सत्यप्रतिज्ञा-तपःसंवादः (Pārvatī’s Vow of Truth and the Dialogue on Her Tapas)

Verse 1

पार्वत्युवाच । शृणु द्विजेन्द्र जटिल मद्वृत्तं निखिलं खलु । सख्युक्तं मेऽद्य यत्सत्यं तत्तथैव न चान्यथा

ပါဝတီမိဖုရားက မိန့်တော်မူသည်။ «နားထောင်ပါ၊ ဒွိဇအရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရဟန်း၊ ဆံပင်ကိုချည်ထုံးထားသောသူ—ကျွန်မ၏ဘဝအကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ပြည့်စုံစွာ နားထောင်ပါ။ ယနေ့ မိတ်သဟာယစိတ်ဖြင့် ပြောသောစကားသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်သည်၊ အခြားမဟုတ်»။

Verse 2

मनसा वचसा साक्षात्कर्म्मणा पतिभावतः । सत्यं ब्रवीमि नोऽसत्यं वृतो वै शंकरो या

စိတ်ဖြင့်လည်း၊ စကားဖြင့်လည်း၊ ကိုယ်တိုင်ပြုသောအလုပ်ဖြင့်လည်း—ပတိဗာဝ၊ သစ္စာရှိသောဇနီး၏စိတ်ထားဖြင့်—ကျွန်မသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြောသည်၊ မမှန်ကန်သောအရာကို မပြော။ ကျွန်မရွေးချယ်ထားသူမှာ သင်္ကရ (ရှီဝ) ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 3

जानामि दुर्ल्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मन औत्सुक्यात्तप्यतेऽद्य तपो मया

ကျွန်မလိုချင်သောအရာသည် အလွန်ရှားပါး၍ ရရှိရန်လည်း အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သိပါသည်—ကျွန်မက ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ။ သို့သော် လိုလားတမ်းတမှုကြောင့် စိတ်သည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်; ထို့ကြောင့် ယနေ့တိုင် တပသ (အာစတေရ) ကို ကျွန်မ ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 4

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनन्तस्मै स्थिता सा गिरिजा तदा । उवाच ब्राह्मणस्तत्र तच्छ्रुत्वा पार्वतीवचः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ သူ့အား စကားဆိုပြီးနောက် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေ하였다။ ထိုအခါ ပုရောဟိတ်ဘြာဟ္မဏသည် ပါဝတီ၏စကားကို ကြားပြီး ထိုနေရာ၌ ပြန်လည်ဖြေကြား၍ ပြောဆို하였다။

Verse 5

ब्राह्मण उवाच । एतावत्कालपर्य्यन्तम्ममेच्छा महती ह्यभूत् । किं वस्तु कांक्षती देवी कुरुते सुमहत्तपः

ဘြာဟ္မဏက ပြောသည်။ «ယခုအချိန်အထိ ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော ဆန္ဒတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နတ်မိဖုရား ဒေဝီသည် ဘာကိုလိုလားတောင့်တသနည်း၊ ထိုအတွက်ကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော တပသကို ဆောင်ရွက်နေသနည်း?»

Verse 6

तज्ज्ञात्वा निखिलं देवि श्रुत्वा त्वन्मुखपंकजात् । इतो गच्छाम्यहं स्थानाद्यथेच्छसि तथा कुरु

အို ဒေဝီ၊ သင်၏ နှုတ်ပန်းကြာမှ ကြားသိ၍ အရာအားလုံးကို သိမြင်ပြီးနောက် ယခု ငါသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာမည်။ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုလော့။

Verse 7

न कथ्यते त्वया मह्यं मित्रत्वं निष्फलम्भवेत् । यथा कार्य्यं तथा भावि कथनीयं सुखेन च

သင်က ငါ့အား မပြောပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်သဟာယသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယခု လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာနှင့် နောင်ဖြစ်လာမည့်အရာတို့ကို လွယ်ကူစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပါ။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य यावद्गन्तुमियेष सः । तावच्च पार्वती देवी प्रणम्योवाच तं द्विजम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— ထိုသို့ စကားဆိုပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် ထွက်ခွာရန် ကြံစည်စဉ် အချိန်တစ်ပြိုင်နက်တည်း၌ ဒေဝီ ပါဝတီသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ထို နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 9

पार्वत्युवाच । किं गमिष्यसि विप्रेन्द्र स्थितो भव हितं वद । इत्युक्ते च तया तत्र स्थित्वोवाच स दण्डधृक्

ပါဝတီက မိန့်တော်မူသည်— “အို ဗိပရိန္ဒြာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး၊ အဘယ်ကြောင့် သင် ထွက်ခွာမည်နည်း။ ဤနေရာ၌ နေ၍ အကျိုးရှိသော စကားကို ပြောပါ။” ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသဖြင့် တုတ်ကိုင် သံဃာသမဏသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ ထို့နောက် ပြောလေ၏။

Verse 10

द्विज उवाच । यदि श्रोतुमना देवि मां स्थापयसि भक्तितः । वदामि तत्त्वं तत्सर्वं येन ते वयुनम्भवेत्

ဒွိဇက ပြောသည်— “အို ဒေဝီ၊ သင်သည် ကြားနာလိုသော စိတ်ဖြင့် ငါ့ကို ဘက္တိဖြင့် သင်၏ အနီး၌ တည်စေပါက၊ သင်၌ မှန်ကန်သော သိမြင်မှုနှင့် ခွဲခြားသိနိုင်မှု ပေါ်ပေါက်စေမည့် သတ္တဝါတရား အမှန်တရား အားလုံးကို ငါ ပြောကြားမည်။”

Verse 11

जानाम्यहं महादेवं सर्वथा गुरुधर्म्मतः । प्रवदामि यथार्थं हि सावधानतया शृणु

ဂုရုသင်ကြားသော ဓမ္မအတိုင်း အကျွန်ုပ်သည် မဟာဒေဝကို အစုံအလင် သိရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အမှန်တရားကို ပြောမည်—သတိပြု၍ နားထောင်ပါ။

Verse 12

वृषध्वजो महादेवो भस्मदिग्धो जटाधरः । व्याघ्रचर्म्मांबरधरः संवीतो गजकृत्तिना

နွားအလံတင်သော မဟာဒေဝသည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မဖြင့် လိမ်းထား၍ ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်၏။ ကျားအရေဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆင်အရေဖြင့်လည်း ပတ်လည်ခြုံထားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မင်္ဂလာရှိသော ရူပကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 13

कपालधारी सर्पौघैस्सर्वगात्रेषु वेष्टितः । विषदिग्धोऽभक्ष्यभक्षो विरूपाक्षो विभीषणः

မဟာဒေဝသည် ကပာလ (ခေါင်းခွံခွက်) ကို ဆောင်၍ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ မြွေများစွာဖြင့် ပတ်လည်ဝန်းရံထား၏။ အဆိပ်လိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မစားသင့်သည့်အရာကိုပင် စားသုံးတတ်၏။ မျက်စိသည် ထူးကဲအံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၍ ရူပသည် ကြောက်မက်ဖွယ်—မသိမြင်သူအတွက် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဘက္တိရှိသူအတွက် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 14

अव्यक्तजन्मा सततं गृहभोगविवर्जितः । दिगंबरो दशभुजो भूत प्रेतान्वितस्सदा

မဟာဒေဝ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် မထင်ရှား၍ သာမန်သိမြင်မှုကို ကျော်လွန်၏။ အိမ်ထောင်ရေးအပျော်အပါးတို့မှ အမြဲကင်းလွတ်၏။ အရပ်ဒေသတို့ကို အဝတ်အစားအဖြစ် ဝတ်ဆင်သကဲ့သို့ ဒိဂမ္ဗရ၊ လက်ဆယ်ဖက်ရှိ၍ ဘူတ၊ ပရေတတို့နှင့် အစဉ်အမြဲ အတူရှိကာ အားလုံးသည် သူ၏ အာဏာအောက်၌ ရှိ၏။

Verse 15

केन कारणेन त्वं तं भर्तारं समीहसे । क्व ज्ञानं ते गतं देवि तद्वदाद्य विचारतः

အဘယ်အကြောင်းကြောင့် သင်သည် အဲဒီခင်ပွန်းကို လိုလားသနည်း၊ အို ဒေဝီ။ သင်၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုသည် ဘယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း။ ယခု သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး ပြောပါ။

Verse 16

पूर्वं श्रुतं मया चैव व्रतन्तस्य भयंकरम् । शृणु ते निगदाम्यद्य यदि ते श्रवणे रुचिः

အရင်ကလည်း ငါသည် ဝရတ၏ အဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆက်ကို ကြားဖူး၏။ နားထောင်လိုစိတ်ရှိလျှင် နားထောင်ပါ—ယနေ့ ငါက သင့်အား ပြောပြမည်။

Verse 17

दक्षस्य दुहिता साध्वी सती वृषभवाहनम् । वव्रे पतिं पुरा दैवात्तत्संभोगः परिश्रुतः

ရှေးကာလ၌ ဒက္ခ၏ သမီး သာဓွီ စတီသည် ကံကြမ္မာ၏ အမိန့်ကြောင့် နွားတံဆိပ်တင် သခင် (ရှီဝ) ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့၏။ သူတို့၏ သာမန်မဟုတ်သော သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုသည် အနှံ့အပြား ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 18

कपालिजायेति सती दक्षेण परिवर्जिता । यज्ञे भागप्रदानाय शंभुश्चापि विवर्जितः

ဒက္ခသည် စတီကို “ခေါင်းခွံကိုင်သူ ကပာလင်၏ မယား” ဟု အပြစ်တင်ကာ ပယ်ချခဲ့၏။ ယဇ္ဉ၌ ပူဇော်ဝေစု ခွဲဝေပေးရာတွင်လည်း သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကိုပါ ဖယ်ရှားခဲ့၏။

Verse 19

सा तथैवापमानेन भृशं कोपाकुला सती । तत्याजासून्प्रियांस्तत्र तया त्यक्तश्च शंकरः

ထိုအရှက်ခွဲမှုကြောင့် စတီသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဒေါသပြင်းထန်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် သူမသည် ချစ်မြတ်နိုးသော အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကိုလည်း သူမက ထားခဲ့၏။

Verse 20

त्वं स्त्रीरत्नं तव पिता राजा निखिल भूभृताम् । तथाविधं पतिं कस्मादुग्रेण तपसेहसे

သင်သည် မိန်းမတို့အတွင်း ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး သင်၏ဖခင်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အုပ်ချုပ်သူအားလုံးထဲက ဘုရင်တော်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ပြင်းထန်သော တပသ (အာသီတ) ဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေနေရသနည်း။

Verse 21

दत्त्वा सुवर्णमुद्रां च ग्रहीतुं काचमिच्छसि । हित्वा च चंदनं शुभ्रं कर्दमं लेप्तुमिच्छसि

ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားပေးပြီးနောက်တောင် သာမန်ဖန်ကိုပဲ ယူချင်သလား။ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော စန္ဒနကို စွန့်ပြီး ရွံ့နဲ့ကိုယ်ကို လိမ်းချင်သလား။

Verse 22

सूर्य्यतेजः परित्यज्य खद्योतद्युतिमिच्छसि । चीनांशुकं विहायैव चर्म्मांबरमिहेच्छसि

နေ၏တောက်ပသောတေဇကို စွန့်ပြီး မီးပိုး၏မီးရောင်ပျော့ကိုသာ လိုချင်သလား။ အဝတ်အစားကောင်းမွန်သိမ်မွေ့ကို ပယ်ပြီး ဒီမှာတော့ တိရစ္ဆာန်အရေကို ဝတ်ချင်သလား။

Verse 23

गृहवासम्परित्यज्य वनवासं समीहसे । लोहमिच्छसि देवेश त्यक्त्वा शेवधिमुत्तमम्

အိမ်နေရေးကို စွန့်ပြီး တောနေရေးကို မျှော်လင့်သလား။ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အလွန်ကောင်းမြတ်သော خز خز (ဘဏ္ဍာ) ကို ပစ်ချပြီး ယခုတော့ သံတုံးသာ ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 24

इन्द्रादिलोकपालांश्च हित्वा शिवमनु व्रता । नैतत्सूक्तं हि लोकेषु विरुद्धं दृश्यतेऽधुना

အိန္ဒြာနှင့် အခြားလောကပာလတို့ကိုပါ စွန့်လွှတ်၍၊ ရှိဝကိုသာ အနုဝရတ (ဝရတကိုစောင့်သူ) များသည် ရှိဝနှင့်တစ်သားတည်း တည်ကြ၏။ အမှန်တကယ် ဤသွန်သင်ချက်သည် ယနေ့ထိ လောကများတွင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ဆန့်ကျင်သည်ဟု မမြင်ရ။

Verse 25

क्व त्वं कमलपत्राक्षी क्वासौ वै त्रिविलोचनः । शशांकवदना त्वं च पंचवक्त्रः शिवस्स्मृतः

«ကြာရွက်မျက်လုံးရှင်မ၊ သင်ဘယ်မှာနေလဲ။ သုံးမျက်လုံးရှင် အရှင်တော်က ဘယ်မှာနေလဲ။ သင်သည် လမင်းမျက်နှာရှိသူ၊ ထိုအရှင်ကိုတော့ မျက်နှာငါးပါးရှိသော ရှိဝဟု မှတ်မိကြသည်»။

Verse 26

वेणी शिरसि ते दिव्या सर्पिणीव विभासिता । जटाजूटं शिवस्येव प्रसिद्धम्परिचक्षते

သင်၏ခေါင်းပေါ်ရှိ သာသနာတော်မြတ်သော ဆံပင်ချည်သည် မြွေမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ထိုသည်ကား သခင်ရှီဝ၏ ဂျဋာဆံပင်အုပ်ကဲ့သို့ နာမည်ကြီးဟု ဆိုကြသည်။

Verse 27

इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे ब्रह्मचारिप्रतारणवाक्यवर्णनं नाम सप्तविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သာယာမြတ်သော ရှီဝမဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယစုစည်းမှု ရုဒြသံဟိတာအတွင်း တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «ဗြဟ္မစာရီ၏ စမ်းသပ် (လှည့်ဖြား) စကားများ ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၇ ပြီးဆုံး၏။

Verse 28

भूषणानि दिव्यानि क्व सर्पाश्शंकरस्य च । क्व चरा देवतास्सर्वाः क्व च भूतबलिप्रियः

«ဘုရားသခင်တို့၏ သာယာမြတ်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများ ဘယ်မှာနည်း—ရှင်သင်္ကရာ၏ မြွေများက ဘယ်မှာနည်း။ လှုပ်ရှားသွားလာသော ဒေဝတားအားလုံး ဘယ်မှာနည်း—ဘူတတို့အတွက် ဘလီပူဇာကို နှစ်သက်တော်မူသူက ဘယ်မှာနည်း။ (ဤဆန့်ကျင်မှုတို့ မညီမညာ)»။

Verse 29

क्व वा मृदंगवादश्च क्व च तड्डमरुस्तथा । क्व च भेरीकलापश्च क्व च शृंगरवोऽशुभः

«အမှန်တကယ် မృဒင်္ဂ တီးခတ်သံက ဘယ်မှာနည်း—ဒမရုက ဘယ်မှာနည်း။ ဘေရီဒရမ်များ၏ တုန်လှုပ်သံက ဘယ်မှာနည်း—မကောင်းသံဖြစ်သော ချိုသံက ဘယ်မှာနည်း»။

Verse 30

क्व च ढक्कामयः शब्दो गलनादः क्व चाशुभः । भवत्याश्च शिवस्यैव न युक्तं रूपमुत्तमम्

တစ်ဖက်မှာ ḍhakkā ဒရမ်၏ သံမြည်သံကောင်း ရှိပြီး၊ တစ်ဖက်မှာတော့ မင်္ဂလာမကောင်းသော ကြမ်းတမ်းသံမြည် ရှိနိုင်ပါသလား။ ထိုအမင်္ဂလာသံသည် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ အထွတ်အထိပ်သော သင်၏ ရူပသဏ္ဌာန်—အို သီဝ—နှင့် မသင့်တော်ပါ။

Verse 31

यदि द्रव्यं भवेत्तस्य कथं स्यात्स दिगम्बरः । वाहनं च बलीवर्दस्सामग्री कापि तस्य न

သူ၌ ဥစ္စာရှိခဲ့လျှင် မည်သို့ကောင်းကင်ဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) အစေတနာရှင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် သူ၏ ယာဉ်သည် နွား (ဘလီဝရဒ) ဖြစ်လျှင်၊ သူ၌ အခြားသော ပစ္စည်းကိရိယာ သို့မဟုတ် လောကီအဆင်အပြင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတော့ပေ။

Verse 32

वरेषु ये गुणाः प्रोक्ता नारीणां सुखदायकाः । तन्मध्ये हि विरूपाक्षे एकोपि न गुणः स्मृतः

မိန်းမတို့ကို ချမ်းသာပျော်ရွှင်စေသည်ဟု ဆိုကြသော သတို့သားလောင်းတို့၏ အရည်အချင်းများအနက်၊ ဗီရူပါက္ခ (Virūpākṣa) ထဲတွင် ထိုအရည်အချင်းတစ်ခုတောင် မမှတ်မိကြဟု ဆိုသည်။

Verse 33

तवापि कामो दयितो दग्धस्तेन हरेण च । अनादरस्तदा दृष्टो हित्वा त्वामन्यतो गतः

သင်၏ ချစ်သူ ကာမ (Kāma) ပင်လျှင် ထိုဟရ (Hara) သခင်က မီးလောင်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ မလေးစားမမှုကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရပြီး—သင့်ကို စွန့်ကာ အခြားသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

Verse 34

जातिर्न दृश्यते तस्य विद्याज्ञानं तथैव च । सहायाश्च पिशाचा हि विषं कण्ठे हि दृश्यते

သူ၌ လောကီ ဇာတိဝဏ္ဏ မမြင်ရသကဲ့သို့၊ သာမန် ပညာဗဟုသုတလည်း မမြင်ရ။ သူ၏ အဖော်အပါများမှာ ပိသာချာ (piśāca) များဖြစ်ပြီး၊ လည်ပင်း၌ အဆိပ်ရှိသည်ကိုလည်း ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။

Verse 35

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं हि हरे नैव मनो योक्तुं तु चार्हसि

ထိုသခင်သည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းနေ၍ နిత్యတည်တံ့ကာ အထူးသဖြင့် အလွန်အမင်း မကပ်လှုပ်မရှားသော ဝိရာဂီ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဟရီရေ၊ ထိုသခင်အပေါ် သာမန်မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိတ်ကို ချည်နှောင်ရန် မကြိုးစားသင့်။

Verse 36

क्व च हारस्त्वदीयो वै क्व च तन्मुण्डमालिका । अंगरागः क्व ते दिव्यः चिताभस्म क्व तत्तनौ

သင်၏ လည်ဆွဲသည် ဘယ်မှာနည်း၊ ထိုဦးခေါင်းအရိုးမാലာက ဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ကိုယ်နံ့သည် ဘယ်မှာနည်း၊ ထိုသခင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သင်္ချိုင်းမီးဖိုပြာသည် ဘယ်မှာနည်း။ (အလွန်မတူညီလှ၏)

Verse 37

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदिच्छसि तथा कुरु

ဒေဝီရေ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်အစရှိသမျှအရာတို့သည် သင်နှင့် ဟရ (ရှီဝ) တို့အကြား အလွန်ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု ထင်ရ၏။ ဤအရာသည် ငါ့အား မနှစ်သက်စေ။ သို့သော် သင်လိုချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လျှင် သင်ဆန္ဒအတိုင်း ပြုလော့။

Verse 38

असद्वस्तु च यत्किंचित् तत्सर्वं स्वयमीहसे । निर्वर्तय मनस्तस्मान्नोचेदिच्छसि तत्कुरु

မမှန်ကန်သော သို့မဟုတ် ခဏတာသာရှိသော အရာတစ်စုံတစ်ရာကို သင်လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း၊ ထိုအရာအားလုံးကို သင်၏ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့်ပင် ကြိုးစားနေသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ ဆုံးဖြတ်လော့; မဟုတ်လျှင် သင်လိုသကဲ့သို့ ပြု၍ ထိုအကျိုးဆက်ကို ခံယူလော့။

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य पार्वती । उवाच क्रुद्धमनसा शिवनिन्दापरं द्विजम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထိုဗြာဟ္မဏ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ပါရဝတီသည် တရားမျှတသော ဒေါသဖြင့် စိတ်မီးလောင်ကာ၊ ရှီဝကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ရန် အာရုံစိုက်နေသော နှစ်ကြိမ်မွေး ဒွိဇကို ပြန်လည်ဆို၏။