तारक-कुमार-युद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Tāraka and Kumāra

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निवार्य वीरभद्रं तं कुमारः परवीरहा । समैच्छत्तारकवधं स्मृत्वा शिवपदाम्बुजौ

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ဝီရဘဒ္ဒရကို တားဆီးပြီးနောက်၊ ရန်သူ၏ သူရဲကောင်းတို့ကို သတ်နိုင်သော ကုမာရသည် သီဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို သတိရကာ တာရကာကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 2

जगर्जाथ महातेजाः कार्तिकेयो महाबलः । सन्नद्धः सोऽभवत्क्रुद्ध सैन्येन महता वृतः

ထို့နောက် အင်အားကြီး၍ အလွန်တောက်ပသော ကာရ္တိကေယသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လေ၏။ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ကာ ဒေါသထွက်၍ ကြီးမားသော စစ်တပ်ဖြင့် ဝန်းရံခံရလေ၏။

Verse 3

तदा जयजयेत्युक्तं सर्वैर्देर्वेर्गणै स्तथा । संस्तुतो वाग्भिरिष्टाभिस्तदैव च सुरर्षिभिः

ထိုအခါ ဒေဝတားအဖွဲ့အစည်းအားလုံးကလည်း «အောင်မြင်ပါစေ၊ အောင်မြင်ပါစေ» ဟုအတူတကွ ကြွေးကြော်ကြသည်။ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးရာ စတုတိဂါထာများနှင့် မင်္ဂလာစကားများဖြင့် ဒေဝဣသီများကလည်း ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 4

तारकस्य कुमारस्य संग्रामोऽतीव दुस्सहः । जातस्तदा महाघोरस्सर्वभूत भयंकरः

ထိုအခါ တာရကနှင့် ဒေဝယုဝက ကုမာရတို့၏ စစ်ပွဲသည် အလွန်ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်လာ၍ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေ၏။

Verse 5

शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । सर्वेषां पश्यतां तत्र महाश्चर्यवतां मुने

အို မုနိ၊ ထိုသူရဲနှစ်ဦးသည် လက်တွင် ရှက္တိ (လှံ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုနေရာ၌ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။ အားလုံးကြည့်နေကြသဖြင့် အံ့ဩဖွယ်မြင်ကွင်းဟု ထင်ရှား၏။

Verse 6

शक्तिनिर्भिन्नदेहौ तौ महासाधनसंयुतौ । परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ

ထိုသူရဲနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ဆန့်ကျင်သည့် အင်အားများကြောင့် ထိခိုက်ကွဲပြားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး မဟာကိရိယာကိစ္စများဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။ သူတို့သည် မဟာအားကြီးသော ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ အချင်းချင်း လှည့်ကွက်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းကာ အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားကြ၏။

Verse 7

वैतालिकं समाश्रित्य तथा खेचरकं मतम् । पापं तं च समाश्रित्य शक्त्या शक्तिं विजघ्नतुः

ဝိုင်တာလိက လှည့်ကွက်ကို အားထား၍၊ ထို့အတူ ခေချရက အကြံကိုလည်း လက်ခံကာ၊ အပြစ်သားတို့သည် မကောင်းသောနည်းလမ်းများကို ခိုလှုံကြ၏။ ထို့နောက် လက်နက်နှင့်လက်နက် တိုက်ဆိုင်ကာ ဆန့်ကျင်သော အင်အားကို ချေမှုန်းကြ၏။

Verse 8

एभिर्मंत्रैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमद्भुतम् । अन्योन्यं साधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ

ဤမန္တရများ၏ အာနုဘော်ဖြင့် မဟာသူရဲနှစ်ဦးသည် အံ့ဖွယ်စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲကြ၏။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မန္တရစွမ်းအားကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်သကဲ့သို့၊ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားနှင့် သတ္တိဗလကို ထင်ရှားစေကြ၏။

Verse 9

महाबलं प्रकुर्वतौ परस्परवधैषिणौ । जघ्नतुश्शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ

သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် အင်အားကြီးမားမှုကို ပြသကာ အချင်းချင်း သတ်လိုစိတ်ဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ လှံတံများဖြင့် ထိုးနှက်ကြပြီး စစ်ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 10

इति श्री शिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे तारका सुरवधदेवोत्सववर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော «သီဝမဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် «ရုဒြသံဟိတာ» အတွင်း စတုတ္ထပိုင်း «ကုမာရခဏ္ဍ» တွင် «တားရကာ အဆုရကို သတ်ပြီးနောက် ဒေဝတားတို့၏ ပွဲတော်အခမ်းအနား ဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော ဒသမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 11

तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । वल्गन्तौ वीरशब्दैश्च नानायुद्धविशारदौ

ထိုအခါ မဟာအားကြီးသော စစ်သူရဲနှစ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်နေကြ၍ သတ်လိုစိတ်ပြင်းပြကာ စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် သူရဲကောင်းအော်ဟစ်သံများဖြင့် ခုန်လှုပ်လှုပ် လှည့်လည်ကာ စစ်ပညာမျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 12

अभवन्प्रेक्षकास्सर्वे देवा गंधर्वकिन्नराः । ऊचुः परस्परं तत्र कोस्मिन्युद्धे विजेष्यते

နတ်တော်အားလုံးနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗာ၊ ကိန္နရာတို့သည် ထိုနေရာ၌ ကြည့်ရှုသူများအဖြစ် စုဝေးလာကြ၏။ အချင်းချင်း ပြောဆိုကာ “ဤစစ်ပွဲတွင် အဘယ်သူ အောင်မြင်မည်နည်း” ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 13

तदा नभोगता वाणी जगौ देवांश्च सांत्वयन् । असुरं तारकं चात्र कुमारोऽयं हनिष्यति

ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ သံတော်သံတစ်ပါး ပေါ်ထွန်း၍ ဒေဝတို့ကို သက်သာစေကာ—“ဤနေရာ၌ ဤကောင်းမြတ်သော ယုဝက (ကုမာရ) သည် အဆုရ တာရကကို အမှန်တကယ် သတ်မည်” ဟု ကြေညာ하였다။

Verse 14

मा शोच्यतां सुरैः सर्वै सुखेन स्थीयतामिति । युष्मदर्थं शंकरो हि पुत्ररूपेण संस्थितः

“ဒေဝအားလုံး မစိုးရိမ်ကြပါနှင့်၊ သက်သာစွာ နေကြပါ။ သင်တို့အတွက်ပင် ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) သည် သားတော်အဖြစ်ဖြင့် တည်ရှိလာသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 15

श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां वाचं शुभां सप्रमथेस्समावृतः । निहंतुकामः सुखितः कुमारको दैत्याधिपं तारकमाश्वभूत्तदा

ထိုအခါ ကောင်းကင်၌ ပျံ့နှံ့သံမြည်သော မင်္ဂလာသံတော်ကို ကြားသော်၊ ပရမထတို့ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသော ကုမာရသည် ဝမ်းမြောက်၍ သတ်လိုစိတ်ပြင်းထန်လာကာ ဒါနဝတို့၏ အရှင် တာရကထံသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာ하였다။

Verse 16

शक्त्या तया महाबाहुराजघानस्तनांतरे । कुमारः स्म रुषाविष्टस्तारकासुरमोजसा

ထို လှံတော် (သက္တိ) ဖြင့် လက်မောင်းကြီးသော ကုမာရသည် တာရကာဆုရ၏ ရင်ဘတ်အလယ်ကို ထိုးနှက်하였다။ ဒေါသဝင်ရောက်လျက် ကုမာရသည် တောက်ပသော အိုဇာအင်အားဖြင့် အဆုရကို အနိုင်ယူ하였다။

Verse 17

तं प्रहारमनादृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चापि संक्रुद्धस्स्वशक्त्या संजघान सः

ထိုထိုးခတ်မှုကို မလေးစားဘဲ၊ ဒိုင်တျာတို့အထဲ၌ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော တာရကာသည် ဒေါသထွက်ကာ မိမိ၏ လှံတံအាវုဓဖြင့် ကုမာရကို ထိုးခတ်လေ၏။

Verse 18

तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूच्छि तोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप स्तूयमानो महर्षिभिः

ထို စက္တိ (လှံ) ထိုးခတ်မှုကြောင့် ရှင်ကရနှင့် တစ်စိတ်တစ်ဝိညာဉ်ဖြစ်သော သာံကရီ သက္တိသည် မူးမေ့သွား၏။ ခဏအကြာတွင် မဟာရိရှီတို့က ချီးမွမ်းနေစဉ် သူမသည် သတိပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 19

यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथासुरम् । कुमारस्तारकं शक्त्या स जघान प्रतापवान्

သတ်လိုစိတ်ဖြင့် မာန်တက်မူးယစ်နေသော ခြင်္သေ့က ရန်သူကို ချေမှုန်းသကဲ့သို့၊ တေဇောဓာတ်ပြင်းထန်သော ကုမာရသည် မဟာအာနုဘော်ဖြင့် အဆုရ တာရကကို စက္တိ (လှံ) ဖြင့် သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 20

एवं परस्परं तौ हि कुमारश्चापि तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धविशारदौ

ထို့ကြောင့် ကုမာရ (စကန္ဒ) နှင့် တာရကတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြ၏။ နှစ်ဦးစလုံး ဒေါသပြင်းထန်၍ စက္တိ (လှံ) စစ်ပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 21

अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यं विजिगीषया । पदातिनौ युध्यमान्नौ चित्ररूपौ तरस्विनौ

အမြဲလေ့ကျင့်မှုနှင့် အချင်းချင်းအနိုင်ယူလိုသောဆန္ဒကြောင့်၊ အင်အားကြီးသော ခြေလျင်စစ်သည်နှစ်ဦး—အားမာန်ပြည့်ဝ၍ ရုပ်သွင်ထင်ရှားသူတို့—တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကပ်လျက် ဆက်လက်စစ်ဆင်ကြ၏။

Verse 22

विविधैर्घातपुंजैस्तावन्योन्यं विनि जघ्नतुः । नानामार्गान्प्रकुर्वन्तौ गर्जंतौ सुपराक्रमौ

ထိုးနှက်မှုအစုအဝေးမျိုးစုံဖြင့် ထိုအင်အားကြီးသူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်းကို ထပ်တလဲလဲ ထိုးနှက်ကြ၏။ နည်းလမ်းမျိုးစုံ၊ တိုက်ပွဲပုံစံမျိုးစုံကို အသုံးချကာ ဟိန်းဟောက်ကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 23

अवलोकपरास्सर्वे देवगंधर्वकिन्नराः । विस्मयं परमं जग्मुर्नोचुः किंचन तत्र ते

ဒေဝတားများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ကိန္နရများ အားလုံးသည် စူးစမ်းကြည့်ရှုရာတွင် စိတ်နှလုံးတစ်ခုတည်းဖြင့် ရပ်နေကြ၏။ အလွန်အံ့ဩဖွယ် အမြင့်ဆုံးသော အံ့အားသင့်မှုကြောင့် တစ်လုံးတစ်စကားမျှ မပြောဘဲ ထိုနေရာ၌ နေကြ၏။

Verse 24

न ववौ पवमानश्च निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः । चचाल वसुधा सर्वा सशैलवनकानना

လေမတိုက်တော့ဘဲ နေမင်းသည် တောက်ပမှုကင်းမဲ့သွား၏။ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များနှင့် သစ်တောငယ်ကြီးတို့ပါ အပါအဝင် မြေကြီးတစ်လုံးလုံး လှုပ်ခတ်တုန်ယင်သွား၏။

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमालयमुखा धराः । स्नेहार्दितास्तदा जग्मुः कुमारं च परीप्सवः

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ဟိမဝန္တကို ဦးဆောင်သော တောင်မင်းများသည် နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ ထိုနေရာသို့ သွားကြ၏—ကူမာရ (စကန္ဒ) ၏ သာသနာတော်အနီးကပ်ကို မြင်တွေ့၍ ရရှိလိုကြ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 26

ततस्स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे परिबोधयन्

ထို့နောက် ဂိရိဇာ၏ သားတော် ရှာံကရီသည် သူတို့အားလုံး ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို မြင်၍ တောင်တန်းတို့ကို မိန့်ကြားကာ သတိပေးနှိုးဆော်၍ စိတ်သက်သာစေ၏။

Verse 27

कुमार उवाच । मा खिद्यतां महाभागा मा चिंतां कुर्वतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषां वः प्रपश्य ताम्

ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—“အလွန်ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ မစိတ်မကောင်းကြနှင့်။ တောင်တို့ရေ၊ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ ယနေ့ ငါသည် အလွန်အပြစ်ကြီးသော ရန်သူကို သတ်မည်—သင်တို့အားလုံးရှေ့၌ ငါ၏ အာနုဘော်ကို ကြည့်ရှုကြလော့။”

Verse 28

एवं समाश्वास्य तदा पर्वतान्निर्जरान्गणान् । प्रणम्य गिरिजां शंभुमाददे शक्तिमुत्प्रभाम्

ထို့နောက် တောင်ပေါ်နေ အမတများနှင့် အဖော်ဂဏများကို သက်သာစေပြီး၊ ဂိရိဇာနှင့် သမ္ဘူကို ဦးချကန်တော့ကာ တောက်ပလင်းလက်သော သက္တိတော်ကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 29

तं तारकं हंतुमनाः करशक्तिर्महाप्रभुः । विरराज महावीरः कुमारश्शंभुबालकः

တာရကကို သတ်ရန် စိတ်ကူးတည်ကာ၊ လက်တွင် သက္တိတော် (လှံ) ကိုင်ထားသော မဟာအရှင်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလာ၏။ ထိုသူကား အလွန်ရဲရင့်သော ကုမာရ၊ သမ္ဘူ၏ သားတော်ဖြစ်၏။

Verse 30

शक्त्या तया जघानाथ कुमारस्तारकासुरम् । तेजसाढ्यश्शंकरस्य लोकक्लेशकरं च तम्

ထို သက္တိတော် လှံဖြင့် အရှင် ကုမာရသည် တာရကာသူရကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်하였다။ သူသည် ရှင်ကရ၏ တောက်လောင်သော တေဇောဓာတ်ဖြင့် အားပြည့်သော်လည်း လောကတို့ကို ဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

Verse 31

पपात सद्यस्सहसा विशीर्णांगोऽसुरः क्षितौ । तारकाख्यो महावीरस्सर्वासुरगणाधिपः

ချက်ချင်းပင် ရုတ်တရက် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ပျက်စီးကွဲကြေသွားသော အသူရသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ하였다။ သူကား တာရကဟု အမည်ရသော မဟာသူရဲကောင်း၊ အသူရဂဏများ၏ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်၏။

Verse 32

कुमारेण हतस्सोतिवीरस्स खलु तारकः । लयं ययौ च तत्रैव सर्वेषां पश्यतां मुने

အို မုနိ၊ အားလုံးကြည့်ရှုနေစဉ်တွင် တာရကသည် မဟာသူရဲကောင်းဖြစ်သော်လည်း ကုမာရ၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရပြီး၊ ထိုနေရာတင်ပင် လယ (ပျောက်ကွယ်သိမ်းငြိမ်းခြင်း) သို့ ရောက်သွား၏။

Verse 33

तथा तं पतितं दृष्ट्वा तारकं बलवत्तरम् । न जघान पुनर्वीरस्स गत्वा व्यसुमाहवे

တာရကသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသော်လည်း ထိုသို့လဲကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထိုသူရဲကောင်းသည် သူ့ကို ထပ်မံမတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ စစ်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကို အသက်မဲ့စေခဲ့သည်။

Verse 34

हते तस्मिन्महादैत्ये तारकाख्ये महाबले । क्षयं प्रणीता बहवोऽसुरा देवगणैस्तदा

အားကြီးမားသော တာရက အမည်ရှိ မဟာဒೈత్యကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ထိုအခါ နတ်တော်တို့၏ အဖွဲ့များက အဆုရများစွာကိုလည်း ပျက်စီးသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။

Verse 35

केचिद्भीताः प्रांजलयो बभूवुस्तत्र चाहवे । छिन्नभिन्नांगकाः केचिन्मृता दैत्यास्सहस्रशः

ထိုစစ်ပွဲအတွင်း၌ အချို့သည် ကြောက်ရွံ့ကာ လက်အုပ်ချီ၍ တောင်းပန်နေကြသော်လည်း၊ အချို့သည် ကိုယ်အင်္ဂါများ ဖြတ်တောက်ကွဲပြား၍ ဒိုင်တျများ ထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးလဲလျောင်းနေ하였다။

Verse 36

केचिज्जाताः कुमारस्य शरणं शरणार्थिनः । वदन्तः पाहि पाहीति दैत्याः सांजलयस्तदा

ထို့နောက် အချို့သော ဒိုင်တျများသည် ခိုလှုံရာကို ရှာကာ ကုမာရထံသို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု တောင်းခံလာကြပြီး၊ လက်အုပ်ချီကာ “ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါ” ဟု ဆက်တိုက် အော်ဟစ်ကြသည်။

Verse 37

कियंतश्च हतास्तत्र कियंतश्च पलायिताः । पलायमाना व्यथिता स्ताडिता निर्ज्जरैर्गणैः

ထိုနေရာ၌ အချို့ သတ်ဖြတ်ခံရ၍ အချို့ ထွက်ပြေးကြသည်။ ထွက်ပြေးနေစဉ် စိတ်ပူပန်တုန်လှုပ်ကာ၊ ရုဒြဂဏများ—သီဝ၏ ကောင်းကင်တော်အဖော်များ—က ထိုးနှက်နှောင့်ယှက်ကြသည်။

Verse 38

सहस्रशः प्रविष्टास्ते पाताले च जिजीषवः । पलायमानास्ते सर्वे भग्नाशा दैन्यमागताः

သူတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပာတာလာ (Pātāla) သို့ ခုန်ဝင်ကာ အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစားကြ၏။ သို့သော် အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးရင်း မျှော်လင့်ချက်ပျက်စီး၍ အလွန်အမင်း ဒုက္ခဆင်းရဲသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 39

एवं सर्वं दैत्यसैन्यं भ्रष्टं जातं मुनीश्वर । न केचित्तत्र संतस्थुर्गणदेवभयात्तदा

ဤသို့ဖြင့် မုနိတို့၏အရှင်တော်၊ ဒိုင်တျယတို့၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ပျက်ပြားကာ အလုံးစုံ ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ထိုအခါ သာဝကဂဏများ (Gaṇas) ၏ တန်ခိုးကြောက်ရွံ့၍ မည်သူမျှ ထိုနေရာ၌ မတည်မနေနိုင်ကြ။

Verse 40

आसीन्निष्कंटकं सर्वं हते तस्मिन्दुरात्मनि । ते देवाः सुखमापन्नास्सर्वे शक्रादयस्तदा

အကြမ်းမိုက်သော စိတ်ရှိသူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် ဆူးမဲ့သကဲ့သို့—ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်မှုကင်းစင်သွား၏။ ထိုနောက် သက္ကရာ (Śakra/အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့အားလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းသုခကို ရရှိကြ၏။

Verse 41

एवं विजयमापन्नं कुमारं निखिलास्सुराः । बभूवुर्युगपद्धृष्टास्त्रिलोकाश्च महासुखा

ဤသို့ ကုမာရ (Kumāra) သည် အောင်ပွဲရသော် နတ်တို့အားလုံးသည် တပြိုင်နက်တည်း ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် သုံးလောကလုံးလည်း မဟာသုခဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 42

तदा शिवोऽपि तं ज्ञात्वा विजयं कार्तिकस्य च । तत्राजगाम स मुदा सगणः प्रियया सह

ထို့နောက် သခင်ရှီဝ (Śiva) လည်း ကာရ္တိကေယ (Kārtikeya) ၏ အောင်ပွဲကို သိရှိသဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုနေရာသို့ ကြွလာ၏—မိမိ၏ ဂဏများ (gaṇas) နှင့်အတူ၊ ချစ်မြတ်နိုးရသော ပါရဝတီ (Pārvatī) နှင့်လည်းတကွ။

Verse 43

स्वात्मजं स्वांकमारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम् । लालयामास सुप्रीत्या शिवा च स्नेहसंकुला

ရှီဝါ (ပါရဝတီ) သည် မိမိ၏ သားတော်—နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ကုမာရကို—မိမိရင်ခွင်ပေါ် တင်ကာ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝ၍ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဖြင့်လည်းကောင်း လှုပ်ရှားလည်းကောင်း ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပြုစုလေ၏။

Verse 44

हिमालयस्तदागत्य स्वपुत्रैः परिवारितः । सबंधुस्सानुगश्शंभुं तुष्टाव च शिवां गुहम्

ထို့နောက် ဟိမာလယ တောင်ဘုရားသည် မိမိ၏ သားတော်များ ဝိုင်းရံလျက် ရောက်လာ၏။ ဆွေမျိုးနှင့် အနောက်လိုက်များနှင့်တကွ သမ္ဘူ (ရှီဝ)၊ ရှီဝါ (ဒေဝီ) နှင့် ဂုဟာ (ကူမာရ/ကာရ္တိကေယ) တို့အား သဒ္ဓါဖြင့် ချီးမွမ်းကာ နမස්ကာရ ပြုလေ၏။

Verse 45

ततो देवगणास्सर्वे मुनयस्सिद्धचारणाः । तुष्टुवुश्शांकरिं शंभुं गिरिजां तुषितां भृशम्

ထို့နောက် နတ်အဖွဲ့အစည်းအားလုံးနှင့်အတူ မုနိများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ချာရဏများတို့သည် သမ္ဘူနှင့် ရှာံကရီ (ပါရဝတီ)၊ ဂိရိဇာကို ချီးမွမ်းကြရာ ဂိရိဇာသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လေ၏။

Verse 46

पुष्पवृष्टिं सुमहतीं चक्रुश्चोपसुरास्तदा । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ထိုအခါ အနောက်လိုက် အလယ်နတ်များသည် ပန်းမိုးကြီးကို အလွန်တရာ ချွဲချွဲလှုပ်လှုပ် ရွာချစေကြ၏။ ဂန္ဓဗ္ဗခေါင်းဆောင်များ သီဆိုကြပြီး အပ်ဆရာအဖွဲ့များက ပျော်ရွှင်စွာ ကပြကြ၏။

Verse 47

वादित्राणि तथा नेदुस्तदानीं च विशेषतः । जयशब्दो नमः शब्दो बभूवोच्चैर्मुहुर्मुहुः

ထိုအချိန်၌ တီးဝိုင်းတူရိယာများသည် အထူးသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းကြ၏။ “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟူသော အသံနှင့် “နမဿ!” ဟူသော အသံတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ မြင့်မြတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 48

ततो मयाच्युतश्चापि संतुष्टोभूद्विशेषतः । शिवं शिवां कुमारं च संतुष्टाव समादरात्

ထို့နောက် ငါ—အချျုတ (ဗိဿနု) လည်း အထူးသဖြင့် စိတ်တော်ကျေနပ်လာ၏။ လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ရှိဝ၊ ရှိဝါ (ပါရဝတီ) နှင့် ကုမာရ (ကာရ္တိကေယ) တို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်၍ စိတ်တော်ကျေနပ်စေခဲ့၏။

Verse 49

कुमारमग्रतः कृत्वा हरिकेन्द्रमुखास्सुराः । चक्रुर्नीराजनं प्रीत्या मुनयश्चापरे तथा

ကုမာရ (စကန္ဒ) ကို ရှေ့တန်းတွင် ထား၍ ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် အိန္ဒြာတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ နီရာဇန (မီးအလင်းလှုပ်ဝှေ့ မင်္ဂလာပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ကြ၏။ အခြား မုနိများလည်း သဒ္ဓါဖြင့် ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 50

गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । तदोत्सवो महानासीत्कीर्तनं च विशेषतः

သီချင်းသံနှင့် တူရိယာသံတို့က ကြီးမားစွာ မြည်ဟည်းကာ၊ ထို့ထက်ပို၍ ဝေဒသုတ်သံများက ပိုမိုတုန်လှုပ်စေသဖြင့် ပွဲတော်သည် အလွန်ခမ်းနားတင့်တယ်လာ၏။ အထူးသဖြင့် ဘက္တိကီရတနာသည် ထင်ရှားလှ၏။

Verse 51

गीतवाद्यैस्सुप्रसन्नैस्तथा साञ्जलिभिर्मुने । स्तूयमानो जगन्नाथस्सर्वैर्दैवैर्गणैरभूत

အို မုနိ၊ ပျော်ရွှင်သော သီချင်းများနှင့် တူရိယာတီးခတ်သံများဖြင့်လည်းကောင်း၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေကန်တော့လျက်လည်းကောင်း၊ ဒေဝဂဏအပေါင်းတို့သည် जगन्नाथ (သီဝ) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ကြောင့် လောက၏အရှင်သည် ကောင်းကင်ဒေဝအစုအဝေးအားလုံး၏ ချီးကျူးခံရသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 52

ततस्स भगवान्रुद्रो भवान्या जगदंबया । सर्वैः स्तुतो जगामाथ स्वगिरिं स्वगणैर्वृतः

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရုဒ္ဒရသည် လောကမိခင် ဘဝါနီနှင့်အတူ၊ အားလုံး၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံယူလျက်၊ မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော တောင်တော်သို့ မိမိ၏ ဂဏများ ဝန်းရံကာ ထွက်ခွာသွား၏။