

Verse 65

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा विष्णोस्स्वातिप्रियस्य सः । शंभुरूचे पुनस्तं वै ख्यापयन्नात्मनो गतिम्

ထို့နောက် စွာတီကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဗိෂ္ဏု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သမ္ဘုသည် ထပ်မံ၍ မိန့်တော်မူကာ မိမိ၏ လမ်းစဉ်နှင့် ဘုရားသဘောတော်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြတော်မူ၏။

Verse 66

शम्भुरुवाच । हे विष्णो सर्वभक्तेश कथमात्मा विधिर्मम । लक्ष्यते भिन्न एवायं प्रत्यक्षेणाग्रतः स्थितः

ရှမ္ဘုက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဗိဿနု၊ ဘက္တတို့၏ အရှင်၊ ငါ၏ အတ္တသဘောနှင့် အတွင်းသဘောတရား (ဝိဓိ) ကို အဘယ်ကြောင့် ကွဲပြားသကဲ့သို့ မြင်ကြသနည်း။ ဤအရာသည် ငါ့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေသည်»။

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तो महेशेन सर्वेषां पुरतस्तदा । इदमूचे महादेवं तोषयन् गरुडध्वजः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— မဟေရှာ၏ အမိန့်ကို အားလုံးရှေ့တွင် ခံယူပြီးနောက်၊ ဂရုဍတံခွန်ဆောင် ဗိဿနုသည် မဟာဒေဝကို ပျော်ရွှင်စေလိုသဖြင့် ဤစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 68

विष्णुरुवाच । न ब्रह्मा भवतो भिन्नो न त्वं तस्मात्सदाशिव । न वाहं भवतो भिन्नो न मत्त्वं परमेश्वर

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်။ «ဗြဟ္မာသည် သင်မှ ခွဲခြားမနေသကဲ့သို့၊ သင်လည်း သူမှ ခွဲခြားမနေပါ၊ အို စဒါရှိဝ။ ငါလည်း သင်မှ ခွဲခြားမနေသကဲ့သို့၊ သင်လည်း ငါမှ ခွဲခြားမနေပါ၊ အို ပရမေဣရှွရ»။

Verse 69

सर्वं जानासि सर्वज्ञ परमेश सदाशिव । मन्मुखादखिलान्सर्वं संश्रावयितुमिच्छसि

အို အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော ပရမေဣရှွရ စဒါရှိဝ၊ သင်သည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အားလုံးကြားနိုင်စေရန် ငါ့ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် အကုန်လုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောစေလို၏။

Verse 70

त्वदाज्ञया वदामीश शृण्वंतु निखिलास्सुराः । मुनयश्चापरे शैवं तत्त्वं संधार्य स्वं मनः

သင်၏ အမိန့်တော်အရ အို အရှင်၊ ငါပြောပါမည်။ နတ်တို့အားလုံး ကြားနာကြစေ၊ မုနိများနှင့် အခြားသူတို့လည်း ကြားနာကြစေ—ရှိုင်ဝတတ္တဝကို दृঢ়စွာ ထိန်းထား၍ စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေကြပါစေ။

Verse 71

प्रधानस्याऽप्रधानस्य भागाभागस्य रूपिणः । ज्योतिर्मयस्य भागास्ते वयं देवाः प्रभोस्त्रयः

ပဋ္ဌာန (Pradhāna) နှင့် အပဋ္ဌာန (Apradhāna) အဖြစ် ထင်ရှားသော၊ “အပိုင်း” နှင့် “အပိုင်းမဟုတ်” တို့၏ ရုပ်သဘောဖြစ်သော၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော သန့်ရှင်းအလင်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ထိုပရဘုရှင်၏ အစိတ်အပိုင်းများက ငါတို့ နတ်သုံးပါး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 72

कस्त्वं कोहं च को ब्रह्मा तवैव परमात्मनः । अंशत्रयमिदं भिन्नं सृष्टिस्थित्यंतकारणम्

“သင်သည် မည်သူနည်း၊ ငါသည် မည်သူနည်း၊ ဘြဟ္မာသည် မည်သူနည်း။ အို အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်—ဤသုံးပါးသည် သင်၏ ခွဲခြားထင်ရှားသော အစိတ်အပိုင်းသုံးရပ်သာ ဖြစ်၍ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 73

चिंतयस्वात्मनात्मानं स्वलीलाधृतविग्रहः । एकस्त्वं ब्रह्म सगुणो ह्यंशभूता वयं त्रयः

သင်၏အတွင်းသိမြင်မှုဖြင့် သင်၏အတ္တကို သင်ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်ပါ၊ မိမိ၏ လီလာတော်ဖြင့် ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူထားသော တစ်ပါးတည်းသောအရှင်။ သင်တစ်ပါးတည်းသာ သဂုဏဗြဟ္မ ဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့ သုံးပါးသည် သင်၏ အစိတ်အပိုင်းပုံရိပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 74

शिरोग्रीवादिभेदेन यथैकस्यैव वर्ष्मणः । अंगानि ते तथेशस्य तस्य भगत्रयं हर

ခေါင်း၊ လည်ပင်း စသဖြင့် အစိတ်အပိုင်းကွဲပြားမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်းသော ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အင်္ဂါများ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသကဲ့သို့၊ ထိုအရှင်၏ အင်္ဂါတော်များ (သို့) အရိပ်အယောင်များကိုလည်း ဤသို့ နားလည်ရမည်၊ ဟေ ဟရ။ ထို့အပြင် ထိုသခင်၏ သုံးပါးသော ဓမ္မဂုဏ် (bhaga-traya) ကိုလည်း ဤနည်းဖြင့် သိမှတ်ရမည်။

Verse 75

यज्ज्योतिरभ्रं स्वपुरं पुराणं कूटस्थमव्यक्तमनंतरूपम् । नित्यं च दीर्घादिविशेषणाद्यैर्हीनं शिवस्त्वं तत एव सर्वम्

သင်သည် အညစ်အကြေးကင်း၍ မိုးတိမ်မရှိသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အလင်းတော်—သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်—ပုရాణ၊ မပြောင်းလဲသော၊ မထင်ရှားသော၊ အနန္တရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အရှင်ဖြစ်၏။ အစဉ်အမြဲ နိစ္စတည်မြဲ၍ “ရှည်” စသည့် ကန့်သတ်သတ်မှတ်ချက်များမှ ကင်းလွတ်၏။ ဟေ ရှိဝ၊ အရာအားလုံးသည် သင်တစ်ပါးတည်းမှ ထွက်ပေါ်၍ တည်ရှိ၏။

Verse 76

ब्रह्मोवाच एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य महादेवो मुनीश्वर । बभूव सुप्रसन्नश्च न जघान स मां ततः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ ထိုစကားများကို ကြားသိပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် အလွန်ပင် ကြည်နူးမေတ္တာပြည့်ဝလာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ငါ့ကို မထိုးမခတ်တော့ပါ»။