शिवविहारवर्णनम् (Śivavihāra-varṇana) — “Description of Śiva’s Divine Pastimes/Sojourn”

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे रुद्रसंहितायां कुमारखण्डे शिवविहारवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီဝမဟာပုရာဏ၌၊ ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်းရှိ ကုမာရခဏ္ဍ၌ «သီဝ၏ ဒိဗ္ဗနေရပ်နှင့် လီလာဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ပထမအခန်း စတင်၏။

Verse 2

नारद उवाच । विवाहयित्वा गिरिजां शंकरो लोकशंकरः । गत्वा स्वपर्वतं ब्रह्मन् किमकार्षिद्धि तद्वद

နာရဒက ပြောသည်— “အို ဘြဟ္မန်ရေ၊ လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် သင်္ကရသည် ဂိရိဇာကို လက်ထပ်ပြီးနောက် မိမိ၏ တောင်တန်းအာဝါသသို့ ပြန်သွားလျှင် ထို့နောက် အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ” ဟု။

Verse 3

कथं हि तनयो जज्ञे शिवस्य परमात्मनः । यदर्थमात्मारामोऽपि समुवाह शिवां प्रभुः

အမှန်တကယ် သီဝအပရမာတ္မာ၏ သားတော်သည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်၌ ပြည့်စုံ၍ အာတ್ಮာရာမ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် သီဝာ (ပါရဝတီ) ကို လက်ထပ်ယူခဲ့သနည်း။

Verse 4

तारकस्य कथं ब्रह्मन् वधोऽभूद्देवशंकरः । एतत्सर्वमशेषेण वद कृत्वा दयां मयि

အို ဂုဏ်သရေရှိ ဘြဟ္မန်ရေ၊ တာရကကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဒေဝရှင်ကရ (သင်္ကရ) ၏ ကရုဏာနှင့် အာဏာတော်ကြောင့် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ကျွန်ုပ်အပေါ် သနားကြင်နာ၍ အကုန်အစင် ပြောပြပါ။

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदस्य प्रजापतिः । सुप्रसन्नमनाः स्मृत्वा शंकरं प्रत्युवाच ह

သုတက ပြောသည်။ နာရဒ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ပ္ရဇာပတိ (ဗြဟ္မာ) သည် စိတ်အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ကို သတိရပြီး ထို့နောက် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 6

ब्रह्मोवाच । चरितं शृणु वक्ष्यामि शशिमौलेस्तु नारद । गुहजन्मकथां दिव्यां तारकासुरसद्वधम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ အို နာရဒ၊ နားထောင်လော့—ယခု ငါသည် လမောက်တော်ဆောင်ရှင် (ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော လီလာများကို ပြောမည်။ ဂုဟ၏ မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း ဒိဗ္ဗကထာနှင့် တာရကာသူရ အသူရကို တရားမျှတစွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပင်။

Verse 7

श्रूयतां कथयाम्यद्य कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो ध्रुवम्

နားထောင်ကြပါ— ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ပျက်စီးစေသော သန့်ရှင်းသော ကထာတော်ကို ပြောမည်။ ထိုကထာကို ကြားသူသည် လူသားဖြစ်စေကာမူ အပြစ်အားလုံးမှ မလွဲမသွေ လွတ်မြောက်၏။

Verse 8

इदमाख्यानमनघं रहस्यं परमाद्भुतम् । पापसंतापहरणं सर्वविघ्नविनाशनम्

ဤပုဏ္ဏကထာသည် အညစ်အကြေးမရှိ သန့်ရှင်း၍ အလွန်လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းကာ အံ့ဩဖွယ်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်သော ပူလောင်ဒုက္ခကို ဖယ်ရှား၍ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 9

सर्वमंगलदं सारं सर्वश्रुतिमनोहरम् । सुखदं मोक्षबीजं च कर्ममूलनिकृंतनम्

ဤကထာသည် မင်္ဂလာအလုံးစုံကို ပေးအပ်၍ အနှစ်သာရတည်းဟူ၍ သြုတိတော်များအားလုံး၏ စိတ်ကို ချမ်းမြေ့စေသည်။ စစ်မှန်သော ချမ်းသာကို ပေးကာ မောက္ခ၏ မျိုးစေ့ဖြစ်၍ ကမ္မ၏ အမြစ်ကို ဖြတ်တောက်သည်။

Verse 10

कैलासमागत्य शिवां विवाह्य शोभां प्रपेदे नितरां शिवोऽपि । विचारयामास च देवकृत्यं पीडां जनस्यापि च देवकृत्ये

ရှီဝဘုရားသည် ကိုင်လာသသို့ ရောက်လာ၍ ရှီဝါ (ပါရဝတီ) ကို လက်ထပ်ပြီးနောက်၊ ရှီဝတော်၏ တင့်တယ်လှပမှုသည် အလွန်တိုးပွားတောက်ပလာသည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေ၌ပင် ဘုရားသည် ဒေဝတော်တို့၏ တာဝန်ကိစ္စကို စဉ်းစားကာ၊ ဒေဝကိစ္စနှင့် ဆက်နွယ်၍ လူတို့ခံရသော ပင်ပန်းနာကျင်မှုကိုလည်း ထောက်ရှုတော်မူ하였다။

Verse 11

शिवस्स भगवान् साक्षात्कैलासमगमद्यदा । सौख्यं च विविधं चक्रुर्गणास्सर्वे सुहर्षिताः

ရှီဝဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားစွာ ကိုင်လာသသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဂဏများအားလုံးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြည်နူး၍ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှု အမျိုးမျိုးကို ခံစားကာ ဖော်ပြကြသည်။

Verse 12

महोत्सवो महानासीच्छिवे कैलासमागते । देवास्स्वविषयं प्राप्ता हर्षनिर्भरमानसाः

ရှီဝသည် ကိုင်လာသသို့ ရောက်လာသောအခါ မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဒေဝတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားကြပြီး စိတ်နှလုံးတို့သည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။

Verse 13

अथ शंभुर्महादेवो गृहीत्वा गिरिजां शिवाम् । जगाम निर्जनं स्थानं महादिव्यं मनोहरम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝ ရှမ္ဘုသည် ဂိရိဇာ—ရှီဝါ (ပါရဝတီ) ကို ခေါ်ယူကာ လူမရှိသော အလွန်မြတ်သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကိုဖမ်းစားသော နေရာသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 14

शय्यां रतिकरीं कृत्वा पुष्पचन्दनचर्चिताम् । अद्भुतां तत्र परमां भोगवस्त्वन्वितां शुभाम्

ထိုနေရာ၌ ပျော်ရွှင်မှုကိုနှိုးဆော်သော အိပ်ရာကို ပြုလုပ်ကာ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်၍ စန္ဒနကပ်လိမ်းထားပြီး၊ အံ့ဩဖွယ် အထူးမြတ်သော အခြေအနေကို စီစဉ်တော်မူ၏—မင်္ဂလာရှိ၍ အပျော်အပါးပစ္စည်း အစုံအလင်နှင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 15

स रेमे तत्र भगवाञ्शंभुगिरिजया सह । सहस्रवर्षपर्यन्तं देवमानेन मानदः

ထိုနေရာ၌ ကောင်းမြတ်သော ဘုရားရှမ္ဘုသည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) နှင့်အတူ နတ်တို့၏ အချိန်တွက်ချက်မှုအရ တစ်ထောင်နှစ်ပတ်လုံး ပျော်မြူးတော်မူ၏—အလုံးစုံအား ဂုဏ်သိက္ခာ ပေးသနားတော်မူသော အရှင်။

Verse 16

दुर्गांगस्पर्शमात्रेण लीलया मूर्च्छितः शिवः । मूर्च्छिता सा शिवस्पर्शाद्बुबुधे न दिवानिशम्

ဒုရ္ဂါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့်ပင် ရှီဝသည် ကစားပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ မူးမေ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမိဖုရားလည်း ရှီဝ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် မူးမေ့ကာ နေ့ညမခွဲဘဲ သတိမပြန်နိုင်ခဲ့။

Verse 17

हरे भोगप्रवृत्ते तु लोकधर्म प्रवर्तिनि । महान् कालो व्यतीयाय तयोः क्षण इवानघ

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဟရိနှင့် သူမတို့နှစ်ဦးသည် လောကီအပျော်အပါး၌ လှုပ်ရှားနေကာ လောကဓမ္မကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပြုစုပျိုးထောင်နေစဉ်၊ အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူတို့အတွက်တော့ ခဏတစ်ခဏကဲ့သို့ပင် ထင်ရ၏။

Verse 18

अथ सर्वे सुरास्तात एकत्रीभूय चैकदा । मंत्रयांचक्रुरागत्य मेरौ शक्रपुरोगमाः

ထို့နောက် ချစ်ခင်ရသူရေ၊ ဒေဝတော်အားလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် စုဝေးကြ၍၊ အိန္ဒြာဦးဆောင်ကာ မေရုတောင်သို့ ရောက်လာပြီး အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 19

सुरा ऊचुः । विवाहं कृतवाञ्छंभुरस्मत्कार्यार्थमीश्वरः । योगीश्वरो निर्विकारो स्वात्मारामो निरंजनः

ဒေဝတို့က ပြောကြသည်– «ကျွန်ုပ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်စေရန် အရှင် ဣශ්ဝရ၊ သမ္ဘူသည် မင်္ဂလာပြုတော်မူ၏။ ယောဂီရှဝရဖြစ်၍ မပြောင်းလဲ၊ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ပင် ပျော်မြူးတော်မူသော၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်တော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အလုပ်အတွက် လောကီကိစ္စကို ခံယူတော်မူ၏»။

Verse 20

नोत्पन्नस्तनयस्तस्य न जानामोऽत्र कारणम् । विलंबः क्रियते तेन कथं देवेश्वरेण ह

သို့သော်လည်း သူ့ထံ၌ သားတော် မပေါ်ပေါက်သေး။ ဤနေရာ၌ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြ။ ဒေဝတို့၏ အရှင် (ရှီဝ) သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ နှောင့်နှေးစေသနည်း။

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे देवा नारदाद्देवदर्शनात् । बुबुधुस्तन्मितं भोगं तयोश्च रममाणयोः

ထိုအချိန်အတွင်း ဒေဝတို့သည် ဒေဝဒর্শနကို မြင်တွေ့ခဲ့သော နာရဒထံမှ ကြားသိ၍၊ ထိုဘုရားစုံတွဲ ပျော်ရွှင်နေစဉ်၌ပင် ချိန်ညှိထားသော၊ ထိန်းသိမ်းထားသော အပျော်အပါးကို နားလည်သဘောပေါက်ကြ၏။

Verse 22

चिरं ज्ञात्वा तयोर्भोगं चिंतामापुस्सुराश्च ते । ब्रह्माणं मां पुरस्कृत्य ययुर्नारायणांतिकम्

ထိုဒေဝတော်တို့သည် ထိုနှစ်ပါး၏ အပျော်အပါးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်လက်မည်ကို သိမြင်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်—ဗြဟ္မာ—ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထား၍ နာရာယဏ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားကြသည်။

Verse 23

तं नत्वा कथितं सर्वं मया वृत्तांतमीप्सितम् । सन्तस्थिरे सर्वदेवा चित्रे पुत्तलिका यथा

ထိုသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အလိုရှိသော အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် နတ်တို့အားလုံးသည် ပန်းချီရုပ်တုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်၍ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေကြ၏။

Verse 24

ब्रह्मोवाच । सहस्रवर्ष पर्य्यन्तं देवमानेन शंकरः । रतौ रतश्च निश्चेष्टो योगी विरमते न हि

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်—နတ်တို့၏ အချိန်တွက်ချက်မှုအရ နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် သင်္ကရသည် ချစ်မြတ်နိုးမှု၏ ပေါင်းစည်းခြင်း၌ စိမ့်ဝင်နေ၏။ သာယာမှု၌ ပါဝင်နေသော်လည်း ယောဂီမဟာသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ အတွင်းယောဂသမာဓိကို မရပ်တန့်ခဲ့။

Verse 25

भगवानुवाच । चिन्ता नास्ति जगद्धातस्सर्वं भद्रं भविष्यति । शरणं व्रज देवेश शंकरस्य महाप्रभोः

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်—“အို လောကကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ စိုးရိမ်မနေပါနှင့်။ အရာအားလုံး မင်္ဂလာဖြစ်လာမည်။ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ မဟာသခင် သင်္ကရ၏ အရိပ်အာဝါသသို့ ခိုလှုံလော့။”

Verse 26

महेशशरणापन्ना ये जना मनसा मुदा । तेषां प्रजेशभक्तानां न कुतश्चिद्भयं क्वचित्

ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ဖြင့် မဟေရှာထံ ခိုလှုံလာသူတို့—အရှင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုဘက်တော်သားတို့အား မည်သည့်ဘက်မှ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မထိခိုက်နိုင်။

Verse 27

शृंगारभंगस्समये भविता नाधुना विधे । कालप्रयुक्तं कार्यं च सिद्धिं प्राप्नोति नान्यथा

အို ဖန်ဆင်းရှင် (ဗြဟ္မာ)၊ ချစ်ခြင်း၏ ပျက်ကွက်မှုသည် သင့်တော်သော အချိန်၌သာ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ယခုမဟုတ်။ ကာလ၏ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်သော အမှုသည်သာ အောင်မြင်မှုကို ရရှိ၏၊ အခြားနည်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်။

Verse 28

शम्भोस्सम्भोगमिष्टं को भेदं कर्तुमिहेश्वरः । पूर्णे वर्षसहस्रे च स्वेच्छया हि विरंस्यति

သမ္ဘု (Śambhu) အရှင်နှစ်သက်သောအရာ၌ ဤနေရာတွင် ခွဲခြားနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။ တစ်ထောင်နှစ်ပြည့်သော်လည်း မိမိဆန္ဒအလိုတော်တည်းဖြင့် ထိုအရာမှ လှည့်ကွာ၍ မကပ်ငြိသောစိတ်ဖြစ်လာမည်။

Verse 29

स्त्रीपुंसो रतिविच्छेदमुपायेन करोति यः । तस्य स्त्रीपुत्रयोर्भेदो भवेज्जन्मनि जन्मनि

မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးစည်းလုံးမှုကို လှည့်ကွက်ဖြင့် ခွဲခွာစေသူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူအတွက် ဇနီးနှင့် သားတို့မှ ခွဲကွာခြင်းသည် မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 30

भ्रष्टज्ञानो नष्टकीर्त्तिरलक्ष्मीको भवेदिह । प्रयात्यंते कालसूत्र वर्षलक्षं स पातकी

ထိုအပြစ်သားသည် ဤလောက၌ ဉာဏ်သိမြင်မှု ပျက်ယွင်း၍ ကောင်းသတင်းကျော်ကြားမှု ပျက်စီးကာ ကံဆိုးမိုးမှောင်နှင့် တွဲကပ်သူ ဖြစ်လာမည်။ သေပြီးနောက် Kālasūtra ငရဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရ၍ နှစ်တစ်သိန်း တည်နေရမည်။

Verse 31

रंभायुक्तं शक्रमिमं चकार विरतं रतौ । महामुनीन्द्रो दुर्वासास्तत्स्त्रीभेदो बभूव ह

မဟာမုနိ ဒုర్వာသာ (Durvāsā) သည် ရမ္ဘား (Rambhā) နှင့်အတူရှိနေသော်လည်း ဤအိန္ဒြ (Indra) ကို ကာမရတိ၌ ရပ်တန့်စေ하였다။ ထို့ကြောင့် ထိုဇနီးမောင်နှံအကြား ခွဲခွာမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Verse 32

पुनरन्यां स संप्राप्य विषेव्य शुभपाणिकाम् । दिव्यं वर्षसहस्रं च विजहौ विरहज्वरम्

ထို့နောက် သူသည် မင်္ဂလာရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထပ်မံရရှိ၍ သူမနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ကာ ခွဲခွာခြင်း၏ အဖျားကို ပယ်ဖျက်ပြီး တန်ခိုးတော်ရှိသော တစ်ထောင်နှစ်ကာလ တည်ရှိခဲ့သည်။

Verse 33

घृताच्या सह संश्लिष्टं कामं वारितवान् गुरुः । षण्मासाभ्यंतरे चन्द्रस्तस्य पत्नीं जहार ह

သူသည် ဃြတാചီနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ပေါင်းစည်းနေစဉ် ကာမဆန္ဒ ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း ဂုရုသည် ထိုစိတ်အား တားဆီးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ခြောက်လအတွင်း လ (စန္ဒ్ర) သည် သူ၏ ဇနီးကို ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်။

Verse 34

पुनश्शिवं समाराध्य कृत्वा तारामयं रणम् । तारां सगर्भां संप्राप्य विजहौ विरहज्वरम्

ထို့နောက် သူသည် သခင်ရှီဝ (Śiva) ကို ထပ်မံပူဇော်အာရాధနာပြု၍ တာရာ (Tārā) အတွက် စစ်ပွဲတစ်ရပ် ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသော တာရာကို ရရှိသည့်အခါ ခွဲခွာခြင်း၏ အဖျားကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

Verse 35

मोहिनीसहितं चन्द्रं चकार विरतं रतौ । महर्षिर्गौतमस्तस्य स्त्रीविच्छेदो बभूव ह

မောဟိနီ (Mohinī) ကို အနားတွင်ထား၍ (သခင်) သည် စန္ဒြ (Candra) ကို ကာမရတိ၌ လွန်ကဲခြင်းမှ ရပ်စဲစေ하였다။ ထိုလအတွက် ဇနီးနှင့် ခွဲခွာရခြင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု အစဉ်အလာက ဆိုသည်။

Verse 36

हरिश्चन्द्रो हालिकं च वृषल्यासह संयुतम् । चारयामास निश्चेष्टं निर्जनं तत्फलं शृणु

ဘုရင် ဟရိශ්ချန္ဒြ (Hariścandra) သည် ဟာလိက (Hālika) ကိုလည်း သူနှင့်ဆက်နွယ်သော ဗೃṣလျာ (အောက်တန်းမိန်းမ) နှင့်အတူ နှင်ထုတ်ကာ အင်အားမဲ့အောင် ပြု၍ လူကင်းမဲ့သော နေရာသို့ ပို့လိုက်သည်။ ယခု ထိုအမှု၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 37

भ्रष्टः स्त्रीपुत्रराज्येभ्यो विश्वामित्रेण ताडितः । ततश्शिवं समाराध्य मुक्तो भूतो हि कश्मलात्

မယား၊ သားနှင့် နိုင်ငံတော်မှ ခွဲခွာဆုံးရှုံးကာ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ဆုံးမဒဏ်ခံရပြီးနောက်၊ သူသည် ရှင်သီဝကို အပြည့်အဝ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကာ အာရాధနာပြုလေ၏။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကြီး၏ အညစ်အကြေးနှင့် မောဟမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

Verse 38

अजामिलं द्विजश्रेष्ठं वृषल्या सह संयुतम् । न भिया वारयामासुस्सुरास्तां चापि केचन

အဇာမိလသည် ဒွိဇအထက်မြတ်သူဖြစ်သော်လည်း၊ ဝೃṣလီ (အနိမ့်အတန်းမိန်းမ) နှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဘုရားများထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးရဲကြ။

Verse 39

सर्वं निषेकसाध्यं च निषेको बलवान् विधे । निषेकफलदो वै स निषेकः केन वार्य्यते

«အမှန်တကယ် အရာအားလုံးသည် အဘိသေက (သန့်စင်အပ်နှံပွဲ) ဖြင့်သာ ပြီးမြောက်သည်။ အဘိသေကသည် အလွန်တန်ခိုးရှိ၏၊ ဟေ့ ဖန်ဆင်းရှင် (ဗြဟ္မာ)။ ၎င်းသည် အဘိသေက၏ အကျိုးफलကို တကယ်ပေးတတ်သည်—ထို့ကြောင့် ထိုအဘိသေကကို မည်သူက တားဆီးနိုင်မည်နည်း?»

Verse 40

दिव्यं वर्षसहस्रं च शंभोः संभोगकर्म तत् । पूर्णे वर्षसहस्रे च गत्वा तत्र सुरेश्वराः

သမ္ဘူ၏ သာသနာတော်မြတ်သော ပေါင်းစည်းမှုသည် ကောင်းကင်နှစ်တစ်ထောင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်စုံသော် ဒေဝတို့၏ အရှင်များသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ ကိုယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်။

Verse 41

येन वीर्यं पतेद्भूमौ तत् करिष्यथ निश्चितम् । तत्र वीर्य्ये च भविता स्कन्दनामा प्रभोस्सुतः

“ဘယ်နည်းဖြင့်မဆို မြတ်သောဗီရျာ (သန္ဓေ) သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်စေရန်—သေချာစွာ ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြလော့။ ထိုဗီရျာမှပင် အရှင်၏ သားတော်သည် မွေးဖွားလာမည်၊ အမည်မှာ စကန္ဒ (Skanda) ဟု ခေါ်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 42

अधुना स्वगृहं गच्छ विधे सुरगणैस्सह । करोतु शंभुस्संभोगं पार्वत्या सह निर्जने

ယခုအခါ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ နတ်အစုအဝေးတို့နှင့်အတူ မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားလော့။ ရှမ္ဘုသည် အထီးကျန်ရာ၌ ပါရဝတီနှင့် အိမ်ထောင်သမဂ္ဂ (သမ္ဘောဂ) ကို ခံစားစေကြပါစို့။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा कमलाकान्तः शीघ्रं स्वन्तः पुरं ययौ । स्वालयं प्रययुर्देवा मया सह मुनीश्वर

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ကမလာကာန္တ (လက္ရှ္မီ၏ ချစ်သူ ဗိဿနု) သည် မိမိ၏ အတွင်းမြို့တော် (နေရပ်) သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ ဒေဝတော်များလည်း မိမိတို့၏ နေရပ်များသို့ ပြန်သွားကြပြီး၊ အို မဟာမုနိ၊ ငါလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွား၏။

Verse 44

शक्तिशक्तिमतोश्चाऽथ विहारेणाऽति च क्षितिः । भाराक्रांता चकंपे सा सशेषाऽपि सकच्छपा

ထို့နောက် သက္တိနှင့် သက္တိကို ဆောင်ထားသော အရှင်တို့ အပျော်ကစားသည့်အခါ မြေကြီးတိုင်တိုင် တုန်လှုပ်လာ၏။ သူတို့၏ မပမာနိုင်သော ဒိဗ္ဗအလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့်၊ ရှေရှနှင့် ကုရ္မ (လိပ်) က ထောက်ထားနေသော်လည်း မြေကြီးသည် တုန်ယိမ်းလှုပ်ရှား၏။

Verse 45

कच्छपस्य हि भारेण सर्वाधारस्समीरणः । स्तंभितोऽथ त्रिलोकाश्च बभूवुर्भयविह्वलाः

လိပ် (ကုရ္မ) ၏ အလေးချိန်ကြောင့် အရာအားလုံးကို ထောက်ပံ့သော ကောသမစ်လေ (အသက်ရှင်စေသော အင်အား) သည် တားဆီးခံရ၍ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့၏။ ထို့နောက် တိလောကသုံးပါးသည် တုန်လှုပ်ကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် မောဟိုက်သွားကြ၏။

Verse 46

अथ सर्वे मया देवा हरेश्च शरणं ययुः । सर्वं निवेदयांचक्रुस्तद्वृत्तं दीनमानसाः

ထို့နောက် ဒေဝတော်အားလုံးနှင့် ငါတို့သည် ဟရ (ရှီဝ) ဘုရားထံ သ refuge သွားကြ၏။ စိတ်နှလုံး နိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းကြကာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ တင်ပြကြ၏။

Verse 47

देवा ऊचुः । देवदेव रमानाथ सर्वाऽवनकर प्रभोः । रक्ष नः शरणापन्नान् भयव्याकुलमानसान्

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်။ «ဒေဝဒေဝ၊ ရမာနာထ (သရီ၏ အရှင်)၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကာကွယ်သော အရှင်ကြီး၊ သင့်ထံ၌ ခိုလှုံလာသော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်ဝေဝါးနေပါသည်»။

Verse 48

स्तंभितस्त्रिजगत्प्राणो न जाने केन हेतुना । व्याकुलं मुनिभिर्लेखैस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

လောကသုံးပါး၏ အသက်ရှုသံတော်တော်ကဲ့သို့ အားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်—အကြောင်းရင်းကို မသိပါ။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် တြိလောကတစ်လျှောက်လုံးသည် မုနိတို့၏ ကြေညာချက်များနှင့် ရေးသားထားသော အမိန့်စာများကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सकला देवा मया सह मुनीश्वर । दीनास्तस्थुः पुरो विष्णोर्मौनीभूतास्सु दुःखिताः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မုနိအရှင်မြတ်၊ ငါနှင့်အတူ ဒေဝတော်အားလုံးသည် ဗိဿနုရှင်၏ရှေ့၌ စိတ်ညှိုးနွမ်း၍ မောနဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ရပ်တည်နေကြ၏»။

Verse 50

तदाकर्ण्य समादाय सुरान्नः सकलान् हरिः । जगाम पर्वतं शीघ्रं कैलासं शिववल्लभम्

ထိုစကားကိုကြားသိပြီးနောက် ဟရိ (ဗိဿနု) သည် ဒေဝတော်အားလုံးကို စုစည်းကာ လျင်မြန်စွာ သီဝရှင်၏ချစ်မြတ်နိုးရာ နေရာတော်ဖြစ်သော ကိုင်လာသ पर्वတသို့ သွားလေ၏။

Verse 51

तत्र गत्वा हरिर्देवैर्मया च सुरवल्लभः । ययौ शिववरस्थानं शंकरं द्रष्टुकाम्यया

ထိုနေရာသို့ရောက်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့ချစ်မြတ်နိုးရာ ဟရိသည် ဒေဝတော်များနှင့် ငါနှင့်အတူ သီဝရှင်၏အထူးမြတ်သော နေရာတော်သို့ သွားရောက်ကာ ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) ကို တွေ့မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ချီတက်လေ၏။

Verse 52

तत्र दृष्ट्वा शिवं विष्णुर्नसुरैर्विस्मितोऽभवत् । तत्र स्थिताञ् शिवगणान् पप्रच्छ विनयान्वितः

ထိုနေရာ၌ ရှီဝဘုရားကို မြင်သော် ဗိဿနုသည် အာသုရတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ရှီဝဂဏတို့ကို မေးမြန်း၏။

Verse 53

विष्णुरुवाच । हे शंकराः शिवः कुत्र गतस्सर्वप्रभुर्गणाः । निवेदयत नः प्रीत्या दुःखितान्वै कृपालवः

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်— «အို ရှင်ကရာတို့၊ အလုံးစုံ၏ အရှင် သီဝ (Śiva) သည် ဘယ်သို့ သွားသနည်း။ သူ၏ ဂဏာများ (gaṇa) သည် ဘယ်မှာနည်း။ ကရုဏာဖြင့် ချစ်ခင်စွာ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် စိတ်မသာဒုက္ခရောက်နေပါသည်»။

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सामरस्य हरेर्गुणाः । प्रोचुः प्रीत्या गणास्ते हि शंकरस्य रमापतिम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— ထိုသဟဇာတရှိသော ဟရိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ရှင်ကရာကို ချစ်မြတ်နိုးကာ ဟရိ၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းသော ထိုဂဏာများသည် ရာမာပတိ (ဗိဿနု) ထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ချစ်ခင်လေးစားဖြင့် ပြောကြားကြ၏။

Verse 55

शिवगणा ऊचुः । हरे शृणु शिवप्रीत्या यथार्थं ब्रूमहे वयम् । ब्रह्मणा निर्जरैस्सार्द्धं वृत्तान्तमखिलं च यत्

သီဝဂဏာများက ဆိုကြသည်— «အို ဟရိ၊ သီဝကို သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်ပါ။ ဗြဟ္မာနှင့် နတ်များ (deva) တို့နှင့်အတူ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်အတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ပြောမည်»။

Verse 56

सर्वेश्वरो महादेवो जगाम गिरिजालयम् । संस्थाप्य नोऽत्र सुप्रीत्या रानालीलाविशारदः

အလုံးစုံ၏ အရှင် မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် ဂိရိဇာ (Girijā) ၏ နေရာသို့ သွားတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဤနေရာတွင် ချစ်ခင်စွာ တည်စေပြီးနောက်၊ လီလာတော်၌ ကျွမ်းကျင်သော ထိုအရှင်သည် ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။

Verse 57

तद्गुहाभ्यन्तरे शंभुः किं करोति महेश्वरः । न जानीमो रमानाथ व्यतीयुर्बहवस्समाः

«အဲဒီဂူအတွင်းမှာ သမ္ဘူ—မဟေရှဝရ—ဘာလုပ်နေတော်မူသနည်း။ အို ရမာ၏ အရှင် (ဗိဿနု)၊ ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားပြီ»။

Verse 58

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वेति वचनं तेषां स विष्णुस्सामरो मया । विस्मितोऽति मुनिश्रेष्ठ शिवद्वारं जगाम ह

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— «သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဗိဿနုသည် ဘုရားများနှင့် ငါနှင့်အတူ အလွန်အံ့ဩသွား၏၊ အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး။ ထို့နောက် ရှိဝ၏ တံခါးဝသို့ သွားရောက်လေ၏»။

Verse 59

तत्र गत्वा मया देवैस्स हरिर्देववल्लभः । आर्तवाण्या मुने प्रोचे तारस्वरतया तदा

ထိုနေရာသို့ ငါသည် နတ်တို့နှင့်အတူ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ နတ်တို့ချစ်မြတ်နိုးသော ဟရီသည် မုနိရေ၊ စိတ်ပူပန်နာကျင်သော အသံဖြင့် ထိုအခါ မြင့်၍ တင်းကျပ်သော သံစဉ်ဖြင့် ငါ့အား ပြောကြား하였다။

Verse 60

शंभुमस्तौन्महाप्रीत्या सामरो हि मया हरिः । तत्र स्थितो मुनिश्रेष्ठ सर्वलोकप्रभुं हरम्

မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါ—ဟရီ (ဗိဿဏု)—သည် စာမဝေဒ သီချင်းများဖြင့် မဟာပျော်ရွှင်စွာ သမ္ဘုကို ချီးမွမ်း하였다။ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ လောကအားလုံး၏ အရှင် ဟရ (ဟရ) ကို ငါ ချီးကျူးတော်မူ하였다။

Verse 61

विष्णुरुवाच । किं करोषि महादेवाऽभ्यन्तरे परमेश्वर । तारकार्तान्सुरान्सर्वान्पाहि नः शरणागतान्

ဗိဿဏုက ပြောသည်— «မဟာဒေဝ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်၊ အတွင်း၌ ဆိတ်ငြိမ်စွာ အဘယ်ကြောင့် နေတော်မူသနည်း။ တာရကကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော နတ်အားလုံးကို ကာကွယ်တော်မူပါ; ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်ထံ သရဏဂတ ဖြစ်လာသူများ ဖြစ်ပါသည်»။

Verse 62

इत्यादि संस्तुवञ् शंभुं बहुधा सोमरैर्मया । रुरोदाति हरिस्तत्र तारकार्तैर्मुनीश्वर

ဤသို့ ငါရေးစပ်သော နတ်သီချင်းများဖြင့် ရှမ္ဘု (သီဝ) ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ ဟရီ (ဗိဿနု) သည် တာရက၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် စိတ်နာကျင်ကာ ငိုကြွေးလေ၏၊ မုနိတို့၏ အရှင်တော်။

Verse 63

दुःखकोलाहलस्तत्र बभूव त्रिदिवौकसाम् । मिश्रितश्शिव संस्तुत्याऽसुरार्त्तानां मुनीश्वर

မုနိတို့၏ အရှင်တော်၊ ထိုနေရာ၌ သုံးကောင်းကင်နေထိုင်သူ နတ်တို့အကြား ဝမ်းနည်းကြေကွဲသံများဖြင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပေါ်လေ၏။ ထိုသံများသည် သီဝကို ချီးမွမ်းသည့် စတုတိများနှင့် ရောနှောကာ၊ ဒုက္ခခံရသော အဆုရတို့၏ အနာတရကို မြင်ကြသဖြင့် ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။