नन्दाव्रत-समाप्तिः तथा शङ्करस्य प्रत्यक्ष-दर्शनम् (Completion of the Nandā-vrata and Śiva’s Direct Appearance)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शंभोर्नुतिः परा । शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝတားအားလုံးသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) အရှင်အား အလွန်မြင့်မြတ်သော စတုတိကို ဆက်ကပ်ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် သူမသည် ရှီဝထံမှ ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရရှိ하였다။ မုနိရေ၊ ဂရုတစိုက် နားထောင်လော့။

Verse 2

अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता । आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः

ထို့နောက် စတီသည် လပြည့်ဖက် အဋ္ဌမနေ့တွင် ထပ်မံ ဥပုသ်စောင့်တော်မူ၏။ အာရှွိန မာသတွင် အားလုံး၏ အရှင် ဆာဝေရှ (ရှီဝ) ကို စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 3

इति नंदाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः । तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद्धरः

ဤသို့ နန္ဒာဝရတ ပြည့်စုံသွားသောအခါ၊ နဝမနေ့တွင် နေ့ခင်းပိုင်းတိုးတက်လာစဉ်၊ သမဓိတွင် စူးစိုက်နေသော သူမရှေ့၌ အားလုံးကို ထမ်းဆောင်သူ (ရှီဝ) သည် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पंचवक्त्रस्त्रिलोचनः । चंद्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकंठश्चतुर्भुज

အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပတင့်တယ်၍ ဖြူဝင်းတောက်ပကာ၊ မျက်နှာငါးပါး မျက်စိသုံးပါးရှိ၏။ နဖူးပေါ်တွင် လမင်းတင်ဆင်ထားပြီး၊ အတွင်းစိတ်သည် ငြိမ်းချမ်း၍ ကြင်နာသနားတော်မူ၏။ လည်ချောင်းပြာသော ရှီတိကဏ္ဌ၊ လက်လေးဖက်ရှိတော်မူသော—ဤသည်ကား ချီးမွမ်းခံရသော ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရှိသော သဂုဏ ရုပ်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 5

त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः । स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षस्सकलाङ्गमनोहरः

သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ဗိဘူတိ) ဖြင့် တောက်ပလျက်၊ သုံးချွန်လှံ (တ্ৰိရှူလ) ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းစေသော လက်ဟန်) ကို ထမ်းဆောင်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်ဂင်္ဂါသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ကာ၊ အင်္ဂါအစုံလုံး အလှတရားဖြင့် စိတ်ကို ဆွဲဆောင်တော်မူ၏။

Verse 6

महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः । कोटिस्मरसमाकांतिस्सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः

မဟာအလှတရား၏ အလင်းရောင်တည်ရာဖြစ်၍၊ မျက်နှာတော်သည် ကုဋိချန်ဒြာ (သန်းပေါင်းများစွာသော လ) ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ အလှအပသည် ကုဋိကာမ (ကာမဒေဝ) များနှင့် တူညီကာ၊ အရာရာတွင် မိန်းမတို့နှစ်သက်ချစ်ခင်စေသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တော် ဖြစ်၏။

Verse 7

प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृविधं प्रभुम् । ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना

ဟရ (ရှီဝ) ကို မျက်မြင်တကယ် မြင်တွေ့ရသဖြင့်—မိမိ၏ အရှင်တော်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသောအခါ—သတီသည် ရှက်သိမ့်မှုနှင့် မျက်နှာကို နိမ့်ချကာ ကြည်ညိုစွာ တော်၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးချခဲ့၏။

Verse 8

अथ प्राह महादेवस्सतीं सद्व्रतधारिणीम् । तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः

ထို့နောက် တပဿ၏ အကျိုးကို ပေးသနားတော်မူသော မဟာဒေဝသည် သဒ္ဓါဝရတ (ကောင်းမြတ်သော ဝရတ) ကို တည်ကြည်စွာ ထမ်းဆောင်သူ သတီအား မိန့်တော်မူ၏။ မိမိ၏ ဇနီးအဖြစ် လိုလားတော်မူသော်လည်း၊ တပဿ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အကျိုးပြည့်စုံမှုကို ထိန်းသိမ်းသော အမိန့်တော်ဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 9

महादेव उवाच । दक्षनंदिनि प्रीतोस्मि व्रतेनानेन सुव्रते । वरं वरय संदास्ये यत्तवाभिमतं भवेत्

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူ၏ — «ဒက္ခ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော သမီးတော်၊ သီလဝတီရေ၊ ဤဝရတဖြင့် ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်ပြီ။ အလိုရှိရာ ပရသဒ်ကို ရွေးချယ်လော့၊ သင်၏နှလုံးသားက ဆန္ဒရှိသမျှကို ငါအမှန်တကယ် ပေးမည်»။

Verse 10

ब्रह्मोवाच । जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः । जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ လောကအရှင် မဟာဒေဝသည် ဤနေရာ၌ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စကားကို ကြားလိုသဖြင့် «ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်ပါ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् । शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः

သူမလည်း ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် နှလုံးထဲ၌ တည်ရှိနေသည့်အရာကို မပြောနိုင်ခဲ့။ ပြောချင်သော်လည်း ချစ်မြတ်နိုးသည့် ဆန္ဒนั้นကို ရှက်ကြောက်မှုက ထပ်မံ ဖုံးကွယ်သွား၏။

Verse 12

प्रेममग्नाऽभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् । तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोभूच्छंकरो भक्तवत्सलः

သီဝဘုရား၏ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် မိန့်တော်ကို ကြားသော် စာတီသည် မေတ္တာ၌ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွား၏။ သူမ၏ စိတ်ကို သိမြင်သော ဘက္တဝတ္ဆလ ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 13

वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् । सतीभक्तिवशश्शंभुरंतर्यामी सतां गतिः

သူသည် အလျင်အမြန် ထပ်ခါထပ်ခါ “အပေးတော်မူမည့် ဆုတောင်းကို ပြောလော့—ပြောလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အားလုံး၏ အတွင်းအုပ်စိုးရှင် (အန္တర్యာမီ) ဖြစ်သော်လည်း၊ စာတီ၏ ဘက္တိကြောင့် ရှမ္ဘုသည် တုံ့ပြန်တော်မူ၏။ သူသည် သာဓုတို့၏ ခိုလှုံရာနှင့် နောက်ဆုံးရောက်ရာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 14

अथ त्रपां स्वां संधाय यदा प्राह हरं सती । यथेष्टं देहि वरद वरमित्यनिवारकम्

ထို့နောက် စာတီသည် မိမိ၏ ရှက်ကြောက်မှုကို စုစည်းကာ ဟရ (သီဝ) ထံသို့ ပြော၏—“အို ဆုတောင်းပေးတော်မူသော အရှင်၊ အရှင်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပေးတော်မူပါ—မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော ဆုတောင်းကို” ဟု။

Verse 15

तदा वाक्यस्यावसानमनवेक्ष्य वृषध्वजः । भव त्वं मम भार्येति प्राह तां भक्तवत्सलः

ထိုအခါ နွားအလံတော်ကိုင်ဆောင်သော ဗೃષဓွဇ—သီဝဘုရားသည် မိမိ၏ဘက်တော်သားကို ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် သူမ၏စကားမပြီးသေးမီပင် «ငါ၏ဇနီးဖြစ်လော့» ဟု မေတ္တာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य साभीष्टफल भावनम् । तूष्णीं तस्थौ प्रमुदिता वरं प्राप्य मनोगतम्

ထိုစကားတော်သည် လိုလားသည့်အကျိုးကို မလွဲမသွေ ဖြစ်စေမည့် စကားဖြစ်ကြောင်း ကြားသိပြီးနောက်၊ သူမသည် မိမိနှလုံးသားက အလွန်တောင့်တခဲ့သော အပေးအယူကို ရရှိသဖြင့် ဝမ်းမြောက်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

Verse 17

इति श्रीशैवे महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवरलाभो नाम सप्तदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သဲဝ မဟာပုရာဏ၌ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒြသံဟိတာ၏ ဒုတိယပိုင်း စတီခဏ္ဍအတွင်း «စတီ၏ အပေးအယူရရှိခြင်း» ဟူသော ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 18

ततो भावान्समादाय शृंगाराख्यो रसस्तदा । तयोश्चित्ते विवेशाशु कला हावा यथोदितम्

ထို့နောက် သင့်လျော်သော အတွင်းစိတ်အာရုံများကို စုစည်းယူသဖြင့် «ရှೃင်္ဂါရ» ဟုခေါ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာရသ (Śṛṅgāra) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အနုပညာဆန်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ချစ်မောကာယဟန်များသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 19

तत्प्रवेशात्तु देवर्षे लोकलीलानुसारिणोः । काप्यभिख्या तयोरासीच्चित्रा चन्द्रमसोर्यथा

အို နတ်ရိရှီ၊ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ လောက၏ ကစားလှုပ်ရှားမှုအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသော သူနှစ်ဦးသည် လမင်း၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ အံ့သြဖွယ် ထူးခြားသော ဂုဏ်သတင်းတစ်ရပ်ဖြင့် လူသိများလာကြ၏။

Verse 20

रेजे सती हरं प्राप्य स्निग्धभिन्नांजनप्रभा । चन्द्राभ्याशेऽभ्रलेखेव स्फटिकोज्ज्वलवर्ष्मणः

ဟရ (ရှီဝ) ကို ရရှိပြီးနောက် စတီသည် တောက်ပလင်းလက်လာ၏။ သူမ၏ အရောင်အလှသည် အသစ်ကြိတ်ထားသော အန်ဇန် (မျက်ကွင်းဆေး) ၏ နူးညံ့တောက်ပမှုကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ စဖတိကကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသော သူ၏ ကိုယ်တော်အလင်းရောင်ဘေး၌ လမင်းနားက မိုးတိမ်ပါးလွှာတစ်စင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 21

अथ सा तमुवाचेदं हरं दाक्षायणी मुहुः । सुप्रसन्ना करौ बद्ध्वा नतका भक्तवत्सलम्

ထို့နောက် ဒက္ခရှာ၏ သမီး စတီ (ဒက္ခာယဏီ) သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကာ ဟရအား ထပ်တလဲလဲ ဤစကားများကို ပြောကြား၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို အညွှန်းတင်၍ ဦးညွှတ်ကာ၊ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာကွယ်သော သခင်အား လျှောက်ထား၏။

Verse 22

सत्युवाच । देवदेव महादेव विवाह विधिना प्रभौ । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

သတီက မိန့်တော်မူသည်— «ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝ၊ အရှင်ဘုရား၊ မင်္ဂလာထုံးတမ်းအတိုင်း ကျွန်မကို လက်ခံတော်မူပါ။ အဖေတော်ကို သဘောတူအောင် ပြုစေပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာလောက၏အရှင်၊ ကျွန်မကို လက်ခံတော်မူပါ»။

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं सतीवचः श्रुत्वा महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्राह निरीक्ष्य प्रेमतश्च ताम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— သတီ၏စကားကို ကြားသော် မဟေရှ—ဘက်တဝတ်သလ—သူမကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကြည့်ရှုကာ «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ပြန်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

दाक्षायण्यपि तं नत्वा शंभुं विज्ञाप्य भक्तितः । प्राप्ताज्ञा मातुरभ्याशमगान्मोहमुदान्विता

ဒက္ရှာယဏီ (စတီ) သည်လည်း သမ္ဘူကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ဘက္တိဖြင့် လေးစားစွာ လျှောက်တင်ကာ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိ하였다; ထို့နောက် မောဟကြောင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် မိခင်ထံသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 25

हरोपि हिमवत्प्रस्थं प्रविश्य च निजाश्रमम् । दाक्षायणीवियोगाद्वै कृच्छ्रध्यानपरोऽभवत्

ဟရ (ရှီဝ) သည်လည်း ဟိမဝတ်တောင်တန်းဒေသသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်သွား하였다; ဒက္ရှ၏သမီး (စတီ) နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တပဿနာ-ဓျာန၌သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေ하였다။

Verse 26

समाधाय मनः शंभुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । चिंतयामास देवर्षे मनसा मां वृषध्वजः

သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ လောကီအပြုအမူကို အပြင်ပန်းအားဖြင့် လိုက်နာကာ၊ သို့သော် အတွင်းစိတ်၌ မိမိကို စဉ်းစားတော်မူ၏၊ အို နတ်ရိရှီ၊ နွားတံခွန်ရှင် သခင်သည် နှလုံးသားအတွင်း၌ မိမိကို ရှုမြင်တော်မူ၏။

Verse 27

ततस्संचिंत्यमानोहं महेशेन त्रिशूल्रिना । पुरस्तात्प्राविशं तूर्णं हरसिद्धिप्रचोदितः

ထို့နောက် သုံးချွန်လှံကိုင် မဟေရှာက မိမိကို စဉ်းစားနေစဉ်၊ ဟရ၏ မလွဲမသွေ အာနုဘော်တန်ခိုးက လှုံ့ဆော်သဖြင့် မိမိသည် အလျင်အမြန် သူ့ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 28

यत्रासौ हिमवत्प्रस्थे तद्वियोगी हरः स्थितः । सरस्वतीयुतस्तात तत्रैव समुपस्थितः

ဟိမဝန်တောင်တန်း၏ တောင်စောင်းဒေသ၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင်၊ သူမနှင့် ခွဲကွာရခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ဟရ (ရှီဝ) သည် တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုနေရာတည်းမှာပင်၊ အို ချစ်သူရေ၊ ဘြဟ္မာသည် စရஸဝတီနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။

Verse 29

सरस्वतीयुतं मां च देवर्षे वीक्ष्य स प्रभुः । उत्सुकः प्रेमबद्धश्च सत्या शंभुरुवाच ह

အို ဒေဝရ္ရှိ၊ စရஸဝတီနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်ကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် သမ္ဘူသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ချည်နှောင်ခံကာ စတီအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

शंभुरुवाच । अहं ब्रह्मन्स्वार्थपरः परिग्रहकृतौ च यत् । तदा स्वत्वमिवस्वार्थे प्रतिभाति ममाधुना

သမ္ဘူ မိန့်တော်မူသည်– «အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ စိတ်ထား၍ ပိုင်ဆိုင်ယူခြင်းကို ပြုခဲ့သောအခါ၊ ယခုတိုင်အောင် ထိုကိုယ်ကျိုးသည် ‘ငါ့ဟာ’ ဟူသကဲ့သို့၊ တကယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုလိုပင် ငါ့ထံ၌ ထင်မြင်ပေါ်လာ၏»။

Verse 31

अहमाराधितस्सत्याद्दाक्षायण्याथ भक्तितः । तस्यै वरो मया दत्तो नंदाव्रतप्रभावतः

အမှန်တကယ်ပင် ဒက္ခ၏သမီး စတီသည် ဘက္တိဖြင့် ငါ့ကို အာရాధနာပြုခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် နန္ဒာဝ్రတ၏ အာနုභာဝကြောင့် ငါသည် သူမအား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 32

भर्ता भवेति च तया मत्तो ब्रह्मन् वरो वृतः । मम भार्या भवेत्युक्तं मया तुष्टेन सर्वथा

အို ဗြဟ္မဏ၊ သူမသည် ငါထံမှ “သူသည် ငါ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ” ဟူသော ကောင်းချီးကို ရွေးယူခဲ့၏။ ငါသည် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ “သူမသည် ငါ၏ ဇနီး ဖြစ်ပါစေ” ဟု ကြေညာခဲ့၏။

Verse 33

अथावदत्तदा मां सा सती दाक्षायणी त्विति । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

ထို့နောက် ဒက္ခ၏သမီး စတီ ဒက္ခာယဏီက ငါ့အား ပြော၏— “ကျွန်မသည် ဒက္ခာယဏီ (စတီ) ဖြစ်၏။ အဖေ၏ မျက်စိနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုအတွင်းသို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားစေပြီးနောက်၊ အို လောက၏ အရှင်၊ ကျွန်မကို လက်ခံပါ (သင်၏အဖြစ်)။”

Verse 34

तदप्यंगीकृतं ब्रह्मन्मया तद्भक्ति तुष्टितः । सा गता भवनं मातुरहमत्रागतो विधे

အို ဗြဟ္မဏ၊ သူမ၏ ဘက္တိကြည်ညိုမှုကြောင့် ကျေနပ်သဖြင့် ထိုအဆိုကို ငါလည်း လက်ခံခဲ့သည်။ သူမသည် မိခင်အိမ်သို့ သွားခဲ့ပြီး၊ ငါသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်၊ အို ဝိဓေ၊ အမိန့်တော်ရှင်။

Verse 35

तस्मात्त्वं गच्छ भवनं दक्षस्य मम शासनात् । तां दक्षोपि यथा कन्यां दद्यान्मेऽरं तथा वद

ထို့ကြောင့် ငါ၏ အမိန့်တော်အရ ဒက္ခ၏ အိမ်သို့ သွားလော့။ ဒက္ခလည်း ထိုသမီးကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ငါ့ထံသို့ မင်္ဂလာဖြင့် ပေးအပ်စေမည့်အတိုင်း ပြောဆိုလော့။

Verse 36

सतीवियोगभंगस्स्याद्यथा मे त्वं तथा कुरु । समाश्वासय तं दक्षं सर्वविद्याविशारदः

စတီနှင့် ငါ၏ ခွဲခွာမှု ပျက်ပြယ်အဆုံးသတ်စေရန် အတိုင်းအတာတကျ ပြုလုပ်လော့။ ငါလိုသကဲ့သို့ သင်လည်း ထိုသို့ ပြုလော့။ အို ဗဟုဗေဒပညာရှင်၊ ဒက္ခကို သွား၍ နှစ်သိမ့်ပေးလော့။

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य महादेवस्सकाशे मे प्रजापतेः । सरस्वतीं विलोक्याशु वियोगवशगोभवत्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— ပရဇာပတိဖြစ်သော ငါ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မဟာဒေဝသည် ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ စရஸဝတီကို ချက်ချင်း ကြည့်ရှုလေ၏။ ထိုခဏတွင်ပင် ခွဲခွာခြင်း၏ အာရုံဆွဲအားကြောင့် ဆန္ဒနာကျင်မှုအောက်သို့ ကျရောက်လေသည်။

Verse 38

तेनाहमपि चाज्ञप्तः कृतकृत्यो मुदान्वितः । प्रावोचं चेति जगतां नाथं तं भक्तवत्सलम्

ထို့ကြောင့် ငါလည်း သူ၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူရ၏။ တာဝန်ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ခံစားကာ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းလျက်၊ ငါသည် ကမ္ဘာလောကတို့၏ နာထ၊ ဘက္တဝတ္ဆလ သခင်တော်ကို ချီးမွမ်း၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 39

ब्रह्मोवाच । यदात्थ भगवञ्शम्भो तद्विचार्य सुनिश्चितम् । देवानां मुख्यस्स्वार्थो हि ममापि वृषभध्वज

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— «အို ဘဂဝန် သမ္ဘု၊ သင်ပြောတော်မူသမျှကို ငါကောင်းကောင်း စဉ်းစားသုံးသပ်၍ အတည်ပြုယုံကြည်လာပြီ။ အမှန်တကယ်တော့ နတ်တို့၏ အဓိက အကျိုးအမြတ်နှင့် ငါ၏ အကျိုးလည်း ထိုအရာ၌ပင် ရှိသည်၊ အို နွားတံဆိပ်အလံတော်ရှိသော သခင် (Vṛṣabhadhvaja)»။

Verse 40

दक्षस्तुभ्यं सुतां स्वां च स्वयमेव प्रदास्यति । अहं चापि वदिष्यामि त्वद्वाक्यं तत्समक्षतः

ဒက္ခသည် ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိ၏ သမီးကို သင့်အား လက်ထပ်ပေးလိမ့်မည်။ ငါလည်း သူ့ရှေ့တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် သင်၏ စကားတော်ကို တိတိကျကျ ပြောကြားမည်။

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य्य महादेवमहं सर्वेश्वरं प्रभुम् । अगमं दक्षनिलयं स्यंदनेनातिवेगिना

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— «ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ အထွဋ်အမြတ် မဟာဒေဝကို ငါလျှောက်တင်ကာ၊ အလွန်မြန်သော ရထားဖြင့် ဒက္ခ၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်»။

Verse 42

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाभाग वद नो वदतां वर । सत्यै गृहागतायै स दक्षः किमकरोत्ततः

နာရဒက ပြောသည်— «အို ဖန်ဆင်းရှင် (ဗြဟ္မာ)၊ ပညာရှိ၍ ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ပြောသူတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။ စတီသည် မိဘအိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဒက္ခသည် ထို့နောက် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း»။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । तपस्तप्त्वा वरं प्राप्य मनोभिलषितं सती । गृहं गत्वा पितुर्मातुः प्रणाममकरोत्तदा

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ စတီသည် တပဿာကျင့်၍ စိတ်ထဲက ဆန္ဒတော်မူသည့် ဗရကို ရရှိပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွားကာ ထိုအခါ ဖခင်မိခင်တို့အား ရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 44

मात्रे पित्रेऽथ तत्सर्वं समाचख्यौ महेश्वरात् । वरप्राप्तिः स्वसख्या वै सत्यास्तुष्टस्तु भक्तितः

ထို့နောက် သူမသည် မိခင်နှင့် ဖခင်ထံသို့ အရာအားလုံးကို ပြောကြားလေ၏—မဟေရှ္ဝရ၏ ကရုဏာကြောင့် ဆုတောင်းအောင်မြင်၍ ဝရကို ရရှိခဲ့ပုံကို။ အမှန်တကယ် သူမ၏ မိတ်သဟာယ စတျာသည် ဘက္တိကြောင့် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်လေ၏။

Verse 45

माता पिता च वृत्तांतं सर्वं श्रुत्वा सखीमुखात् । आनन्दं परमं लेभे चक्रे च परमोत्सवम्

မိတ်သဟာယ၏ ပါးစပ်မှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကြားနာပြီးနောက် မိခင်နှင့် ဖခင်တို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိကာ အလွန်မြတ်သော ပွဲတော်ကြီးကို စီစဉ်ကျင်းပလေ၏။

Verse 46

द्रव्यं ददौ द्विजातिभ्यो यथाभीष्टमुदारधीः । अन्येभ्यश्चांधदीनेभ्यो वीरिणी च महामनाः

စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်၍ ဉာဏ်ပညာရက်ရောသော ထိုမိန်းမသည် ဒွိဇတို့အား မိမိတို့လိုအပ်သလို ဥစ္စာကို ပေးလှူလေ၏။ ထို့ပြင် မဟာမနာရှိသူမသည် အခြားသူများ—မျက်မမြင်များနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ—ထံသို့လည်း လှူဒါန်းပေးကမ်းလေ၏။

Verse 47

वीरिणी तां समालिंग्य स्वसुतां प्रीतिवर्द्धिनीम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय मुदिता प्रशशंस मुहुर्मुहुः

ဝီရိဏီသည် မိမိ၏သမီးကို ပွေ့ဖက်ကာ ချစ်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို တိုးပွားစေ၏။ ပျော်ရွှင်လျက် ခေါင်းထိပ်ကို နမ်း (နံ့ရှူ) ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 48

अथ दक्षः कियत्काले व्यतीते धर्मवित्तमः । चिंतयामास देयेयं स्वसुता शम्भवे कथम्

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ ဓမ္မကို အလွန်သိမြင်သော ဒက္ခသည် စဉ်းစားလေ၏—“မိမိသမီးကို သမ္ဘူ (သီဝရှင်) ထံသို့ မည်သို့ ပေးအပ်ရမည်နည်း?”

Verse 49

आगतोपि महादेवः प्रसन्नस्स जगाम ह । पुनरेव कथं सोपि सुतार्थेऽत्रागमिष्यति

မဟာဒေဝသည် လာရောက်ခဲ့သော်လည်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လျက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား하였다။ ထို့ကြောင့် သားတစ်ယောက်အတွက် အကျိုးရှိစေရန် ဤနေရာသို့ သူသည် မည်သို့ ပြန်လာမည်နည်း။

Verse 50

प्रास्थाप्योथ मया कश्चिच्छंभोर्निकटमंजसा । नैतद्योग्यं निगृह्णीयाद्यद्येवं विफलार्दना

ထို့နောက် ငါသည် ရှမ္ဘု (Śambhu) အနီးသို့ အမြန်တကာ လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်မည်။ သို့ရာတွင် မသင့်လျော်သူသည် ဤကိစ္စကို မခံယူသင့်; ထိုသို့လုပ်လျှင် ကြိုးပမ်းမှုသည် အကျိုးမရှိဘဲ ဒုက္ခကိုသာ ဆောင်လာမည်။

Verse 51

अथवा पूजयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम् । मदीयतनया भक्त्या स्वयमेव यथा भवेत्

မဟုတ်လျှင် ငါသည် နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော သခင်ရှီဝ (Vṛṣabhadhvaja) ကိုပင် ပူဇော်မည်။ ငါ့သမီး၏ ဘက္တိကြောင့် သခင်သည် ကိုယ်တိုင်အလိုတော်ဖြင့် သူမ၏ ရွေးချယ်သည့် သခင်နှင့် ခင်ပွန်း ဖြစ်လာစေပါစေ။

Verse 52

तथैव पूजितस्सोपि वांछत्यार्यप्रयत्नतः । शंभुर्भवतु मद्भर्त्तेत्येवं दत्तवरेणतत्

ထိုသို့ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ခံရပြီးနောက်၊ သူမသည်လည်း မြတ်နိုးသည့် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ဤကောင်းချီးကို ဆန္ဒပြု၏—“ရှမ္ဘုသည် ငါ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ” ဟူ၍။ ထိုနည်းဖြင့် ထိုကောင်းချီးကို သူမအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 53

इति चिंतयतस्तस्य दक्षस्य पुरतोऽन्वहम् । उपस्थितोहं सहसा सरस्वत्यन्वितस्तदा

ဒက္ရှ (Dakṣa) သည် ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း၊ ထိုအခါ ငါသည် ဆာရസ്വတီ (Sarasvatī) နှင့်အတူ သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 54

मां दृष्ट्वा पितरं दक्षः प्रणम्यावनतः स्थितः । आसनं च ददौ मह्यं स्वभवाय यथोचितम्

ကျွန်ုပ်ကိုမြင်သော် ဒက္ခသည် မိမိအဖကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ နှိမ့်ချစွာ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် မိမိ၏အဆင့်အတန်းနှင့် အိမ်တော်အလိုက် သင့်တော်သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်အား ထိုင်ခုံ (အာသန) ပေးအပ်၏။

Verse 55

ततो मां सर्वलोकेशं तत्रागमन कारणम् । दक्षः पप्रच्छ स क्षिप्रं चिंताविष्टोपि हर्षितः

ထို့နောက် ဒက္ခသည် လောကအပေါင်း၏ အရှင်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်—ရှီဝကို—ထိုနေရာသို့ ရောက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို အလျင်အမြန် မေးမြန်း၏။ စိတ်အတွင်း၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 56

दक्ष उवाच । तवात्रागमने हेतुः कः प्रवेशे स सृष्टिकृत् । ममोपरि सुप्रसादं कृत्वाचक्ष्व जगद्गुरो

ဒက္ခက ပြော၏—“ဤနေရာသို့ သင်ကြွလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။ ဤအစည်းအဝေးသို့ သင်ဝင်ရောက်လာခြင်းကို စီမံစီစဉ်ထားသော ဖန်ဆင်းရှင်သည် မည်သူနည်း။ အို လောက၏ ဆရာတော်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော်ပြု၍ ပြောကြားပါ”။

Verse 57

पुत्रस्नेहात्कार्यवशादथ वा लोककारक । ममाश्रमं समायातो हृष्टस्य तव दर्शनात्

အို လောကတို့၏ ကျေးဇူးရှင်၊ သားအပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ တာဝန်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သင်သည် ငါ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သင်၏ မျက်နှာမြင်ရသဖြင့် ငါသည် အလွန် ဝမ်းမြောက်၏။

Verse 58

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टस्स्वपुत्रेण दक्षेण मुनिसत्तम । विहसन्नब्रुवं वाक्यं मोदयंस्तं प्रजापतिम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ အို မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး၊ ငါ့သား ဒက္ခက ဤသို့ မေးမြန်းသောအခါ ငါသည် ပြုံး၍ ထို ပ္ရဇာပတိကို ဝမ်းမြောက်စေမည့် စကားကို ပြောလိုက်၏။

Verse 59

ब्रह्मोवाच । शृणु दक्ष यदर्थं त्वत्समीपमहमागतः । त्वत्तोकस्य हितं मेपि भवतोपि तदीप्सितम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ «ဒက္ခရှာ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် သင့်အနီးသို့ အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာရောက်သနည်း။ သင့်သမီး၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ငါလည်း ဆန္ဒရှိ၏၊ ထိုကောင်းကျိုးသည် သင်ကိုယ်တိုင်လည်း ရှာဖွေနေသည့်အရာပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 60

तव पुत्री समाराध्य महादेवं जगत्पतिम् । यो वरः प्रार्थितस्तस्य समयोयमुपागतः

«သင့်သမီးသည် မဟာဒေဝ—လောက၏ အရှင်—ကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ အာရాధနာပြုခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် ဆုတောင်းခဲ့သော အပေးအကူ (ဗရ) အတွက် အချိန်ကာလသည် ယခု ရောက်လာပြီ»။

Verse 61

शंभुना तव पुत्र्यर्थं त्वत्सकाशमहं धुवम् । प्रस्थापितोस्मि यत्कृत्यं श्रेय स्तदवधारय

«သင့်သမီးအတွက်ပင် သမ္ဘုသည် ငါ့ကို သင့်ထံသို့ အမှန်တကယ် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခု လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ—အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးသို့ ဦးတည်စေမည့်အရာကို ကောင်းစွာ နားလည်လော့»။

Verse 62

वरं दत्त्वा गतो रुद्रस्तावत्प्रभृति शंकरः । त्वत्सुताया वियोगेन न शर्म लभतेंजसा

«ရုဒြသည် ဆုတောင်းအပေးအကူကို ပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သင့်သမီး (စတီ) နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် သင်္ကရသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို လွယ်ကူစွာ မရနိုင်ခဲ့»။

Verse 63

अलब्धच्छिद्रमदनो जिगाय गिरिशं न यम् । सर्वैः पुष्पमयैर्बाणैर्यत्नं कृत्वापि भूरिशः

«မဒန (ကာမ) သည် အလွန်ကြိုးစားကာ ပန်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော မြားအားလုံးကို ပစ်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဂိရိရှ (သီဝ) ကို အနိုင်ယူရန် အားနည်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကိုတောင် မတွေ့နိုင်ခဲ့»။

Verse 64

स कामबाणविद्धोपि परित्यज्यात्म चिंतनम् । सतीं विचिंतयन्नास्ते व्याकुलः प्राकृतो यथा

ကာမဒေဝ၏ မြားတို့ဖြင့် ထိခိုက်နေရသော်လည်း၊ သူသည် အတွင်းစိတ်သမ္မာဓိကို စွန့်လွှတ်ကာ စတီကိုသာ စိတ်ပူပန်စွာ တွေးတောလျက် ထိုင်နေ၏—လောကီလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့။

Verse 65

विस्मृत्य प्रश्रुतां वाणीं गणाग्रे विप्रयोगतः । क्व सतीत्येवमभितो भाषते निकृतावपि

ခွဲခွာရခြင်း၏ နာကျင်မှုကြောင့် ဂဏာတို့ရှေ့တွင် ယခင်ပြောထားသော စကားကို မေ့လျော့သွားပြီး၊ လှည့်စားခံရသော်လည်း အရပ်ရပ်သို့ «စတီ ဘယ်မှာလဲ» ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဆိုနေ하였다။

Verse 66

मया यद्वांछितं पूर्वं त्वया च मदनेन च । मरीच्याद्यैमुनिवरैस्तत्सिद्धमधुना सुत

«သားရေ၊ ငါအရင်က ဆန္ဒရှိခဲ့သမျှနှင့် သင်နှင့် ကာမ (ချစ်ခြင်း၏ နတ်) တို့လည်း ဆန္ဒရှိခဲ့သမျှသည် မရီချီတို့မှ စတင်သော မဟာမုနိများကြောင့် ယခု အောင်မြင်ပြီးပြီ» ဟုဆို하였다။

Verse 67

त्वत्पुत्र्याराधितश्शंभुस्सोपि तस्या विचिंतनात् । अनुशोधयितुं प्रेप्सुर्वर्त्तते हिमवद्गिरौ

သင်၏သမီးက ဘက္တိဖြင့် အာရాధနာပြုခဲ့သော ရှမ္ဘု (ရှီဝဘုရား) သည်လည်း သူမကို စဉ်းစားသတိရခြင်းကြောင့် အကြောင်းအရာကို လိုက်လံစိစစ်အတည်ပြုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ဟိမဝတ်တောင်ပေါ်၌ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

Verse 68

यथा नानाविधैर्भावैस्सत्त्वात्तेन व्रतेन च । शंभुराराधितस्तेन तथैवाराध्यते सती

သူသည် ဘက်တိအာရုံမျိုးစုံ၊ စတ္တဝ (သန့်ရှင်းသောသဘော) နှင့် ဝရတ (သီလဝင်ပူဇော်ကတိ) တို့ဖြင့် သမ္ဘု (ရှီဝ) ကို ပူဇော်၍ နှစ်သက်စေသကဲ့သို့ ထိုနည်းတူ စတီကိုလည်း ပူဇော်ကန်တော့၍ နှစ်သက်စေရမည်။

Verse 69

तस्मात्तु दक्षतनयां शंभ्वर्थं परिकल्पिताम् । तस्मै देह्यविलंबेन कृता ते कृतकृत्यता

ထို့ကြောင့် နှောင့်နှေးမနေဘဲ သမ္ဘုအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခ၏သမီးကို သူ့အား ပေးအပ်ပါ။ သူ့အား ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် သင်၏ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံကာ တာဝန်လည်း ပြီးမြောက်လိမ့်မည်။

Verse 70

अहं तमानयिष्यामि नारदेन त्वदालयम् । तस्मै त्वमेनां संयच्छ तदर्थे परिकल्पिताम्

«နာရဒအားဖြင့် သူ့ကို သင်၏ နေရာအိမ်ရာသို့ ငါခေါ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် ဤကညာကို သူ့ထံ ပေးအပ်လော့၊ အကြောင်းမူကား သူမသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် အတိအကျ သတ်မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်»။

Verse 71

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा मम वचश्चेति स मे पुत्रोतिहर्षितः । एवमेवेतिमां दक्ष उवाच परिहर्षितः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်– ငါ၏စကားကို ကြားသော် ငါ့သားသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထို့နောက် ဒက္ခသည်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ငါ့အား «အဲဒီအတိုင်းပင်—ထိုသို့ဖြစ်စေ» ဟု ပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 72

ततस्सोहं मुने तत्रागममत्यंतहर्षितः । उत्सुको लोकनिरतो गिरिशो यत्र संस्थितः

ထို့နောက် အို မုနိ၊ ငါသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့၏။ ဂိရိရှ (တောင်ရှင် သီဝ) တည်ရှိရာ သန့်ရှင်းသော လောကကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ မျှော်လင့်နေခဲ့၏။

Verse 73

गते नारद दक्षोपि सदार तनयो ह्यपि । अभवत्पूर्णकामस्तु पीयूषैरिव पूरितः

နာရဒ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဒက္ခရှလည်း မယားနှင့် သားတော်နှင့်အတူ စိတ်ကျေနပ်ပြည့်ဝလာ၏။ အမృతရည်ဖြင့် ပြည့်နှက်သကဲ့သို့ ဆန္ဒတို့လည်း ပြည့်စုံသွားသကာလ ဖြစ်၏။