प्रस्थान-विरह-विलापः (Departure and Lament in Separation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सा ब्राह्मणी देव्यै शिक्षयित्वा व्रतञ्च तत् । प्रोवाच मेनामामन्त्र्य यात्रामस्याश्च कारय

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏ မိန်းမသည် မယ်တော်အား ထိုဝရတကို သင်ကြားပေးပြီး မေနာကို ခေါ်၍ ပြောဆိုလေ၏။ ထို့ပြင် ခွင့်တောင်းပြီးနောက် မယ်တော်၏ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် ခရီးစဉ်ကို စီစဉ်ပေးလေ၏။

Verse 2

तथास्त्विति च सम्प्रोच्य प्रेमवश्या बभूव सा । धृतिन्धृत्वाहूय कालीं विश्लेषविरहा कुला

“ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြောကာ သူမသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အာဏာအောက်တွင် လုံးဝ လွှမ်းမိုးခံရ၏။ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ ကာလီကို ခေါ်ယူကာ၊ မျိုးရိုးမြင့်မြတ်သူဖြစ်သဖြင့် ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝေဒနာကြောင့် ပူပန်နာကျင်လေ၏။

Verse 3

समाप्तोऽयं तृतीयः पार्वतीखण्डः

ဤသို့ဖြင့် ရုဒြသံဟိတာအတွင်းရှိ တတိယပိုင်းဖြစ်သော «ပါရဝတီခဏ္ဍ» သည် သန့်ရှင်းသောဇာတ်နိဒါန်းကို အဆုံးသတ်ကာ ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 4

शैलप्रिया शिवा चापि मूर्च्छामाप शुचार्दिता । मूर्च्छाम्प्रापुर्देवपत्न्यः पार्वत्या रोदनेन च

ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် ရှိုင်လပရိယာ (ပါရဝတီ) သုခမင်္ဂလာရှင်မသည် မူးလဲသွား၏။ ထို့ပြင် ပါရဝတီ၏ ငိုကြွေးသံကြောင့် နတ်တို့၏ ဇနီးများလည်း မူးလဲကာ လဲကျကုန်၏။

Verse 5

सर्वाश्च रुरुदुर्नार्य्यस्सर्वमासीदचेतनम् । स्वयं रुरोद योगीशो गच्छन्कोन्य परः प्रभुः

မိန်းမတို့အားလုံး ငိုကြွေးကြပြီး အရာအားလုံးသည် သတိမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ယောဂီတို့၏ အရှင်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်ခွာသွားစဉ် ငိုတော်မူ၏—သူကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော် အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 6

एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रमाजगाम हिमालयः । ससर्वतनयस्तत्र सचिवैश्च द्विजैः परैः

ထိုအချိန်တွင် ဟိမာလယသည် အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ သူသည် သားတော်အားလုံးနှင့်အတူ၊ မင်းတိုင်ပင်များနှင့် ထူးချွန်သော ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရသေ့များလည်း ပါဝင်လာကြ၏။

Verse 7

स्वयं रुरोद मोहेन वत्सां कृत्वा स्ववक्षसि । क्व यासीत्येवमुच्चार्य शून्यं कृत्वा मुहुर्मुहुः

မောဟကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ငိုယိုလာကာ နွားကလေးကို မိမိရင်ခွင်တွင် ဖက်ကပ်ထားသည်။ “ဘယ်ကိုသွားသလဲ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ်ကာ နေရာကို အကြိမ်ကြိမ် အလွတ်အပျက်ဖြစ်စေသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းခြင်းသာ ကျန်ရစ်စေ하였다။

Verse 8

ततः पुरोहितो विप्रैरध्यात्मविद्यया सुखम् । सर्वान्प्रबोधयामास कृपया ज्ञानवत्तरः

ထို့နောက် အတွင်းရေးအတ္တဗိဇ္ဇာကို သိမြင်ပညာပြည့်ဝသော ပုရောဟိတ်သည် ကရုဏာဖြင့် ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှိများနှင့်အတူ လူအားလုံးကို နူးညံ့စွာ သတိပေးနှိုးဆော်ကာ သက်သာချမ်းမြေ့မှုနှင့် ရှင်းလင်းမှုကို ပေး하였다။

Verse 9

ननाम पार्वती भक्त्या मातरम्पितरं गुरुम् । महामाया भवाचाराद्रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुहुः

ပါရဝတီသည် ဘက္တိဖြင့် မိခင်၊ ဖခင်နှင့် ဂုရုအကြီးအကဲများကို ဦးညွှတ်နမတ်ပြု하였다။ ထို့နောက် လောကီအလေ့အထနှင့် ချိတ်ဆက်မှုကြောင့် မဟာမာယာသည် အသံကျယ်စွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေး하였다။

Verse 10

पार्वत्या रोदनेनैव रुरुदुस्सर्वयोषितः । नितरां जननी मेना यामयो भ्रातरस्तथा

ပါရဝတီ ငိုကြွေးသဖြင့် မိန်းမအားလုံးလည်း ငိုကြွေးလာကြသည်။ မိခင် မေနာသည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းကာ၊ ထို့အတူ အမွှာမွေးညီအစ်ကိုများ ယာမယာတို့လည်း ငိုကြွေး하였다။

Verse 11

पुनः पुनः शिवामाता यामयोऽन्याश्च योषितः । भ्रातरो जनकः प्रेम्णा रुरुदुर्बद्धसौहृदाः

ရှီဝါ၏ မိခင်နှင့် အဖော်မိန်းမများ၊ အခြားမိန်းမများလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးကြ၏။ အစ်ကိုများနှင့် ဖခင်လည်း ချစ်ခင်သံယောဇဉ်နက်ရှိုင်းစွာ ချည်နှောင်ထားသဖြင့် ချစ်ခြင်းကြောင့် ငိုကြွေးဟစ်အော်ကြ၏။

Verse 12

तदा विप्राः समागत्य बोधयामासुरादरात् । लग्नन्निवेदयामासुर्यात्रायास्सुखदम्परम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများ စုဝေးလာ၍ လေးစားစွာဖြင့် သတိပေးနှိုးဆော်ကြသည်။ ထို့ပြင် ခရီးထွက်ရန် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ ပျော်ရွှင်မှု ပေးသော အချိန်ကောင်းရောက်ပြီဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 13

ततो हिमालयो मेनां धृत्वा धैर्य्यम्विवेकतः । शिबिकामानयामास शिवारोहणहेतवे

ထို့နောက် ဟိမာလယသည် မေနာကို သည်းခံတည်ငြိမ်မှုနှင့် ဉာဏ်ခွဲခြားမှုဖြင့် ထိန်းညှိပေးကာ၊ သီဝါ (ပါရဝတီ) မင်္ဂလာယာဉ်တက်စီးရန်အတွက် ပလန်ကင်ကို ယူဆောင်လာစေ하였다။

Verse 14

शिवामारोहयामासुस्तत्र विप्राङ्गनाश्च ताम् । आशिषम्प्रददुस्सर्वाः पिता माता द्विजास्तथा

အဲဒီနေရာတွင် ဗြာဟ္မဏမိန်းမများက သီဝါ (ပါရဝတီ) ကို မင်္ဂလာယာဉ်ပေါ် တက်စီးစေကြသည်။ ထို့နောက် အဖေ၊ အမေ နှင့် ဗြာဟ္မဏများအပါအဝင် အားလုံးက ကောင်းချီးပေးကြသည်။

Verse 15

महाराज्ञ्युपचारांश्च ददौ मेना गिरिस्तथा । नानाद्रव्यसमूहं च परेषान्दुर्लभं शुभम्

မေနာနှင့် ဟိမာလယ (ဂိရီ) တို့သည် မဟာမိဖုရားတစ်ပါးအတွက် သင့်တော်သော အမှုအရာနှင့် ဂုဏ်ပြုအခမ်းအနားများကို အပြည့်အဝ ပေးအပ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားသူများအတွက် ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်သော မင်္ဂလာရှိသည့် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းမျိုးစုံကိုလည်း ဆက်ကပ်ကြသည်။

Verse 16

शिवा नत्वा गुरून्सर्वाञ् जनकं जननीन्तथा । द्विजान्पुरोहितं यामीस्त्रीस्तथान्या ययौ मुने

အို မုနိ၊ သီဝါ (ပါဝတီ) သည် အကြီးအကဲများနှင့် ဆရာများအားလုံးကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ မိဘနှစ်ပါးကိုလည်း ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများ၊ မိသားစု ပုရောဟိတ်နှင့် အိမ်ထောင်တွင်း အလေးအနက်ထားရသော အမျိုးသမီးကြီးများကို နမസ്കာရပြုကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 17

हिमाचलोऽपि ससुतोऽगच्छत्स्नेहवशी बुधः । प्राप्तस्तत्र प्रभुर्यत्र सामरः प्रीतिमावहन्

ပညာရှိ ဟိမာချလ (ဟိမလယ) သည်လည်း မေတ္တာချစ်ခင်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားကာ သမီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ အမရတို့နှင့်အတူ ရှိနေ၍ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကရုဏာသဒ္ဓါကို ပေးသနားတော်မူသော သခင်ရှိရာ အဲဒီနေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 18

प्रीत्याभिरेभिरे सर्वे महोत्सवपुर स्सरम् । प्रभुम्प्रणेमुस्ते भक्त्या प्रशंसन्तोऽविशन्पुरीम्

ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူတို့အားလုံးသည် မဟာပွဲတော်၏ အထွတ်အထိပ်မြို့သို့ ဦးတည်သွားကြ၏။ ဘက်တိဖြင့် သခင်ကို ဦးချကာ ချီးမွမ်းလျက် မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 19

जातिस्मरां स्मारयामि नित्यं स्मरसि चेद्वद । लीलया त्वाञ्च देवेशि सदा प्राणप्रिया मम

သင်၏အတိတ်ဘဝများကို ငါအမြဲသတိပေး၏။ သင်မှတ်မိလျှင် ပြောပါ။ အို ဒေဝေရှီ၊ ကစားသလိုပင် ငါသည် သင့်ကို အမြဲသတိရ၏—သင်သည် ငါ့အသက်ရှူ၏ အချစ်တော်ဖြစ်၏။

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य स्वनाथस्याथ पार्वती । शङ्करस्य प्रिया नित्यं सस्मितोवाच सा सती

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—မဟေရှ၏ စကားကို၊ မိမိ၏ အရှင်တော်အမှန်ကို ကြားပြီးနောက်၊ ရှင်ကရ၏ အချစ်တော်ဖြစ်သော ပါဝတီ၊ မင်္ဂလာဒေဝီ စတီသည် ပျော့ပျောင်းစွာ ပြုံး၍ ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 21

पार्वत्युवाच । सर्वं स्मरामि प्राणेश मौनी भूतो भवेति च । प्रस्तावोचितमद्याशु कार्यं कुरु नमोऽस्तु ते

ပါဝတီက ပြောသည်—“အို ငါ့အသက်၏ အရှင်၊ အရာအားလုံးကို ငါမှတ်မိ၏—သင် မောနဖြစ်သွားခြင်းနှင့် ‘ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ’ ဟု ဆိုခဲ့ခြင်းကိုပါ။ ယခု အချိန်နှင့် ကိုက်ညီသည့် အရာကို မနှောင့်နှေးဘဲ လုပ်ဆောင်ပါ။ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रियावाक्यं सुधाधाराशतोपमम् । मुमुदेऽतीव विश्वेशो लौकिकाचारतत्परः

ဗြဟ္မာက ပြော၏— နက်တာရေစီးရာပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ချစ်ခင်ဖွယ်စကားကို ကြားသော်၊ လောကဓမ္မအကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အမြဲတမ်း အလေးထားသော ဗိශ්ဝေရှ (သီဝ) သခင်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 23

शिवः सम्भृतसम्भारो नानावस्तुमनोहरम् । भोजयामास देवश्च नारायणपुरोगमान्

သခင် သီဝသည် အစီအစဉ်နှင့် ပစ္စည်းကိရိယာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စိတ်ချမ်းသာဖွယ် အစားအစာမျိုးစုံကို ဆောင်ရွက်ကာ နာရာယဏ (ဗိဿဏု) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့ကို ကျွေးမွေးလေ၏။

Verse 24

तथान्यान्निखिलान्प्रीत्या स्वविवाहसमागतान् । भोजयामास सुरसमन्नम्बहुविधम्प्रभुः

ထိုနည်းတူပင် သခင်ရှီဝါသည် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် မိမိ၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ စုဝေးလာသော ဧည့်သည်အပေါင်းတို့ကို အရသာမြိန်၍ အကောင်းဆုံးသော အစားအစာမျိုးစုံဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးတော်မူ၏။

Verse 25

ततो भुक्त्वा च ते देवा नानारत्न विभूषिताः । सस्त्रीकास्सगणास्सर्वे प्रणेमुश्चंद्रशेखरम्

ထို့နောက် ရတနာအလှဆင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဒေဝတော်များသည် စားသောက်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် အဖွဲ့အစည်းအပေါင်းတို့နှင့်တကွ အားလုံးပေါင်း၍ ချန္ဒြသေခရ (လမင်းကို ဆောင်သော သခင်ရှီဝါ) ထံသို့ ရိုသေစွာ ဦးချတော်မူကြ၏။

Verse 26

संस्तुत्य वाग्भिरिष्टाभिः परिक्रम्य मुदान्विताः । प्रशंसन्तो विवाहञ्च स्वधामानि ययुस्ततः

သူတို့သည် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နှင့် သင့်လျော်သော စကားများဖြင့် (သီဝါ–ပါဝတီ) ကို ချီးမွမ်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပတ်လည်လှည့်ဝန်း၍ မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း ချီးကျူးသံထွက်ကာ ထို့နောက် မိမိတို့၏ နေရာဌာနများသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 27

नारायणं मुने मां च प्रणनाम शिवस्स्वयम् । लौकिकाचारमाश्रित्य यथा विष्णुश्च कश्यपम्

အို မုနိ၊ လောကဓလေ့အကျင့်ကို လိုက်နာ၍ ရှိဝတော်မူသော သီဝသည် နာရာယဏနှင့် ကျွန်ုပ်ကိုပါ ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ပြု၍ ဦးညွှတ်တော်မူ၏—ဗိဿနုသည်လည်း ကശ്യပအား ဦးညွှတ်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 28

मयाश्लिष्याशिषन्दत्त्वा शिवस्य पुनरग्रतः । मत्वा वै तं परं ब्रह्म चक्रे च स्तुतिरुत्तमा

သူမသည် ဖက်လှုပ်၍ အာသီသပေးပြီးနောက် ထပ်မံ၍ သီဝ၏ ရှေ့တော်သို့ လာရောက်၏။ ထိုသူကို အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန်၊ ချည်နှောင်မှုအားလုံးအပေါ်က ပတိ (အရှင်) ဟု သိမြင်ကာ အလွန်မြတ်သော စတုတိကို ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 29

तमामन्त्र्य मया विष्णुस्साञ्जलिश्शिवयोर्मुदा । प्रशंसंस्तद्विवाहञ्च जगाम स्वालयम्परम्

ဤသို့ ငါက လေးစားစွာ ခွင့်ပြု၍ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက်၊ ဗိဿဏုသည် ရွှင်လန်းစွာ လက်အုပ်ချီကာ သီဝနှင့် ပါဝတီရှေ့၌ ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်း၍ သူတို့၏ သာသနာတော်မြတ် မင်္ဂလာမင်္ဂလာလက်ထပ်ပွဲကို ချီးကျူးကာ မိမိ၏ အမြင့်မြတ် နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 30

शिवोऽपि स्वगिरौ तस्थौ पार्वत्या विहरन्मुदा । सर्वे गणास्सुखं प्रापुरतीव स्वभजञ्छिवौ

သီဝသည်လည်း မိမိ၏ တောင်တော်ပေါ်၌ တည်နေ၍ ပါဝတီနှင့်အတူ ရွှင်လန်းစွာ ကစားပျော်ရွှင်လျက်ရှိ하였다။ ဂဏာတို့အားလုံးသည် သီဝနှင့် ပါဝတီ အရှင်နှစ်ပါးကို သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်ပူဇော်ကာ အလွန်ကြီးမားသော ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိကြ하였다။

Verse 31

इत्येवङ्क थितस्तात शिवोद्वाहस्सुमंगलः । शोकघ्नो हर्षजनक आयुष्यो धनवर्द्धनः

«ဤသို့ပင် ချစ်သားရေ၊ သီဝအရှင်၏ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော မင်္ဂလာလက်ထပ်ပွဲကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်သိမ်း၍ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြစ်စေကာ အသက်ရှည်စေပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တိုးပွားစေသည်။»

Verse 32

य इमं शृणुयान्नित्यं शुचिस्तद्गतमानसः । श्रावयेद्वाथ नियमाच्छिवलोकमवाप्नुयात्

သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကို ဤသဒ္ဓမ္မ၌ တည်စေကာ နေ့စဉ် နားထောင်သူသည်—သို့မဟုတ် စည်းကမ်းတကျ အခြားသူအား ရွတ်ဖတ်စေသူသည်—အမှန်တကယ် သီဝလောကကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 33

इदमाख्यानमाख्यातमद्भुतं मंगलायनम् । सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम्

ဤအံ့ဩဖွယ် သဒ္ဓာကထာကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ၊ မင်္ဂလာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အတားအဆီးအားလုံးကို သက်သာစေ၍ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 34

यशस्यं स्वर्ग्यमायुष्यं पुत्रपौत्रकरम्परम् । सर्वकामप्रदं चेह भुक्तिदं मुक्तिदं सदा

ဤသဒ္ဓါတရားသည် ဂုဏ်သတင်းကိုပေး၍ ကောင်းကင်သုခကိုရစေကာ အသက်ရှည်စေသည်။ သားမြေးဆက်စဉ်ကောင်းမွန်စေပြီး ဤလောက၌ပင် ဆန္ဒအားလုံးကိုဖြည့်ဆည်းကာ လောကီသုခနှင့် မောက္ခကို အမြဲပေးတော်မူသည်။

Verse 35

अपमृत्युप्रशमनं महाशान्तिकरं शुभम् । सर्वदुस्स्वप्नप्रशमनं बुद्धिप्रज्ञादिसाधनम्

ဤပဋိပက္ခသည် အချိန်မတိုင်မီသေဆုံးခြင်းကို သက်သာစေ၍ မဟာငြိမ်းချမ်းမှုကိုပေးကာ မင်္ဂလာဖြစ်သည်။ မကောင်းသောအိပ်မက်အားလုံးကိုဖယ်ရှားပြီး ဉာဏ်၊ ပညာနှင့် အခြားကောင်းမြတ်သတ္တိများရရှိရန် အထောက်အကူဖြစ်သည်။

Verse 36

शिवोत्सवेषु सर्वेषु पठितव्यम्प्रयत्नतः । शुभेप्सुभिर्जनैः प्रीत्या शिवसन्तोषकारणम्

ရှီဝ၏ပွဲတော်အားလုံးတွင် ဤစာကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဖတ်ရွတ်ရမည်။ မင်္ဂလာကိုလိုလားသူတို့သည် ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် ဖတ်ရွတ်ကြရမည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသည်သည် သခင်ရှီဝ၏ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

Verse 37

पठेत्प्रतिष्ठाकाले तु देवादीनां विशेषतः । शिवस्य सर्वकार्यस्य प्रारम्भे च सुप्रीतितः

ဒေဝတော်တို့နှင့် အလားတူတို့၏ ပရတိဋ္ဌာ (သန့်ရှင်းစွာ တည်မြဲအပ်နှံခြင်း) အခါတွင် အထူးသဖြင့် ဤကို ရွတ်ဖတ်သင့်၏။ ထို့အပြင် သီဝဘုရားနှင့် ဆက်နွယ်သော လုပ်ငန်းတိုင်း၏ အစတွင်လည်း ရွတ်ဖတ်လျှင် သီဝဘုရား အလွန်ပင် ပျော်မြူးနှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 38

शृणुयाद्वा शुचिर्भूत्वा चरितं शिवयोश्शिवम् । सिध्यन्ति सर्वकार्याणि सत्यं सत्यं न संशयः

သန့်ရှင်းစွာ ဖြစ်ပြီးနောက် သီဝနှင့် ပါဝတီတို့၏ မင်္ဂလာရှိသော သာသနာတော်ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်သင့်၏။ ထိုကြောင့် လုပ်ငန်းအားလုံး ပြီးမြောက်အောင်မြင်၏—အမှန်တကယ် အမှန်ပင်၊ သံသယမရှိ။

Verse 55

इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसंवादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवकैलासगमनवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီဝမဟာပုရာဏ၌၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ တတိယ ပာဝတီခဏ္ဍ၌ «သီဝ၏ ကိုင်လာသသို့ သွားရာ ခရီးဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်းအမည်ဖြင့် အခန်း ၅၅ ပြီးဆုံး၏။