Shloka 12
स्वयम्प्रभा-विमोचनम् — Svayamprabha Leads the Vanaras Out
Time-Limit Crisis and Counsel
एष विन्ध्यो गिरिश्श्रीमान्नानाद्रुमलताकुलः।एष प्रस्रवणश्शैलस्सागरोऽयं महोदधिः।।।।स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि भवनं वानरर्षभाः।इत्युक्त्वा तद्बिलं श्रीमत्प्रविवेश स्वयम्प्रभा।।।।
eṣa vindhyo giriḥ śrīmān nānādrumalatākulaḥ |
eṣa prasravaṇaś śailas sāgaro 'yaṃ mahodadhiḥ ||
svasti vo 'stu gamiṣyāmi bhavanaṃ vānararṣabhāḥ |
ity uktvā tad bilaṃ śrīmat praviveśa svayamprabhā ||
“ဤသည်မှာ သစ်ပင်နှင့် လျှောပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ထူထပ်လှပသော ဂုဏ်ရည်ပြည့်ဝင်ဓျာတောင်တန်း ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ပရသ္ရဝဏ တောင်တန်း ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာလည်း မဟာသမုဒ္ဒရာ—မဟောဒဓိ ဖြစ်၏။ အို ဝါနရအထူးမြတ်တို့၊ သင်တို့အား ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ ရှိပါစေ; ယခု ငါသည် မိမိ၏ နေရာသို့ သွားမည်။” ဟူ၍ မိန့်ဆိုပြီးနောက် စွယံပရဘာသည် ထိုတင့်တယ်သော ဂူထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွား၏။
'This Vindhya mountain has a rich collection of trees and bushes. This is Prasravana hill and this is the great ocean.O monkeys. Good luck to you. (Now) I am going back home'. Having said so, Svayamprabha entered the splendid cave.
FAQs
Dharma as truthful guidance and benevolence: Svayamprabhā points out the true geography and offers a blessing, enabling the seekers to resume their rightful mission.
After rescuing the vānaras, Svayamprabhā identifies their location (Vindhya/Prasravaṇa and the ocean) and then returns to her own abode (the cave).
Svayamprabhā’s integrity and detachment: she helps, blesses, and withdraws—showing service without clinging or expectation.