Kāmarūpeśvara’s Trial and Śiva’s Hidden Protection (कামरूपेश्वर-रक्षा-प्रसङ्गः)

Verse 1

सूत उवाच । शिवोऽपि च गणैस्सार्द्धं जगाम हितकाम्यया । स्वभक्तनिकटं गुप्तस्तस्थौ रक्षार्थमादरात्

စူတာက ပြောသည်—သီဝဘုရားသည်လည်း ဂဏများနှင့်အတူ ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းလိုသော စိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွား하였다။ ထို့နောက် မိမိဘက္တ၏ အနီး၌ လျှို့ဝှက်စွာ တည်နေကာ၊ ဘက္တကို ကာကွယ်ရန် လေးစားသတိဖြင့် စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 2

एतस्मिन्नन्तरे तत्र कामरूपेश्वरेण च । अत्यंतं ध्यानमारब्धं पार्थिवस्य पुरस्तदा

ထိုအကြားကာလ၌ ထိုနေရာ ကာမရူပေရှွရ၌ အရှင်သည် မြေကြီးမင်း၏ ရှေ့တော်၌ပင် အလွန်နက်ရှိုင်း၍ မလှုပ်မယှက်သော ဓ്യာနကို စတင်ပြုလုပ်하였다။

Verse 3

केनचित्तत्र गत्वा च राक्षसाय निवेदितम् । राजा किंचित्करोत्येवं त्वदर्थं ह्याभिचारिकम्

တစ်ယောက်က အဲဒီနေရာသို့ သွားပြီး ရာက္ခသထံ သတင်းပို့လေ၏—«ဘုရင်သည် သင့်အတွက် အမှန်တကယ် ရန်ပြုသော အဘိချာရ မန္တရားတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်နေသည်» ဟု။

Verse 4

सूत उवाच । राक्षसस्स च तच्छुत्वा क्रुद्धस्तद्धननेच्छया । गृहीत्वा करवालं च जगाम नृपतिं प्रति

စူတက ပြော၏—ထိုသတင်းကို ကြားသော် ရာက္ခသသည် ဒေါသထွက်၍ သူ့ကို သတ်လိုစိတ်ဖြင့်၊ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘုရင်ထံသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 5

तद्दृष्ट्वा राक्षसस्तत्र पार्थिवादि स्थितं च यत् । तदर्थं तत्स्वरूपं च दृष्ट्वा किंचित्करोत्यसौ

ထိုအခါ ရာက္ခသသည် ထိုနေရာ၌ မြေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လိင်္ဂ စသည်တို့ အစပြု၍ သာသနာတံဆိပ်တော် တည်ထားသည်ကို မြင်၏။ ထို၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အမှန်ရূপကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် တုံ့ပြန်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 6

अत एनं बलादद्य हन्मि सोपस्करं नृपम् । विचार्येति महाक्रुद्धो राक्षसः प्राह तं नृपम्

«ထို့ကြောင့် ယနေ့ ငါသည် ဤမင်းကို အင်အားဖြင့် သတ်မည်၊ သူ၏ပစ္စည်းကိရိယာနှင့် ပိုင်ဆိုင်ရာအားလုံးပါအဝင်» ဟု ဆုံးဖြတ်စဉ်းစားပြီး၊ အလွန်ဒေါသထွက်နေသော ရာက္ခသသည် မင်းကို ထိုစကားများ ပြောလေ၏။

Verse 7

भीम उवाच । रेरे पार्थिव दुष्टात्मन्क्रियते किं त्वयाधुना । सत्यं वद न हन्यां त्वामन्यथा हन्मि निश्चितम्

ဘီမက ပြောသည်။ «ဟေး မကောင်းသောစိတ်ရှိသည့် မင်းရေ၊ ယခု မင်းဘာလုပ်နေလဲ။ အမှန်ကို ပြောလော့—အမှန်ပြောလျှင် ငါ မသတ်ဘူး; မဟုတ်လျှင် ငါ သေချာပေါက် သတ်မည်» ဟု။

Verse 8

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य कामरूपेश्वरश्च सः । मनसीति चिचिन्ताशु शिवविश्वासपूरितः

သုတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကာမရူပေရှွရသည်—စိတ်သည် ရှီဝအပေါ် မလှုပ်မယှက် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝကာ—ချက်ချင်းပင် မိမိစိတ်တွင် «အဲဒီလိုပဲ» ဟု တွေးတော်မူ၏။

Verse 9

भविष्यं यद्भवत्येव नास्ति तस्य निवर्तकः । प्रारब्धाधीनमेवात्र प्रारब्धस्स शिवः स्मृतः

အနာဂတ်တွင် ဖြစ်မည့်အရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်—၎င်းကို ပြန်လှန်တားဆီးနိုင်သူ မရှိ။ ဤလောက၌ အရာအားလုံးသည် ပရာရဗ္ဓ (စတင်လှုပ်ရှားပြီးသား ကမ္မ) အပေါ် မူတည်နေပြီး၊ ထိုပရာရဗ္ဓကိုပင် ရှီဝဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 10

कृपालुश्शंकरश्चात्र पार्थिवे वर्तते ध्रुवम् । मदर्थं न करोतीह कुतः कोयं च राक्षसः

«ကရုဏာရှင် ရှင်ကရသည် ဤနေရာ၌ မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပါရ္ထိဝ လင်္ဂ၌ အမှန်တကယ် တည်ရှိတော်မူ၏။ သို့သော် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အတွက် လုပ်ဆောင်မပေးလျှင်—ဤသူသည် ရာක්ෂသ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 11

स्वानुरूपां प्रतिज्ञां स सत्यं चैव करिष्यति । सत्यप्रतिज्ञो भगवाञ्छिवश्चेति श्रुतौ श्रुतः

သူသည် မိမိနှင့်သင့်လျော်သော ကတိကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေမည်၊ ထိုကတိသည် မလွဲမသွေ အမှန်ဖြစ်လာမည်။ ဝေဒများကပင် ဘဂဝန် ရှီဝသည် “ကတိတည်သူ” ဟု ကြားသိထားကြသည်။

Verse 12

मम भक्तं यदा कश्चित्पीडयत्यतिदारुणः । तदाहं तस्य रक्षार्थं दुष्टं हन्मि न संशयः

“မည်သူမဆို ငါ၏ ဘက္တကို အလွန်ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်လျှင်၊ ထိုဘက္တကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ငါသည် မကောင်းသူကို သတ်မည်—သံသယမရှိ။”

Verse 13

एवं धैर्य्यं समालंब्य ध्यात्वा देवं च शंकरम् । प्रार्थयामास सद्भक्त्या मनसैव रसेश्वरः

ထို့ကြောင့် ရာသေရှွရသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သင်္ကရ မဟာဒေဝကို ဓ్యာန်ပြု하였다။ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် သူသည် ဆုတောင်းပတ္ထနာကို—အသံမထွက်ဘဲ စိတ်အတွင်း၌သာ ပြုလေ၏။

Verse 14

त्वदीयोऽस्मि महाराज यथेच्छसि तथा कुरु । सत्यं च वचनं ह्यत्र ब्रवीमि कुरु मे हितम्

အို မဟာရာဇာ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်၏—သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပါ။ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တရားသော စကားကို ပြော၏—ကျွန်ုပ်အကျိုးအတွက် ပြုလုပ်ပေးပါ။

Verse 15

एवं मनसि स ध्यात्वा सत्यपाशेन मंत्रितः । प्राह सत्यं वचो राजा राक्षसं चावमानयन्

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် စိတ်အတွင်း၌ ထင်ရှားစွာ စဉ်းစား၍ «အမှန်တရား၏ ကြိုးကွင်း» (satyapāśa) ဖြင့် အတွင်းစိတ်အားကောင်းလာကာ၊ အမှန်တရားသော စကားကို ပြောဆိုပြီး ရက္ခသကိုလည်း ရှုတ်ချ၍ အရှက်ခွဲလေ၏။

Verse 16

नृप उवाच । भजामि शंकरं देवं स्वभक्तपरिपालकम् । चराचराणां सर्वेषामीश्वरं निर्विकारकम्

မင်းကြီးက ပြောသည်။ «မိမိ၏ भक्तများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော သခင် ရှင်ကရကို ကျွန်ုပ် ပူဇော်ပါ၏။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး၏ အရှင်၊ ပြောင်းလဲခြင်းကင်းသော အီශ්ဝရ ဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 17

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा कामरूपेश्वरस्य सः । क्रोधेन प्रचलद्गात्रो भीमो वचनमब्रवीत्

သုတက ပြောသည်။ ကာမရူပေရှွရ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘီမသည်—အမျက်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ တုန်ယင်လျက်—ပြန်လည်၍ စကားဆို၏။

Verse 18

भीम उवाच । शंकरस्ते मया ज्ञातः किं करिष्यति वै मम । यो मे पितृव्यकेनैव स्थापितः किंकरो यथा

ဘီမက ပြောသည်။ «သင်တို့၏ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို ငါကောင်းကောင်း သိ၏။ သူက ငါ့အပေါ် အမှန်တကယ် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ငါ့အဖေဘက် ဦးလေးကပင် ငါကို သူ့အာဏာအောက်တွင် ကျွန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ တင်ထားခဲ့သည်»။

Verse 19

तद्बलं हि समाश्रित्य विजेतुं त्वं समीहसे । तर्हि त्वया जितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

«အဲဒီအင်အားကိုပဲ အားကိုးပြီး သင်က အနိုင်ယူချင်နေသည်။ ဒါဆိုရင် သင်က အရာအားလုံးကို အနိုင်ရပြီးသားပဲ—ဒီမှာ ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မလိုတော့»။

Verse 20

यावन्मया न दृष्टो हि शंकरस्त्वत्प्रपालकः । तावत्त्वं स्वामिनं मत्वा सेवसे नान्यथा क्वचित्

«ငါ မမြင်ရသေးခင်—သင်၏ အမှန်တကယ် ကာကွယ်ရှင် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို—အဲဒီအချိန်တလျှောက် သင်က ဒီသူကို သခင်ဟု ထင်ပြီး ဝတ်ပြုအမှုထမ်းခဲ့သည်။ ဘယ်အခါမှ မတခြားနည်းဖြင့် မပြုခဲ့»။

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां भीमेश्वरज्योतिर्लिङ्गोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामैकविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝမဟာပုရာဏ» ၏ စတုတ္ထပိုင်း «ကိုဋိရုဒြသံဟိတာ» အတွင်း၌ «ဘီမေရှွရ ဂျ्योတိရလင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၂၁ ပြီးဆုံး၏။

Verse 22

अन्यथा हि भयं तेऽद्य भविष्यति न संशयः । स्वामिनस्ते करं तीक्ष्णं दास्येऽहं भीमविक्रमः

မဟုတ်လျှင် ယနေ့ သင်တို့အတွက် ကြောက်ရွံ့မှု မလွဲမသွေ ဖြစ်မည်၊ သံသယမရှိ။ ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားရှိသူဖြစ်၍ သင်တို့၏ သခင်၏ တင်းကြပ်သော လက်တံ—အပြစ်ဒဏ်ကို—သင်တို့ထံ ပေးအပ်မည်။

Verse 23

सूत उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा कामरूपेश्वरो नृपः । दृढं शंकरविश्वासो द्रुतं वाक्यमुवाच तम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုစကားတို့ကို ကြားပြီးနောက် ကာမရူပေရှ္ဝရ မင်းသည် ရှင်ကရာ (သင်္ကရ) အပေါ် ယုံကြည်မှုခိုင်မာစွာ တည်ပြီး ချက်ချင်း သူ့အား စကားဆို하였다။

Verse 24

राजोवाच । अहं च पामरो दुष्टो न मोक्ष्ये शंकरं पुनः । सर्वोत्कृष्टश्च मे स्वामी न मां मुंचति कर्हिचित्

မင်းက ပြောသည်။ «ငါသည် အမှန်တကယ် အနိမ့်ကျ၍ ဆိုးယုတ်သူဖြစ်၏; နောက်တစ်ဖန် သင်္ကရ (ရှင်ကရာ) ကို မစွန့်လွှတ်တော့။ ငါ၏ အရှင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အကောင်းမြတ်တရားတော်ပင် ဖြစ်၍ မည်သည့်အခါမျှ ငါကို မစွန့်ပစ်ပါ»။

Verse 25

सूत उवाच । एवं वचस्तदा श्रुत्वा तस्य राज्ञश्शिवात्मनः । तं प्रहस्य द्रुतं भीमो भूपतिं राक्षसोऽब्रवीत्

စူတက ပြောသည်။ ထိုအခါ ရှိဝကို အတ္တမဖြစ်အောင် ဆည်းကပ်သော ဘုရင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရက္ခသ ဘီမသည် ချက်ချင်း ရယ်မောကာ အုပ်ချုပ်ရှင်ဘုရင်အား ပြောဆို하였다။

Verse 26

भीम उवाच । मत्तो भिक्षयते नित्यं स किं जानाति स्वाकृतिम् । योगिनां का च निष्ठा वै भक्तानां प्रतिपालने

ဘီမက ပြောသည်။ «သူက ငါ့ထံမှ နေ့တိုင်း ဆွမ်းခံတောင်းစားနေသည်—သူ့ကိုယ်သူ၏ အမှန်တရားကို ဘယ်လို သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ယောဂီတို့၏ တည်ကြည်သော နိဋ္ဌာ (နိယမ) သည် ဘာရှိနိုင်မည်နည်း၊ သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းထဲ၌ပင် သခင်၏ အဓိဋ္ဌာန် ပေါ်လွင်နေသော်?»

Verse 27

इति कृत्वा मतिं त्वं च दूरतो भव सर्वथा । अहं च तव स स्वामी युद्धं वै करवावहे

ဤသို့ စိတ်၌ ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် သင်သည် အလုံးစုံ ဆုတ်ခွာ၍ အဝေး၌ ရပ်နေပါ။ ငါသည် သင်၏ တရားဝင် အရှင်ဖြစ်သောကြောင့် ယခု စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲမည်။

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तस्य नृपश्रेष्ठश्शंभुभक्तो दृढव्रतः । प्रत्युवाचाभयो भीमं दुःखदं जगतां सदा

စူတာက ပြော၏။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော် မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ သမ္ဘူ (Śambhu) ကို ကိုးကွယ်သည့် သစ္စာတည်ကြည်သော မင်းသည် လောကတို့အတွက် အမြဲဒုက္ခပေးသူ ဘီမအား မကြောက်မရွံ့ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 29

राजोवाच । शृणु राक्षस दुष्टात्मन्मया कर्तुं न शक्यते । त्वया विक्रियते तर्हि कुतस्त्वं शक्तिमानसि

မင်းက ပြော၏။ “နားထောင်လော့၊ မကောင်းသောစိတ်ရှိ ရာක්ෂသ။ ငါသည် ဤအရာကို မလုပ်နိုင်။ သင်ကိုယ်တိုင်က ပြောင်းလဲ၍ လှုပ်ရှားစေခံနေရလျှင် သင်၏ အင်အားဟု ဆိုရာသည် ဘယ်ကလာသနည်း?”

Verse 30

सूत उवाच । इत्युक्तस्सैन्यमादाय राजानं परिभर्त्स्य तम् । करालं करवालं च पार्थिवे प्राक्षिपत्तदा

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် သူသည် စစ်တပ်ကို စုစည်းကာ ထိုဘုရင်ကို ဆူပူပြစ်တင်လျက်၊ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားတစ်လက်နှင့် ကရဝါလ (ဓားရှည်) တစ်လက်ကို အုပ်ချုပ်ရှင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 31

पश्य त्वं स्वामिनोऽद्यैव बलं भक्तसुखावहम् । इत्युवाच विहस्यैव राक्षसैस्स महाबलः

«ကြည့်လော့—ယနေ့ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်၊ သခင်ရှင်၏ အင်အားကို မြင်လော့၊ ထိုအင်အားသည် ဘက္တတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏» ဟုဆိုကာ၊ အလွန်အင်အားကြီးသူသည် ရာක්ෂသတို့အား ရယ်မောလျက် ပြော하였다။

Verse 32

करवालः पार्थिवं च यावत्स्पृशति नो द्विजाः । यावच्च पार्थिवात्तस्मादाविरासीत्स्वयं हरः

အို ဒွိဇတို့၊ ဓားသည် မြေဖြင့်ပြုသော လိင်္ဂကို မထိမချင်း၊ ထိုမြေသဏ္ဍာန်တည်းဟူသော အရာမှ ဟရ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင် အလိုအလျောက် မပေါ်ထွန်းမချင်း။

Verse 33

पश्य भीमेश्वरोहं च रक्षार्थं प्रकटोऽभवम् । मम पूर्वव्रतं ह्येतद्रक्ष्यो भक्तो मया सदा

ကြည့်လော့—ငါသည် ဘီမေရှွရ ဖြစ်၏။ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဤနေရာ၌ ငါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဤသည်မှာ ငါ၏ ရှေးဟောင်း သစ္စာကတိဖြစ်၍—ငါ၏ ဘက္တကို ငါ အမြဲကာကွယ်မည်။

Verse 34

एतस्मात्पश्य मे शीघ्रं बलं भक्तसुखावहम् । इत्युक्त्वा स पिनाकेन करवालो द्विधा कृतः

“ထို့ကြောင့် ငါ၏ ဘက္တတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော အင်အားကို ချက်ချင်းကြည့်လော့။” ဟုဆိုပြီးနောက် ပီနာကာ လေးကို အသုံးပြု၍ ဓားကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။

Verse 35

पुनश्चैव त्रिशूलं स्वं चिक्षिपे तेन रक्षसा । तच्छूलं शतधा नीतमपि दुष्टस्य शंभुना

ထိုအခါ ထိုဘီလူးသည် မိမိ၏ သုံးဂွလှံကို တစ်ဖန် ပစ်လွှတ်ပြန်၏။ သို့သော်လည်း သမ္ဘူ (သီဝနတ်မင်း) သည် ထိုလူဆိုးကို နှိမ်နင်းလျက်၊ ထိုသုံးဂွလှံကို အပိုင်းအစ တစ်ရာ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 36

पुनश्शक्तिश्च निःक्षिप्ता तेन शंभूपरि द्विजाः । शंभुना सापि बाणैस्स्वैर्लक्षधा च कृता द्रुतम्

သူသည် သမ္ဘူ (သီဝနတ်မင်း) အပေါ်သို့ လှံလက်နက်ကို တစ်ဖန် ပစ်လွှတ်ပြန်၏။ အို... နှစ်ကြိမ်မွေးသော ရသေ့အပေါင်းတို့၊ သမ္ဘူသည် မိမိ၏ မြားတို့ဖြင့် ထိုလက်နက်ကို အပိုင်းအစ တစ်သိန်း ဖြစ်အောင် လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 37

पट्टिशश्च ततस्तेन निःक्षिप्तो हि शिवोपरि । शिवेन स त्रिशूलेन तिलशश्च कृतं क्षणात्

ထို့နောက် သူသည် စစ်ပုဆိန်ကို သီဝအပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ခဏတစ်ခဏအတွင်း သီဝသည် မိမိ၏ တြိရှူလဖြင့် ၎င်းကို နှမ်းစေ့ကဲ့သို့ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ခွဲကြေစေ하였다။

Verse 38

ततश्शिवगणानां च राक्षसानां परस्परम् । युद्धमासीत्तदा घोरं पश्यतां दुःखकावहम्

ထို့နောက် သီဝ၏ ဂဏများနှင့် ရာක්ෂသများအကြား အပြန်အလှန် စစ်ပွဲကြမ်းတမ်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ မြင်သူတိုင်းအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖြစ်စေ하였다။

Verse 39

ततश्च पृथिवी सर्वा व्याकुला चाभवत्क्षणात् । समुद्राश्च तदा सर्वे चुक्षुभुस्समहीधराः

ထို့နောက် ခဏတစ်ခဏအတွင်း မြေကြီးတစ်လုံးလုံး လှုပ်ရှားဝေဒနာဖြစ်လာ၏။ ထိုအခါ သမုဒ္ဒရာအားလုံး လှိုင်းထန်ကာ တုန်လှုပ်ကြပြီး တောင်တန်းများတောင် လှုပ်ခတ်သွား၏—သီဝ၏ အာဏာတော်ကြီးမားမှု ပေါ်လွင်လာသည်။

Verse 40

देवाश्च ऋषयस्सर्वे बभूवुर्विकला अति । ऊचुः परस्परं चेति व्यर्थं वै प्रार्थितश्शिवः

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် ရှင်ရသေ့တို့ အားလုံးသည် အလွန်စိတ်ပျက်၍ အင်အားမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ အချင်းချင်း ပြောဆိုကာ «အမှန်တကယ်ပင်၊ ရှိဝသို့ ဆုတောင်းခြင်းသည် အကျိုးမရှိသွားပြီ» ဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

Verse 41

नारदश्च समागत्य शंकरं दुःखदाहकम् । प्रार्थयामास तत्रैव सांजलिर्नतमस्तकः

ထို့နောက် နာရဒသည် ရောက်လာပြီး ထိုနေရာတင်ပင် ဒုက္ခကို လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းစေသော သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆုတောင်းလေ၏။

Verse 42

नारद उवाच । क्षम्यतां क्षम्यतां नाथ त्वया विभ्रमकारक । तृणेकश्च कुठारो वै हन्यतां शीघ्रमेव हि

နာရဒက ပြောသည်– «ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ အရှင်နာထာ။ သင်သည် မောဟကို ဖြစ်စေသူ (နှင့် ဖယ်ရှားပေးသူ) ဖြစ်၏။ မြက်တစ်စည်းနှင့် ပုဆိန်တစ်လက် မတူသကဲ့သို့၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို မြန်မြန်ပင် ထိုးခတ်ပါ»။

Verse 43

इति संप्रार्थितश्शंभुः सर्वान्रक्षोगणान्प्रभुः । हुंकारेणैव चास्त्रेण भस्मसात्कृतवांस्तदा

ဤသို့ ဆုတောင်းခံရသဖြင့် အရှင် သမ္ဘု (Śambhu) သည် အုပ်စိုးရှင်ဘုရားအဖြစ် ရက္ခသဂဏများအားလုံးကို “ဟုမ်” ဟူသော ဟုန်ကာရသံတော်ကို အာယုဓအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ထိုခဏ၌ပင် ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 44

सर्वे ते राक्षसा दग्धाः शंकरेण क्षणं मुने । बभूवुस्तत्र सर्वेषां देवानां पश्यताद्भुतम्

အို ရသေ့ရေ၊ ခဏတစ်ခဏအတွင်း၌ ရက္ခသများအားလုံးကို သင်္ကရ (Śaṅkara) က လောင်ကျွမ်းပျက်စီးစေ하였다။ ထိုနေရာတွင်ပင် နတ်တို့အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့၌ အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 45

दावानलगतो वह्निर्यथा च वनमादहेत् । तथा शिवेन क्रुद्धेन राक्षसानां बलं क्षणात्

တောမီးကြီးကြောင့် မီးလောင်တောက်လျှောက်ကာ တောတစ်လျှောက်ကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့၊ သီဝဘုရားရှင် အမျက်တော်ထွက်သောအခါ ရာක්ෂသတို့၏ အင်အားသည် ခဏချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွား၏။

Verse 46

भीमस्यैव च किं भस्म न ज्ञातं केनचित्तदा । परिवारयुतो दग्धो नाम न श्रूयते क्वचित्

ထိုအခါ ဘီမသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြ—အမှုန်အမွှားအဖြစ် ကျန်ခဲ့သလားပင် မသေချာ။ သူ၏ အဖော်အပါများနှင့်အတူ မီးလောင်သေသွားသည်ဟု မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မကြားရပါ။

Verse 47

ततश्शिवस्य कृपया शांतिं प्राप्ता मुनीश्वराः । देवास्सर्वे च शक्राद्यास्स्वास्थ्यं प्रापाखिलं जगत्

ထို့နောက် သီဝဘုရား၏ ကရုဏာကြောင့် မဟာမုနိရှင်တို့သည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိကြ၏။ ဣန္ဒြာ (သက္ကရာ) မှစ၍ နတ်အားလုံးလည်း ကျန်းမာသုခ ပြန်လည်ရပြီး ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးလည်း ပြည့်စုံတည်ငြိမ်လာ၏။

Verse 48

क्रोधज्वाला महेशस्य निस्ससार वनाद्वनम् । राक्षसानां च तद्भस्म सर्वं व्याप्तं वनेऽखिलम्

မဟေရှာ၏ အမျက်မှ မီးလျှံတောက်လောင်တစ်စင်း ပေါက်ကွဲထွက်၍ တောမှတောသို့ ပြန့်နှံ့သွား၏။ ထိုရက္ခသတို့၏ ပြာမှုန်လည်း တောအနှံ့ အရပ်ရပ်သို့ ပြည့်နှံ့သွား၏။

Verse 49

ततश्चौषधयो जाता नानाकार्यकरास्तथा । रूपान्तरं ततो नॄणां भवेद्वेषांतरं तथा

ထို့နောက် အကျိုးသက်ရောက်မှု မျိုးစုံကို ဖြစ်စေနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုး ပေါက်ဖွားလာ၏။ ထို့နောက် လူတို့အကြားတွင် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကွဲပြားမှုများ ဖြစ်လာပြီး အပြင်အဆင်နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကွဲပြားမှုများလည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 50

भूतप्रेतपिशाचादि दूरतश्च ततो व्रजेत् । तन्न कार्यं च यच्चैव ततो न भवति द्विजाः

ထိုနေရာမှ ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာချာ စသည့်အရာတို့မှ ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာသင့်၏။ အို ဒွိဇတို့၊ ထိုနေရာ၌ မည်သည့်လုပ်ငန်းကိုမျှ မစတင်သင့်၊ အကြောင်းမူ ထိုကဲ့သို့သောနေရာမှ မင်္ဂလာအောင်မြင်မှု မပေါ်ထွန်းနိုင်သဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 51

ततः प्रार्थितश्शम्भुर्मुनिभिश्च विशेषतः । स्थातव्यं स्वामिना ह्यत्र लोकानां सुखहेतवे

ထို့နောက် မုနိတို့က အထူးသဖြင့် အလွန်တောင်းပန်ကြသဖြင့် သမ္ဘု (သီဝါ) ကို ဤသို့ ပန်ကြားလေ၏ — «အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် အရှင်မင်းဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာ၌ နေတော်မူပါ။ လောကတို့၏ ချမ်းသာသုခအတွက် ဤ၌ တည်နေတော်မူပါ»။

Verse 52

अयं वै कुत्सितो देश अयोध्यालोकदुःखदः । भवंतं च तदा दृष्ट्वा कल्याणं संभविष्यति

«ဤနေရာသည် အမှန်တကယ် မကောင်းသည့်ဒေသဖြစ်၍ အယောဓျာပြည်သူတို့ကို ဒုက္ခပေး၏။ သို့သော် ထိုအခါ သင်တော်မူသောအရှင်ကို မြင်ရလျှင် ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းလာမည်»။

Verse 53

भीमशंकरनामा त्वं भविता सर्वसाधकः । एतल्लिंगं सदा पूज्यं सर्वापद्विनिवारकम्

သင်သည် «ဘီမရှင်ကရ» ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားလိမ့်မည်၊ အလိုအလျောက် အကျိုးရလဒ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသူဖြစ်၏။ ဤလိင်္ဂကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်၊ အန္တရာယ်အပေါင်းကို တားဆီးပယ်ဖျက်တတ်၏။

Verse 54

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितश्शम्भुर्लोकानां हितकारकः । तत्रैवास्थितवान्प्रीत्या स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ တောင်းပန်ခံရသော သမ္ဘူသည် လောကအပေါင်း၏ အကျိုးကို ရည်ရွယ်သူဖြစ်၍ ထိုနေရာ၌ပင် ချစ်မြတ်နိုးသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် နေတော်မူ၏။ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်တော်မူသော်လည်း ဘက္တများကို အလွန်ချစ်ခင်တော်မူ၏။