पार्वत्याः तपः-परीक्षा (Śiva Tests Pārvatī’s Austerity)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु मुनिषु स्वं लोकं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं तपो देव्या ऐच्छत्सूतिकरः प्रभुः

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ထိုမုနိတို့သည် မိမိတို့၏ လောကသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်္ဂလာအကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အရှင်ရှင်ကရာ (ရှင်ကာရ) သည် ဒေဝီ၏ တပဿကို စမ်းသပ်လို၍ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒပြုတော်မူ၏။

Verse 2

परीक्षा छद्मना शंभुर्द्रष्टुं तां तुष्टमानसः । जाटिलं रूपमास्थाय स ययौ पार्वतीवनम्

သူမကို စမ်းသပ်ရန်—ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလျက်—စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ရှမ္ဘုသည် သူမကို တွေ့မြင်လို၍ ဆံပင်အုပ်စု (ဂျာတိလ) ရသေ့ရုပ်ကို ခံယူကာ ပါဝတီ၏ တောအုပ်သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 3

अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दंडी छत्री बभूव सः

အလွန်အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ရုပ်ကို ခံယူ၍ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ စိတ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ တောင်တံကိုင်ကာ ထီးကိုင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धां तां शिवामिव विधोः कलाम्

ထိုနေရာ၌ သခင်သည် မိတ်သဟာယမိန်းကလေးများက ဝိုင်းရံထားသော ဒေဝီကို ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်၏။ သန့်ရှင်း၍ တောက်ပလင်းလက်ကာ ဝေဒိကာပေါ်၌ ရှိသည့် ထိုရှီဝါမကဲ့သို့သော အလှသည် လ၏ အစိတ်တစ်စိတ်ကဲ့သို့ နူးညံ့လှပ၏။

Verse 5

शंभु निरीक्ष्य तां देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकंठं ययौ प्रीत्या तदाऽसौ भक्तवत्सलः

ဒေဝီကို မြင်မြောက်သော်၊ ဗြဟ္မစာရီရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထားသော သမ္ဘူသည် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် နီးကပ်သို့ သွား၏။ အကြောင်းမူကား သူသည် အမြဲတမ်း ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာ ကရုဏာပြုသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 6

आगतं तं तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अपूजयच्छिवा देवी सर्वपूजोपहारकैः

ထိုအခါ အံ့ဩဖွယ် တေဇောတောက်ပသော ဗြာဟ္မဏ မလာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ သီဝါဒေဝီ (ပါရဝတီ) သည် ပူဇော်ကန်တော့မှု အမျိုးမျိုးနှင့် ထုံးတမ်းအလှူပစ္စည်း အစုံအလင်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။

Verse 7

सुसत्कृतं संविधाभिः पूजितं परया मुदा । पार्वती कुशलं प्रीत्या पप्रच्छ द्विजमादरात

ထုံးတမ်းအညီ စနစ်တကျ ဂုဏ်ပြုကန်တော့၍ ပူဇော်ခံရသဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခံရ၏။ ထို့နောက် ပါရဝတီသည် ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် လေးစားစွာ သူ၏ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း하였다။

Verse 8

पार्वत्युवाच । ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इदं वनं भासयसे वद वेदविदां वर

ပါရဝတီက မိန့်တော်မူသည်—“ဗြဟ္မစာရိန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်လာသော သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ ဤတောကို သင်၏အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပစေ၏—ဝေဒကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ပြောကြားလော့။”

Verse 9

विप्र उवाच । अहमिच्छाभिगामी च वृद्धो विप्रतनुस्सुधीः । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ငါသည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း သွားလာနိုင်သူ၊ အသက်ကြီးပြီး ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ရုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ငါသည် တပသ္ဝီ၊ အခြားသူတို့အား သက်သာချမ်းသာပေးသူ၊ ကူညီထောက်ပံ့သူ ဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 10

का त्वं कस्यासि तनया किमर्थ विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रपदैरपि

“သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏ သမီးနည်း။ အဘယ်ကြောင့် လူသူကင်းသော ဤတောထဲတွင် တပသ်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ကျင့်သနည်း—အောင်မြင်မှုကြီးမားသော မုနိတို့တောင် လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည့် တပသ်ကို?”

Verse 11

न बाला न च वृद्धासि तरुणी भासि शोभना । कथं पतिं विना तीक्ष्णं तपश्चरसि वै वने

သင်သည် ကလေးမဟုတ်၊ အိုမင်းသောမိန်းမလည်းမဟုတ်၊ တောက်ပလှပသော လူငယ်မိန်းကလေးကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။ ခင်ပွန်းမရှိဘဲ ဤတောထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ (အာစေတ) ကို မည်သို့ ကျင့်သနည်း။

Verse 12

कि त्वं तपस्विनी भद्रे कस्यचित्सहचारिणी । तपस्वी स न पुष्णाति देवि त्वां च गतोऽन्यतः

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းကလေး၊ သင်သည် တပသဝင်နီ (အာစေတမ) လား၊ သို့မဟုတ် တစ်ဦးဦး၏ အဖော်လား။ အို ဒေဝီ၊ ထိုတပသဝင်သည် သင့်ကို မစောင့်ရှောက်ဘဲ အခြားသို့ ထွက်သွားပြီ။

Verse 13

वद कस्य कुले जाता कः पिता तव का विधा । महासौभाग्यरूपा त्वं वृथा तव तपोरतिः

ပြောပါ—သင်သည် မည်သည့် မျိုးရိုးက မွေးဖွားသနည်း။ သင့်အဖေသည် မည်သူနည်း၊ သင့်အဆင့်အတန်းနှင့် နေထိုင်ပုံစံသည် အဘယ်နည်း။ သင်သည် မဟာကံကောင်းခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ ထင်ရှားသဖြင့် သင့်၏ တပသကို နှစ်သက်ခြင်းသည် အကျိုးမလိုသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 14

किं त्वं वेदप्रसूर्लक्ष्मीः किं सुरूपा सरस्वती । एतासु मध्ये का वा त्वं नाहं तर्कितुमुत्सहे

သင်သည် ဝေဒများ၏ မိခင် လက္ခမီလား၊ သို့မဟုတ် ရုပ်ရည်လှပသော စရஸဝတီလား။ ဤဒေဝီတို့အနက် သင်သည် မည်သူနည်း။ ငါ မခန့်မှန်း၍ မတတ်နိုင်။

Verse 15

पार्वत्युवाच । नाहं वेदप्रसूर्विप्र न लक्ष्मीश्च सरस्वती । अहं हिमाचलसुता सांप्रतं नाम पार्वती

ပါဝတီက ပြောသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ဝေဒများ၏ မိခင် မဟုတ်၊ လက္ခမီလည်း မဟုတ်၊ စရஸဝတီလည်း မဟုတ်။ ငါသည် ဟိမာချလ၏ သမီးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ငါ့နာမည်မှာ ပါဝတီ ဖြစ်သည်။

Verse 16

पुरा दक्षसुता जाता सती नामान्यजन्मनि । योगेन त्यक्तदेहाऽहं यत्पित्रा निन्दितः पतिः

အတိတ်ဘဝ၌ ငါသည် ဒက္ခ၏ သမီး စတီဟူသောအမည်ဖြင့် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ငါ့ခင်ပွန်းကို ငါ့အဖေက နိန္ဒာပြုသောအခါ၊ ယောဂ၏ အင်အားဖြင့် ငါသည် ထိုကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့၏။

Verse 17

अत्र जन्मनि संप्राप्तश्शिवोऽपि विधिवैभवात् । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्य मन्मथं स जगाम ह

ဤဘဝ၌ပင် ကံကြမ္မာ၏ အာဏာကြီးမားမှုကြောင့် ရှီဝတောင် ငါ့ကို ခွဲထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မန္မထ (ကာမ) ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေပြီး သူသည် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 18

प्रयाते शंकरे तापोद्विजिताहं पितुर्गृहात् । आगता तपसे विप्र सुदृढा स्वर्णदीतटे

ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ခွဲခွာနာကျင်မှု၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဝေဒနာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အဖေ၏အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် တပသ (austerities) ပြုရန် စွဝဏ္ဏဒီ (Svarṇadī) မြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 19

कृत्वा तपः कठोरं च सुचिरं प्राणवल्लभम् । न प्राप्याग्नौ विविक्षन्ती त्वं दृष्ट्वा संस्थिता क्षणम्

အသက်ထက်ချစ်မြတ်နိုးရသော တပသကို ကြမ်းတမ်းစွာ၊ ကြာရှည်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိလိုရာမရသဖြင့် မီးထဲသို့ ဝင်ရန် စိတ်ကူးနေချိန်တွင်၊ သင့်ကို မြင်လိုက်သဖြင့် ငါသည် ခဏတစ်ခါ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

Verse 20

गच्छ त्वं प्रविशाम्यग्नौ शिवेनांगीकृता न हि । यत्र यत्र जनुर्लप्स्ये वरिष्यामि शिवं वरम्

“သင် သွားပါ။ ငါ မီးထဲသို့ ဝင်မည်၊ အကြောင်းမှာ ငါကို ရှီဝ (Śiva) က လက်မခံသေးသောကြောင့်။ ငါ မည်သည့်ဘဝ၌ မွေးဖွားရပါစေ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး သတို့သားဖြစ်သော ရှီဝကိုပင် ထပ်မံ ရွေးချယ်မည်” ဟုဆို၏။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती वह्नौ तत्पुरः प्रविवेश सा । निषिध्यमाना पुरतो ब्राह्मणेन पुनः पुनः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ပါရဝတီသည် သူ့ရှေ့တန်းတင် မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ဗြာဟ္မဏသည် ထပ်ခါထပ်ခါ တားဆီးနေသော်လည်း။

Verse 22

वह्निप्रवेशं कुर्वत्याः पार्वत्यास्तत्प्रभावतः । बभूव तत्क्षणं सद्यो वह्नि श्चंदनपंकवत्

ပါရဝတီ မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်၊ သူမ၏ ဒေဝီတေဇောဓာတ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုခဏတည်းက မီးသည် ချက်ချင်းပင် အေးမြသော စန္ဒနပျစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ မထိခိုက်စေဘဲ သက်သာစေ၏။

Verse 23

क्षणं तदंतरे स्थित्वा ह्युत्पतंती दिवं द्विजः । पुनः पप्रच्छ सहसा विहसन्सुतनुं शिवः

အချိန်ခဏအတွင်း ထိုအကြား၌ ရပ်တည်ပြီးနောက်၊ နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ ဗြာဟ္မဏသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။ ထို့နောက် အပြုံးဖြင့် သီဝဘုရားသည် ထိုသန့်ရှင်းလှပသော မိန်းကလေးကို ရုတ်တရက် ထပ်မံမေးမြန်း၏။

Verse 24

द्विज उवाच । अहो तपस्ते किं भद्रे न बुद्धं किंचिदेव हि । न दग्धो वह्निना देहो न च प्राप्तं मनीषितम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်။ “အို မင်္ဂလာရှိသော မိခင်ဒေဝီ၊ သင်၏ တပဿ (အာသီသ) သည် မည်သို့နည်း။ အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာမျှ မပြီးမြောက်သေး။ သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မီးဖြင့် မလောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ မျှော်မှန်းသည့် ရည်မှန်းချက်လည်း မရောက်သေးပါ။”

Verse 25

अतस्सत्यं निकामं वै वद देवि मनोरथम् । ममाग्रे विप्रवर्यस्य सर्वानंदप्रदस्य हि

ထို့ကြောင့် ဒေဝီ၊ မဖုံးကွယ်ဘဲ အမှန်တရားကို ပြောကြား၍ သင်၏ စိတ်အတွင်း ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပါ။ အားလုံးသော အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသော ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ် ဤသူ၏ရှေ့နှင့် ငါ့ရှေ့တွင်ပင်။

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवाजटिलसंवादो नाम षड्विंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒြသံဟိတာ၌၊ တတိယ အပိုင်းဖြစ်သော ပါရဝတီခဏ္ဍ၌၊ «သီဝဘုရားနှင့် တပသီ ဇဋိလ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၂၆ ပြီးဆုံး၏။

Verse 27

किमिच्छसि वरं देवि प्रष्टुमिच्छाम्यतः परम् । त्वय्येव तदसौ देवि फलं सर्वं प्रदृश्यते

“အို ဒေဝီ၊ မည်သည့် ကောင်းချီးကို ဆန္ဒရှိသနည်း။ ထို့နောက် ထပ်မံ မေးလိုပါသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဒေဝီရေ၊ ထိုအကျိုး—အကျိုးအားလုံးပင်—သင်၌သာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာသည်”။

Verse 28

परार्थे च तपश्चेद्वै तिष्ठेत्तु तप एव तत् । रत्नं हस्ते समादाय हित्वा काचस्तु संचितः

တစ်ပါးသူအကျိုး (သို့) လောကီအကျိုးအတွက် ပြုလုပ်သော တပသသည် “တပသ” ဟူသော အမည်သာ ကျန်၍ အမြင့်မြတ်သော အကျိုးကို ဆုံးရှုံးသည်။ လက်ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီး ရတနာကို ကိုင်ထားလျက်နှင့် ထိုရတနာကို စွန့်ပစ်ကာ ဖန်ကွဲအပိုင်းအစများကိုသာ စုဆောင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 29

ईदृशं तव सौंदर्यं कथं व्यर्थीकृतं त्वया । हित्वा वस्त्राण्यनेकानि चर्मादि च धृतं त्वया

“သင်၏ အလှအပသည် ဤမျှလောက်ရှိသော်လည်း မည်သို့ သင်က အလဟသ ဖြစ်စေသနည်း။ အဝတ်အစားကောင်းများ များစွာကို စွန့်လွှတ်ပြီး သားရေစသည်တို့ကို ဝတ်ဆင်နေသည်”။

Verse 30

तत्सर्वं कारणं ब्रूहि तपसस्त्वस्य सत्यतः । तच्छ्रुत्वा विप्रवर्योऽहं यथा हर्षमावाप्नुयाम्

သင်၏ တပဿ (အာသီတ) ကို ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်း အပြည့်အစုံကို အမှန်တကယ် ပြောပြပါ။ ထိုကို ကြားနာပြီးနောက် ငါ—ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏ—သည် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နှလုံးသားအပျော်ကို ရရှိစေချင်သည်။

Verse 31

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टा तदा तेन सखीं प्रैरयताम्बिका । तन्मुखेनैव तत्सर्वं कथयामास सुव्रता

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုအခါ သူက မေးမြန်းသဖြင့် အမ္ဗိကာသည် မိမိ၏ မိတ်သဟာယကို လှုံ့ဆော်စေ하였다။ ထိုသဟာယ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့်ပင် သီလဝတီ မိန်းမမြတ်သည် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ပြောပြလေ၏။

Verse 32

तया च प्रेरिता तत्र पार्वत्या विजयाभिधा । प्राणप्रिया सुव्रतज्ञा सखी जटिलमब्रवीत्

ထိုနေရာတွင် ပါရဝတီ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဗိဇယာဟု အမည်ရသော သူမ၏ မိတ်သဟာယ—အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ သန့်ရှင်းသော ဝရတ (အဓိဋ္ဌာန်) များကို ကျွမ်းကျင်သူ—သည် ဂျဋိလအား ပြောဆိုလေ၏။

Verse 33

सख्युवाच । शृणु साधो प्रवक्ष्यामि पार्वतीचरितं परम् । हेतुं च तपसस्सर्वं यदि त्वं श्रोतुमिच्छसि

မိတ်သဟာယက ပြောသည်။ “အို သာဓု၊ နားထောင်ပါ။ ပါရဝတီ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုလည်း၊ သူမ၏ တပဿ၏ အကြောင်းရင်း အားလုံးကိုလည်း သင် ကြားလိုပါက ငါ ပြောပြမည်။”

Verse 34

सखा मे गिरिराजस्य सुतेयं हिमभूभृतः । ख्याता वै पार्वती नाम्ना सा कालीति च मेनका

“ဟိမဝန္တ (တောင်ဘုရင် ဂိရိရာဇ) သည် ငါ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်၏။ သူ၏ သမီးသည် ဤသူမပင် ဖြစ်သည်။ သူမကို ပါရဝတီဟု ကျော်ကြားကြပြီး၊ မိခင် မေနကာကလည်း သူမကို ကာလီဟု ခေါ်တတ်သည်။”

Verse 35

ऊढेयं न च केनापि न वाञ्छति शिवात्परम् । त्रीणि वर्षसहस्राणि तपश्चरणसाधिनी

သူမကို မည်သူနှင့်မျှ မင်္ဂလာမဆောင်စေရ၊ အကြောင်းမှာ သီဝါထက် မြင့်မြတ်သူကို သူမ မလိုလားခဲ့သဖြင့် ဖြစ်သည်။ တပသ္စရဏကို ခိုင်မြဲစွာ ကျင့်သုံးသူဖြစ်၍ သုံးထောင်နှစ်တိုင်တိုင် တပသ်ပြုခဲ့သည်။

Verse 36

तदर्थं मेऽनया सख्या प्रारब्धं तप ईदृशम् । तदत्र कारणं वक्ष्ये शृणु साधो द्विजोत्तम

“အဲဒီရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပဲ မိတ်ဆွေမ၊ ငါသည် ဤသို့သော တပဿာကို စတင်ကျင့်ခဲ့သည်။ ယခု ဤနေရာတွင် အကြောင်းရင်းကို ငါပြောမည်—နားထောင်ပါ၊ သီလရှိသူ၊ ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သူရေ။”

Verse 37

हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान् हरिं ब्रह्माणमेव च । पतिं पिनाकपाणिं वै प्राप्नुमिच्छति पार्वती

ဣန္ဒြာတို့ကဲ့သို့ အထက်မြတ်သော ဒေဝတားများနှင့် အခြားသူတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ဘြဟ္မာကိုလည်းကောင်း လျစ်လျူရှု၍ ပါရဝတီသည် ပိနာကကိုင်ဆောင်သော ပိနာကပါဏိ—သီဝရှင်ကို မိမိ၏ ခင်ပွန်းအဖြစ် ရယူလိုသည်။

Verse 38

इयं सखी मदीया वै वृक्षानारोप यत्पुरा । तेषु सर्वेषु संजातं फलपुष्पादिकं द्विज

“ဤမိတ်ဆွေမသည် အတိတ်ကာလရှည်လျားစွာက သစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ အို ဒွိဇရေ၊ ထိုသစ်ပင်အားလုံးပေါ်တွင် အသီး၊ ပန်းနှင့် အခြားအရာတို့ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။”

Verse 39

रूपसार्थाय जनककुलालंकरणाय च । समुद्दिश्य महेशानं कामस्यानुग्रहाय च

ပြည့်စုံသော အလှအပကို ရရှိရန်နှင့် ဖခင်၏ မျိုးရိုးအတွက် အလှဆင်တန်ဆာ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ကာ၊ နောက်တစ်ဖန် ကာမ (ဆန္ဒ၏ ဒေဝ) ကို ကရုဏာပေးရန်အတွက်လည်း မဟေရှာန—သီဝရှင်ကို စိတ်တည်၍ အာရုံပြုခဲ့သည်။

Verse 40

मत्सखी नारदोपदेशात्तपस्तपति दारुणम् । मनोरथः कुतस्तस्या न फलिष्यति तापस

အို တပသီရေ၊ ငါ့မိတ်ဆွေမသည် နာရဒ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော တပသကို ဆောင်ရွက်နေ၏။ ထိုမိန်းမ၏ အလိုဆန္ဒမြတ်သည် မည်သို့ မဖူးပွင့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 41

यत्ते पृष्टं द्विजश्रेष्ठ मत्सख्या मनसीप्सितम् । मया ख्यातं च तत्प्रीत्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

အို ဒွိဇမြတ်သူရေ၊ သင်မေးမြန်းသမျှ—ငါ့မိတ်ဆွေမ၏ စိတ်တွင်းအလိုဆန္ဒ—ကို ငါသည် ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ရှင်းပြပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။

Verse 42

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा विजयाया यथार्थतः । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏—အို မုနိရေ၊ ဗိဇယာ၏ စကားကို အမှန်အတိုင်း ကြားပြီးနောက်၊ ဇဋာဆံပင်ရှိသော ရုဒြသည် ပြုံးရယ်ကာ ပြန်လည် မိန့်ဆို၏။

Verse 43

जटिल उवाच । सख्येदं कथितं तत्र परिहासोनुमीयते । यथार्थं चेत्तदा देवी स्वमुखेनाभिभाषताम्

ဇဋိလက မိန့်၏—“အို မိတ်ဆွေရေ၊ ဒီမှာ ပြောထားသမျှက ဟာသကစားသလို ထင်ရသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ဖြစ်လျှင် ဒေဝီသည် ကိုယ်တိုင် မိမိနှုတ်ဖြင့် ပြောစေပါ။”

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते च तदा तेन जटिलेन द्विजन्मना । उवाच पार्वती देवी स्वमुखेनैव तं द्विजम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏—ဇဋာဆံပင်ရှိသော ဒွိဇဘြာဟ္မဏသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဒေဝီ ပါရဝတီသည် ထိုဒွိဇအား မိမိနှုတ်ဖြင့်ပင် ပြန်လည် မိန့်ဆို၏။