Shloka 7
बलातिबलोपदेशः
The Instruction of Bala and Atibala
कलापिनौ धनुष्पाणी शोभमानौ दिशो दश ।विश्वामित्रं महात्मानं त्रिशीर्षाविव पन्नगौ।।1.22.7।।अनुजग्मतुरक्षुद्रौ पितामहमिवाश्विनौ।
kalāpinau dhanuṣpāṇī śobhamānau diśo daśa |
viśvāmitraṁ mahātmānaṁ triśīrṣāv iva pannagau || 1.22.7 ||
anujagmatur akṣudrau pitāmaham ivāśvinau |
မြှားအိတ်ကိုလည်းဆောင်၍ လက်တွင်ဓနုကိုကိုင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒిశတစ်ဆယ်လုံး၌ တောက်ပလင်းလက်ကြ၏။ ခေါင်းသုံးခေါင်းရှိ နဂါးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မဟာတပသီ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မဟာတ္မာကို အားမလျော့ မဟိဒ္ဓိဖြင့် လိုက်လံသွားကြပြီး၊ အရှွင်နီဒေဝတို့က ပိတామဟ ဘြဟ္မာကို လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Rama and Lakshmana equipped with bows and quivers resembled three hooded serpents. Warriors of no less prowess, they illuminated the ten quarters and followed the high souled Viswamitra like twin Aswanikumaras following the grandsire, Brahma.
FAQs
Strength is framed as protective dharma: martial readiness is not aggression but disciplined power aligned to a righteous guide.
The poet describes the princes’ armed radiance and their close following of Viśvāmitra through elevated similes.
Courage under restraint—heroic capability yoked to obedience and service to the sage’s dharmic purpose.