कामदाहोत्तरवृत्तान्तः / Aftermath of Kāma’s Burning (Pārvatī’s Fear and Himavān’s Consolation)

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य त्रिलोककृत् । अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शंकरस्य महात्मनः

နာရဒက ပြောသည်—“အို ဝိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ) အဖေတော်၊ မဟာပညာရှိ၊ ဗိဿဏု၏ သစ္စာတော်ခံ၊ သုံးလောကကို ဖန်ဆင်းသူ၊ မဟာအတ္တမန် သင်္ကရ၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ကထာကို ငါတို့ ပြောပြီးလေပြီ”။

Verse 2

भस्मीभूते स्मरे शंभुतृतीयनयनाग्निना । तस्मिन्प्रविष्टे जलधौ वद त्वं किमभूत्ततः

ကာမဒေဝသည် သမ္ဘူ၏ တတိယမျက်စိမီးဖြင့် ပြာဖြစ်သွားပြီးနောက် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း—သင်ပြောပါ။

Verse 3

किं चकार ततो देवी पार्वती कुधरात्मजः । गता कुत्र सखीभ्यां सा तद्वदाद्य दयानिधे

ထို့နောက် တောင်သမီး မဟာဒေဝီ ပါရဝတီသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ မိတ်သဟာယများနှင့်အတူ မည်သို့သောနေရာသို့ သွားခဲ့သနည်း။ အကြင်နာကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु तात महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । महोतिकारकस्यैव स्वामिनो मम चादरात्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– «ချစ်သားရေ၊ အလွန်ပညာရှိသူရေ၊ လမောက်တော်ဆောင်သည့် သခင် (ရှီဝ) ၏ ပဝါနသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နားထောင်လော့။ မဟာကျေးဇူးရှင်ဖြစ်၍ ငါ၏ သခင်တော်လည်း ဖြစ်တော်မူသော ထိုသခင်ကို ရိုသေကန်တော့သဖြင့် ငါသည် သဒ္ဓါဖြင့် ပြောကြားမည်»။

Verse 5

यदाहच्छंभुनेत्रोद्भवो हि मदनं शुचिः । महाशब्दोऽद्भुतोऽभूद्वै येनाकाशः प्रपूरितः

ရှမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ မျက်စိမှ မွေးဖွားသော သန့်ရှင်းသည့် မီးသည် မဒန (ကာမ) ကို ထိခိုက်သည့်အခါ အံ့ဩဖွယ် မဟာအသံတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံး ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

Verse 6

तेन शब्देन महता कामं दग्धं समीक्ष्य च । सखीभ्यां सह भीता सा ययौ स्वगृहमाकुला

ထိုမဟာအသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ကာမသည် မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လေသည်။ ထို့နောက် မိတ်သဟာယနှစ်ဦးနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

Verse 7

तेन शब्देन हिमवान्परिवारसमन्वितः । विस्मितोऽभूदतिक्लिष्टस्सुतां स्मृत्वा गतां ततः

ထိုအသံကို ကြားသော် ဟိမဝန်သည် အခြွေအရံများနှင့်အတူ အံ့ဩသွားလေသည်။ ထို့နောက် ထွက်ခွာသွားသော သမီးကို သတိရကာ အလွန်အမင်း စိတ်ပင်ပန်းဝမ်းနည်းလေသည်။

Verse 8

जगाम शोकं शैलेशो सुतां दृष्ट्वातिविह्वलाम् । रुदतीं शंभुविरहादाससादाचलेश्वरः

တောင်ရှင် ဟိမဝန်သည် သမ္ဘူနှင့် ခွဲခွာရ၍ မျက်ရည်ကျနေသော သမီးကို အလွန်တုန်လှုပ်စွာ မြင်သဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ကာ စိတ်ပူပန်လျက် သူမထံ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 9

आसाद्य पाणिना तस्या मार्जयन्नयनद्वयम् । मा बिभीहि शिवेऽरोदीरित्युक्त्वा तां तदाग्रहीत्

သူမထံ ချဉ်းကပ်ပြီး လက်ဖြင့် မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို နူးညံ့စွာ သုတ်ပေးကာ “မကြောက်ပါနှင့်၊ အို ရှီဝါ၊ မငိုပါနှင့်” ဟု ဆိုပြီးနောက် သူမကို ချုပ်ကိုင်ဖက်ထား하였다။

Verse 10

क्रोडे कृत्वा सुतां शीघ्रं हिम वानचलेश्वरः । स्वमालयमथानिन्ये सांत्वयन्नतिविह्वलाम्

တောင်ရှင် ဟိမဝန်သည် ချက်ချင်း သမီးကို မိမိပေါင်ပေါ် တင်ကာ အလွန်တုန်လှုပ်နေသော သူမကို နှစ်သိမ့်လျက် မိမိနန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား하였다။

Verse 11

अंतर्हिते स्मरं दग्ध्वा हरे तद्विरहाच्छिवा । विकलाभूद् भृशं सा वै लेभे शर्म न कुत्रचित्

ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ကာမဒေဝကို မီးရှို့ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ရှီဝါ (ပါရဝတီ) သည် သူနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ကာ ဘယ်နေရာမှ မငြိမ်သက်မှု မရခဲ့ပါ။

Verse 12

पितुर्गृहं तदा गत्वा मिलित्वा मातरं शिवा । पुनर्जातं तदा मेने स्वात्मानं सा धरात्मजा

ထို့နောက် သီဝါ (ပါရဝတီ) သည် ဖခင်၏အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံ하였다။ မြေမိခင်၏ သမီးတော်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

Verse 13

निनिंद च स्वरूपं सा हा हतास्मीत्यथाब्रवीत् । सखीभिर्बोधिता चापि न बुबोध गिरीन्द्रजा

သူမသည် မိမိရုပ်ရည်ကို အပြစ်တင်ကာ «အို၊ ငါ ပျက်စီးသွားပြီ!» ဟု အော်ဟစ်하였다။ မိတ်ဆွေများက သက်သာစေ၍ သင်ကြားပေးသော်လည်း တောင်မင်း၏ သမီးတော်သည် စိတ်ကြည်လင်မှုကို မရနိုင်ခဲ့။

Verse 14

स्वपती च पिबंती च सा स्नाती गच्छती शिवा । तिष्ठंती च सखीमध्ये न किंचित्सुखमाप ह

သူမသည် အိပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ သောက်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ရေချိုးနေစဉ်ဖြစ်စေ လမ်းလျှောက်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေများအလယ်တွင် ရပ်နေစဉ်ပင်ဖြစ်စေ၊ မင်္ဂလာသီဝါ (ပါရဝတီ) သည် အနည်းငယ်မျှ ပျော်ရွှင်မှုမရခဲ့—စိတ်သည် သီဝတော်တစ်ပါးတည်း၌သာ တည်မြဲနေ하였다။

Verse 15

धिक्स्वरूपं मदीयं च तथा जन्म च कर्म च । इति ब्रुवंती सततं स्मरंती हरचेष्टितम्

«ငါ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်းကောင်း၊ ငါ့မွေးဖွားခြင်းနှင့် ငါ့ကံကမ္မကိုလည်းကောင်း အရှက်တင်ပါစေ!» ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောဆိုလျက်၊ ဟရ (ရှီဝ) ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အလိုတော်ကို အမြဲတမ်း သတိရနေ하였다။

Verse 16

एवं सा पार्वती शंभुविरहोत्क्लिष्टमानसा । सुखं न लेभे किंचिद्राऽब्रवीच्छिवशिवेति च

ထို့ကြောင့် ပါర్వတီသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးနာကျင်ကာ မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုမျှ မရခဲ့ဘဲ «ရှီဝ၊ ရှီဝ» ဟု အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုနေ하였다။

Verse 17

निवसंती पितुर्ग्गेहे पिनाकिगतचेतना । शुशोचाथ शिवा तात मुमोह च मुहुर्मुहुः

အဖေ၏ အိမ်၌ နေထိုင်စဉ်၊ သီဝါ၏ စိတ်သည် ပိနာကကိုင်ရှင် သီဝဘုရားထံ၌သာ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေ하였다။ အို ချစ်သူရေ၊ သူမသည် အလွန်ဝမ်းနည်းကာ မကြာခဏ မူးမေ့လဲကျသွား하였다။

Verse 18

शैलाधिराजोप्यथ मेनकापि मैनाकमुख्यास्तनयाश्च सर्वे । तां सांत्वयामासुरदीनसत्त्वा हरं विसस्मार तथापि नो सा

ထို့နောက် တောင်တန်းတို့၏ အရှင် ဟိမာလယနှင့် မေနကာတို့၊ မိသားစုသားများအားလုံး—မိုင်နာကနှင့် အခြားသူများ—သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစား하였다။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဟရ (သီဝ) ကို လုံးဝ မမေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 19

अथ देवमुने धीमन्हिमव त्प्रस्तरे तदा । नियोजितो बलभिदागमस्त्वं कामचारतः

ထို့နောက် အို နတ်မုနိ၊ အို ပညာရှိ—အချိန်นั้น ဟိမဝန်တောင်တန်း၏ လျှောစောင်းများပေါ်၌ သင်သည် ဘလဘိဒ (အိန္ဒြာ) ၏ အမိန့်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားရန် ခန့်အပ်ခံရပြီး ကိုယ့်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာခဲ့သည်။

Verse 20

ततस्त्वं पूजितस्तेन भूधरेण महात्मना । कुशलं पृष्टवांस्तं वै तदाविष्टो वरासने

ထို့နောက် မဟာအတ္တမရှိသော တောင်တန်းကြီးက သင့်အား ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။ သင်သည် မြတ်သော အာသနပေါ်၌ နတ်တရားသမာဓိဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက်၊ သူ၏ ကုသလ (ကောင်းကျိုးချမ်းသာ) ကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे नारदोपदेशो नामैकविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒြသံဟိတာအတွင်း၊ ၎င်း၏ တတိယအခန်းကဏ္ဍ ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «နာရဒ၏ သင်ကြားချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၁ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 22

श्रुत्वावोचो मुने त्वं तु तं शैलेशं शिवं भज । तमामंत्र्योदतिष्ठस्त्वं संस्मृत्य मनसा शिवम्

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ မုနိရေ၊ သင်သည် «တောင်၏အရှင် ရှီဝကို ကိုးကွယ်ပါ» ဟု ဆို၏။ ထိုသူအား နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းပြီးနောက် သင်သည် ထ၍ စိတ်အတွင်း၌ ရှီဝကို သတိရလျက် ရပ်တည်၏။

Verse 23

तं समुत्सृज्य रहसि कालीं तामगमंस्त्वरा । लोकोपकारको ज्ञानी त्वं मुने शिववल्लभः

ထိုသူကို လျှို့ဝှက်စွာ ချန်ထား၍ သင်သည် ထိုကာလီထံသို့ အလျင်အမြန် သွား၏။ မုနိရေ၊ သင်သည် ပညာရှိ၍ လောကအကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူ၊ အမှန်တကယ် ရှီဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူ ဖြစ်၏။

Verse 24

आसाद्य कालीं संबोध्य तद्धिते स्थित आदरात् । अवोचस्त्वं वचस्तथ्यं सर्वेषां ज्ञानिनां वरः

ကာလီထံသို့ ရောက်ရှိကာ လေးစားစွာ နှိုးဆော်၍၊ သူမ၏ အကျိုးအတွက် စိတ်ထားတည်ကြည်လျက်၊ သင်သည် အမှန်တရားနှင့် အကျိုးပြုသော စကားကို ပြော၏—ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မုနိရေ။

Verse 25

नारद उवाच । शृणु कालि वचो मे हि सत्यं वच्मि दयारतः । सर्वथा ते हितकरं निर्विकारं सुकामदम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ကာလီ၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ငါသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြော၏။ အရာအားလုံး၌ သင်၏အကျိုးအတွက် ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာမရှိ၊ မြတ်သောဆန္ဒတို့ကို ပြည့်စုံစေနိုင်၏»။

Verse 26

सेवितश्च महादेवस्त्वयेह तपसा विना । गर्ववत्या यदध्वंसीद्दीनानुग्रहकारकः

ဤနေရာ၌ သင်သည် တပသျာမရှိဘဲပင် မဟာဒေဝကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသူတို့ကို ကရုဏာဖြင့် ကယ်မတော်မူသော ထိုဘုရားသည် မာနကြီးသူ၏ ဂုဏ်မာန်ကို ချိုးဖျက်တော်မူ၏။

Verse 27

विरक्तश्च स ते स्वामी महायोगी महेश्वरः । विसृष्टवान्स्मरं दग्ध्वा त्वां शिवे भक्तवत्सलः

အို ရှီဝါ၊ သင်၏အရှင် မဟေရှ္ဝရ မဟာယောဂီသည် အမှန်တကယ် ဝိရက္တ ဖြစ်၍ မကပ်မိသူ ဖြစ်သည်။ ကာမဒေဝကို မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက်၊ သင်ကို ကာမ၏ဖိအားမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာ ကရုဏာပြည့်ဝသူ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 28

तस्मात्त्वं सुतपोयुक्ता चिरमाराधयेश्वरम् । तपसा संस्कृतां रुद्रस्स द्वितीयां करिष्यति

ထို့ကြောင့် သင်သည် မြတ်သော တပသ်ဖြင့် ပြည့်စုံကာ အရှင်ကို အချိန်ရှည်ကြာ အာရాధနာ ပြုလော့။ တပသ်ကြောင့် သင် သန့်စင်၍ ပြည့်ဝသည့်အခါ ရုဒ္ရသည် သင်ကို မိမိ၏ ဒုတိယ မဟာဒေဝီ အဖြစ် တရားဝင် ခံယူမည်။

Verse 29

त्वं चापि शंकरं शम्भुं न त्यक्ष्यसि कदाचन । नान्यं पतिं हठाद्देवि ग्रहीष्यसि शिवादृते

သင်လည်း ရှင်ကရာ၊ ရှမ္ဘုကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်။ အို ဒေဝီ၊ ရှီဝမှတပါး အခြားသော ခင်ပွန်းကို အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေကာမူ မလက်ခံလိမ့်မည်။

Verse 30

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यवचस्ते हि मुने सा भूधरात्मजा । किंचिदुच्छ्वसिता काली प्राह त्वां सांजलिर्मुदा

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «အို မုနိ၊ သင်၏စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက် တောင်၏သမီး ကာလီသည် အနည်းငယ် သက်သာစွာ အသက်ရှူကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဝမ်းမြောက်စွာ သင်ကို ပြောကြားလေ၏»။

Verse 31

शिवोवाच । त्वं तु सर्वज्ञ जगतामुपकारकर प्रभो । रुद्रस्याराधनार्थाय मंत्रं देहि मुने हि मे

ရှီဝဘုရား မိန့်တော်မူသည်— “အရှင်သည် အရာရာကို သိမြင်တော်မူသော သခင်၊ လောကတို့၏ အကျိုးပြုရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ ရုဒြကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် မန္တရကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။”

Verse 32

न सिद्यति क्रिया कापि सर्वेषां सद्गुरुं विना । मया श्रुता पुरा सत्यं श्रुतिरेषा सनातनी

စစ်မှန်သော စဒ္ဂုရု မရှိလျှင် မည်သူမဆို၏ သာသနာရေး လေ့ကျင့်မှုတစ်စုံတစ်ရာမျှ မအောင်မြင်နိုင်။ ဤအမှန်တရားကို ကျွန်ုပ်သည် ရှေးကတည်းက ကြားနာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် သြတိ (ထုတ်ဖော်ဗေဒ) ၏ အနန္တသင်ခန်းစာ ဖြစ်၏။

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्याः पार्वत्या मुनिसत्तमः । पंचाक्षरं शम्भुमन्त्रं विधिपूर्वमुपादिशः

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်— “ပာရဝတီ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူသည် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ပဉ္စအက္ခရာ ရှမ္ဘု မန္တရကို သူမအား သင်ကြားပေး၏။”

Verse 34

अवोचश्च वचस्तां त्वं श्रद्धामुत्पादयन्मुने । प्रभावं मन्त्रराजस्य तस्य सर्वाधिकं मुने

မုနိရေ၊ သင်သည် ယုံကြည်ခြင်း ပေါ်ပေါက်စေရန် ထိုစကားများကို ပြောကြားခဲ့၏။ ထို့နောက် မုနိရေ၊ ထို မန္တရရာဇာ၏ အာနုဘော်သည် အမြင့်ဆုံး၊ မလွန်ကဲနိုင်အောင် ထူးကဲကြောင်းကို သင် ကြေညာခဲ့၏။

Verse 35

नारद उवाच । शृणु देवि मनोरस्य प्रभावं परमाद्भुतम् । यस्य श्रवणमात्रेण शंकरस्तु प्रसीदति

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ အို ဒေဝီ၊ မနောရာ၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို နားထောင်ပါ။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် သင်္ကရ (ရှီဝဘုရား) သည် ကြည်နူး၍ ကရုဏာတော် ပေးတော်မူ၏။

Verse 36

मंत्रोयं सर्वमंत्राणामधिराजश्च कामदः । भुक्तिमुक्तिप्रदोऽत्यंतं शंकरस्य महाप्रियः

ဤမန္တရသည် မန္တရအားလုံး၏ အဓိရာဇာ ဖြစ်၍ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူ ဖြစ်သည်။ လောကီစည်းစိမ် (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) ကို အလွန်အမင်း ပေးအပ်တတ်ပြီး သင်္ကရ (ရှိဝ) အရှင်၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 37

सुभगे येन जप्तेन विधिना सोऽचिराद् द्रुतम् । आराधितस्ते प्रत्यक्षो भविष्यति शिवो ध्रुवम्

အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဂျပ်ပ (japa) ပြု၍ ခေါ်ယူလျှင်၊ သီဝ (Śiva) သခင်သည် မလွဲမသွေ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူမည်။ မကြာမီပင် လျင်မြန်စွာ သခင်သည် သင့်ထံ တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်လွင်တော်မူမည်—ဤသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်သည်။

Verse 38

चिंतयती च तद्रूपं नियमस्था शराक्षरम् । जप मन्त्रं शिवे त्वं हि संतुष्यति शिवो द्रुतम्

စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များကို တည်ကြည်စွာလိုက်နာ၍၊ ထိုသခင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်တွင်တည်စေကာ အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရားကို ဂျပ်ပ (japa) ပြုလော့။ အို ဒေဝီ၊ ဤဂျပ်ပတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် သီဝ (Śiva) သခင်သည် လျင်မြန်စွာ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 39

एवं कुरु तप साध्वि तपस्साध्यो महेश्वरः । तपस्येव फलं सर्वैः प्राप्यते नान्यथा क्वचित्

ထို့ကြောင့် ဤသို့ပြုလော့၊ အို သီလကောင်းသူမ—တပစ် (tapas) ကို ဆောင်ရွက်လော့။ မဟာဣශ්ဝရ (Maheśvara) ကို တပစ်ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် အကျိုးफलသည် အားလုံးက တပစ်ဖြင့်သာ ရရှိကြပြီး၊ အခြားနည်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မရနိုင်။

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तदा कालीं नारद त्वं शिवप्रियः । यादृच्छिकोऽगमस्त्वं तु स्वर्गं देवहिते रतः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ထိုအခါ ကာလီအား ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သင်—အို နာရဒ၊ သီဝ (Śiva) ချစ်မြတ်နိုးသူ—အကြောင်းမဲ့ကံကြမ္မာဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ အကျိုးအတွက် အားထုတ်သူ သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။”

Verse 41

पार्वती च तदा श्रुत्वा वचनं तव नारद । सुप्रसन्ना तदा प्राप पंचाक्षरमनूत्तमम्

အို နာရဒာ၊ ထိုအခါ ပါရဝတီသည် သင်၏စကားကို ကြားနာပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားကာ၊ ထို့နောက် ရှိဝဘုရားအား ဆည်းကပ်ခြင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော အထူးမြတ်ဆုံး ပဉ္စာක්ෂရီ မန္တရ—အက္ခရာငါးလုံး မန္တရကို လက်ခံရရှိ하였다။