Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 76, Shloka 7
दशरथस्य अन्त्येष्टि
विधानम् — Dasaratha’s Funeral Rites and Ayodhya’s Mourning
क्व यास्यसि महाराज हित्वेमं दुःखितं जनम्।हीनं पुरुषसिंहेन रामेणाक्लिष्टकर्मणा।।2.76.7।।
kva yāsyasi mahārāja hitvemam duḥkhitaṃ janam |
hīnaṃ puruṣasiṃhena rāmeṇākliṣṭakarmaṇā ||2.76.7||
အို မဟာရာဇာ၊ ဤဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော ပြည်သူတို့ကို စွန့်ပစ်၍ မည်သို့သောအရပ်သို့ ဆင်းသက်သွားတော်မူသနည်း။ လူတို့အတွင်း သားရဲမင်းကဲ့သို့သော ရာမသည် အလုပ်ကံသန့်ရှင်း၍ အခက်အခဲမကပ်သောသူဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ခွာသွားပြီ။
O great king! Where will you go leaving me who is bewailing for having been left by Rama, the lion among men and a man of pious deeds?
FAQs
The verse highlights rājadharma and familial duty: the king’s presence safeguards social order, and Rāma’s akliṣṭa-karma (steadfast righteous conduct) is portrayed as a moral anchor whose absence intensifies communal suffering.
After returning to Ayodhyā, Bharata learns of Daśaratha’s death and Rāma’s exile; overwhelmed, he addresses the departed king in grief.
Rāma’s virtue is emphasized through the epithet akliṣṭakarma—his unwavering, disciplined righteousness even under hardship.