Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 35
दुर्गोपवीत-रचना तथा शिवामलङ्कारोत्सवः | The Making of the Durgopavīta and Pārvatī’s Auspicious Adornment Festival
एभिस्समेतो जगदेकबन्धुर्ययौ तदानीं परमेशवर्चसा । सुसेव्यमानस्सकलैस्सुरेश्वरैर्विकीर्यमाणः कुसुमैश्च हर्षितैः
ebhissameto jagadekabandhuryayau tadānīṃ parameśavarcasā | susevyamānassakalaissureśvarairvikīryamāṇaḥ kusumaiśca harṣitaiḥ
သူတို့နှင့်အတူ လောကတစ်လောက၏ မိတ်ဆွေတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော အရှင်သည် ထိုအခါ ပရမေဣශ්ဝရ၏ တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပလျက် ထွက်ခွာတော်မူ၏။ ဒေဝတော်မင်းများအားလုံးက လေးစားစွာ စောင့်ရှောက်ကာ ပန်းများကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပက်ဖြန့်ကြ၏။
Sūta Gosvāmi (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pati
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
Offering: pushpa
FAQs
The verse presents Śiva as jagad-eka-bandhu—Pati who compassionately relates to all beings—showing that divine radiance (parameśa-varcas) draws even the devas into humble service; it highlights grace and bhakti as the natural response to Śiva’s presence.
The imagery of reverent attendance and flower-showers reflects Saguna upāsanā—devotional honoring of Śiva with visible offerings; such pūjā, whether to the Liṅga or to a manifest form, expresses surrender and invokes Śiva’s auspicious anugraha (grace).
Offer flowers with mantra-japa (especially the Pañcākṣarī, “Om Namaḥ Śivāya”) and cultivate inner ‘service’ (seva) through humility—seeing Śiva as the world’s true refuge and benefactor.