कुमाराभिषेकवर्णनम् — Description of Kumāra’s Abhiṣeka (Consecration/Installation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम् । अद्भुतं शोभितं शश्वद्विश्वकर्मविनिर्मितम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုအချိန်အတွင်း၌ ထိုနေရာတွင် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ရထားတစ်စီးကို မြင်၏။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ လှပစွာ အလှဆင်ထားကာ အမြဲတမ်း တောက်ပနေပြီး၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာ (Viśvakarmā) က တည်ဆောက်ဖန်တီးထား၏။

Verse 2

शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम् । प्रस्थापितं च पार्वत्या वेष्टितं पार्षदैर्वरैः

ဘီးတစ်ရာပါသော အလွန်တင့်တယ်သည့် ရထားတော်သည် ကျယ်ဝန်း၍ စိတ်ကူးသလို လျင်မြန်ကာ အလွန်လှပစွာ မနောဟရ ဖြစ်၏။ ထိုရထားကို မယ်တော် ပါရဝတီက ပြင်ဆင်တင်ထားပြီး၊ သူမ၏ မြတ်သော ပါရိသဒ်တို့က ဝန်းရံထား၏။

Verse 3

समारोहत्ततोऽनंतो हृदयेन विदूयता । कार्त्तिकः परम ज्ञानी परमेशानवीर्यजः

ထို့နောက် အနန္တသည် ယာဉ်တော်ပေါ်သို့ တက်စီးရာ၌၊ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းပူလောင်လျက်ရှိ၏။ ကာရ္တိကေယသည် အလွန်ပညာရှိမြတ်သူဖြစ်၍၊ ပရမေရှာန (သီဝ) ၏ သာသနာတန်ခိုးမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။

Verse 4

तदैव कृत्तिकाः प्राप्य मुक्तकेश्यश्शुचाऽऽतुराः । उन्मत्ता इव तत्रैव वक्तुमारेभिरे वचः

ထိုခဏတည်းမှာပင် ကృတ္တိကာတို့ထံ ရောက်လာကြ၍ ဆံပင်များ ဖြေလျော့ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံး နာကျင်ကြသည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် စိတ်မတည်သကဲ့သို့ စကားပြောရန် စတင်ကြ၏။

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कुमाराभिषेकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း «ရုဒြသံဟိတာ» အတွင်း၊ စတုတ္ထခဏ္ဍ «ကုမာရခဏ္ဍ» တွင် «ကုမာရ၏ အဘိသေက (သန့်စင်အပ်နှံ) အကြောင်းဖော်ပြချက်» ဟူသော ပဉ္စမအခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 6

स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं च धर्मतः । किं कुर्मः क्व च यास्यामो वयं किं करवाम ह

«ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ငါတို့သည် ဤသားကို ပြုစုကြီးပြင်းစေခဲ့ကြ၏၊ ဓမ္မအရလည်း သူသည် ငါတို့၏သားပင် ဖြစ်၏။ ယခု ငါတို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ ပြောပါ—ငါတို့ ဘာပြုရမည်နည်း»

Verse 7

इत्युक्त्वा कृत्तिकास्सर्वाः कृत्वा वक्षसि कार्त्तिकम् । द्रुतं मूर्च्छामवापुस्तास्सुतविच्छेदकारणात्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ကృတ္တိကာတို့အားလုံးသည် ကာတ္တိကေယကို မိမိတို့ရင်ခွင်ပေါ်တွင် တင်ထားကြ၏။ သို့သော် သားနှင့်ခွဲခွာရမည့်အကြောင်းကြောင့် စိတ်ဝေဒနာလွန်ကဲကာ ချက်ချင်း မူးမေ့လဲကျသွားကြ၏။

Verse 8

ताः कुमारो बोधयित्वा अध्यात्मवचनेन वै । ताभिश्च पार्षदैस्सार्द्धमारुरोह रथं मुने

အို မုနိ၊ ကုမာရသည် အတွင်းရေးရာဓမ္မပညာ၏ စကားများဖြင့် ထိုမိန်းမတို့ကို သင်ကြားပေးပြီး၊ ထို့နောက် သူတို့နှင့် မိမိ၏ ဂဏာအပါအဝင် ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်လေ၏။

Verse 9

दृष्ट्वा श्रुत्वा मंगलानि बहूनि सुखदानि वै । कुमारः पार्षदैस्सार्द्धं जगाम पितृमन्दिरम्

ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသော မင်္ဂလာလက္ခဏာများစွာကို မြင်ကြားပြီးနောက်၊ ကုမာရ (စကန္ဒ) သည် မိမိ၏ အဖော်အပါများနှင့်အတူ အဖခင်ရှီဝ၏ နိဗ္ဗာန်တော်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 10

दक्षेण नंदियुक्तश्च मनोयायिरथेन च । कुमारः प्राप कैलासं न्यग्रोधाऽक्षयमूलके

ဒက္ခနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကာ နန္ဒင်နှင့် ပေါင်းစည်း၍ စိတ်ကူးသက်သက်ဖြင့် သွားနိုင်သော ရထားဖြင့် ခရီးထွက်သွားသော ကုမာရသည် မပျက်မယွင်းသော ညညရောဓ (ဗညန်) အမြစ်ရှိသည့် သန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ကိုင်လာသကို ရောက်လေ၏။

Verse 11

तत्र तस्थौ कृत्तिकाभिः पार्षदप्रवरैः सह । कुमारश्शांकरिः प्रीतो नानालीलाविशारदः

ထိုနေရာ၌ ကုမာရသည် ကෘတ္တိကာတို့နှင့်အတူ၊ ရှီဝ၏ အဖော်အပါများထဲမှ အထူးမြတ်ဆုံးတို့နှင့်တကွ နေထိုင်လေ၏။ ရှင်ကရ၏ ကရုဏာမှ မွေးဖွားသော ထိုကုမာရသည် ပျော်ရွှင်လျက် အံ့ဖွယ် လီလာများစွာ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏။

Verse 12

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः । विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं समाचख्युस्तदागमम्

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံး၊ ရှိသီများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် စာရဏာများသည် ဗိဿနုနှင့် ဘြဟ္မာတို့ပါဝင်ကာ၊ ဖြစ်ပျက်လာသကဲ့သို့ ထိုသန့်ရှင်းသော ဖြစ်ရပ်နှင့် ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို လေးစားစွာ တင်ပြကြလေ၏။

Verse 13

तदा दृष्ट्वा च गांगेयं ययौ प्रमुदितश्शिवः । अन्यैस्समेतो हरिणा ब्रह्मणा च सुरर्षिभिः

ထို့နောက် ဂင်္ဂါ၏သား (ကာရ္တိကေယ) ကို မြင်သော် အရှင်ရှီဝသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်း၍ ရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်။ ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ဗြဟ္မာနှင့် ဒေဝရ္ဩသီများလည်း အတူလိုက်ပါလာကြသည်။

Verse 14

शंखाश्च बहवो नेदुर्भेरी तूर्याण्यनेकशः । उत्सवस्तु महानासीद्देवानां तुष्टचेतसाम्

ခွံပုလဲသံများ အများအပြား မြည်ဟည်း၍ ဘေရီဒုံဒုံနှင့် တူရိယာမျိုးစုံကို ထပ်ခါထပ်ခါ တီးခတ်ကြသည်။ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သော ဒေဝတို့အကြား မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 15

तदानीमेव तं सर्वे वीरभद्रादयो गणाः । कुर्वन्तः स्वन्वयुः केलिं नानातालधरस्वराः

ထိုအချိန်တည်းကပင် ဗီရဘဒ္ဒရ ဦးဆောင်သော ဂဏာတို့အားလုံးသည် အသံတုန်လှုပ်စေသော သံများကို ထုတ်လွှင့်ကာ စတင်ခဲ့ကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော တာလနှင့် သံစဉ်များကို ထိန်းညှိ၍ သူ့အနီးဝန်းကျင်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားကာ အောင်ပွဲပွဲတော်ကို ကျင်းပကြသည်။

Verse 16

स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्त्तनम् । जयशब्दं नमश्शब्दं कुर्वाणाः प्रीतमानसाः

စိတ်နှလုံးပူဇော်သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်ဝသော ချီးမွမ်းသူများသည် ချီးမွမ်းရွတ်ဆိုရင်း သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ကြေညာတော်မူကြသည်။ သူတို့သည် “အောင်မြင်ပါစေ!” နှင့် “နမස්ကာရ!” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်ကြသည်။

Verse 17

द्रष्टुं ययुस्तं शरजं शिवात्मजमनुत्तमम्

သူတို့သည် မြက်ပင်အုပ်မှ မွေးဖွားသော (Śaraja) ရှိဝ၏ အလွန်မြတ်သော သားတော်၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အရှင်ကို ကြည့်ရှုရန် သွားကြ၏။

Verse 18

पार्वती मंगलं चक्रे राजमार्गं मनोहरम् । पद्मरागादिमणिभिस्संस्कृतं परितः पुरम्

ဒေဝီ ပါရဝတီသည် မင်္ဂလာအလှဆင်မှုများကို ပြုလုပ်စေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ရာဇလမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးကာ၊ မြို့တစ်ဝိုက်ကို ပတ္တမြားနှင့် အခြား အဖိုးတန်ရတနာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ခဲ့သည်။

Verse 19

पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिः स्त्रीभिरन्विता । लक्ष्म्यादित्रिंशद्देवीश्च पुरः कृत्वा समाययौ

သားရှိသော မိခင်များနှင့် ဇနီးများဖြစ်သည့် သီလရှင်မကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မိန်းမများနှင့်အတူ၊ လက္ခမီနှင့် သူမနောက်လိုက် သုံးဆယ်ပါးသော ဒေဝီများကို ရှေ့တန်းတွင်ထားကာ နန်းတော်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 20

रम्भाद्यप्सरसो दिव्यास्स स्मिता वेषसंयुताः । संगीतनर्तनपरा बभूवुश्च शिवाज्ञया

သီဝရှင်၏ အမိန့်တော်အရ ရမ္ဘာတို့အစပြုသော ကောင်းကင်အပ်ဆရာများသည် အပြုံးနှင့်တကွ အလှဝတ်စုံတန်ဆာဆင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး သီချင်းနှင့် အကအလှတွင် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်မြှုပ်နေကြ၏။

Verse 21

ये तं समीक्षयामासुर्गागेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रये

သူတို့သည် ဂင်္ဂါ၏သားတော်ကို—ရှင်ကရာနှင့်တူညီသကဲ့သို့—ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ကမ္ဘာသုံးလောကလုံးကို လွှမ်းခြုံနေသော မဟာတေဇောဓာတ်တော်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 22

तत्तेजसा वृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । ववंदिरे द्रुतं सर्वे कुमारं सूर्यवर्चसम्

မိမိ၏တേജာရောင်ခြည်ဖြင့် ဝန်းရံထားသော သားတော်တော်မြတ်ကို မြင်ကြသော်၊ ပူမทองကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နေရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသဖြင့် အားလုံးတပြိုင်နက် ကုမာရအား အလျင်အမြန် ဦးချကြ၏။

Verse 23

जहुर्षुर्विनतस्कंधा नमश्शब्दरतास्तदा । परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणमागताः

ထို့နောက် ပခုံးများကို ရိုသေစွာ ညွှတ်ကိုင်းလျက် "နမး" (Namaḥ) ဟု ရွတ်ဆိုကာ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းရံ၍ ခစားကြသည်—သူ၏ လက်ဝဲနှင့် လက်ယာဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

Verse 24

अहं विष्णुश्च शक्रश्च तथा देवादयोऽखिलाः । दण्डवत्पतिता भूमौ परिवार्य्य कुमारकम्

"ကျွန်ုပ်၊ ဗိဿနိုး၊ သိကြားမင်းနှင့် နတ်ဗြဟ္မာအားလုံးတို့သည်—ကုမာရနတ်သားကို ဝိုင်းရံလျက်—မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်း၍ (daṇḍavat) ရိုသေစွာ ရှိခိုးကြသည်။"

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे शंभुर्गिरिजा च मुदान्विता । महोत्सवं समागम्य ददर्श तनयं मुदा

ထိုအချိန်တွင် သမ္ဘူနှင့် ဂိရိဇာတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် မဟာပွဲတော်သို့ ရောက်လာကာ ပျော်ရွှင်စွာ မိမိတို့၏ သားတော်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 26

पुत्रं निरीक्ष्य च तदा जगदेकबंधुः प्रीत्यान्वितः परमया परया भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः परेशः

ထိုအခါ သားတော်ကို မြင်မြောက်သော်၊ လောကတို့၏ တစ်ပါးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်—အမြင့်ဆုံး အရှင် သီဝတော်တိုင်—သည် ဘဝါနီနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံး ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ မိဘမေတ္တာဖြင့် လွန်ကဲကာ မြွေကို သန့်ရှင်းသော အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်လျက်၊ ပရမထ အစောင့်အရှောက်တို့ ဝန်းရံနေသဖြင့် အရှင်တော်သည် ကရုဏာတော်ဖြင့် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 27

अथ शक्तिधरः स्कन्दौ दृष्ट्वा तौ पार्वतीशिवौ । अवरुह्य रथात्तूर्णं शिरसा प्रणनाम ह

ထို့နောက် သက္တိဓရ စ္ကန္ဒသည် စ္ကန္ဒနှင့် ပါရဝတီ၊ သီဝတော်တို့ နှစ်ပါးကို မြင်သဖြင့် ရထားမှ အလျင်အမြန် ဆင်းကာ ခေါင်းချ၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 28

उपगुह्य शिवः प्रीत्या कुमारं मूर्ध्नि शंकरः । जघ्रौ प्रेम्णा परमेशानः प्रसन्नः स्नेहकर्तृकः

ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ရှင်ကရာ—ရှီဝ၊ အမြင့်ဆုံးသခင်—သည် ကုမာရကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်လှုပ်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ချစ်မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်၏။ ပရမေရှာနသည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ မိဘမေတ္တာသန့်စင်ကြောင့် ထိုသို့ပြု၏။

Verse 29

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

အဲဒီနေရာတွင် ပါర్వတီသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဂုဟကို ဖက်လှုပ်ပြီး မိခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်လျှံလျက် နို့မှ ထွက်လာသော နို့ရည်ကို သောက်စေ၏။

Verse 30

तदा नीराजितो देवैस्सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

ထို့နောက် ဘုရားသခင်ကို ဒေဝတို့သည် မိမိတို့၏ မဟာသမီးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နီရာဇနာဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ “အောင်မြင်ပါစေ” ဟူသော ကြီးမားသံကြောင့် ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။

Verse 31

ऋषयो ब्रह्मघोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च बहवस्तत्रोपतस्थुश्च कुमारकम्

ထိုနေရာ၌ ရှိသမျှ ရှိသီတို့သည် ဗေဒသံဃောသဖြင့် သာသနာတော်အော်ဟစ်ကြပြီး၊ သီချင်းဆိုသူတို့သည် ဂီတဖြင့် သီဆိုကြသည်။ တူရိယာတီးသူများစွာလည်း ရှိ၍ သာသနာတော်ကလေး ကုမာရကို မင်္ဂလာသံဖြင့် ဝတ်ပြုကာ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ကြသည်။

Verse 32

स्वमंकमारोप्य तदा महेशः कुमारकं तं प्रभया समुज्ज्वलम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रियाऽन्वितः पुत्रवतां वरिष्ठः

ထို့နောက် မဟေရှဝရသည် အလင်းရောင်တောက်ပသော ကလေးကို မိမိရင်ခွင်ပေါ်တင်၍၊ ဘဝာနီ၏ အရှင်တော်ဖြစ်သော သီဝသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သီရိတော်ဖြင့် တောက်ပကာ သားရသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအဖြစ် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 33

कुमारः स्वगणैः सार्द्धमाजगाम शिवालयम् । शिवाज्ञया महोत्साहैस्सह देवैर्महासुखी

ကူမာရ (စကန္ဒ) သည် မိမိ၏ အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ သီဝ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်လာ၏။ သီဝ၏ အမိန့်တော်အရ၊ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြီးစွာဖြင့် နတ်တို့နှင့်အတူ အလွန်ပျော်ရွှင်မြတ်နိုးလေ၏။

Verse 34

दंपती तौ तदा तत्रैकपद्येन विरेजतुः । विवंद्यमानावृषिभिरावृतौ सुरसत्तमैः

ထိုအခါ ထိုနေရာ၌ နတ်ဘုရားမ-နတ်ဘုရား အိမ်ထောင်သည်နှစ်ပါးသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းဖြင့်ပင် တောက်ပထင်ရှားလာကြ၏။ ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့က လေးစားစွာ ချီးမွမ်းကြပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်တို့က ဝန်းရံလေ၏။

Verse 35

कुमारः क्रीडयामास शिवोत्संगे मुदान्वितः । वासुकिं शिवकंठस्थं पाणिभ्यां समपीडयत्

ဒေဝကူမာရသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ သီဝ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ကစားလေ၏။ သီဝ၏ လည်ပင်း၌ တည်နေသော မြွေဝါစုကီကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နူးညံ့စွာ ဖိနှိပ်လေ၏။

Verse 36

प्रहस्य भगवाञ् शंभुश्शशंस गिरिजां तदा । निरीक्ष्य कृपया दृष्ट्या कृपालुर्लीलयाकृतिम्

ပြုံးရယ်လျက် ဘဂဝန် ရှမ္ဘုသည် ထိုအခါ ဂိရီဇာအား မိန့်တော်မူ၏။ ကရုဏာရှင်သည် မေတ္တာကရုဏာပြည့်သော မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှုကာ နတ်သဘင်ကစားသကဲ့သို့သော သူမ၏ သဘောသဏ္ဌာန်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 37

मदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदं च परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा स गद्गदगिरो जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन विभुर्भुवनैकभर्त्ता

ထိုအခါ ဗဂဝန် မဟေရှာသည် ဂိရီဇာနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော ပီတိအာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။ မာနသိမ်မွေ့သော အပြုံးနှင့် မေတ္တာကြောင့် အသံတုန်ယင်လာသော်လည်း၊ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုး—အာဏာအပြည့်ရှိသော စကြဝဠာ၏ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်—ဘာမျှ မပြောတော်မူခဲ့။

Verse 38

अथ शंभुर्जगन्नाथो हृष्टो लौकिकवृत्तवान् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास कार्त्तिकम्

ထို့နောက် စကြဝဠာ၏ အရှင် သမ္ဘူသည် ပီတိဖြင့် ရွှင်လန်းကာ လူလောကသဘောသက်သာသော အမူအရာကို ဆောင်ယူ၍ ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် စင်္ဟာသနပေါ်တွင် ကာတ္တိကေယကို ထိုင်စေတော်မူ၏။

Verse 39

वेदमंत्राभिपूतैश्च सर्वतीर्थोदपूर्णकैः । सद्रत्नकुंभशतकैः स्नापया मास तं मुदा

ထို့နောက် ဝေဒမန်တရများဖြင့် သန့်စင်ကောင်းချီးခံထားသော၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအားလုံးမှ စုဆောင်းထားသည့် ရေဖြင့် ပြည့်နှက်သော၊ ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသည့် မင်္ဂလာကုံဘများ ရာချီဖြင့် ပီတိဖြင့် ထိုသူအား အဘိသေက စနာပနာ (ရေချိုးပွဲ) ပြုလုပ်ပေးတော်မူ၏။

Verse 40

सद्रत्नसाररचितकिरीटमुकुटांगदम् । वैजयन्ती स्वमालां च तस्मै चक्रं ददौ हरिः

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် အထူးကောင်းမွန်သော ရတနာအနှစ်သာရဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သရဖူ၊ မုကুটနှင့် လက်ကောက်များကို သူ့အား ပေးတော်မူ하였다။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဝိုင်ဇယန္တီ ပန်းမော်လည်းကောင်း၊ စုဒර්ရှန စက်ရလည်းကောင်း ပေးတော်မူ하였다။

Verse 41

शूलं पिनाकं परशुं शक्ति पाशुपतं शरम् । संहारास्त्रं च परमां विद्यां तस्मै ददौ शिवः

ရှီဝသည် သူ့အား တြိရှူလ၊ ပိနာက မြားလက်နက် (လေး)၊ ပုဆိန်၊ သက္တိ လှံ၊ ပါရှုပတ မစ္စိုင်၊ မြားတံ၊ သံဟာရ အာஸ္တရ နှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေး ဗိဒ္ယာကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 42

अदामहं यज्ञसूत्रं वेदांश्च वेदमातरम् । कमण्डलुं च ब्रह्मास्त्रं विद्यां चैवाऽरिमर्दिनीम्

“ငါသည် ယဇ္ဉသုတ် (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကိုလည်းကောင်း၊ ဝေဒများနှင့် ဝေဒမိခင်ကိုလည်းကောင်း ပေးခဲ့၏။ ထို့ပြင် တပသီ၏ ရေခွက် (ကမဏ္ဍလု)၊ ဘြဟ္မာအာஸ္တရ နှင့် ရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းနိုင်သော အောင်မြင်သည့် ဗိဒ္ယာကိုလည်း ပေးခဲ့၏” ဟု ဆို၏။

Verse 43

गजेन्द्रं चैव वज्रं च ददौ तस्मै सुरेश्वरः । श्वेतच्छत्रं रत्नमालां ददौ वस्तुं जलेश्वरः

ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ထိုသူအား မဟာဆင်တော် (ဂဇေန္ဒြ) နှင့် ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ပေးတော်မူ၏။ ရေ၏အရှင် ဝရုဏသည် အဖြူရောင် ထီးတော်၊ ရတနာပန်းကုံးနှင့် အဖိုးတန်အလှူတော်များကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 44

मनोयायिरथं सूर्यस्सन्नाहं च महाचयम् । यमदंडं यमश्चैव सुधाकुंभं सुधानिधिः

နေမင်းသည် စိတ်မြန်ရထားကို ပေးတော်မူ၍ မဟာကာဝတ် (သံချပ်) နှင့် လက်နက်သိုလှောင်အကြီးကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။ ယမသည် မိမိ၏ ဒဏ္ဍာ (တံ杖) ကို ပေးပြီး ယမကိုယ်တိုင်လည်း ကူညီထောက်ပံ့ရန် ရှေ့တန်းသို့ ထွက်လာ၏။ အမృత၏အရှင်သည် အမృతအိုးနှင့် အမృతဘဏ္ဍာကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 45

हुताशनो ददौ प्रीत्या महाशक्तिं स्वसूनवे । ददौ स्वशस्त्रं निरृतिर्वायव्यास्त्रं समीरणः

အဂ္ဂနိ (Hutāśana) သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် သူ၏သားတော်အား မဟာရှပ်တိ (Mahāśakti) လှံတော်ကို အပ်နှင်းခဲ့သည်။ နိရရိတိသည် မိမိ၏လက်နက်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ဝါယုနတ်မင်းသည် ဝါယဗျလက်နက်ကို အပ်နှင်းခဲ့သည်။

Verse 46

गदां ददौ कुबेरश्च शूलमीशो ददौ मुदा । नानाशस्त्राण्युपायांश्च सर्वे देवा ददुर्मुदा

ကုဗေရနတ်မင်းသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဂဒါလက်နက်ကို အပ်နှင်းခဲ့ပြီး၊ ဤသျှဝရ (သျှီဝ) သည်လည်း သူ၏ သုံးဂွလှံတော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းတို့သည်လည်း အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များနှင့် နည်းလမ်းများကို ပေးလှူခဲ့ကြသည်။

Verse 47

कामास्त्रं कामदेवोऽथ ददौ तस्मै मुदान्वितः । गदां ददौ स्वविद्याश्च तस्मै च परया मुदा

ထို့နောက် ကာမဒေဝနတ်မင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ကာမလက်နက်ကို အပ်နှင်းခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သူသည် ဂဒါလက်နက်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်သော အတတ်ပညာများကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

Verse 48

क्षीरोदोऽमूल्यरत्नानि विशिष्टं रत्ननूपुरम् । हिमालयो हि दिव्यानि भूषणान्यंशुकानि च

နို့ပင်လယ်သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများနှင့် ရတနာတပ် ခြေကောက်အင်္ကလက် အထူးကောင်းမွန်သော တစ်စုံကို ပူဇော်တင်ဆက်하였다။ ဟိမဝန္တတောင်တန်းသည်လည်း နတ်ဘုရားဆန်သော အလင်္ကာများနှင့် တောက်ပသော ဝတ်ရုံများကို ထပ်မံ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 49

चित्रबर्हणनामानं स्वपुत्रं गरुडो ददौ । अरुणस्ताम्रचूडाख्यं बलिनं चरणायुधम्

ဂရုဍသည် “စိတ္တရဗရ္ဟဏ” ဟု အမည်ရသော မိမိ၏သားကို ပူဇော်တင်ဆက်하였다။ အရုဏသည် “တမ်းရချူဍ” ဟု ခေါ်သော အင်အားကြီးသူကို ဆက်ကပ်ရာ၊ သူ၏ လက်နက်မှာ မိမိ၏ ခြေထောက်များပင် ဖြစ်하였다။

Verse 50

पार्वती सस्मिता हृष्टा परमैश्वर्यमुत्तमम् । ददौ तस्मै महाप्रीत्या चिरंजीवित्वमेव च

ပရဝတီဒေဝီသည် ပြုံးရွှင်၍ ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိခင်အဖြစ်၊ မဟာချစ်ခင်မှုဖြင့် သူ့အား သာသနာတော်၏ အထွတ်အထိပ် အိုင်ශ්ဝရယ (အရှင်မင်းသဘော) ကို ပေးတော်မူပြီး၊ ထို့ပြင် အသက်ရှည်ခြင်း၏ ကောင်းချီးကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 51

लक्ष्मीश्च संपदं दिव्यां महाहारं मनोहरम् । सावित्री सिद्धविद्यां च समस्तां प्रददौ मुदा

လက္ခမီဒေဝီသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် လှပတင့်တယ်သော မဟာလည်ဆွဲကို ပေးတော်မူ၏။ ဆာဝိတြီဒေဝီသည်လည်း ပီတိဖြင့် ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ပေးစွမ်းသော သာသနာတော်ဗိဒ္ယာကို အပြည့်အစုံ ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 52

अन्याश्चापि मुने देव्यो यायास्तत्र समागताः । स्वात्मवत्सु ददुस्तस्मै तथैव शिशुपालिकाः

အို မုနိ၊ ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာကြသော အခြားဒေဝီများလည်း မိမိတို့၏ ကလေးများကိုပင် သူ့အား အလားတူ ပေးအပ်ကြ၏—သစ္စာရှိသော ကလေးထိန်းမိခင်များ၊ မွေးစားမိခင်များကဲ့သို့ပင်။

Verse 53

महामहोत्सवस्तत्र बभूव मुनिसत्तम । सर्वे प्रसन्नतां याता विशेषाच्च शिवाशिवौ

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ထိုနေရာ၌ မဟာပွဲတော်ကြီး ဖြစ်ပွားလေ၏။ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရှီဝနှင့် ရှီဝါ (ရှက္တိ) တို့သည် အလွန်ပင် ကြည်နူးတော်မူကြ၏။

Verse 54

एतस्मिन्नंतरे काले प्रोवाच प्रहसन् मुदा । मुने ब्रह्मादिकान् देवान् रुद्रो भर्गः प्रतापवान्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ အို မုနိ၊ တောက်ပအာနုဘော်ကြီးသော ရုဒ္ရ—ဘ္ဟဂ္ဂ (Bharga) သခင်တော်သည် မေတ္တာပြုံးနှင့် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ပြောကြားကာ ဘ္ရဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 55

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । सर्वथाहं प्रसन्नोस्मि वरान्वृणुत ऐच्छिकान्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“ဟေ ဟရီ၊ ဟေ ဗိဓာတာ (ဖန်ဆင်းရှင်)၊ ဒေဝါအားလုံးတို့၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ငါသည် အစုံအလင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လျက်ရှိ၏; ထို့ကြောင့် သင်တို့လိုချင်သော ဆုတောင်းအကျိုး (ဗရ) များကို ရွေးယူကြလော့။”

Verse 56

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्मुनेविष्ण्वादयस्सुराः । सर्वे प्रोचुः प्रसन्नास्या देवं पशुपतिं प्रभुम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ရှမ္ဘု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဗိෂ္ဏုနှင့် အခြား ဒေဝါများသည် မျက်နှာပန်းပွင့်၍ တည်ငြိမ်ရွှင်လန်းစွာ၊ အရှင် ပရှုပတိ မဟာပရဘုကို အားလုံးတညီတညွတ် ပြောကြားလေ၏။

Verse 57

कुमारेण हतो ह्येष तारको भविता प्रभो । तदर्थमेव संजातमिदं चरितमुत्तमम्

အရှင်ဘုရား၊ တာရကာသည် သေချာပေါက် သန့်ရှင်းသော ကုမာရ (စကန္ဒ)၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရမည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် ဤအထူးမြတ်သော ဓမ္မဇာတ်တော် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 58

तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हन्तुमुद्यता । आज्ञां देहि कुमाराय स तं हंतुं सुखाय नः

ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင် ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာ၍ တာရကာကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်ကြပါမည်။ ကုမာရအား အမိန့်တော် ပေးသနားပါ၊ သူက ထိုသူကို ဖျက်ဆီး၍ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် သက်သာချမ်းသာမှုကို ဆောင်ကြဉ်းစေပါစေ။

Verse 59

ब्रह्मोवाच । तथेति मत्वा स विभुर्दत्तवांस्तनयं तदा । देवेभ्यस्तारकं हंतुं कृपया परिभावितः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– «အဲဒီလိုပဲ» ဟု တွေးကာ အစွမ်းအာဏာပြည့်ဝသော အရှင်သည် ထိုအခါ သားတော်ကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ ဒေဝတို့အကျိုးအတွက် တာရကာကို သတ်ဖြတ်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 60

शिवाज्ञया सुरास्सर्वे ब्रह्मविष्णुमुखास्तदा । पुरस्कृत्य गुहं सद्यो निर्जग्मुर्मिलिता गिरेः

ရှီဝ၏ အမိန့်တော်အရ ထိုအခါ ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝအားလုံးသည် တောင်မှ အတူတကွ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြပြီး ဂုဟာ (ကူမာရ/ကာရ္တိကေယ) ကို ရှေ့တန်း၌ ထားကြ၏။

Verse 61

बहिर्निस्सृत्य कैलासात्त्वष्टा शासनतो हरेः । विरेचे नगरं रम्यमद्भुतं निकटे गिरेः

ကైలാസတောင်မှ ထွက်လာသော တ္ဝஷ္ဋೃသည် ဟရိ (ဗိෂ္ဏု) ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း တောင်အနီး၌ သာယာလှပ၍ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြို့တော်ကို တည်ဆောက်하였다။

Verse 62

तत्र रम्यं गृहं दिव्यमद्भुतं परमो ज्ज्वलम् । गुहार्थं निर्ममे त्वष्टा तत्र सिंहासनं वरम्

အဲဒီနေရာ၌ တ္ဝஷ္ဋာသည် သာယာလှပ၍ ဒေဝတမန်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်အံ့ဖွယ်၊ အလွန်တောက်ပသော မဟာအိမ်တော်ကို ဂူဝင်္ကာသန့်ရှင်းရာအဖြစ် ရည်ရွယ်၍ တည်ဆောက်ပြီး၊ ထိုအတွင်း၌ အထူးကောင်းမြတ်သော စင်္ဟာသနတော်ကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 63

तदा हरिस्सुधीर्भक्त्या कारयामास मंगलम् । कार्त्तिकस्याभिषेकं हि सर्वतीर्थजलैस्सुरैः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၍ ဘက္တိရှိသော ဟရိ (ဗိෂ္ဏု) သည် မင်္ဂလာကာရိယာများကို ဆောင်ရွက်စေ하였다။ အမှန်တကယ်ပင် ဒေဝတော်များသည် တီရ္ထအပေါင်းတို့မှ စုဆောင်းလာသော ရေဖြင့် ကာရ္တ္တိကေယ၏ အဘိသေက (ရေသွန်းသန့်စင်ပွဲ) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 64

सर्वथा समलंकृत्य वासयामास संग्रहम् । कार्त्तिकस्य विधिं प्रीत्या कारयामास चोत्सवम्

အရာအားလုံးကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် အလှဆင်ပြီးနောက် စုဝေးလာသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်လုံးကို သက်သာစွာ နေရာချစေ하였다။ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ကာရ္တ္တိကအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိများကို ဆောင်ရွက်စေပြီး ပွဲတော်ကိုလည်း စီစဉ်하였다။

Verse 65

ब्राह्मांडाधिपतित्वं हि ददौ तस्मै मुदा हरिः । चकार तिलकं तस्य समानर्च सुरैस्सह

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် သူ့အား ဘြဟ္မာဏ္ဍာ (ကမ္ဘာလောကစကြဝဠာ) အပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော တီလကကို တင်ပေးကာ နတ်တို့နှင့်အတူ သင့်တော်သကဲ့သို့ ပူဇော်ကန်တော့၏။

Verse 66

प्रणम्य कार्त्तिकं प्रीत्या सर्वदेवर्षिभिस्सह । तुष्टाव विविधस्स्तोत्रैः शिवरूपं सनातनम्

ကာတ္တိကေယကို ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် ဦးချကာ နတ်များနှင့် ရှင်ရသီတို့အားလုံးနှင့်အတူ၊ သူ့အတွင်း ထင်ရှားနေသော ထာဝရ ရှီဝရূপကို စတုတ္ထရများ မျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 67

वरसिंहासनस्थो हि शुशुभेऽतीव कार्तिकः । स्वामिभावं समापन्नो ब्रह्मांडस्यासि पालकः

ကာရ္တိကేయသည် အထူးမြတ်သော စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်လျက် အလွန်တောက်ပလင်းလက်하였다။ အရှင်တော်၏ အာဏာဂုဏ်သတ္တိကို ရရှိပြီးနောက် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာ하였다။