Shloka 13
विश्वामित्रस्य तपोविघ्नः, मेनकाप्रसङ्गः, महर्षिपदप्रदानम्
Visvamitra’s Austerity Obstructed; Menaka Episode; Conferment of Maharshi Status
विनिश्श्वसन्मुनिवर: पश्चात्तापेन दु:खित:।भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।।1.63.12।।मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मज:।उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।।1.63.13।।
viniśśvasan munivaraḥ paścāttāpena duḥkhitaḥ | bhītām apsarasaṃ dṛṣṭvā vepantīṃ prāñjaliṃ sthitām || menakāṃ madhurair vākyair visṛjya kuśikātmajaḥ | uttaraṃ parvataṃ rāma viśvāmitro jagāma ha ||
အို ရာမ! မုနိဝရ ရှိသူမြတ်သည် နောင်တရ၍ ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချကာ ကြောက်လန့်နေသော အပ်ဆရာမကို မြင်၏။ သူမသည် တုန်လှုပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေ၏။ ကုရှိက၏သား ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် မေနကာကို ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်တောင်သို့ သွားလေ၏။
"O Rama Viswamitra, the best of ascetics sighed with repentance, distressed with grief. On seeing him, the apsara started trembling in fear. She stood before him with folded palms. (But) with sweet words the son of Kushika left her and proceeded towards the northern mountains.
FAQs
The same dharma as the preceding record: remorse should culminate in restraint, non-violence in speech, and renewed commitment to discipline.
This verse repeats the Menakā dismissal and Viśvāmitra’s departure to the northern mountain, reflecting a recension-level duplication.
Gentleness under strain and the ability to restart one’s vow-driven path after a lapse.