मेना-हिमालयसंवादः (Menā’s Counsel to Himālaya; Response to Slander of Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा मेनोवाच हिमालयम् । शोकेनासाधुनयना हृदयेन विदूयता

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မေနာသည် ဟိမဝန္တ (ဟိမาลัย) ထံသို့ ပြောလေ၏။ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ နှလုံးသားသည် အတွင်းမှ ပူလောင်ကွဲကြေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 2

मेनोवाच । शृणु शैलेन्द्र मद्वाक्यं परिणामे सुखावहम् । पृच्छ शैववरान्सर्वान्किमुक्तं ब्राह्मणेन ह

မေနာက ဆိုသည်မှာ- "အို တောင်မင်း၊ အဆုံးတွင် ချမ်းသာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်ပါ။ ပုဏ္ဏား ပြောခဲ့သည့် အရာကို သီဝ၏ ထူးမြတ်သော ဘုန်းတော်ကြီးများအားလုံးကို မေးမြန်းပါ။"

Verse 3

निन्दानेन कृता शम्भोर्वैष्णवेन द्विजन्मना । श्रुत्वा तां मे मनोऽतीव निर्विण्णं हि नगेश्वर

အို တောင်မင်း၊ ဗိဿနိုးကို ကိုးကွယ်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၏ သမ္ဘူ (သီဝ) ကို စော်ကားသော စကားကို ကြားရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းနယ်ပြီး ငြီးငွေ့နေပါသည်။

Verse 4

तस्मै रुद्राय शैलेश न दास्यामि सुतामहम् । कुरूपशीलनम्मे हि सुलक्षणयुतां निजाम्

အို တောင်မင်း၊ ကျွန်ုပ်၏ သမီးတော်ကို ထိုရုဒြအား မပေးနိုင်ပါ။ အကြောင်းမူကား သူသည် ရုပ်ဆိုးပြီး အကျင့်မကောင်းသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ သမီးမှာမူ မင်္ဂလာရှိသော လက္ခဏာများနှင့် ထူးမြတ်သော အရည်အချင်းများနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 5

न मन्यसे वचो चेन्मे मरिष्यामि न संशयः । त्यक्ष्यामि च गृहं सद्यो भक्षयिष्यामि वा विषम्

အကယ်၍ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားမထောင်ပါက၊ ကျွန်ုပ်သည် ဧကန်မုချ သေရပါလိမ့်မည်—သံသယမရှိပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤအိမ်ကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အဆိပ်ကို သောက်ပါမည်။

Verse 6

गले बद्ध्वांबिकां रज्ज्वा यास्यामि गहनं वनम् । महाम्बुधौ मज्जयिष्ये तस्मै दास्यामि नो सुताम्

“အမ်ဗိကာကို လည်ပင်းပတ်ကြိုးနဲ့ ချည်ပြီး ငါသည် ထူထပ်သော တောအတွင်းသို့ သွားမည်။ မဟာသမုဒ္ဒရာတွင် သူမကို မြုပ်စေမည်။ ထိုသူအား ငါတို့သမီးကို မပေးတော့” ဟု ဆို၏။

Verse 7

इत्युक्त्वाशु तथा गत्वा मेना कोपालयं शुचा । त्यक्त्वा हारं रुदन्ती सा चकार शयनं भुवि

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မေနာသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလွန်း၍ အခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။ လည်ဆွဲကို ပစ်ချကာ ငိုယိုပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းလေ၏။

Verse 8

एतस्मिन्नन्तरे तात शम्भुना सप्त एव ते । संस्मृता ऋषयस्सद्यो विरहव्याकुलात्मना

ထိုအချိန်အတွင်း၊ ချစ်သားရေ၊ ခွဲခွာနာကျင်မှုကြောင့် စိတ်နှလုံးပူပန်နေသော သမ္ဘုသည် ထိုဋ္ဌာနတော်ရှိ ရှင်ရသေ့ ခုနစ်ပါးကို ချက်ချင်း သတိရလေ၏။

Verse 9

ऋषयश्चैव ते सर्वे शम्भुना संस्मृता यदा । तदाऽऽजग्मुः स्वयं सद्यः कल्पवृक्षा इवापरे

ရှင်ရသေ့တို့ အားလုံးကို သမ္ဘုက သတိရ (သဒ္ဓါတရားတော်၏ ခေါ်ယူခြင်းဖြင့်) သတိရသည့်အခါ၊ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၏—ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ကလ္ပဝೃက္ခ သစ်ပင်များ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့။

Verse 10

अरुन्धती तथाऽऽयाता साक्षात्सिद्धिरिवापरा । तान्द्रष्ट्वा सूर्यसंकाशान्विजहौ स्वजपं हरः

ထို့နောက် အရုန္ဓတီလည်း စိဒ္ဓိတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုယ်ထင်ရှားလာ၏။ နေကဲ့သို့ တောက်ပသောသူတို့ကို မြင်လျှင် ဟရ (သီဝ) သည် မိမိ၏ မန္တရဇပကို ခဏရပ်ကာ ဘေးဖယ်ထားတော်မူ၏။

Verse 11

स्थित्वाग्रे ऋषयः श्रेष्ठं नत्वा स्तुत्वा शिवं मुने । मेनिरे च तदात्मानं कृतार्थं ते तपस्विनः

ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေသော ထိုတပသီ ရှင်ရသီမြတ်တို့သည်—ရှိဝဘုရားကို ဦးချပြီး ချီးမွမ်းဆုတောင်းပြီးနောက်၊ အို မုနိ—မိမိတို့ကိုယ်တိုင် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံ၍ ကိစ္စအောင်မြင်သွားပြီဟု ယူဆကြ၏။

Verse 12

ततो विस्मयमापन्ना नम स्कृत्य स्थिताः पुनः । प्रोचुः प्राञ्जलयस्ते वै शिवं लोकनमस्कृतम्

ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ထိခိုက်သွားကာ ဦးချကန်တော့ပြီး ထပ်မံ ရပ်တည်ကြ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ လောကအားလုံးက ကန်တော့ကြသော ရှိဝဘုရားထံသို့ စကားဆိုကြ၏။

Verse 13

ऋषय ऊचुः । सर्वोत्कृष्टं महाराज सार्वभौम दिवौकसाम् । स्वभाग्यं वर्ण्यतेऽस्माभिः किं पुनस्सकलोत्तमम्

ရသီတို့က ပြောကြသည်—«အို မဟာရာဇာ၊ နတ်ဘုံသားတို့အပေါင်း၏ အထက်ဆုံး အရှင်၊ အလုံးစုံ၏ အာဏာရှင်တော်—ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကောင်းခြင်းကိုပင် ဖော်ပြနေကြ၏။ ထို့ထက်ပင် အရာအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးကို မည်မျှ ပို၍ ဖော်ပြရမည်နည်း»။

Verse 14

तपस्तप्तं त्रिधा पूर्वं वेदाध्ययनमुत्तमम् । अग्नयश्च हुताः पूर्वं तीर्थानि विविधानि च

ယခင်က ငါသည် သုံးမျိုးသော တပသျာကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဝေဒကို အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အဂ္နိမီးများကို ဟုတိအလှူဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ၊ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ အမျိုးမျိုးကိုလည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

Verse 15

वाङ्मनःकायजं किंचित्पुण्यं स्मरणसम्भवम् । तत्सर्वं संगतं चाद्य स्मरणानुग्रहात्तव

အမှတ်ရခြင်းကြောင့် ငါ၏ စကား၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကာယမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ကုသိုလ်အနည်းငယ် မည်သို့ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့၌ ထိုကုသိုလ်အားလုံးသည် သင်ကို အမှတ်ရခြင်းမှ ပေါ်လာသော ကရုဏာတော်ကြောင့် ပြည့်စုံ၍ စုစည်းလာခဲ့သည်။

Verse 16

यो वै भजति नित्यं त्वां कृतकृत्यो भवेन्नरः । किं पुण्यं वर्ण्यते तेषां येषां च स्मरणं तव

အမြဲတမ်း သင့်ကို ဘုဇာဝတ်ပြုသူသည် မိမိဘဝ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာ၏။ သင့်ကို သတိရခြင်းရှိသူတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို မည်သို့ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။

Verse 17

सर्वोत्कृष्टा वयं जाताः स्मरणात्ते सदाशिव । मनोरथपथं नैव गच्छसि त्वं कथंचन

အို စဒါရှီဝ၊ သင့်ကို သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာကြ၏။ သို့သော် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆန္ဒအလိုလိုက်သော လောကီစိတ်ကူးများ၏ လမ်းကြောင်းကို မည်သို့မျှ မလိုက်ပါ။

Verse 18

वामनस्य फलं यद्वज्जन्मान्धस्य दृशौ यथा । वाचालत्वञ्च मूकस्य रंकस्य निधिदर्शनम्

ဤရှီဝဘက်တိအကျင့်၏ အကျိုးသည် လူပုလေးက အပြည့်အဝ အမြင့်ရသကဲ့သို့၊ မွေးကတည်းက မျက်ကန်းသူက မြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ မပြောနိုင်သူက စကားပြောကျွမ်းကျင်သကဲ့သို့၊ ဆင်းရဲသူက خزانہကို မြင်တွေ့သကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်၏။

Verse 19

पङ्गोर्गिरिवराक्रान्तिर्वन्ध्यायः प्रसवस्तथा । दर्शनं भवतस्तद्वज्जातं नो दुर्लभं प्रभो

အရှင်ဘုရား၊ ခြေမသန်သူက တောင်ကြီးကို ကျော်လွှားမနိုင်သကဲ့သို့၊ မမွေးနိုင်သော မိန်းမက သားဖွားမနိုင်သကဲ့သို့၊ သင်၏ သဒ္ဓါတရားမြတ်သော ဒർശနကို ရယူခြင်းသည် သာမန်အားဖြင့် အလွန်ခက်ခဲ၏—သို့သော် သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မခက်ခဲတော့ပါ၊ အရှင်။

Verse 20

अद्य प्रभृति लोकेषु मान्याः पूज्या मुनीश्वराः । जातास्ते दर्शनादेव स्वमुच्चैः पदमाश्रिताः

ယနေ့မှစ၍ လောကများအတွင်း ထိုမုနိရှင်ကြီးများသည် ဂုဏ်ပြုထိုက်၊ ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်လာကြ၏။ သင်၏ ဒർശနတစ်ခုပင်ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ရောက်ရှိကာ အမြင့်ဆုံးသော တည်နေရာ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 21

अत्र किं बहुनोक्तेन सर्व था मान्यतां गताः । दर्शनात्तव देवेश सर्वदेवेश्वरस्य हि

ဤနေရာတွင် အများကြီးပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဒေဝအားလုံး၏ အထွဋ်အမြတ် အရှင်တော်၊ သင့်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အရာအားလုံးသည် အပြည့်အဝ ဂုဏ်ပြုခံရ၍ လက်ခံအတည်ပြုခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 22

पूर्णानां किञ्च कर्तव्यमस्ति चेत्परमा कृपा । सदृशं सेवकानां तु देयं कार्यं त्वया शुभम्

ပြည့်စုံပြီးသူတို့အတွက်တောင် လုပ်စရာတစ်စုံတစ်ရာ ကျန်နေသေးလျှင် ထိုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစေခံတို့အတွက် သင့်လျော်သော အလုပ်နှင့် ကောင်းမြတ်သော ဆုလက်ဆောင်ကို သင့်ကရုဏာဖြင့် ပေးတော်မူပါ။

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तेषां शम्भुर्महेश्वरः । लौकिकाचारमाश्रित्य रम्यं वाक्यमुपाददे

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုသို့ သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သမ္ဘူ မဟေရှဝရသည် လောကီအကျင့်အကြံကို အခြေခံကာ သာယာလှပသော စကားဖြင့် ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

शिव उवाच । ऋषयश्च सदा पूज्या भवन्तश्च विशेषतः । युष्माकं कारणाद्विप्राः स्मरणं च मया कृतम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“ရိရှီတို့သည် အမြဲတမ်း ပူဇော်အထူးခံထိုက်ကြ၏၊ သင်တို့ ဗြာဟ္မဏ မျိုးမြတ်တို့သည် အထူးသဖြင့်ပင် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် သင်တို့ကြောင့်ပင် ဤအကြောင်းကို ငါ သတိရအောင် ပြုခဲ့သည်။”

Verse 25

ममावस्था भवद्भिश्च ज्ञायते ह्युपकारिका । साधनीया विशेषेण लोकानां सिद्धिहेतवे

ငါ၏အခြေအနေကို သင်တို့အားလုံး သိရှိပြီးသားဖြစ်၍ အကျိုးပြုတတ်၏။ လူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာအောင်မြင်မှု (သိဒ္ဓိ) အကြောင်းဖြစ်စေရန် အထူးသတိဖြင့် လေ့ကျင့်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။

Verse 26

देवानां दुःखमुत्पन्नं ता रकात्सुदुरात्मनः । ब्रह्मणा च वरौ दत्तः किं करोमि दुरासदः

အဆိုးယုတ်သော တာရကာကြောင့် နတ်တို့အတွက် မဟာဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာက သူ့အား ဗရများ ပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အနိုင်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲသူကို ငါ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 27

मूर्तयोऽष्टौ च याः प्रोक्ता मदीयाः परमर्षयः । तास्सर्वा उपकाराय न तु स्वार्थाय तत्स्फुटम्

အမြင့်မြတ်သော ရှင်ရသေ့တို့အို၊ ငါ၏ဟု ကြေညာထားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှစ်ပါးသည် အားလုံး သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားစွာပင် ကိုယ့်အကျိုးအတွက် မဟုတ်။

Verse 28

तथा च कर्तुकामोहं विवाहं शिवया सह । तया वै सुतपस्तप्तं दुष्करं परमर्षिभिः

ထို့ကြောင့် ရှီဝာနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ရန် ဆန္ဒပြု၍ သူမသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다—အမြင့်မြတ်ဆုံး ရသေ့တို့အတွက်တောင် ခက်ခဲလောက်သောအရာ—ရှင်သီဝကို ရရှိရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 29

तस्यै परं फलं देयमभीष्टं तद्धितावहम् । एतादृशः पणो मे हि भक्तानन्दप्रदः स्फुटम्

ထိုမိန်းမအား အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အကျိုးဖလကိုပင် ပေးအပ်ရမည်—သူမလိုလားသည့် ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းသော အလိုတော်ပြည့်စုံခြင်း။ ဤသို့ပင် မိမိ၏ သစ္စာကတိသည် ထင်ရှားသည်—ဘက္တများအား အာနန္ဒကို ပေးတတ်၏။

Verse 30

पार्वतीवचनाद्भिक्षुरूपो यातो गिरेर्गृहम् । अहं पावितवान्कालीं यतो लीलाविशारदः

ပာဝတီ၏ စကားတောင်းဆိုမှုကြောင့် ငါသည် ဘိက္ခုရုပ်ဖြင့် တောင်၏ အိမ်တော်သို့ သွားခဲ့သည်။ လီလာတော်၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ငါသည် ကာလီကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။

Verse 31

मां ज्ञात्वा तौ परं ब्रह्म दम्पती परभक्तितः । दातुकामावभूतां च स्वसुतां वेदरीतितः

ကျွန်ုပ်ကို အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဟု သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထိုလင်မယားသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် မိမိတို့၏ သမီးကို ဝေဒသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း လက်ထပ်ပေးလိုစိတ် ပြင်းပြလာကြသည်။

Verse 32

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायान्तृतीये पार्वतीखण्डे सप्तर्ष्यागमनवर्णनं नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ဒရသံဟိတာ အတွင်း တတိယခွဲ ပာရဝတီခဏ္ဍ၌ «သတ္တရ္ရှီ (ရသီခုနစ်ပါး) ရောက်လာခြင်း၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း သုံးဆယ့်နှစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 33

तच्छ्रुत्वा तौ सुनिर्विण्णो तद्धीनौ संबभूवतुः । स्वकन्यां नेच्छतो दातुं मह्यं हि मुनयोऽधुना

ထိုစကားကိုကြားသော် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်စိတ်ပျက်ကာ အားမဲ့သွားကြ၏။ «ယခုအခါ မုနိတို့သည် မိမိတို့၏သမီးကို ငါ့အား မပေးလိုကြတော့» ဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 34

तस्माद्भवन्तो गच्छन्तु हिमाचलगृहं ध्रुवम् । तत्र गत्वा गिरिवरं तत्पत्नीञ्च प्रबोधय

ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးသည် မဖြစ်မနေ ဟိမာချလ၏ အိမ်တော်သို့ သွားကြလော့။ ထိုသို့သွားရောက်ပြီးနောက် တောင်တော်မင်းကြီးနှင့် သူ၏မဟာမိဖုရားကို နိုးကြားစေ၍ အသိပေးလော့။

Verse 35

कथनीयं प्रयत्नेन वचनं वेदसम्मितम् । सर्वथा करणीयन्तद्यथा स्यात्कार्य्यमुत्तमम्

ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဝေဒနှင့်ကိုက်ညီသော စကားကိုသာ ပြောဆိုရမည်။ ထိုသင်ခန်းစာကိုလည်း နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးရမည်၊ ထို့ကြောင့် ရည်ရွယ်သည့်အလုပ်သည် အထူးကောင်းမွန်လာစေရန်။

Verse 36

उद्वाहं कर्तुमिच्छामि तत्पुत्र्या सह सत्तमाः । स्वीकृतस्त द्विवाहो मे वरो दत्तश्च तादृशः

“အမြတ်ဆုံးသော သုခသီလရှိသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးတို့ရေ၊ သူ၏သမီးနှင့် မင်္ဂလာဆောင်လိုသည်။ ငါ့အတွက် မင်္ဂလာနှစ်မျိုးကို လက်ခံထားပြီး ထိုသဘောတူညီသည့် ကောင်းချီးတစ်ရပ်လည်း ပေးအပ်ထားသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 37

अत्र किं बहुनोक्तेन बोधनीयो हिमालयः । तथा मेना च बोद्धव्या देवानां स्याद्धितं यथा

ဒီမှာ စကားများများ ပြောရန် မလိုတော့။ ဟိမာလယကို သေချာစွာ သင်ကြားနားလည်စေပြီး မေနာကိုလည်း နားလည်စေရမည်၊ ဒေဝတို့၏ အကျိုးကောင်း ဖြစ်စေရန်အတွက်။

Verse 38

भवद्भिः कल्पितो यो वै विधिस्स्यादधिकस्ततः । भवताञ्चैव कार्य्यं तु भवन्तः कार्य्यभागिनः

“သင်တို့ စီမံထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသည် အခြားအရာတို့ထက် အမှန်တကယ် မြင့်မြတ်လိမ့်မည်။ ထိုကိစ္စကို သင်တို့လည်း ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အကြောင်းမူ သင်တို့သည် ပူဇော်ပွဲ၌ ပါဝင်ခွင့်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းရှင်များ ဖြစ်ကြသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा मुनयस्तेऽमलाशयाः । आनन्दं लेभिरे सर्वे प्रभुणानुग्रहीकृताः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ဤစကားကို ကြားသော် စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသော မုနိတို့သည် အရှင်၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကို ခံရသဖြင့် အားလုံး ဝမ်းမြောက်အာနန္ဒဖြစ်ကြ၏။

Verse 40

वयं धन्या अभूवंश्च कृतकृत्याश्च सर्वथा । वंद्या याताश्च सर्वेषां पूजनीया विशेषतः

«ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းချမ်းသာသူများ ဖြစ်လာပြီး အရာအားလုံး၌ တာဝန်ပြီးမြောက်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အားလုံး၏ ရိုသေကန်တော့ထိုက်သူများ ဖြစ်လာပြီး အထူးသဖြင့် ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်လာကြသည်»။

Verse 41

ब्रह्मणा विष्णुना यो वै वन्द्यस्सर्वार्थसाधकः । सोस्मान्प्रेषयते प्रेष्यान्कार्ये लोकसुखावहे

ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့တောင် ပူဇော်ကန်တော့ရသော၊ အကျိုးရှိသမျှ ရည်မှန်းချက်တို့ကို ပြည့်စုံစေသူ—ထိုသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မိမိ၏ အမှုထမ်းများအဖြစ် စေလွှတ်၍ လောက၏ ချမ်းသာသုခကို ဆောင်ကြဉ်းသော တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်စေသည်။

Verse 42

अयं वै जगतां स्वामी पिता सा जननी मता । अयं युक्तश्च सम्बन्धो वर्द्धतां चन्द्रवत्सदा

ဤသူသည် လောကတို့၏ အရှင်၊ အဖဖြစ်၏; ထိုသူမသည် မိခင်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ ထိုနှစ်ပါး၏ သင့်လျော်မှန်ကန်သော ဆက်နွယ်မှုသည် လကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တိုးပွားထွန်းကားပါစေ။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ह्यृषयो दिव्या नमस्कृत्य शिवं तदा । गता आकाशमार्गेण यत्रास्ति हिमवत्पुरम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝတန်ခိုးရှိ ရှင်ရသီတို့သည် ထိုအခါ သီဝရှင်ကို ရိုသေစွာ ဦးချပြီး မိုးကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဟိမဝန် (ဟိမလယ) ၏ မြို့တော်ရှိရာသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 44

दृष्ट्वा तां च पुरं दिव्या मृषयस्तेऽतिविस्मिताः । वर्णयन्तश्च स्वं पुण्यमब्रुवन्वै परस्परम्

ထိုဒေဝမြို့တော်ကို မြင်ကြသောအခါ ရှင်ရသီတို့သည် အလွန်အံ့ဩသွားကြ၏။ မိမိတို့၏ ကုသိုလ်ကံကို ပြန်လည်ဖော်ပြရင်း အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြ၏။

Verse 45

ऋषय ऊचुः । पुण्यवन्तो वयं धन्या दृष्ट्वैतद्धिमव त्पुरम् । यस्मादेवंविधे कार्य्ये शिवेनैव नियोजिताः

ရသီတို့က ဆိုကြ၏—“ဟိမဝတ်၏ မြို့တော်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် ကုသိုလ်ရှိ၍ ကံကောင်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြတ်သော အမှုတော်၌ ကျွန်ုပ်တို့ကို သီဝတော်မူသော အရှင်က ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားတော်မူ၏။”

Verse 46

अलकायाश्च स्वर्गाच्च भोगवत्यास्तथा पुनः । विशेषेणामरावत्या दृश्य ते पुरमुत्तमम्

အလကာ၊ သွဂ္ဂ (Svarga) နှင့် ထပ်မံ ဘောဂဝတီကို နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင်—အထူးသဖြင့် အမရာဝတီနှင့်—သင်၏ အမြတ်ဆုံး မြို့တော်သည် အားလုံးထက် ထူးမြတ်လွန်ကဲသည်ဟု မြင်ရသည်။

Verse 47

सुगृहाणि सुरम्याणि स्फटिकैर्विविधैर्वरैः । मणिभिर्वा विचित्राणि रचितान्यङ्गणानि च

အလွန်လှပ၍ သာယာဖွယ်ကောင်းသော အိမ်တော်များ ရှိကြပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော အကောင်းဆုံး စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထို့ပြင် မဏိရတနာ အလင်းရောင်စုံဖြင့် အံ့ဖွယ်အလှဆင်ထားသော အင်္ဂဏ (အိမ်ဝင်း) များလည်း ရှိသည်။

Verse 48

सूर्यकान्ताश्च मणयश्चन्द्रकान्तास्तथैव च । गृहे गृहे विचित्राश्च वृक्षात्स्वर्गसमुद्भवाः

ထို့ပြင် စူရျကာန္တ မဏိများနှင့် ခန္ဒရကာန္တ မဏိများလည်း ရှိသည်။ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် အံ့ဖွယ် အရောင်စုံ ရတနာများ—သွဂ္ဂမှ မွေးဖွားလာသော—ထိုသစ်ပင်မှ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 49

तोरणानां तथा लक्ष्मीर्दृश्यते च गृहेगृहे । विविधानि विचित्राणि शुकहंसैर्विमानकैः

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် တိုရဏ (ပွဲတော်တံခါး) များ၏ မင်္ဂလာလက္ခဏာတောက်ပမှုကို မြင်ရသည်။ ထို့ပြင် အမျိုးမျိုးသော အံ့ဖွယ် ဝိမာန (လေယာဉ်တော်) များ ရှိပြီး၊ ကြက်တူရွေးနှင့် ဟံသာတို့၏ ရုပ်ပုံအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 50

वितानानि विचित्राणि चैलवत्तोरणैस्सह । जलाशयान्यनेकानि दीर्घिका विविधाः स्थिताः

အလှအပမျိုးစုံသော မဏ္ဍပ်အမိုးများနှင့် အဝတ်တန်းကဲ့သို့သော တိုရဏာတံခါးအလှဆင်များ ရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ရေကန်များလည်း များစွာရှိ၍၊ အမျိုးမျိုးသော ရေကန်ရှည်များနှင့် တာလပ်များကို နေရာအနှံ့ စီစဉ်ထားကြ၏။

Verse 51

उद्यानानि विचित्राणि प्रसन्नैः पूजितान्यथ । नराश्च देवतास्सर्वे स्त्रियश्चाप्सरसस्तथा

ထို့နောက် အရောင်စုံလင်၍ အံ့ဩဖွယ် ဥယျာဉ်များစွာ ရှိကာ၊ ရွှင်လန်းသောစိတ်ဖြင့် ပူဇော်ခံရ၏။ ထိုသန့်ရှင်းသောမြင်ကွင်း၌ လူများ၊ နတ်ဒေဝတားအားလုံးနှင့် မိန်းမများ—အပ္စရာများတိုင်တိုင်—ပါဝင်နေကြ၏။

Verse 52

कर्मभूमौ याज्ञिकाश्च पौराणास्स्वर्गकाम्यया । कुर्वन्ति ते वृथा सर्वे विहाय हिमवत्पुरम्

ဤကမ္မဘူမိ၌ ယဇ္ဉပြုသူများနှင့် ပုရာဏာရွတ်ဖတ်သူများသည် ကောင်းကင်ကိုလိုလားသည့်ဆန္ဒကြောင့် အလုပ်များကို ပြုကြသော်လည်း၊ ဟိမဝတ်၏မြို့ (ပါရဝတီနှင့် သီဝ၏ သန့်ရှင်းသောအဘိုဒ်) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်၏။

Verse 53

यावन्न दृष्टमेतच्च तावत्स्वर्गपरा नराः । दृष्ट्रमेतद्यदा विप्राः किं स्वर्गेण प्रयोजनम्

ဤအရာ (သီဝ၏ အမြင့်မြတ်သော သဘောတရား) ကို တိုက်ရိုက်မမြင်သေးသမျှ လူတို့သည် ကောင်းကင်ကိုသာ ရည်ရွယ်နေကြ၏။ သို့သော် အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ပြီးလျှင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကောင်းကင်သည် ဘာအကျိုးရှိတော့မည်နည်း။

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्येवमृषिवर्य्यास्ते वर्णयन्तः पुरश्च तत् । गता हैमालयं सर्वे गृहं सर्वसमृद्धिमत्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ပင် အထူးမြတ်သော ရှင်ရသီတို့သည် ထိုအကြောင်းကို ရှေ့သို့သွားရင်း ဖော်ပြပြောဆိုကြ၏။ ထို့နောက် အားလုံးသည် ဟိမာလယသို့ သွားရောက်ကာ စည်းစိမ်ပြည့်စုံသော အိမ်တော်သို့ ရောက်ကြ၏»။

Verse 55

तान्द्रष्ट्वा सूर्यसंकाशान् हिमवान्विस्मितोऽब्रवीत् । दूरादाकाशमार्गस्थान्मुनीन्सप्त सुतेजसः

နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ရှင်မုနိတို့ကို မြင်လျှင် ဟိမဝန်သည် အံ့ဩလျက် ပြောဆို၏။ အဝေးမှ မိုးကောင်းကင်လမ်းကြောင်းပေါ်၌ တေဇောထွန်းလင်းသော မုနိ ခုနစ်ပါးကို မြင်တွေ့၏။

Verse 56

हिमवानुवाच । सप्तैते सूर्य्यसंकाशाः समायांति मदन्तिके । पूजा कार्य्या प्रयत्नेन मुनीनां च मयाधुना

ဟိမဝန်က ပြော၏—“နေကဲ့သို့ တောက်ပသော မုနိ ခုနစ်ပါးသည် ငါ့အနီးသို့ လာနေကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် ထိုမုနိတို့အား ကြိုးစား၍ ပူဇော်ပွဲကို ပြုမည်” ဟု။

Verse 57

वयं धन्या गृहस्थाश्च सर्वेषां सुखदायिनः । येषां गृहे समायान्ति महात्मानो यदीदृशाः

ဧကန်မုချ ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏၊ အားလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနိုင်သူများလည်း ဖြစ်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား ဤသို့သော မဟာအတ္တမများသည် ကျွန်ုပ်တို့အိမ်သို့ လာရောက်ကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 58

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे चैवाकाशादेत्य भुवि स्थितान् । सन्मुखे हिमवान्दृष्ट्वा ययौ मानपुरस्सरम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မိုးကောင်းကင်မှ ဆင်းလာ၍ မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေသူတို့ထံ ရောက်၏။ ထို့နောက် မိမိရှေ့တွင် ဟိမဝန်ကို မြင်လျှင် သူသည် ဟိမဝန်ကို အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ထားကာ ရှေ့သို့ ချီတက်သွား၏။

Verse 59

कृतांजलिर्नतस्कन्धः सप्तर्षीन्सुप्रणम्य सः । पूजां चकार तेषां वै बहुमानपुरस्सरम्

လက်အုပ်ချီ၍ ပခုံးချိုးနိမ့်ကာ သူသည် သတ္တဋ္ဌိ (မုနိ ခုနစ်ပါး) ကို အလွန်လေးစားစွာ ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ရှေ့တန်းတင်လျက် သူတို့အား ကြီးမားသော လေးစားမှုဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ပွဲကို ပြုလုပ်၏။

Verse 60

हितास्सप्तर्षयस्ते च हिमवन्तन्नगेश्वरम् । गृहीत्वोचुः प्रसन्नास्या वचनं मङ्गलालयम्

ထို့နောက် စိတ်ကောင်းရှိသော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးသည် တောင်တန်းတို့၏ အရှင် ဟိမဝန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ မျက်နှာအေးချမ်းစွာဖြင့် မင်္ဂလာတရား၏ အိမ်ရာဖြစ်သော စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 61

यथाग्रतश्च तान्कृत्वा धन्या मम गृहाश्रमः । इत्युक्त्वासनमानीय ददौ भक्तिपुरस्सरम्

“သူတို့ကို ရှေ့တွင် သင့်တော်စွာ ထားပြီးနောက် ငါ၏ အိမ်ထောင်ဘဝသည် အလွန်ကံကောင်း၏” ဟု ဆိုကာ ထိုင်ခုံကို ယူဆောင်လာပြီး သဒ္ဓာဖြင့် အဓိကထား၍ ပူဇော်ပေး하였다။

Verse 62

आसनेषूपविष्टेषु तदाज्ञप्तस्स्वयं स्थितः । उवाच हिमवांस्तत्र मुनीञ्ज्योतिर्मयास्तदा

ရသီတို့ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် အမိန့်အတိုင်း ကိုယ်တိုင် ရပ်နေသော ဟိမဝန်သည် ထိုအခါ ဉာဏ်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသော မုနိတို့ကို ပြောကြား하였다။

Verse 63

हिमालय उवाच । धन्यो हि कृतकृत्योहं सफलं जीवित मम । लोकेषु दर्शनीयोहं बहुतीर्थसमो मतः

ဟိမာလယက ပြောသည်—“အမှန်တကယ် ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုး၏။ ငါ၏ တာဝန် ပြီးမြောက်၍ ငါ၏ အသက်တာသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာပြီ။ လောကများအတွင်း ငါသည် မြင်သင့်သူဖြစ်၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ များစွာနှင့် တူညီသည်ဟု ယူဆကြ၏။”

Verse 64

यस्माद्भवन्तो मद्गेहमागता विष्णुरूपिणः । पूर्णानां भवतां कार्य्यं कृपणानां गृहेषु किम्

သင်တို့သည် ဗိဿဏုရုပ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွလာကြသဖြင့်၊ ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံသော သင်တို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတို့၏ အိမ်များနှင့် ပတ်သက်ရန် အဘယ်အလုပ်ရှိနိုင်သနည်း။

Verse 65

तथापि किञ्चित्कार्यं च सदृशं सेवकस्य मे । कथनीयं सुदयया सफलं स्याज्जनुर्मम

သို့သော်လည်း သင်၏ကျွန်တော်ဖြစ်သော ငါ့အတွက် သင့်လျော်သော အလုပ်တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးသည်။ ကရုဏာဖြင့် ထိုအရာကို ပြောပြပါ၊ ငါ့ဘဝမွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိစေပါစေ။