गणेशोत्पत्ति-प्रसङ्गः / Episode on the Origin of Gaṇeśa (Śvetakalpa Account)

Verse 1

सूत उवाच । तारकारेरिति श्रुत्वा वृत्तमद्भुतमुत्तमम् । नारदस्सुप्रसन्नोथ पप्रच्छ प्रीतितो विधिम्

သုတက ပြောသည်။ တာရကာ၏ ရန်သူနှင့် သက်ဆိုင်သော အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ အမြတ်ဆုံးသော အကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီးနောက် နာရဒသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကာ ဘက္တိဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ထိုနည်းလမ်းတရား (ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကျင့်ဝတ်) ကို မေးမြန်း하였다။

Verse 2

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ शिवज्ञाननिधे मया । श्रुतं कार्तिकसद्वृत्तममृतादपि चोत्तमम्

နာရဒက ပြောသည်။ အို နတ်တို့၏ နတ်တော်၊ အို သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ ရှိဝဗေဒ၏ خز خز خز (သိဝဗဟုသုတ၏ خز خز) — ကာရ္တိကေယ၏ မြတ်နိုးဖွယ် အကျင့်သီလကို ကျွန်ုပ် ကြားသိခဲ့ပါသည်၊ ထိုသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာသည် အမృతထက်ပင် ပို၍ မြတ်တန်ဖိုးရှိပါသည်။

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामि गाणेशं वृत्तमुत्तमम् । तज्जन्मचरितं दिव्यं सर्वमंगलमंगलम्

ယခုအခါ ဂဏေရှအကြောင်း အလွန်မြတ်သော ဝတ္ထုကို ကြားနာလိုပါသည်။ ထိုဘုရား၏ ဒိဗ္ဗဇာတိနှင့် လုပ်ရပ်များသည် မင်္ဂလာတို့အနက် အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာတည်း။

Verse 4

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदस्य महामुने । प्रसन्नमानसो ब्रह्मा प्रत्युवाच शिवं स्मरन्

စူတ မိန့်တော်မူသည်—မဟာမုနိ နာရဒ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက် စိတ်နှလုံး ကြည်နူးငြိမ်းချမ်းသော ဗြဟ္မာသည် သီဝဘုရားကို သတိရလျက် ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 5

ब्रह्मोवाच । कल्पभेदाद्गणेशस्य जनिः प्रोक्ता विधेः परात् । शनिदृष्टं शिरश्छिन्नं संचितं गजमाननम्

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်—«ကလ္ပများ မတူကွဲပြားသဖြင့် ဂဏေရှ၏ မွေးဖွားခြင်းအကြောင်းကို စည်းကမ်းသာမန်ထက် ကျော်လွန်၍ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဟောကြားထားသည်။ သနိ၏ အကြည့်ကျရောက်သော် ခေါင်း ဖြတ်တောက်ခံရပြီးနောက် ဆင်မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန်ကို စုစည်းတပ်ဆင်ပေးခဲ့သည်»။

Verse 6

इदानीं श्वेतकल्पोक्ता गणेशोत्पत्तिरुच्यते । यत्र च्छिन्नं शिरस्तस्य शिवेन च कृपालुना

ယခုအခါ «ရွှေတကလ္ပ» တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ဂဏေရှ၏ မွေးဖွားခြင်းကို ရွတ်ဆိုမည်။ ထိုနေရာ၌ သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး၊ ကရုဏာရှင် သီဝဘုရားက ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။

Verse 7

संदेहो नात्र कर्तव्यः शंकरस्सूतिकृन्मुने । स हि सर्वाधिपः शंभुर्निर्गुणस्सगुणो ऽपि हि

အို မုနိ၊ ဤနေရာတွင် သံသယ မထားပါနှင့်။ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင်ပင် မွေးဖွားခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို သမ္ဘူ (Śambhu) သည် အရာအားလုံး၏ အရှင်—ဂုဏ်သတ္တိကင်းသော နိရ္ဂုဏ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ မေတ္တာဖြင့် ဂုဏ်သတ္တိပါသော သဂုဏ အဖြစ်လည်း ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 8

तल्लीलयाखिलं विश्वं सृज्यते पाल्यते तथा । विनाश्यते मुनिश्रेष्ठ प्रस्तुतं शृणु चादरात्

သူ၏ လီလာတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်ပင် ဤလောကအလုံးစုံသည် ဖန်ဆင်းခံရ၍ ထိန်းသိမ်းခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်သိမ်းလည်း ခံရသည်။ အို မုနိတို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ယခုတင်ပြမည့်အရာကို ရိုသေစွာ နားထောင်ပါ။

Verse 9

उद्वाहिते शिवे चात्र कैलासं च गते सति । कियता चैव कालेन जातो गणपतेर्भवः

ရှီဝသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း လက်ထပ်ပြီး ကိုင်လာသသို့ ပြန်သွားပြီးနောက်၊ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမှ ဂဏပတိ၏ မွေးဖွားခြင်း (ပေါ်ထွန်းခြင်း) ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။

Verse 10

एकस्मिन्नेव काले च जया च विजया सखी । पार्वत्या च मिलित्वा वै विचारे तत्पराभवत्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မိတ်ဖက်များဖြစ်သော ဂျယာနှင့် ဗိဇယာတို့သည် ပါရဝတီနှင့် တွေ့ဆုံကာ ဘာလုပ်သင့်သည်ကို စေ့စပ်စွာ ဆင်ခြင်ညှိနှိုင်းရန် အာရုံစိုက်လာကြသည်။

Verse 11

रुद्रस्य च गणास्सर्वे शिवस्याज्ञापरायणाः । ते सर्वेप्यस्मदीयाश्च नन्दिभृंगिपुरस्सराः

ရုဒြ၏ ဂဏများအားလုံးသည် ရှီဝ၏ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန်သာ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားကြသည်။ ထိုသူတို့အားလုံးလည်း ကျွန်ုပ်တို့ဘက်တွင်ရှိကြပြီး နန္ဒီနှင့် ဘೃင်ဂီတို့သည် အရှေ့ဆုံးဖြစ်ကြသည်။

Verse 12

प्रमथास्ते ह्यसंख्याता अस्मदीयो न कश्चन । द्वारि तिष्ठन्ति ते सर्वे शंकराज्ञापरायणाः

ထို ပ္ရမထာတို့သည် အမှန်တကယ် မရေတွက်နိုင်အောင် များပြား၏။ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ငါတို့ဘက်က မဟုတ်။ အားလုံးသည် တံခါးဝ၌ ရပ်တည်ကာ သင်္ကရ၏ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန်သာ အပြည့်အဝ သစ္စာရှိကြ၏။

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे गणेशोत्पत्तिवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သြရီ သီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ စတုတ္ထပိုင်း ကုမာရခဏ္ဍ၌၊ «ဂဏေရှ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ သုံးဆယ်မဟုတ်၊ ဆယ့်သုံးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती देवी सखीभ्यां सुन्दरं वचः । हितं मेने तदा तच्च कर्तुं स्माप्यध्यवस्यति

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ပါရဝတီဒေဝီသည် မိတ်သဟာယနှစ်ဦးအား နူးညံ့လှပသောစကားဖြင့် ပြောကြား하였다။ ထိုအကြံကို အကျိုးရှိသည်ဟု ယူဆကာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 15

ततः कदाचिन्मज्जत्यां पार्वत्यां वै सदाशिवः । नंदिनं परिभर्त्स्याथ ह्याजगाम गृहांतरम्

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ ပါရဝတီ မယ်တော် ရေချိုးနေစဉ် စဒါရှီဝသည် နန္ဒိန်ကို ဆုံးမပြစ်တင်ကာ ထိုနေရာမှ ဆုတ်ခွာ၍ အတွင်းခန်းတစ်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 16

आयांतं शंकरं दृष्ट्वाऽसमये जगदंबिका । उत्तस्थौ मज्जती सा वै लज्जिता सुन्दरी तदा

အချိန်မသင့်ဘဲ ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ရေချိုးနေသော ဇဂဒမ္ဗိကာသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုလှပသော ဒေဝီသည် ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သွား하였다။

Verse 17

तस्मिन्नवसरे देवी कौतुकेनातिसंयुता । तदीयं तद्वचश्चैव हितं मेने सुखावहम्

ထိုအချိန်၌ ဒေဝီသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ သူ၏စကားကို အကျိုးရှိကောင်းမွန်၍ ကောင်းကျိုးပေးကာ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးဆောင်သောစကားဟု ယူဆ하였다။

Verse 18

एवं जाते सदा काले कदाचित्पार्वती शिवा । विचिंत्य मनसा चेति परमाया परेश्वरी

ဤသို့ အချိန်ကာလသည် ထိုနည်းဖြင့် ဆက်လက်လွန်သွားရာတွင်၊ ပါဝတီ—မင်္ဂလာရှိ၍ ရှီဝနှင့် တစ်ဖြစ်သောသူ—တစ်ခါတစ်ရံ မိမိစိတ်အတွင်း၌ စဉ်းစားတော်မူ၏; အကြောင်းမှာ သူမသည် အမြင့်ဆုံး မာယာနှင့် အထွဋ်အမြတ် အရှင်မဟာဒေဝီ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 19

मदीयस्सेवकः कश्चिद्भवेच्छुभतरः कृती । मदाज्ञया परं नान्यद्रेखामात्रं चलेदिह

ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာရှိသော အမှုထမ်းတစ်ဦးသည် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ အောင်မြင်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာမည်။ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ အမိန့်ကို ကျော်လွန်၍ မည်သည့်အရာမျှ မရွေ့လျားရ—မျဉ်းတစ်ကြောင်းအနည်းငယ်တောင် မဟုတ်။

Verse 20

विचार्येति च सा देवी वपुषो मलसंभवम् । पुरुषं निर्ममौ सा तु सर्वलक्षणसंयुतम्

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒေဝီသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အညစ်အကြေးမှ ပေါက်ဖွားသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏—မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသောသူ ဖြစ်၏။

Verse 21

सर्वावयवनिर्द्दोषं सर्वावयव सुन्दरम् । विशालं सर्वशोभाढ्यं महाबलपराक्रमम्

ထိုကလေးသည် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး၌ ချို့ယွင်းမှုမရှိ၊ အစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပတင့်တယ်၊ ရုပ်ရည်ကျယ်ဝန်းမြင့်မြတ်၍ တောက်ပသရဖူအလှအပအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံကာ မဟာအားတန်ခိုးနှင့် သူရဲကောင်းသတ္တိကို ပိုင်ဆိုင်၏။

Verse 22

वस्त्राणि च तदा तस्मै दत्त्वा सा विविधानि हि । नानालंकरणं चैव बह्वाशिषमनुत्तमाम्

ထို့နောက် သူမသည် အမျိုးမျိုးသော အဝတ်အစားများကို သူ့အား ပေးအပ်ကာ၊ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ မျိုးစုံကိုလည်း ဆက်ကပ်၏။ ထို့ပြင် များပြားလှသည့် အထူးမြတ်ဆုံး ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကိုလည်း ပေးသနား၏။

Verse 23

मत्पुत्रस्त्वं मदीयोसि नान्यः कश्चिदिहास्ति मे । एवमुक्तस्य पुरुषो नमस्कृत्य शिवां जगौ

«သင်သည် ငါ၏သားဖြစ်၏; သင်သည် ငါ၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်၏—ဤနေရာ၌ ငါ့အတွက် အခြားသူမရှိ» ဟု ပြောပြီးနောက် ထိုယောက်ျားသည် ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ သီဝါမယ်တော် (ပါရဝတီ) ထံ လျှောက်ထား၏။

Verse 24

गणेश उवाच । किं कार्यं विद्यते तेद्य करवाणि तवोदितम् । इत्युक्ता सा तदा तेन प्रत्युवाच सुतं शिवा

ဂဏေရှက ပြော၏—«ယနေ့ သင်၌ မည်သည့်တာဝန်ရှိသနည်း။ ပြောပါ၊ သင်ညွှန်ကြားသမျှကို ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်»။ ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် သီဝါမယ်တော်သည် သားတော်အား ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 25

शिवोवाच । हे तात शृणु मद्वाक्यं द्वारपालो भवाद्य मे । मत्पुत्रस्त्वं मदीयोऽसि नान्यथा कश्चिदस्ति मे

သီဝက ပြော၏—«ချစ်သားရေ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ ယနေ့မှစ၍ ငါ၏တံခါးစောင့် ဖြစ်လော့။ သင်သည် ငါ၏သား၊ သင်သည် ငါ၏ပိုင်ဆိုင်ရာ—ငါ့အတွက် သင်ကဲ့သို့ အခြားသူမရှိ»။

Verse 26

विना मदाज्ञां मत्पुत्र नैवायान्म द्गृहान्तरम् । कोऽपि क्वापि हठात्तात सत्यमेतन्मयोदितम्

«ငါ၏အမိန့်မရှိဘဲ၊ ငါ့သားရေ၊ မည်သူမျှ ငါ့အိမ်အတွင်းပိုင်းသို့ မဝင်စေ။ မည်သည့်နေရာမဆို အတင်းအကျပ်ဖြင့် မသွားစေ။ ချစ်သားရေ၊ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တရားပင်»။

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ददौ तस्मै यष्टिं चातिदृढां मुने । तदीयं रूपमालोक्य सुन्दरं हर्षमागता

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ သူသည် ထိုသူအား အလွန်ခိုင်မာသော တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ပေးအပ်하였다။ မိမိ၏ လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လျှင် သူမသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်ဝလာ하였다။

Verse 28

मुखमाचुंब्य सुप्रीत्यालिंग्य तं कृपया सुतम् । स्वद्वारि स्थापयामास यष्टिपाणिं गणाधिपम्

သူမသည် သား၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်စွာ နမ်း၍ ကရုဏာနှင့် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးစွာ ဖက်လှုပ်ကာ၊ ထို့နောက် တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားသော ဂဏာဓိပတိ ဂဏေရှကို မိမိ၏ တံခါးဝ၌ အစောင့်အဖြစ် တင်ထား하였다။

Verse 29

अथ देवीसुतस्तात गृहद्वारि स्थितो गणः । यष्टिपाणिर्महावीरः पार्वतीहितकाम्यया

ထို့နောက် အို ချစ်သူ၊ ဒေဝီ၏ သားဖြစ်သော ဂဏာသည် အိမ်တံခါးဝ၌ ရပ်တည်၍ လက်၌ တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားသော မဟာသူရဲကောင်းအဖြစ်၊ ပါရဝတီ၏ အကျိုးချမ်းသာကို ကာကွယ်လိုသော စိတ်ဖြင့် ထိုသို့နေ하였다။

Verse 30

स्वद्वारि स्थापयित्वा तं गणेशं स्वसुतं शिवा । स्वयं च मज्जती सा वै संस्थितासीत्सखीयुता

မိမိ၏ တံခါးဝ၌ မိမိသား ဂဏေရှကို တင်ထားပြီးနောက်၊ ရှီဝါဒေဝီသည် ကိုယ်တိုင် ရေချိုးစတင်ကာ မိမိ၏ မိတ်သဟာယများနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေ하였다။

Verse 31

एतस्मिन्नेव काले तु शिवो द्वारि समागतः । कौतुकी मुनिर्शादूल नानालीलाविशारदः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သီဝရှင်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်လာ၏—အပျော်သဘောဖြင့်၊ အို မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်ကဲ့သို့သောသူ၊ နတ်ဘုရားလီလာများစွာ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏။

Verse 32

उवाच च शिवेशं तमविज्ञाय गणाधिपः । मातुराज्ञां विना देव गम्यतां न त्वया धुना

ထိုအရှင်သည် ရှီဝေရှွရ ဖြစ်ကြောင်း မသိသေးသော ဂဏာအုပ်ချုပ်သူက ပြောသည်—“အို ဒေဝ၊ မိခင်၏ အမိန့်မရှိဘဲ ယခု သင် မသွားရ”။

Verse 33

मज्जनार्थं स्थिता माता क्व यासीतो व्रजाधुना । इत्युक्त्वा यष्टिकां तस्य रोधनाय तदाग्रहीत्

ရေချိုးရန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော မိခင်က ပြောသည်—“ယခု ဘယ်သို့ သွားမလဲ။ ချက်ချင်း ပြန်သွားလော့။” ဟု ဆိုပြီးနောက် သူ့ကို တားဆီးရန် တုတ်ငယ်တစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ကိုင်ယူလိုက်သည်။

Verse 34

तं दृष्ट्वा तु शिवः प्राह कं निषेधसि मूढधीः । मां न जानास्यसद्बुद्धे शिवोहमिति नान्यथा

သူ့ကို မြင်သောအခါ အရှင်ရှီဝက ပြောသည်—“အို မိုက်မဲသောစိတ်ရှိသူ၊ မည်သူကို တားမြစ်နေသနည်း။ အို အမြင်မှားသူ၊ ငါ့ကို မသိသေးသလော။ ငါသည် ရှီဝ ဖြစ်၏—ဤသည်သာ အမှန်တရား၊ အခြားမရှိ”။

Verse 35

ताडितस्तेन यष्ट्या हि गणेशेन महेश्वरः । प्रत्युवाच स तं पुत्रं बहुलीलश्च कोपितः

ဂဏေရှာက ထိုတံ杖ဖြင့် ထိုးနှက်သဖြင့် မဟေရှဝရ—လီလာတော် အမျိုးမျိုးဖြင့် ကစားတော်မူသူ—ဒေါသထွက်ကာ သားတော်အား ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 36

शिव उवाच । मुर्खोसि त्वं न जानासि शिवोहं गिरिजापतिः । स्वगृहं यामि रे बाल निषेधसि कथं हि माम्

ရှီဝ မိန့်တော်မူသည်– «မင်းက မိုက်မဲတယ်။ ငါသည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ၏ အရှင်၊ ရှီဝ ဖြစ်ကြောင်း မသိသလား။ ငါ့အိမ်တော်သို့ သွားမည်၊ ဟေ့ ကလေးရေ၊ ငါ့ကို ဘယ်လို တားမြစ်နိုင်မလဲ»

Verse 37

इत्युक्त्वा प्रविशंतं तं महेशं गणनायकः । क्रोधं कृत्वा ततो विप्र दंडेनाताडयत्पुनः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မဟေရှာ ဝင်ရောက်ရန် လှမ်းသွားစဉ် ဂဏာတို့၏ခေါင်းဆောင်သည်—အို ဗြာဟ္မဏ—ဒေါသထွက်ကာ တုတ်ဖြင့် ထပ်မံရိုက်နှက်လေ၏။

Verse 38

ततश्शिवश्च संक्रुद्धो गणानाज्ञापयन्निजान् । को वायं वर्तते किंच क्रियते पश्यतां गणाः

ထို့နောက် သခင်ရှီဝသည် ဒေါသထွက်ကာ မိမိ၏ ဂဏာတို့ကို အမိန့်ပေးလေ၏—“ဤနေရာ၌ လုပ်ဆောင်နေသူသည် မည်သူနည်း၊ ဘာကို ပြုလုပ်နေသနည်း။ ဂဏာတို့၊ ကြည့်ရှု၍ ချက်ချင်း သိအောင်လုပ်ကြ!”

Verse 39

इत्युक्त्वा तु शिवस्तत्र स्थितः क्रुद्धो गृहाद्बहिः । भवाचाररतस्स्वामी बह्वद्भुतसुलीलकः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရှီဝဘုရားသည် အိမ်အပြင်ဘက်၌ ဒေါသဖြင့် ရပ်တည်နေတော်မူ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် သင့်လျော်သော ဓမ္မအကျင့်ကို လိုက်နာသော အရှင်၊ အံ့ဩဖွယ် လီလာတော်များ များစွာရှိသော အထွဋ်အမြတ်သခင်တော်ဖြစ်၏။