सतीचरिते पितृगृहे आशीर्वाद-वचनम् तथा यौवनारम्भः — Satī at her father’s house: blessings and the onset of youth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथैकदा पितुः पार्श्वे तिष्ठंतीं तां सतीमहम् । त्वया सह मुनेद्राक्षं सारभूतां त्रिलोकके

ဗြဟ္မာက မိန့်ကြားသည်မှာ- "အို မဟာရုသီ၊ သုံးလောက၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော သတီသည် သူမ၏ဖခင်အနားတွင် ရပ်နေသည်ကို သင်နှင့်အတူ ငါမြင်ခဲ့၏။"

Verse 2

पित्रा नमस्कृतं वीक्ष्य सत्कृतं त्वां च मां सती । प्रणनाम मुदा भक्त्या लोकलीलानुसारिणी

သူမ၏ဖခင်သည် အရိုအသေပြုသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သင်နှင့်ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်သောအခါ၊ သတီသည် လောကဝတ်ထုံးစံနှင့်အညီ ဝမ်းမြောက်ကြည်ညိုစွာဖြင့် ရှိခိုးလေ၏။

Verse 3

प्रणामांते सतीं वीक्ष्य दक्षदत्तशुभासने । स्थितोहं नारद त्वं च विनतामहमागदम्

ရှိခိုးခြင်းအဆုံး၌၊ ဒက္ခပေးအပ်သော မင်္ဂလာရှိသောနေရာတွင် သတီထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အို နာရဒ၊ ငါနှင့်သင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြပြီးနောက် ငါသည် သူမထံသို့ ရိုသေစွာ ချဉ်းကပ်ခဲ့၏။

Verse 4

त्वामेव यः कामयते यन्तु कामयसे सति । तमाप्नुहि पतिं देवं सर्वज्ञं जगदीश्वरम्

အို စတီရေ၊ သင်ကို လိုလားသူ၊ သင်ကိုယ်တိုင်လည်း လိုလားသော ထိုသူကိုသာ ခင်ပွန်းအဖြစ် ရယူပါ။ ထိုသူသည် အလုံးစုံသိတော်မူသော ဒေဝ၊ ပတိ၊ လောကအရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 5

यो नान्यां जगृहे नापि गृह्णाति न ग्रहीष्यति । जायां स ते पतिर्भूयादनन्यसदृशश्शुभे

အို မင်္ဂလာရှိသူမရေ၊ အခြားမိန်းမကို မယူခဲ့၊ မယူလည်း မယူမည်မဟုတ်သော ထိုသူသည် သင်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ၊ သင်သည်လည်း ထိုသူ၏ တရားဝင် ဇနီး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 6

इत्युक्त्वा सुचिरं तां वै स्थित्वा दक्षालये पुनः । विसृष्टौ तेन संयातौ स्वस्थानं तौ च नारद

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒက္ခ၏အိမ်တော်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သူ၏လေးစားစွာ ခွင့်ပြုလွှတ်ခြင်းကို ခံယူကာ ထိုနှစ်ဦးသည် ထွက်ခွာ၍ မိမိတို့၏နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏—အို နာရဒ။

Verse 7

दक्षोभवच्च सुप्रीतः तदाकर्ण्य गतज्वरः । आददे तनयां स्वां तां मत्वा हि परमेश्वरीम्

ထိုစကားကိုကြားသော် ဒက္ခသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ စိတ်ပူပန်မှုလည်း ပျောက်ကင်းသွား၏။ မိမိသမီးကိုပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာဒေဝီ (ပရမေရှဝရီ) ဟု ယုံကြည်ကာ သင့်တော်သလို လက်ခံယူ၏။

Verse 8

इत्थं विहारै रुचिरैः कौमारैर्भक्तवत्सला । जहाववस्थां कौमारीं स्वेच्छाधृतनराकृतिः

ဤသို့ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ကလေးဘဝအပျော်အပါးများဖြင့် လှုပ်ရှားကစားလျက်၊ ဘက္တကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဒေဝီသည်—မိမိဆန္ဒဖြင့် လူ့ရုပ်ကို ခံယူထားသူ—တဖြည်းဖြည်း မိန်းကလေးအခြေအနေကို လွှတ်ချခဲ့သည်။

Verse 9

अतीव तपसांगेन सर्वांगेषु मनोहरा

ပြင်းထန်သော တပသ္ယာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော တောက်ပမှုကြောင့်၊ သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် စွဲမက်ဖွယ် လှပတောက်ပလာခဲ့သည်။

Verse 10

दक्षस्तां वीक्ष्य लोकेशः प्रोद्भिन्नांतर्वयस्थिताम् । चिंतयामास भर्गाय कथं दास्य इमां सुताम्

လူတို့အကြား အရှင်ဖြစ်သော ဒက္ရှသည်၊ ယောဝနပန်းပွင့်အတွင်း နေထိုင်ကာ အရွယ်ရောက်လာသော သူမကို မြင်၍ စဉ်းစားလေသည်—“ဤသမီးကို ဘာဂ (သီဝ) ထံ မင်္ဂလာပေးမည်ကို မည်သို့ပြုရမည်နည်း?”

Verse 11

अथ सापि स्वयं भर्गं प्राप्तुमैच्छत्तदान्वहम् । पितुर्मनोगतिं ज्ञात्वा मातुर्निकटमागमत्

ထို့နောက် သူမလည်း မိမိဆန္ဒအတိုင်း ထိုအချိန်တည်းက ဘာဂ (သီဝ) ထံ ရောက်လိုစိတ် ပြင်းပြလာသည်။ ဖခင်၏ စိတ်ထဲက ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပြီးနောက် မိခင်အနီးသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 12

पप्रच्छाज्ञां तपोहेतोश्शंकरस्य विनीतधीः । मातुश्शिवाथ वैरिण्यास्सा सखी परमेश्वरी

နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် သူမသည် တပ (austerities) ပြုရန်အတွက် သင်္ကရာ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို မေးမြန်းတောင်းခံ하였다။ မိခင် «ရှီဝါ» က ရန်သူဟု သဘောထားသော်လည်း ထို အမြင့်မြတ်သော ဒေဝီသည် သူမ၏ အနီးကပ် မိတ်ဆွေဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 13

ततस्सती महेशानं पतिं प्राप्तुं दृढव्रता । सा तमाराधयामास गृहे मातुरनुज्ञया

ထို့နောက် မဟေရှာနကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိရန် သစ္စာကတိ ခိုင်မာသော စတီသည် မိခင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် မိခင်အိမ်၌ ထိုဘုရားကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 14

आश्विने मासि नन्दायां तिथावानर्च भक्तितः । गुडौदनैस्सलवणैर्हरं नत्वा निनाय तम्

အာရှွိနလတွင် မင်္ဂလာရှိသော နန္ဒာတိထီနေ့၌ သူမသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟရ (သခင်ရှီဝ) ကို ဦးချကန်တော့၍ ဂုဒ် (ကြံသကြား) ဖြင့် ချိုသော ထမင်းနှင့် ဆားပါသော အစာတို့ကို ဆက်ကပ်ကာ ထိုဝတ်ပြုကိစ္စကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे नंदाव्रतविधानशिवस्तुति वर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိရှီဝမဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ ဒုတိယ စတီခဏ္ဍအတွင်းရှိ “နန္ဒာဝြတ ပြုလုပ်ပုံနှင့် သခင်ရှီဝအား ချီးမွမ်းသီချင်း ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၁၅ ရာ အခန်းသည် အဆုံးသတ်သည်။

Verse 16

मार्गशीर्षेऽसिताष्टम्यां सतिलैस्सयवौदनैः । पूजयित्वा हरं कीलैर्निनाय दिवसान् सती

မာရ္ဂရှီရ္ရှ (Mārgaśīrṣa) လ၏ အမှောင်ဘက် အဋ္ဌမတိথိ (Kṛṣṇāṣṭamī) တွင် စတီသည် နှမ်းနှင့် မုယောဆန်ဖြင့် ချက်သော ထမင်းတို့ကို ပူဇော်ကာ ဟရ (Hara) ကို ကိုးကွယ်하였다။ ထို့နောက် ခိုင်မာသော ဝရတ (vrata) နှင့် စည်းကမ်းတကျ ချုပ်တည်းမှုတို့ဖြင့် နေ့ရက်များကို ဘက်တော်သို့ ဆည်းကပ်၍ ဖြတ်သန်း하였다။

Verse 17

पौषे तु शुक्लसप्तम्यां कृत्वा जागरणं निशि । अपूजयच्छिवं प्रातः कृशरान्नेन सा सती

ပေါုရှလတွင် လပြည့်မတိုင်မီ အလင်းဖက် သတ္တမတိထီနေ့၌ စတီသည် ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဝဖြင့် နိုးကြားစောင့်တော်မူ၍၊ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သီဝဘုရားကို «ကရိရှရ» ဟူသော သန့်ရှင်းရိုးရိုး အာဟာရဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 18

माघे तु पौर्णमास्यां स कृत्वा जागरणं निशि । आर्द्रवस्त्रा नदीतीरेऽकरोच्छंकरपूजनम्

မာဃလတွင် လပြည့်နေ့၌ သူသည် ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဝဖြင့် နိုးကြားစောင့်တော်မူ၍၊ စိုစွတ်သော အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ကာ မြစ်ကမ်းနား၌ သင်္ကရ (သီဝဘုရား) ကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့သည်။

Verse 19

तपस्यसितभूतायां कृत्वा जागरणं निशि । विशेषतस्समानर्च शैलूषैस्सर्वयामसु

တပသျာအထူးတင်းကျပ်သော ထိုည—ဘူတ၊ ပရေတတို့ အထူးလှုပ်ရှားသည့်အခါ—ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဝဖြင့် နိုးကြားစောင့်တော်မူရမည်။ ထို့ပြင် ည၏ အချိန်ပိုင်းတိုင်း၌ တေးဂီတသမား၊ ဖျော်ဖြေသူတို့နှင့်အတူ အထူးဂရုစိုက်ကာ သီဝဘုရားကို ပူဇော်၍ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းရမည်။

Verse 20

चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां पलाशैर्दमनैश्शिवम् । अपूजयद्दिवारात्रौ संस्मरन् सा निनाय तम्

ချိုင်တြလတွင် အလင်းဖက် စတုတ္ထဒသမိတိထီနေ့၌ စတီသည် ပလာရှပန်းနှင့် ဒမနရွက်တို့ဖြင့် သီဝဘုရားကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ဘုရားကို မပြတ်မလပ် သတိရလျက်၊ နေ့ညမခွဲ ဘက္တိဖြင့် ထိုကာလကို ကုန်လွန်စေ하였다။

Verse 21

राधशुक्लतृतीयायां तिलाहारयवौदनैः । पूजयित्वा सती रुद्रं नव्यैर्मासं निनाय तम्

ရဓာလ၏ လင်းပတ်ခွဲ တတိယနေ့ (တṛtīyā) တွင် စတီသည် နှမ်းအခြေခံ အာဟာရနှင့် မုယော-ဆန်ဟင်းဖြင့် ရုဒြကို ပူဇော်ကာ သန့်စင်သစ်လွင်သော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ဖြင့် ထိုလကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

Verse 22

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां वै रात्रै संपूज्य शंकरम् । वसनैर्बृहतीपुष्पैर्निराहारा निनाय तम्

အမှန်တကယ် ဂျေဋ္ဌာလ၏ ပြည့်လမင်းညတွင် စတီသည် ရှင်ကရကို တစ်ညလုံး ပူဇော်ကာ အဝတ်အထည်များနှင့် ပန်းကြီးများကို ဆက်ကပ်၍ အစာမစားဘဲ ထိုညကို သူ့အတွက် သဒ္ဓါဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

Verse 23

आषाढस्य चतुर्दश्यां शुक्लायां कृष्णवाससा । बृहतीकुसुमैः पूजा रुद्रस्याकारि वै तया

အာဋ္ဌာဍ္ဍာလ၏ လင်းပတ်ခွဲ ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် စတီသည် အမဲရောင်အဝတ်ဝတ်ဆင်ကာ ဘೃಹတီပန်းကြီးများကို ဆက်ကပ်၍ သခင်ရုဒြကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 24

श्रावणस्य सिताष्टम्यां चतुर्दश्यां च सा शिवम् । यज्ञोपवीतैर्वासोभिः पवित्रैरप्यपूजयत्

ရှရဝဏာလ၏ လင်းပတ်ခွဲ အဋ္ဌမနေ့နှင့် ဆယ့်လေးရက်နေ့တို့တွင် စတီသည် သခင်ရှီဝကို ပူဇော်ကာ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသည့် သာသနာကြိုး) နှင့် သန့်စင်သော အဝတ်အထည်များကို ပူဇော်လက်ဆောင်အဖြစ် ဆက်ကပ်하였다။

Verse 25

भाद्रे कृष्णत्रयोदश्यां पुष्पैर्नानाविधैः फलैः । संपूज्य च चतुर्दश्यां चकार जलभो जनम्

ဘဓ္ရပဒာလ၏ မှောင်ပတ်ခွဲ ဆယ့်သုံးရက်နေ့တွင် သူသည် ပန်းမျိုးစုံနှင့် အသီးမျိုးစုံဖြင့် (ရှီဝကို) စုံလင်စွာ ပူဇော်하였다။ ထို့နောက် ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ဇလာဘဟာ သက်ရှိပေးအပ်ခြင်း၏ ရိတု (သားဆက်ပွားစေသော ကర్మ) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 26

नानाविधैः फलैः पुष्पैस्सस्यैस्तत्कालसंभवैः । चक्रे सुनियताहारा जपन्मासे शिवार्चनम्

ရာသီအလိုက် ပေါက်ဖွားလာသော အသီးအနှံ၊ ပန်းများ၊ စပါးနှံမျိုးစုံတို့ဖြင့်၊ သူမသည် အစားအသောက်ကို စည်းကမ်းတကျ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းကာ တစ်လပတ်လုံး သီဝဘုရားကို ပူဇော်၍ မန္တရဇပကို အစဉ်မပြတ် ပြုလုပ်하였다။

Verse 27

सर्वमासे सर्वदिने शिवार्चनरता सती । दृढव्रताभवद्देवी स्वेच्छाधृतनराकृतिः

လတိုင်း နေ့တိုင်း စတီသည် သီဝဘုရားကို ပူဇော်ခြင်း၌ အမြဲတမ်း မေတ္တာတရားဖြင့် မျှော်လင့်ကပ်လှမ်းနေ하였다။ ဒေဝီသည် မိမိ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းကာ မိမိဆန္ဒအတိုင်း လူ့ရုပ်ကို ခံယူထား하였다။

Verse 28

इत्थं नंदाव्रतं कृत्स्नं समाप्य सुसमाहिता । दध्यौ शिवं सती प्रेम्णा निश्चलाभूदनन्यधीः

ဤသို့ နန္ဒာဝရတကို အပြည့်အဝ ပြီးစီးစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် စတီသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစူးစိုက်ကာ မေတ္တာဖြင့် သီဝဘုရားကို သမาธိပြု하였다။ သူမ၏ စိတ်သည် မလှုပ်မယှက် တစ်ပါးတည်းသော သီဝ၌သာ တည်မြဲသွား하였다။

Verse 29

एतस्मिन्नंतरे देवा मुनयश्चाखिला मुने । विष्णुं मां च पुरस्कृत्य ययुर्द्रष्टुं सतीतपः

အို မုနိ၊ ထိုအချိန်တွင် ဒေဝတို့နှင့် ရှိသမျှ ရှင်မုနိတို့သည် ဗိဿနုနှင့် ငါကို ရှေ့တန်းတင်၍ စတီ၏ တပဿ (အာသီသ) ကို ကြည့်ရှုရန် သွားကြ하였다။

Verse 30

दृष्टागत्य सती देवैर्मूर्ता सिद्धिरिवापरा । शिवध्यानमहामग्ना सिद्धावस्थां गता तदा

နတ်တို့သည် စတီ မိခင်တော် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အခြားသော စိဒ္ဓိတစ်ပါး၏ ကိုယ်တိုင်ပုံသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ ထင်ရှားတောက်ပလေ၏။ ရှိဝကို မဟာဓျာနဖြင့် အလွန်နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ထိုအခါ စိဒ္ဓာဝസ്ഥာ—ပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 31

चक्रुः सर्वे सुरास्सत्ये मुदा सांजलयो नतिम् । मुनयश्च नतस्कंधा विष्ण्वाद्याः प्रीतमानसाः

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော ဒေဝတားအားလုံးသည် လက်အုပ်ချီ၍ စတီကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြ၏။ မုနိတို့လည်း ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချ၍ နမസ്കာရပြုကြ၏။ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့လည်း စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြ၏။

Verse 32

अथ सर्वे सुप्रसन्ना विष्ण्वाद्याश्च सुरर्षयः । प्रशशंसुस्तपस्तस्यास्सत्यास्तस्मात्सविस्मयाः

ထို့နောက် အားလုံးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြ၍ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ ဒေဝမုနိများသည် အံ့ဩလျက် စတီ၏ တပဿ (အာစေတနာ) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုတပဿသည် မှန်ကန်၍ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်၏။

Verse 33

ततः प्रणम्य तां देवीं पुनस्ते मुनयस्सुराः । जग्मुर्गिरिवरं सद्यः कैलासं शिववल्लभम्

ထို့နောက် ထိုဒေဝီကို ထပ်မံဦးချပြီး မုနိများနှင့် ဒေဝတားတို့သည် ချက်ချင်းပင် တောင်တန်းအမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသတောင်—သီဝဘုရား၏ ချစ်မြတ်နိုးရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 34

सावित्रीसहितश्चाहं सह लक्ष्म्या मुदान्वितः । वासुदेवोपि भगवाञ्जगामाथ हरांतिकम्

စាវိထရီနှင့်အတူ ငါလည်း လက္ရှ္မီနှင့်ပေါင်းကာ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းလျက် ဟရဘုရား၏ ရှေ့တော်သို့ သွားခဲ့၏။ ထို့အပြင် ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝလည်း သီဝဘုရား၏ နေရာတော်သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့၏။

Verse 35

गत्वा तत्र प्रभुं दृष्ट्वा सुप्रणम्य सुसंभ्रमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားပြီး သခင်ကို မြင်တွေ့ကာ ကြောက်ရွံ့လေးစားသည့် စိတ်ဖြင့် အလွန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးချကြ၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစည်း၍ နှလုံးသားကို နှိမ့်ချကာ မျိုးစုံသော စတုတ္ထများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 36

देवा ऊचुः । नमो भगवते तुभ्यं यत एतच्चराचरम् । पुरुषाय महेशाय परेशाय महात्मने

ဒေဝတော်တို့က ဆိုကြသည်။ “အရှင်ဘဂဝန်တော်၊ သင့်အား နမောကာရပြုပါ၏။ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် ဤလောကတစ်ခုလုံးသည် သင့်ထံမှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အမြင့်ဆုံးပုရုရှ၊ မဟေရှ၊ အလွန်အမြင့်သခင်၊ မဟာအတ္တမန်တော်အား နမောကာရပြုပါ၏။”

Verse 37

आदिबीजाय सर्वेषां चिद्रूपाय पराय च । ब्रह्मणे निर्विकाराय प्रकृतेः पुरुषस्य च

အရာအားလုံး၏ အာဒိဗီဇ (အစေ့အမြစ်) ဖြစ်တော်မူသော၊ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်ရုပ် (စိတ်သဘော) ဖြစ်တော်မူသော၊ အမြင့်ဆုံးတော်မူသော အရှင်အား နမောကာရပြုပါ၏။ ပြောင်းလဲမှုမရှိ၊ အပြောင်းအလဲကင်းသော ဘြဟ္မန်တော်အားလည်း နမောကာရပြုပါ၏—ပရကృతి (သဘာဝ) နှင့် ပုရုရှ (သိမြင်သူ) နှစ်ပါးကိုလည်း လွန်ကဲတော်မူ၏။

Verse 38

य इदं प्रतिपंच्येदं येनेदं विचकास्ति हि । यस्मादिदं यतश्चेदं यस्येदं त्वं च यत्नतः

ဤဗြဟ္မာဏ္ဍကို မျိုးစုံပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်းစေတော်မူသောသူ၊ သူ့ကြောင့်ပင် ဤလောကသည် တောက်ပထင်ရှား၏။ သူ့ထံမှ ဤအရာ ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ပင် ဆက်လက်စီးဆင်း၏။ ဤအရာသည် သူ့၏ပိုင်ဆိုင်ရာ—သင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ထိုတရားအမှန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သိမြင်လော့။

Verse 39

योस्मात्परस्माच्च परो निर्विकारी महाप्रभुः । ईक्षते यस्स्वात्मनीदं तं नताः स्म स्वयंभुवम्

အမြင့်ဆုံးထက်ပင် အမြင့်ဆုံးတော်မူသော၊ ပြောင်းလဲမှုကင်းသော မဟာအရှင်၊ မဟာအာဏာရှင်တော်—မိမိအတ္တမန်တော်အတွင်း၌ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ကြည့်မြင်တော်မူသော စွမ်းဘုရား (Svayambhū) အရှင်အား ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 40

अविद्धदृक् परः साक्षी सर्वात्मा ऽनेकरूपधृक् । आत्मभूतः परब्रह्म तपंतं शरणं गताः

သူသည် မိုးမိန်ကင်းသော မြင်သူ၊ အမြင့်ဆုံး သက်သေ၊ အရာအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တ—ပုံသဏ္ဍာန် မရေတွက်နိုင်အောင် ဆောင်ယူတော်မူ၏။ သူသည် အတ္တ၏ အနှစ်သာရ၊ ပရဘြဟ္မန် (အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် တပස් (tapas) တွင် အမြဲတမ်း တည်နေသော အရှင်ထံသို့ သူတို့သည် ခိုလှုံရာ ရှာဖွေဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 41

न यस्य देवा ऋषयः सिद्धाश्च न विदुः पदम् । कः पुनर्जंतुरपरो ज्ञातुमर्हति वेदितुम्

နတ်တို့၊ ရှင်ရသေ့တို့၊ စိဒ္ဓတို့တောင် မသိနိုင်သော သူ၏ အမှန်တရားအခြေအနေကို၊ ထို့ပြင် သာမန်သတ္တဝါအခြားတစ်ဦးက မည်သို့ သိနိုင်၊ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မည်နည်း။

Verse 42

दिदृक्षवो यस्य पदं मुक्तसंगास्सुसाधवः । चरितं सुगतिर्नस्त्वं सलोकव्रतमव्रणम्

လောကဆက်နွယ်မှုကင်းစင်သော သုသဓဝတို့သည် သူ၏ အမြင့်မြတ်သော အဘိုဒ်ကို မြင်လိုကြ၏။ ငါတို့အတွက်မူ သူ၏ သန့်ရှင်းသော အကျင့်အကြံသည်ပင် ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်၍၊ အပြစ်အနာမရှိသော ဝရတဖြစ်ကာ ဆာလိုက്യ—သူ၏ လောကနှင့် အတူနေခြင်းသို့ ဦးတည်စေ၏။

Verse 43

त्वज्जन्मादिविकारा नो विद्यंते केपि दुःखदा । तथापि मायया त्वं हि गृह्णासि कृपया च तान्

သင်၌ မွေးဖွားခြင်းစသည်တို့ကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ မရှိပါ—ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။ သို့သော် သင်၏ မာယာအားဖြင့် သင်သည် ထိုအခြေအနေများကို ယူဆောင်ကာ၊ ကရုဏာကြောင့် ထိုတို့ကို လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 44

तस्मै नमः परेशाय तुभ्यमाश्चर्यकर्मणे । नमो गिरां विदूराय ब्रह्मणे परमात्मने

အံ့ဩဖွယ် ကర్మတော်ရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော် သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ စကားနှင့် အသံတို့ မရောက်နိုင်သော ပရမအတ္တမန် ဘြဟ္မန်တော်အားလည်း နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 45

अरूपायोरुरूपाय परायानंतशक्तये । त्रिलोकपतये सर्वसाक्षिणे सर्वगाय च

ရုပ်မဲ့သော်လည်း အနန္တပုံစံများဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်; အနန္တသက္တိရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်အား နမောတော်; လောကသုံးပါး၏ အရှင်အား နမောတော်; အရာအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်သော သိမြင်တော်မူမှုနှင့် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်။

Verse 46

नम आत्मप्रदीपाय निर्वाणसुखसंपदे । ज्ञानात्मने नमस्तेऽस्तु व्यापकायेश्वराय च

အတ္တမီးအလင်းတိုင်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ နိဗ္ဗာနသုခ၏ ဓနသိုက်တော်မူသောအရှင်အား နမော။ ဉာဏ်အတ္တဖြစ်တော်မူသောအရှင်အား နမောဖြစ်စေ၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုးသော ဣရှ္ဝရအရှင်အားလည်း နမော။

Verse 47

नैष्कर्म्येण सुलभ्याय कैवल्यपतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

ကမ္မမဲ့သန့်ရှင်းမှု (နೈෂ္ကರ್ಮ្យ) ဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရောက်နိုင်တော်မူသောအရှင်၊ ကైవလျာ (အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အရှင်အား နမော။ အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ၊ ပရေရှ အရှင်အား နမောဖြစ်စေ၊ အလုံးစုံကို အမြဲပေးသနားတော်မူသောအရှင်အားလည်း နမော။

Verse 48

क्षेत्रज्ञायात्मरूपाय सर्वप्रत्ययहेतवे

ကွင်း၏သိသူ (အတွင်းသက်သေ) ဖြစ်တော်မူ၍၊ အတ္တမူလသဘာဝတော်မူကာ၊ သိမြင်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်သေချာမှု အားလုံး၏ အကြောင်းရင်းတော်မူသော သခင်ရှီဝအား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 49

सर्वाध्यक्षाय महते मूलप्रकृतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

အရာအားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင် မဟာသခင်တော်နှင့် မူလပရကృతိအား နမස්ကာရပါ၏။ အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ၊ အထွတ်အထိပ် အရှင်၊ ကောင်းချီးနှင့် အထောက်အပံ့ အားလုံးကို အစဉ်ပေးတော်မူသော သင့်အားလည်း နမောနမတ်ပါ၏။

Verse 50

त्रिनेत्रायेषुवक्त्राय सदाभासाय ते नमः । सर्वेन्द्रियगुणद्रष्ट्रे निष्कारण नमोस्तु ते

မျက်စိသုံးလုံးရှင်၊ မျက်နှာသည် မြားကဲ့သို့ ထက်မြက်၍ အစဉ်တောက်ပတော်မူသော သင့်အား နမောနမတ်ပါ၏။ အာရုံအင်္ဂါအားလုံး၏ ဂုဏ်နှင့် လှုပ်ရှားမှုတို့ကို သက်သေခံမြင်တော်မူသော၊ အကြောင်းမဲ့ (ကိုယ်တိုင်တည်ရှိ) သခင်အား နမောနမတ်ပါ၏။

Verse 51

त्रिलोककारणायाथापवर्गाय नमोनमः । अपवर्गप्रदायाशु शरणागततारिणे

သုံးလောက၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူ၍ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ သဘောတရားဖြစ်တော်မူသော သီဝအား နမောနမः။ မောက္ခကို လျင်မြန်စွာ ပေးတော်မူ၍ ကိုးကွယ်ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကူးမြောက်စေတော်မူသောအရှင်အား နမော။

Verse 52

सर्वाम्नायागमानां चोदधये परमेष्ठिने । परायणाय भक्तानां गुणानां च नमोस्तु ते

အို အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်၊ အာမနာယနှင့် အာဂမ အစဉ်အလာအားလုံး၏ သမုဒ္ဒရာတော်ဖြစ်တော်မူသော သင်အား နမော။ ဘက္တားတို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာဖြစ်၍ သာသနာဂုဏ်အလုံးစုံ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော သင်အား နမောပါစေ။

Verse 53

नमो गुणारणिच्छन्न चिदूष्माय महेश्वर । मूढदुष्प्राप्तरूपाय ज्ञानिहृद्वासिने सदा

ဂုဏသုံးပါး၏ မီးထိုးတံများကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားသော တောက်လောင်သည့် စိတ်ဓာတ်အလင်းတော်ရှိ မဟာဒေဝ မဟေရှဝရအား နမස්ကာရပါ၏။ မောဟသူတို့ မရောက်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော အမှန်ရূপတော်ရှိပြီး၊ ဉာဏ်ရှိသူတို့၏ နှလုံးသား၌ အမြဲတည်နေတော်မူ၏။

Verse 54

पशुपाशविमोक्षाय भक्तसन्मुक्तिदाय च । स्वप्रकाशाय नित्यायाऽव्ययायाजस्रसंविदे

ပသု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်စေတော်မူသော သခင်၊ ဘက္တတို့အား အမှန်တကယ် မုက္ခတိကို ပေးတော်မူသော သခင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော၊ နిత్య၊ မပျက်မယွင်း၊ မရပ်မနားသော သတိဉာဏ်တော်တည်း။

Verse 55

प्रत्यग्द्रष्ट्रैऽविकाराय परमैश्वर्य धारिणे । यं भजन्ति चतुर्वर्गे कामयंतीष्टसद्गतिम् । सोऽभूदकरुणस्त्वं नः प्रसन्नो भव ते नमः

အတွင်း၌ ကြည့်မြင်သက်သေတော်၊ မပြောင်းလဲသောတော်၊ အမြင့်ဆုံး အိုင်ශ්ဝရယကို ဆောင်ထားသောတော်—သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ လူ့ရည်မှန်းချက်လေးပါးကို လိုလားသူတို့သည် မိမိလိုရာ မြတ်သောဂတိကို ဆန္ဒပြု၍ သင့်ကို ဘုဇာကြ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သင်သည် ကရုဏာမဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရ၏; ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သနားတော်မူပါ—သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 56

एकांतिनः कंचनार्थं भक्ता वांछंति यस्य न । केवलं चरितं ते ते गायंति परमंगलम्

စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆည်းကပ်သော ဘက္တားတို့သည် ရွှေ သို့မဟုတ် လောကီအကျိုးအမြတ်ကို မလိုလားကြ။ သူတို့သည် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော သူ၏ လီလာနှင့် လုပ်ရပ်များကိုသာ သီဆိုကြသည်။

Verse 57

अक्षरं परमं ब्रह्मतमव्यक्ताकृतिं विभुम् । अध्यात्मयोगगम्यं त्वां परिपूर्णं स्तुमो वयम्

အကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို ချီးမွမ်းပါ၏—မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ၊ အမြင့်ဆုံး ပရမဗြဟ္မ၊ မမြင်ရသော ရုပ်သဘောရှိသော်လည်း အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သော အရှင်၊ အတွင်းသိမြင်ယောဂဖြင့်သာ ရောက်နိုင်ပြီး အပြည့်စုံတော်မူသော သင့်ကို။

Verse 58

अतींद्रियमनाधारं सर्वाधारमहेतुकम् । अनंतमाद्यं सूक्ष्मं त्वां प्रणमामोऽखिलेश्वरम्

အခီလေရှ္ဝရ (အလုံးစုံ၏ အရှင်) အို—အာရုံခံအင်္ဂါတို့ မရောက်နိုင်သော၊ အထောက်အထားမရှိသော်လည်း အားလုံး၏ အထောက်အထားဖြစ်သော၊ အကြောင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်တည်ရှိသော; အနန္တ၊ အာဒိ၊ အလွန်သိမ်မွေ့တော်မူသော သင့်ထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 59

हर्यादयोऽखिला देवास्तथा लोकाश्चराचराः । नामरूपविभेदेन फल्ग्व्या च कलया कृताः

ဟရီ (ဗိဿဏု) နှင့် အခြား ဒေဝတားအားလုံး၊ ထို့အတူ လောကအားလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ—တို့သည် နာမနှင့် ရုပ်၏ ခွဲခြားမှုသာဖြစ်၍၊ သူ၏ အင်အား၏ အလွန်သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့်သာ ဖန်ဆင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 60

यथार्चिषोग्नेस्सवितुर्यांति निर्यांति वासकृत् । गभस्तयस्तथायं वै प्रवाहो गौण उच्यते

မီးလျှံများနှင့် နေရောင်ခြည်များသည် လေ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထွက်သွားပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုနည်းတူ ‘စီးဆင်းမှု’ (ပရဝါဟ) ဟူသည်ကို အဓိပ္ပါယ်အလွှာတစ်ရပ်အဖြစ်သာ ဆိုကြသည်။ အမှန်တကယ်မှာ အမြင့်ဆုံး အရှင် ရှီဝသည် မလှုပ်မယွင်းတည်နေပြီး၊ ပေါ်ပေါက်သည့် အရိပ်အယောင်များသည် သူ၏ သက္တိ (အင်အား) အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 61

न त्वं देवो ऽसुरो मर्त्यो न तिर्यङ् न द्विजः प्रभो । न स्त्री न षंढो न पुमान्सदसन्न च किंचन

အို အရှင်၊ သင်သည် နတ်မဟုတ်၊ အသူရမဟုတ်၊ လူမဟုတ်၊ တိရစ္ဆာန်မဟုတ်၊ ဒွိဇမဟုတ်ပါ။ မိန်းမမဟုတ်၊ ခွဲလိင်မဟုတ်၊ ယောက်ျားမဟုတ်၊ ရှိခြင်းမဟုတ်၊ မရှိခြင်းမဟုတ်—မည်သည့် “အရာ” မဆို မဟုတ်ပါ။

Verse 62

निषेधशेषस्सर्वं त्वं विश्वकृद्विश्व पालकः । विश्वलयकृद्विश्वात्मा प्रणतास्स्मस्तमीश्वरम्

အရာအားလုံးကို ပယ်ဖျက်သော်လည်း ကျန်ရစ်နေသော အလုံးစုံသည် သင်တစ်ပါးတည်း—ကန့်သတ်ဖော်ပြချက်အားလုံးကို ကျော်လွန်သူ။ သင်သည် ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းသူ၊ ကမ္ဘာကို ကာကွယ်သူ၊ ကမ္ဘာကို လျော်ကွယ်စေသူ၊ ကမ္ဘာအတွင်းရှိ အတ္တမူလသူ။ အို အရှင်၊ အမြင့်ဆုံး ဣရှ္ဝရအား ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 63

योगरंधितकर्माणो यं प्रपश्यन्ति योगिनः । योगसंभाविते चित्ते योगेशं त्वां नता वयम्

ယောဂ၏ အရှင် ယောဂေရှ္ဝရသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ယောဂဖြင့် ကမ္မလုပ်ဆောင်မှုကို ထိန်းချုပ်ထားသော ယောဂီတို့သည် ယောဂသမాధိကြောင့် သန့်စင်တည်ငြိမ်သော စိတ်အတွင်း၌ သင်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 64

नमोस्तु तेऽसह्यवेग शक्तित्रय त्रयीमय । नमः प्रसन्नपालाय नमस्ते भूरिशक्तये

မခံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ရှိသူ၊ အင်အားသုံးပါးကို ကိုယ်စားပြုသူ၊ ဝေဒသုံးပါး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သူအား နမောတင်ပါ၏။ ကြင်နာသနား၍ ကာကွယ်သူအား နမောတင်ပါ၏။ အင်အားအလွန်အကျွံ မကန့်သတ်နိုင်သော အရှင်အား နမောတင်ပါ၏။

Verse 65

कदिंद्रियाणां दुर्गेशानवाप्य परवर्त्मने । भक्तोद्धाररतायाथ नमस्ते गूढवर्चसे

အာရုံခံအင်္ဂါတို့ဖြင့် မရောက်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသူ၊ ကာကွယ်ကွင်းခိုင်ခံ့ရာအားလုံး၏ အရှင်၊ အခြားလမ်းဖြင့် မရနိုင်သူအား နမောတင်ပါ၏။ သို့ရာတွင် ဘက္တတို့ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူဖြစ်သဖြင့်၊ လျှို့ဝှက်နက်နဲ၍ မတိုင်းတာနိုင်သော တောက်ပမှုရှိသူအား ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 66

यच्छक्त्याहं धियात्मानं हंत वेद न मूढधी । तं दुरत्ययमाहात्म्यं त्वां नतः स्मो महाप्रभुम्

ငါတတ်နိုင်သမျှ အင်အားဖြင့်၊ ငါ၏ ဉာဏ်ဖြင့် အတ္တမကို သိနိုင်ရန် ကြိုးစား၏; ငါသည် မိုက်မဲသော ဉာဏ်မဟုတ်။ သို့သော် သင်၏ မဟာဂုဏ်တော်သည် မကျော်လွန်နိုင်သကဲ့သို့ မတိုင်းတာနိုင်လောက်အောင် နက်နဲ၏။ ထို့ကြောင့် အို မဟာပရဘု၊ သင့်အား ငါတို့ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏။

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महादेवं सर्वे विष्ण्वादिकास्सुराः । तूष्णीमासन्प्रभोरग्रे सद्भक्तिनतकंधराः

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ဤသို့ မဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ဗိဿဏုတို့ကို ဦးဆောင်သော နတ်အားလုံးသည် သခင်၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်နေကြ၍ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် လည်ပင်းကို ငုံ့ချထားကြ၏။