Adhyaya 76

Verse 1

संजय उवाच । येऽसुराश्च मृता युद्धे संमुखे विमुखेऽपि वा । गतिं तेषामहं ब्रह्मन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

စဉ္ဇယက ပြောသည်– “အို ဘြဟ္မဏ၊ စစ်ပွဲ၌ သေဆုံးသွားသော အဆုရတို့သည် ရန်သူကို မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ သေသော်လည်းကောင်း၊ နောက်ပြန်လှည့်၍ ထွက်ပြေးစဉ် သေသော်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ ဂတိကို အမှန်တကယ် ကြားလိုပါသည်။”

Verse 2

असंख्याता इमे दैत्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे । अद्याप्यासन्गताः कुत्र एतन्मे शंस भो गुरो

ဤဒိုင်တျာတို့သည် သုံးလောက၌ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးအတွင်း ရေတွက်မရအောင် များပြားကြ၏။ ယခုတိုင် သူတို့ ဘယ်သို့ သွားကြသနည်း? အို ဂုရုတော်၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 3

व्यास उवाच । ये मृतास्संमुखे शूरा दैत्यानां प्रवरा रणे । स्वयं प्राप्य च देवत्वं भोग्यमश्नंति शाश्वतम्

ဗျာသက ပြောသည်– ရန်သူကို မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ သေဆုံးသော သတ္တိရှင် စစ်သူရဲကောင်းများ—စစ်မြေပြင်၌ ဒိုင်တျာတို့အနက် အထူးကောင်းမြတ်သူများ—သည် မိမိအလိုအလျောက် ဒေဝတဖြစ်ခြင်းကို ရရှိကာ အမြဲတမ်း သုခတိဗ္ဗ ဘောဂကို ခံစားကြ၏။

Verse 4

प्रासादा यत्र सौवर्णा नानारत्नाविभूषिताः । सर्वकामप्रदा वृक्षाः स्वर्णदीतोय संयुताः

ထိုနေရာ၌ ရွှေဖြင့် ဆောက်ထားသော မဟာမဏ္ဍပများရှိ၍ အမျိုးမျိုးသော ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော သစ်ပင်များရှိပြီး မြစ်ရေများသည် ရွှေနှင့်ပေါင်းစည်းလျက် စီးဆင်း၏။

Verse 5

पद्मोत्पलसुकल्हारैर्गंधाढ्यैरन्यपुष्पकैः । दधिदुग्धाज्यखंडैश्च युता पुष्करिणी शुभा

ထိုမင်္ဂလာရှိသော ကြာကန်သည် ကြာပန်း၊ အပြာကြာပန်း၊ အဖြူရေကြာပန်းတို့၏ မွှေးရနံ့ပြည့်ဝသော ပန်းများနှင့် အခြားပန်းမျိုးစုံဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်)၊ နို့နှင့် ဂျီ (ထောပတ်သန့်) အပိုင်းအစများကိုလည်း ပူဇော်ပဏ္ဏာအဖြစ် ထားရှိထားသည်။

Verse 6

अतीवरूपसंपन्नाः सदैव नवयौवनाः । तत्र राज्यं प्रकुर्वंति तथैव वसुधातले

အလွန်ထူးကဲသော အလှအပနှင့် ပြည့်စုံ၍ အမြဲတမ်း နုပျိုသစ်လွင်သော ယောဝန်အရွယ်၌ တည်ရှိနေကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌—ထိုနည်းတူ—မြေပြင်ပေါ်တွင် အာဏာတော်ကို အုပ်ချုပ်ကြသည်။

Verse 7

एवं जन्माष्टकं प्राप्य धनिनोऽध्यक्षमंत्रिणः । अर्धसंमुखगात्रेण दिवमश्नंति शाश्वतम्

ဤသို့ ‘အရှစ်မျိုးသော မွေးဖွားခြင်း’ ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ချမ်းသာသူတို့သည် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိနှင့် မန်တရီအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘုရားသဘောတရားဘက်သို့ တစ်ဝက်မျက်နှာမူလျက်၊ အမြဲတမ်းတည်မြဲသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ သုခကို ခံစားကြသည်။

Verse 8

विमुखाः कातरा भीता ये च मायाविनो रणे । ते यांति निरयं घोरं ये च देवद्विजद्विषः

ဓမ္မတာဝန်မှ မျက်နှာလွှဲသူ၊ ကြောက်ရွံ့ကာ ကာယာသူ၊ စစ်မြေပြင်၌ မာယာလှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုသူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရက်သို့ သွားကြသည်။ ထို့အပြင် ဒေဝတားများနှင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို မုန်းတီးသူတို့လည်း ထိုနေရာသို့ပင် သွားကြသည်။

Verse 9

पतितं मूर्च्छितं भग्नमन्ययोद्धारमाहवे । हंतारो निरयं यांति ते च म्लेच्छाः कुवाचकाः

စစ်ပွဲ၌ လဲကျနေသူ၊ မူးလဲသတိလစ်သူ၊ အင်္ဂါချိုးပဲ့သူ၊ သို့မဟုတ် နောက်ပြန်လှည့်နေသော အခြားစစ်သည်ကို ထိုးသတ်သူတို့သည် နရက်သို့ သွားကြသည်။ ထိုသူတို့ကို မလေစ္ဆ (mleccha) နှင့် အညစ်အကြေးစကားပြောသူဟုလည်း သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 10

परन्यासापहर्तारो विमुखास्संति तत्त्वतः । रात्रौ वा विपिने नष्टे चोरास्साहसकारिणः

အမှန်တကယ်အားဖြင့် အခြားသူထံ အပ်နှံထားသော အရာကို မတရားယူသွားသူတို့သည် ဓမ္မမှ မျက်နှာလွှဲသွားသောသူများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ညအချိန်၌ဖြစ်စေ၊ လမ်းပျောက်၍ တောထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါဖြစ်စေ အကြမ်းဖက်၍ ရဲရဲတင်းတင်း ခိုးယူသော သူခိုးများနှင့် တူ၏။

Verse 11

सर्वभक्षरता मूढा म्लेच्छा गोब्रह्मघातकाः । कुवाचकाः परे म्लेच्छा एते ये कूटयोनयः

မောဟာဖုံးလွှမ်း၍ အရာရာကို မရွေးမချယ် စားသောက်လိုသော မလေစ္ဆာတို့သည် နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို သတ်ဖြတ်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မကောင်းသောစကားကို ပြောတတ်ကြ၏; အမှန်ပင် ဤသူတို့သည် မူလဇာတိ ပျက်စီးညစ်ညမ်းသော (ကူဋယောနိ) မလေစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 12

तेषां पैशाचिकी भाषा लोकाचारो न विद्यते । नास्ति शौचं तपो ज्ञानं न देवपितृतर्पणम्

သူတို့၏စကားကို ‘ပိုင်ရှာချိက’ ဟု ခေါ်ကြပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်၍ ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ဆိုကြ၏။ သူတို့အတွင်း လူမှုစည်းကမ်း (လောကာချာရ) မရှိ။ သန့်ရှင်းမှုမရှိ၊ တပမရှိ၊ အမှန်တရား ဉာဏ်မရှိ၊ ဒေဝတားနှင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် တർပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း) လည်း မရှိ။

Verse 13

दानश्राद्धादिकं यज्ञे सुराणां च प्रपूजनम् । पितॄणां च न शुश्रूषा द्विजदेवतपस्विनाम्

ယဇ్ఞအတွင်း၌ သူသည် ဒါန၊ ရှရဒ္ဓ စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများကို ပြုလုပ်၍ ဒေဝတားတို့ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်တတ်၏။ သို့ရာတွင် ဘိုးဘွားတို့ကို ရိုသေစွာ ပြုစုခြင်းမရှိ၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များ၊ ဒေဝတားများနှင့် တပသီများကိုလည်း အလေးအနက် မအုပ်ဋ္ဌာက မပြု။

Verse 14

ज्ञानलोपादतस्तेषां मलशौचं न विद्यते । मातरं भगिनीं चान्यां गृहिणीं कामयंति च

ဉာဏ်ပညာ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် သူတို့တွင် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်ရှင်းမှုနှင့် အညစ်အကြေးကင်းစင်မှု (မလ-ရှောချ) ကို သိမြင်မှု မရှိ။ မိခင်၊ အစ်မ/ညီမ နှင့် အခြားမိန်းမများ—အိမ်ထောင်ရှိသော မိန်းမတိုင်အောင်—ကိုပင် ကာမလိုလားကြ၏။

Verse 15

सर्वो विपर्ययो लोकात्सदाचारो मलीमसः । तार्क्ष्यस्योद्ववनानां च अन्येषां गोत्रवासिनाम्

ဤလောက၌ သမ္မာစည်းကမ်းသည် အပြည့်အဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွား၍ သဒ္ဓါကျင့်ဝတ်သည် မလိန်မသန့် ဖြစ်လာသည်—တာရက္ရှျ၏ မျိုးဆက်များ၊ ဥဒ္ဝဝန လူမျိုးများနှင့် အခြား ဂိုတြဝင်များအကြား၌လည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 16

कुलजातास्सदा दैत्या येषां पुण्यमकारणम् । दुर्गतिं च मृता यांति द्विजस्त्रीशिशुघातिनः

မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသော်လည်း သမ္မာကျင့်ဝတ်မူလမရှိသော ပုဏ္ဏိယကို ကိုင်စွဲသူတို့သည် အမြဲ ဒೈတျယကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်; ဗြာဟ္မဏ၊ မိန်းမနှင့် ကလေးကို သတ်သူတို့သည် သေပြီးနောက် ဒုဂ္ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 17

गवाशिनो दुरात्मानो ह्यभक्ष्यभक्षणे रताः । कीटयोनिं व्रजंत्येते तरवश्च पिपीलिकाः

နွားကိုစားသောက်၍ အသက်မွေးသူ ဒုရాతမာတို့၊ မစားသင့်သောအရာကို စားခြင်း၌ ပျော်ရွှင်သူတို့သည် ပိုးမွှားယောနီသို့ ကျရောက်ကြသည်; သစ်ပင်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။

Verse 18

न मंत्रेषु न देवेषु कल्पंते ते सुरद्विषः । अग्रजः सहजस्तेषां सदृङ्नो ग्राम्यवृत्तयः

ဒေဝတို့ကို မုန်းတီးသူတို့သည် မန္တရသက္ကရာ၌လည်း မတည်နိုင်၊ ဒေဝတို့အကြား၌လည်း မတည်နိုင်ကြ; မည်သည့်အရာ၌မျှ မခိုင်မြဲ။ သူတို့၏ အကြီးအကဲသည်လည်း သူတို့အတွင်းမှပင် မွေးဖွားသူဖြစ်၍၊ သူတို့၏ အမြင်ကဲ့သို့ အကျင့်အကြံသည်လည်း ရိုင်းပြ၍ ကျေးလက်ဆန်သည်။

Verse 19

लोमकेशप्रणेतारः क्रव्यभक्षरता भुवि । साहसं च व्रतं दानं स्नानं यज्ञादिकं च यत्

မြေပြင်၌ သူတို့ကို လောမကေရှ (Lomakeśa) က ဦးဆောင်ပြီး အသားစားခြင်း၌ ပျော်မွေ့ကြသည်; ထို့ပြင် မဆင်မခြင် ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းမှု၊ ဝရတ၊ ဒါန၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ယဇ္ဉာဒိက စသည့်အရာများလည်း ဤအကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။

Verse 20

मत्स्यमांसादिषु प्रीता मृषावचनभाषिणः । सदाकामास्सदा लोभास्सदा क्रोधमदान्विताः

ငါး၊ အမဲသားတို့ကို နှစ်သက်သောသူ၊ မုသားစကားကို ပြောဆိုသောသူ၊ ကာမဂုဏ်၌ မွေ့လျော်သောသူ၊ လောဘကြီးသောသူ၊ အမျက်ဒေါသနှင့် မာန်မာနကြီးသောသူတို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 21

वधबंधरतोद्वेगा द्यूतसंगीतसंप्रियाः । कुभृत्याः कुजनप्रीताः पूतिगंधरता नराः

သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ နှောင်ဖွဲ့ခြင်းတို့၌ မွေ့လျော်သောသူ၊ လောင်းကစားခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းကို နှစ်သက်သောသူ၊ ယုတ်မာသော အမှုအရာကို ပြုသောသူ၊ လူမိုက်တို့ကို နှစ်သက်သောသူ၊ မစင်ကြယ်သော အနံ့အသက်တို့၌ မွေ့လျော်သောသူတို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 22

न देवेषु न विज्ञेषु न धर्मश्रवणेषु च । स्तोत्रमंत्रादिके पुण्ये यथाकार्येष्वनिश्चयाः

နတ်တို့၌ ၄င်း၊ ပညာရှိတို့၌ ၄င်း၊ တရားနာခြင်း၌ ၄င်း ယုံကြည်မှုမရှိကြ၊ စာပေကျမ်းဂန် မန္တန်စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌လည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မခိုင်မြဲကြကုန်။

Verse 23

बहुरोगाधिरोषाश्च बहुरूपपरिच्छदाः । नरजातिषु दैत्यानां चिह्नान्येतानि भूतले

ရောဂါဝေဒနာ များပြားခြင်း၊ အမျက်ဒေါသကြီးခြင်း၊ အမျိုးမျိုးသော အသွင်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ခြင်းတို့သည် ဤမြေပြင်၌ လူသားတို့တွင် ဖြစ်ပေါ်သော ဒေတျ (နတ်ဆိုး) တို့၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 24

न जानंति परं लोकं न गुरुं स्वं न चापरं । गर्भपूरणमिच्छंति नातिथिं न गुरून्द्विजान्

ထိုသူတို့သည် တမလွန်ဘဝကို မသိကြ၊ မိမိ၏ ဆရာသမားကိုလည်း မသိကြ၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း မသိကြ၊ ဝမ်းဗိုက်ပြည့်ဖို့ကိုသာ အလိုရှိကြပြီး ဧည့်သည်၊ ဆရာသမားနှင့် ပုဏ္ဏားတို့ကို မလေးစားကြကုန်။

Verse 25

न देवं न सुतं गोत्रं न मित्रं न च बान्धवं । स्वप्ने दानं न जानंति भक्षणान्न परिच्छदं

သူတို့သည် နတ်ကိုလည်း မသိ၊ သားကိုလည်း မသိ၊ ဂိုತ್ರ(မျိုးရိုး)ကိုလည်း မသိ၊ မိတ်ဆွေကိုလည်း မသိ၊ ဆွေမျိုးကိုတောင် မသိကြ။ အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် ဒါန(ပူဇော်လှူဒါန်း)ကို မသိဘဲ စားသောက်ခြင်းသာ သိ၍ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် ဖုံးအုပ်ခြင်းကို မသိကြ။

Verse 26

गोपायंति धनं यस्मात्ते यक्षा नररूपिणः । प्राणांतेपि धनं किचिन्न दिशंति च राजनि

သူတို့သည် ငွေကြေးကို စုဆောင်းကာ ကာကွယ်ထားသောကြောင့် လူရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် ပေါ်လာသော်လည်း ယက္ခတို့သည်—အို မင်းကြီး—အသက်ဆုံးချိန်တွင်တောင် ငွေကြေးအနည်းငယ်မျှ မပေးကြ။

Verse 27

ते यक्षा दुर्गतिस्थाश्च परार्थे भारवाहकाः । प्रेतानां लक्षणं यद्वा सर्वलोकविगर्हितं

ယက္ခတို့သည် ဒုဂ္ဂတိအခြေအနေ၌ တည်နေ၍ အခြားသူတို့၏အကျိုးအတွက် ဝန်ထမ်းသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ဤသည်ပင် ပရေတ(လှည့်လည်မငြိမ်ဝိညာဉ်)တို့၏ လက္ခဏာဖြစ်၍ လောကအားလုံးက ရှုတ်ချကြသည်။

Verse 28

स्त्रीणां च पुरुषाणां च शृणुष्वैकमना मम । मलपंकधरा नित्यं सत्यशौचविवर्जिताः

မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့အကြောင်းကို ငါ့စကားကို စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။ သူတို့သည် အမြဲ မစင်နှင့် ရွံ့ပုပ်တို့ဖြင့် လိမ်းကျံနေပြီး သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှုမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။

Verse 29

दंतकुंतलवस्त्राणां वपुषो मलसंचयाः । गृहपीठादिपात्राणां सकृच्छौचं न रोचते

သွား၊ ဆံပင်၊ အဝတ်အစားတို့တွင် မစင်ကပ်တတ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင်လည်း အညစ်အကြေး စုတတ်သည်။ ထိုနည်းတူ အိမ်ရှိ ထိုင်ခုံပလ္လင် စသည့် ပစ္စည်းများလည်း တစ်ကြိမ်တည်း သန့်စင်ခြင်းဖြင့် မနူးညံ့သန့်ရှင်းသကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်။

Verse 30

न पश्यंति सुखं स्त्रीणां विशंति कानने द्रुतं । विघसोच्छिष्टपूतीनां भक्षणेभिरता भुवि

သူတို့သည် မိန်းမတို့နှင့်အတူ သုခကို မမြင်နိုင်ကြ၍ လျင်မြန်စွာ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဟောင်းအကျန်၊ စားပြီးကျန်၊ နံစော်သောအရာများကို စားသောက်ရန်သာ စွဲလမ်းနေကြသည်။

Verse 31

अन्नपानं च शयनमन्धकारेषु रोचते । कदाचित्स्वस्थता नास्ति क्वचिद्वा शुचितातनौ

အစားအသောက်နှင့် သောက်ရေ၊ အိပ်စက်ခြင်းပင်လျှင် အမှောင်ထဲတွင်သာ သာယာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ တခါတရံ ကျန်းမာချမ်းသာမှု မရှိ၊ တခါတရံ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သန့်ရှင်းမှုလည်း မရှိ။

Verse 32

लक्षणं नरलोकेषु प्रेतानामीदृशं किल । हिताहितं न जानंति मित्रामित्रं गुणागुणम्

ဤသို့ပင် လူလောကအတွင်းရှိ ပရိတ်တို့၏ လက္ခဏာဟု ဆိုကြသည်။ အကျိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို မခွဲခြားတတ်၊ မိတ်နှင့် ရန်ကို မသိ၊ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကိုလည်း မ辨別နိုင်ကြ။

Verse 33

पापपुण्यादिकं स्थानं स्नानं देवद्विजार्चनं । अरिमित्रमुदासीनं न विंदंति स्वभावतः

အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်သို့ ဦးတည်ရာလမ်း၊ ဓမ္မနေရာ၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဒေဝတားနှင့် ဒွိဇတို့အား ပူဇော်ခြင်း—ဤအရာတို့ကို သူတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် မသိကြ; ရန်သူ၊ မိတ်ဆွေ၊ အလယ်အလတ်ကိုလည်း မခွဲခြားနိုင်ကြ။

Verse 34

मर्त्यस्थाः पशवस्ते च ज्ञायंते बुद्धिसंमतैः । बुद्ध्या नानात्वभावाश्च भ्रमंति च मृषा भुवि

မရဏလောက၌ နေထိုင်သော ထိုသတ္တဝါတို့ကို ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဆင်ခြင်သူတို့က ‘တိရစ္ဆာန်’ ကဲ့သို့ဟု သိမြင်ကြသည်။ စိတ်၏ ကွဲပြားမှုကို တည်ဆောက်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မောဟဖြင့် လှည့်လည်ကာ မမှန်ကန်သောအရာကို လိုက်လံကြသည်။

Verse 35

यक्षरूपा नरास्ते च सर्वकर्मबहिष्कृताः । एषां भेदं प्रवक्ष्यामि लक्षणं धरणीतले

ထိုသူတို့သည် ယက္ခပုံသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သင့်လျော်သော ကర్మနှင့် ဓမ္မတာဝန် အားလုံးမှ ဖယ်ရှားခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခု ဤမြေပေါ်၌ သူတို့၏ ကွဲပြားချက်နှင့် လက္ခဏာများကို ငါဆိုမည်။

Verse 36

विजाता मर्त्यलोकेषु पापस्यैवानुरूपतः । मलीमस भुविप्रस्थं नागरं छद्मरूपिणं

မရဏလောကများ၌ ၎င်းသည် အပြစ်နှင့် ကိုက်ညီသည့် ပုံစံများဖြင့် မွေးဖွားလာသည်—အညစ်အကြေးပြည့်၊ မြေပြင်၌ ချုပ်နှောင်နေ၊ မြို့သို့ သွားလာတတ်၊ နှင့် မျက်နှာဖုံးပုံစံဖြင့် ဖုံးကွယ်သူ။

Verse 37

विघसादिप्रभोक्तारं काकमाहुर्मनीषिणः । अभक्ष्ये निरतः पापः कुकुरः पूतिसंप्रियः

ပညာရှိတို့က ကာကာသည် ကျန်ရစ်သော အစာအကျန်တို့ကို စားသုံးသူဟု ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် အပြစ်ရှိသော ခွေးသည် မစားသင့်သော အရာ၌ မူးမော၍ အနံ့ဆိုး အညစ်အကြေးတို့ကို နှစ်သက်တတ်သည်။

Verse 38

प्रवृत्तस्सर्वगृह्येषु भक्ष्याभक्ष्यसजीवनः । भूम्यां पश्वादियोनीनां कुलेषु प्राप्तसंभवाः

သူတို့သည် အိမ်ထောင်ရေးလောကီကိစ္စ အမျိုးမျိုး၌ ဝင်ရောက်လှုပ်ရှား၍ စားသင့်/မစားသင့် မည်သည့်အရာမဆိုဖြင့် အသက်မွေးကြသည်။ ထို့နောက် ဤမြေပေါ်၌ တိရစ္ဆာန်တို့၏ ယောနီနှင့် အခြားယောနီကူလများအတွင်း မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 39

शुनो विगृह्य हस्तेन म्लेच्छानां भक्षणप्रियाः । विशेषात्सूकराणां च तथा च रणयोधिनां

လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းယူကာ စားသောက်ခြင်းကို နှစ်သက်သော ခွေးတို့သည် အထူးသဖြင့် မလေစ္ဆာတို့ကို တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ထို့အတူ ဝက်တောတို့နှင့် စစ်မြေပြင်ရှိ စစ်သူရဲတို့ကိုလည်း ထိခိုက်စေတတ်သည်။

Verse 40

पोषणे भक्षणे प्रीताः पूतिगर्ह्येष्वसाधुषु । पर्वतेकरणाद्वह्नेः काष्ठसंचयसंग्रहे

သူတို့သည် ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် မျိုစားခြင်း၌ ပျော်မြူးကြပြီး၊ အညစ်အကြေး၊ အပြစ်တင်ထိုက်သော၊ အဓမ္မသော အမှုများ၌လည်း ရမက်တက်ကြသည်—မီးအတွက် လောင်စာကို တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ စုပုံခြင်း၊ သစ်တုံးများကို စုဆောင်း၍ ကုန်ပုံကာ သိုလှောင်ခြင်း၌လည်း ပျော်မြူးကြသည်။

Verse 41

विज्ञेयास्ते सदा म्लेच्छाः क्षत्रियाणां भयाकुलाः । लोकानां नष्टधर्मे च सदा शौचविवर्जिते

သူတို့ကို အမြဲတမ်း မလေစ္ဆဟု သိမှတ်ရမည်၊ ခ္ෂတ္တရိယတို့ကို ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ လူထုဓမ္မ ပျက်ယွင်း၍ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ မတည်ငြိမ်သည့်ကာလ၌ သူတို့သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် စည်းကမ်းကို အမြဲတမ်း စွန့်လွှတ်ထားကြသည်။

Verse 42

कुलीनानां तदा म्लेच्छा भविष्यंति च दस्यवः । तेषां संसर्गतोन्ये च संबंधादन्नभोजनात्

ထိုကာလ၌ မျိုးရိုးမြင့်သူတို့အတွင်းမှပင် မလေစ္ဆနှင့် ဒသျု (လုယက်သူ) များ ပေါ်ထွန်းလာမည်။ အခြားသူတို့လည်း သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်း၊ ဆွေမျိုးဆက်နွယ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ အစာကို စားသောက်ခြင်းကြောင့်ပင် သူတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြမည်။

Verse 43

मैथुनात्तस्य योषासु तद्भावं तु व्रजंति ते । तस्मिन्काले जनास्सर्वे दुःखरोगप्रतापिताः

သူနှင့် မေထုန်ပြုခြင်းကြောင့် ထိုမိန်းမတို့သည် သူ၏ အခြေအနေနှင့် စိတ်သဘောကိုပင် ခံယူသွားကြသည်။ ထိုကာလ၌ လူအားလုံးသည် ဒုက္ခနှင့် ရောဂါတို့၏ အပူဒဏ်ကြောင့် ညှဉ်းပန်းခံရကြသည်။

Verse 44

दुर्भिक्षान्न परामूढाः सदा राजप्रपीडिताः । तत्रासत्येरता मर्त्याः सर्वशौचविवर्जिताः

ထိုနေရာ၌ အစာရှားပါးမှုကြောင့် မူးမောသွားသော လူတို့သည် အမြဲတမ်း မင်းတို့၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရကြသည်။ သူတို့သည် မုသာ၌ ပျော်မြူး၍ သန့်ရှင်းမှု အမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်သွားကြသည်။

Verse 45

न श्रूयंते जनैरेव पुराणागमसंहिताः । मद्यमांसप्रियाः पापास्सर्वभक्षास्सुदारुणाः

လူတို့အကြား ပုရာဏနှင့် အာဂမ စံဟိတာတို့ကို မကြားမနာကြတော့; အရက်နှင့် အသားကို နှစ်သက်သော အပြစ်သားတို့သည် အရာရာကို မရွေးမချယ် စားသောက်ကာ အလွန်ကြမ်းကြုတ်သွားကြသည်။

Verse 46

दारुणाचारनिरता नित्यं छलपरायणाः । न पुष्णंति सुतास्तातं प्रसुवं च गुरूनपि

ကြမ်းတမ်းသော အကျင့်၌ နစ်မြုပ်၍ အမြဲလှည့်ဖြားမှုကို အားထားနေသူတို့—အဖေကြီးရေ—ထိုသို့သော သားများသည် ဖခင်၊ မွေးဖွားပေးသော မိခင်နှင့် ဆရာဂုရုတို့ကိုပင် မထောက်ပံ့ကြ။

Verse 47

न शुश्रूषंति वै भृत्याः स्वामिनं गुणशालिनम् । भर्तारं न स्त्रियः काश्चिच्छ्वशुरौ च स्वमातरः

အလုပ်သမားများသည် သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသော သခင်ကို စစ်မှန်စွာ မပြုစုမစောင့်ရှောက်ကြ; မိန်းမအချို့သည် ခင်ပွန်းကို မလေးစားကြ; ထို့ပြင် ယောက္ခမိဘနှင့် ကိုယ့်မိခင်ကိုပင် မရိုသေကြ။

Verse 48

नित्यकष्टा नरास्तत्र कलहश्च गृहे गृहे । नृपा म्लेच्छाः सुरापाश्च तथा मंत्रिपुरोहिताः

အဲဒီနေရာမှာ လူတို့သည် အမြဲဒုက္ခရောက်နေပြီး အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းမှာ အငြင်းပွားမှုရှိသည်။ မင်းများသည် မလေစ္ဆာဖြစ်ကြ; အရက်သောက်သူများလည်း ထိုနည်းတူ၊ ဝန်ကြီးနှင့် နန်းတော်ပုရောဟိတ်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 49

मनुष्यैश्च बलिस्तेषां मत्स्यैर्मांसैर्निरामिषः । पाषंडायासयोगेभ्यः प्रधाना गुणवार्तयोः

သူတို့အတွက် လူကိုတောင် ဘလိအဖြစ် ပူဇော်ကြပြီး၊ ငါးနှင့် အသားဖြင့်လည်း နိဗေဒနာပြုကြသော်လည်း—အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရကင်းမဲ့နေကြသည်။ စည်းကမ်းသမာဓိနှင့် ယောဂအစား ပာရှဏ္ဍ၊ အကျိုးမဲ့အားထုတ်မှုနှင့် ဂုဏအကြောင်း စကားလုံးသာ အထင်ကရဖြစ်လာသည်။

Verse 50

धनिकैः कोकिलैर्मंदैर्व्याप्तं तैस्तु महीतलम् । ततोन्योन्यं प्रिया मूढा वने वा नगरेषु च

မြေပြင်တစ်လျှောက် ကုကိလာငှက်နှင့် ဓနိကငှက်တို့၏ နူးညံ့သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့နောက် မောဟာလွှမ်းမိုးသော ချစ်သူချစ်သူမတို့သည် စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ တောထဲ၌ဖြစ်စေ မြို့များ၌ဖြစ်စေ အချင်းချင်း ရှာဖွေလေ၏။

Verse 51

भक्ष्याभक्ष्यं समश्नंति मत्स्यमांसादिकं नराः । वने द्विजातयश्चान्ये भुंजते चानुपापकम्

လူတို့သည် စားသင့်မစားသင့်ကို မခွဲခြားဘဲ ငါး၊ အသား စသဖြင့် အကုန်စားကြ၏။ သို့ရာတွင် တော၌နေထိုင်သော အခြား ဒွိဇာတိတို့သည် ပာပမဖြစ်စေသော အာဟာရကိုသာ စားသုံးကြ၏။

Verse 52

भक्तिमंतं पशुं चान्यत्सर्वे यांत्यपुनर्भवम् । पातयंति पितॄन्पापाः सर्वे ते पूर्वदेवकाः

ဘက္တိရှိသူအားလုံး—တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်စေကာမူ—အခြားသူများပါ အပုနဗ္ဘဝ အခြေအနေ၊ အနောက်ပြန်မမွေးဖွားတော့သော မောက္ခကို ရောက်ကြ၏။ သို့သော် ပာပရှိသူတို့သည် မိမိတို့၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို ကျဆင်းစေကြ၏; ထိုသူတို့အားလုံးသည် ယခင်က ဒေဝတားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မူလဒေဝဘဝမှ ကျသွားသူများကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 53

पिशाचा राक्षसा ये च मुर्त्यका गुह्यका ध्रुवम् । एते चाविनयप्रीता न देवा न च मानुषाः

ပိသာချာ၊ ရာක්ෂသာတို့နှင့် ထို့အတူ မူရ္တျကာ၊ ဂုဟျကာတို့သည်—အမှန်တကယ်—အဝိနယ၊ မကောင်းသောအပြုအမူကို နှစ်သက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဒေဝမဟုတ်၊ လူလည်းမဟုတ်။

Verse 54

संजय उवाच । कथं च मर्त्यभावेषु लक्षंजानंतितात्त्विकाः । एतं मे संशयं नाथ दूरीकुरु ततस्ततः

စဉ္ဇယက ပြော၏—“အို နာထ! မရ္တျဘဝအခြေအနေ၌ နေထိုင်စဉ် တတ္တဝိဒ်တို့သည် ခွဲခြားသိမြင်စေသော လက္ခဏာကို မည်သို့ သိနိုင်ကြသနည်း။ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ သံသယကို အစုံအလင် အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပေးပါ။”

Verse 55

व्यास उवाच । कृतपापानुरूपास्तु द्विजातिष्वन्यजातिषु । असुरा राक्षसाः प्रेताः स्वभावं न त्यजंति ते

ဗျာသ မိန့်ကြားသည်– မိမိပြုခဲ့သော အပြစ်အတိုင်း သတ္တဝါတို့သည် ဒွိဇနှင့် အခြားဇာတိတို့တွင် မွေးဖွားကြသည်။ အသူရ၊ ရာක්ෂသ၊ ပရိတ်တို့သည် မိမိတို့၏ မွေးရာပါသဘာဝကို မစွန့်လွှတ်ကြ။

Verse 56

जाता ये चासुरा मर्त्ये सदाते कलहोत्सुकाः । कुहकाः कच्चराः क्रूराः विज्ञेया राक्षसाभुवि

မရ္တလောက၌ မွေးဖွားလာသော အသူရတို့သည် အမြဲတမ်း အငြင်းပွားရန် စိတ်အားထက်သန်၍ လှည့်စားတတ်၊ နိမ့်ကျ၊ ကြမ်းကြုတ်ကြသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရာක්ෂသဟု သိမှတ်ရသည်။

Verse 57

जनोद्विग्नादिकं दानं तथा देवार्चनं भुवि । उग्रभावाद्धनं लब्ध्वा राज्यं भुञ्जंति शाश्वतम्

လူတို့၏ စိတ်ပူပန်ဒုက္ခကို အရင်ဆုံး သက်သာစေကာ ဒါနပြုသူ၊ ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒေဝတို့ကို အာရ္ချနာပြုသူတို့သည် အင်အားပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဓနကို ရရှိ၍ ရေရှည်သော အာဏာစိုးမိုးမှုကို ခံစားကြသည်။

Verse 58

जयं शौर्यादिकं पुण्यं पुनःपापक्षयं व्रजेत् । एवमुर्व्यां तथा नाके नागलोके यमालये

သတ္တိဗီရိယ စသည့် ကုသိုလ်ကြောင့် အောင်ပွဲနှင့် ပုဏ္ဏကောင်းကျိုးကို ရရှိပြီး၊ ထို့နောက် အပြစ်ပျက်စီးခြင်းသို့လည်း ရောက်သည်—ဤသို့ မြေပြင်၌လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်(သုဝဏ္ဏ)၌လည်းကောင်း၊ နာဂလောက၌လည်းကောင်း၊ ယမ၏ နေရာ၌လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။

Verse 59

उग्रेण तपसा कश्चित्सुरत्वं लभते दिवि । वासुदेवं समाराध्य प्रह्लादः सुरपूजितः

တင်းကြပ်သော တပသဖြင့် အချို့သည် ကောင်းကင်၌ ဒေဝအဆင့်ကို ရရှိကြသည်; သို့သော် ဝာစုဒေဝကို စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆည်းကပ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပရဟ္လာဒသည် ဒေဝတို့ကပင် ပူဇော်လေးစားရသောသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 60

हरं तथान्धको दैत्यः स्तुत्वा तत्सभ्यकोऽभवत् । तस्यैव गणमुख्यत्वं लेभे भृंगी महाबलः

ထိုနည်းတူ ဒေဝတမန် အန္ဓက သည် ဟရ (ရှီဝ) ကို စတုတိပြု၍ သူ၏ သဘားအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် အင်အားကြီးသော ဘ္ရင်ဂီ သည် ဂဏာတို့အနက် ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ရရှိ하였다။

Verse 61

एते चान्ये च बहवो बलिरिंद्रो भविष्यति । गच्छंति सद्गतिं तात इहामुत्र च सर्वदा

ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာတို့လည်း—ဗလီသည် အင်ဒြာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ချစ်သားရေ၊ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ပါ သုဂတိ၊ မြတ်သောလမ်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 62

केचिद्दैत्यकुले जाताः पृथिव्यां सुरसत्तमाः । भावयंति पितॄन्सर्वान्शतशोथ सहस्रशः

အချို့သည် ဒೈတျကူလ၌ မွေးဖွားသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေဝတမန်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် ပိတೃတို့အားလုံးကို ရာရာနှင့် ထောင်ထောင်ဖြင့်ပင် ပျော်ရွှင်စေကာ ထောက်ပံ့ပေးကြ၏။

Verse 63

एकेनापि सुपुत्रेण कुलत्राणं च धीमता । एकोपि वैष्णवः पुत्रः कुलकोटिं समुद्धरेत्

သားကောင်းတစ်ယောက်တည်းပင် ဂုဏ်သီလနှင့် ဉာဏ်ပညာရှိလျှင် မိသားစုကို ကာကွယ်ကယ်တင်၍ ပြန်လည်မြှောက်တင်နိုင်၏။ အမှန်တကယ် ဗိෂ္ဏဝ သားတစ်ယောက်တည်းကပင် မိမိမျိုးရိုး၏ ကုဋိ (တစ်ဆယ်သန်း) ကို မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 64

जितेंद्रियोपि धर्मात्मा द्विजदेवार्चने रतः । क्षये धर्मे कलौ शेषे पुरे जनपदेषु च

အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူထားပြီး သာသနာဓမ္မရှိသောစိတ်ဖြင့် ဒွိဇ (ဗြဟ္မဏ) နှင့် ဒေဝတို့ကို ပူဇော်အာရ္ဍနာ၌ မျှော်လင့်ရတတ်သူ—ဓမ္မကျဆင်း၍ ကလိယုဂသာ ကျန်သည့်အခါ၌ပင်—မြို့များနှင့် ကျေးလက်ဒေသအနှံ့၌ (တစ်နေရာရာ) တွေ့ရနိုင်သည်။

Verse 65

एको रक्षति धर्मात्मा पुरे ग्रामं जनं कुलम् । विज्ञातृमेदुरं चासीद्ब्राह्मणानां पुरं महत्

ဓမ္မစိတ်ရှိသူတစ်ဦးတည်းက မြို့၊ ရွာ၊ လူထုနှင့် မျိုးရိုးတောင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်သည်။ ထိုဗြာဟ္မဏတို့၏ မဟာမြို့ကြီးသည် ပညာရှိနှင့် ခွဲခြားသိမြင်သူများဖြင့် ပြည့်ဝလျက်ရှိ၏။

Verse 66

तत्र सर्वे द्विजाः शश्वत्संध्योपासनतत्पराः । वेदपाठरता धीरा देवातिथिद्विजार्चकाः

ထိုနေရာ၌ ဒွိဇတို့အားလုံးသည် အမြဲတမ်း စန္ဓျာပူဇာ (Sandhyā) ကို အလေးအနက်ထား၍ ဆည်းကပ်ကြ၏။ တည်ငြိမ်သမာဓိရှိကာ ဝေဒပဋ္ဌာန်းကို နှစ်သက်ရွတ်ဆိုပြီး ဒေဝတား၊ ဧည့်သည်နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း အရိုအသေပြုကြ၏။

Verse 67

यज्ञव्रताग्निकर्माणः षट्कर्मपरिनिश्चयाः । अतिकृच्छ्रे च तेषां वै न पापे वर्तते मनः

ယဇ్ఞ၊ ဝရတ (သီလဝတ်) နှင့် အဂ္ဂိကမ္မ (မီးပူဇာ) တို့၌ အားထုတ်ကာ၊ သတ်ကမ္မ ခြောက်ပါး၌လည်း ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိသူတို့သည် အလွန်ခက်ခဲသောအခါ၌ပင် စိတ်ကို အပြစ်သို့ မလှည့်စေကြ။

Verse 68

कुर्वंति सततं वीरा व्रतं यज्ञं सनातनम् । कदाचिद्दैवयोगाच्च गृहस्थश्च स कोविदः

ထိုသူရဲကောင်းတို့သည် စနာတန ဝရတနှင့် ယဇ్ఞကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ဒေဝကံကြောင့် ထိုပညာရှိသူလည်း ဂೃಹಸ್ಥ (အိမ်ထောင်ရှင်) ဖြစ်လာခဲ့၏။

Verse 69

वह्नौ जुहोति विप्रर्षि राज्यं मंत्रेण मंत्रवित् । तस्मिन्काले च तस्यैव मूत्रकृच्छ्रं सुदारुणम्

မန္တရသိသူ ဗြာဟ္မဏဋ္ဌိ (ရိရှီ) သည် မန္တရဖြင့် မီးထဲသို့ အာဟုတိများ ဆက်ကပ်ကာ အာဏာရဇ္ဇ (အုပ်စိုးမှု) ကို ဆုတောင်း၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို မူတရကೃစ္ဆ (ဆီးထွက်ခက်ခဲခြင်း) အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 70

तत्प्रोज्झितुं गतः सोपि रक्षार्थं स्थाप्य चेटिकाम् । तस्यास्त्वनवधानेन शुना चाज्यं च भक्षितम्

သူလည်း ထိုအရာကို ပစ်ချရန် ထွက်သွားပြီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အိမ်ဖော်မကို ခန့်ထားခဲ့သည်; သို့သော် သူမ၏ မသတိကြောင့် ခွေးတစ်ကောင်က ဂျီ (ghee) ကိုပါ စားသွားလေသည်။

Verse 71

भिया तया ततः पात्रं स्वीयमूत्रेण संभृतम् । असंलक्ष्या जुहोदग्नौ स विप्रस्त्वरया ततः

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူသည် အိုးတစ်လုံးကို မိမိ၏ ဆီးဖြင့် ဖြည့်လိုက်သည်; မည်သူမျှ မသိအောင် ထိုဗြာဟ္မဏသည် အလျင်အမြန် မီးထဲသို့ အာဟုတိအဖြစ် လောင်းချလိုက်သည်။

Verse 72

आश्चर्यं च ततो वह्नौ लक्षितं तेन तत्क्षणात् । कूटं हेममयं साक्षात्स्वर्णं जांबूनदप्रभं

ထိုခဏချင်းပင် သူသည် မီးထဲတွင် အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်—ရွှေဖြင့်သာ ပြုလုပ်ထားသော တောင်ထိပ်တစ်ခု၊ အမှန်တကယ် ရွှေစင်ဖြစ်၍ ဂျမ္ဘူနဒ (Jāmbūnada) ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်။

Verse 73

गृहीत्वा तन्मुदा विप्रः पापयोगं चकार ह । पप्रच्छ विस्मयाद्दासीं कथमेतद्वद प्रिये

အဲဒါကို ဝမ်းမြောက်စွာ ယူပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် အပြစ်ကမ္မကို ပြုလုပ်လေသည်။ ထို့နောက် အံ့ဩ၍ အိမ်ဖော်မကို မေးလေသည်—“ချစ်သူရေ၊ ပြောပါဦး—ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သနည်း?”

Verse 74

मुदा तत्र यथावृत्तं कथितं तु तया द्विज । ततो नित्यं यथाकालं तच्च तस्य प्रवर्तते

အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ အိမ်ဖော်မသည် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမှန်အတိုင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောပြလေသည်။ ထို့နောက်မှစ၍ သင့်တော်သော အချိန်အခါတိုင်း၌ ထိုအကျင့်အကြံသည် သူ့အတွက် နေ့စဉ်တည်တံ့စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လေသည်။

Verse 75

समृद्धिरद्भुता गेहे लोकविस्मयकारिणी । ततः परस्पराच्छ्रुत्वा सर्वैरेव च तत्पुरे

အိမ်ထဲ၌ အံ့ဩဖွယ် စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ လူအများကို အံ့အားသင့်စေ하였다။ ထို့နောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြားသိကြားကြားဖြင့် ထိုမြို့ရှိ လူအားလုံးလည်း သိရှိသွားကြသည်။

Verse 76

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुण्यव्यक्तिर्नाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော ပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမပိုင်း စೃṣṭikhaṇḍa တွင် “ပုဏ္ယဗျက္တိ” ဟု အမည်ရ သတ္တဆယ်ခြောက်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးသွားသည်။

Verse 77

पंकादेव भयान्मोहान्मतिभ्रंशोऽभवत्ततः । अथ किल्बिषकूटेन दग्धमेव पुरं च तत्

ထို့နောက် ရွံ့ညစ်ထဲမှပင်—ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မောဟကြောင့်—သူ၏ စိတ်ဉာဏ်သည် ရှုပ်ထွေးပျက်ပြားသွားသည်။ ထို့အပြင် အပြစ်၏တောင်ပုံ (kilbiṣa) ကြောင့် ထိုမြို့သည် အမှန်တကယ် မီးလောင်ပျက်စီးသွား하였다။

Verse 78

स्त्रियो दुष्टा जना दुष्टाः सर्वे पापबलात्तदा । वृद्धो ज्ञाता द्विजस्तत्र तत्कार्ये न मतिं दधौ

အဲဒီအချိန်တွင် မိန်းမများလည်း ဆိုးယုတ်၍ လူများလည်း ဆိုးယုတ်ကာ—အားလုံးသည် အပြစ်၏အင်အားကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည်။ ထိုနေရာတွင် အသက်ကြီး၍ ဓမ္မသိပညာရှိသော ဗြာဟ္မဏ (dvija) တစ်ဦးရှိသော်လည်း ထိုကိစ္စ၌ စိတ်မတင်ခဲ့။

Verse 79

तस्य भार्या तदा साध्वी पुरुदुःखेन संयुता । भर्तारं कृच्छ्रसन्तप्ता पुरकार्यं जगाद सा

ထို့နောက် သူ၏ ဇနီးသည် သာဓွီ (သီလသမာဓိရှိသူ) ဖြစ်၍ မဟာဒုက္ခဖြင့် ပြည့်နှက်နေ하였다။ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်လျက် သူမသည် မြို့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို ခင်ပွန်းအား ပြောကြား하였다။

Verse 80

ब्राह्मण्युवाच । कष्टं मे वर्तते नाथ दृष्ट्वा त्वां दुःखसंयुतम् । ग्रामाचारमिमं यद्वाप्यऽपरं कर्तुमर्हसि

ဗြာဟ္မဏမိန်းမက ပြောသည်— “အို နာထာ၊ သင်သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျွန်မ၏နှလုံးသား ပူပန်လှသည်။ ဤရွာ၏ ထုံးတမ်းအတိုင်း လိုက်နာပါ၊ သို့မဟုတ် တရားဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသည့် အရာကို ပြုလုပ်ပါ။”

Verse 81

ततस्तत्र स दोषज्ञः स्मित्वा वचनमब्रवीत् । यस्तु जीवति पापेन त्यक्त्वा धर्मं परं हितम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ အပြစ်အနာဂတ်ကို သိသူက ပြုံး၍ ပြောသည်— “သို့သော် ဓမ္မ—အမြင့်ဆုံး အကျိုး—ကို စွန့်ပစ်ပြီး အပြစ်ဖြင့် အသက်ရှင်သူမည်သူမဆို…”

Verse 82

स वैधेयो महाभागे प्रगच्छत्यपुनर्भवम् । एते विप्रा दुराचाराः सदारास्सपरिच्छदाः

အို မဟာဘဂေ၊ ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သူသည် အပုနဗ္ဘဝ—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော မောက္ခ—ကို ရောက်သည်။ သို့သော် ဤဗြာဟ္မဏတို့သည် မကောင်းသောအကျင့်ရှိ၍ မယားများနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးပါဝင်သည်။

Verse 83

अतिपातकयोगाच्च महापातकसंमताः । सह पापेन महता प्रयास्यंति रसातलम्

အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်များနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် သူတို့ကို မဟာပာတက အပြစ်ကြီးတို့၏ အပြစ်ရှိသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုအပြစ်ကြီးနှင့်အတူ ရသာတလ—အောက်လောက—သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။

Verse 84

अंतेऽपुनर्भवं प्राप्यापराधांतो न विद्यते । अहमेकोत्र तिष्ठामि स्वपुण्यपरिरक्षणात्

အဆုံးတွင် အပုနဗ္ဘဝကို ရောက်ပြီးသော်လည်း အပြစ်ကျူးလွန်မှု၏ အဆုံးကို မတွေ့ရ။ ကျွန်ုပ်တစ်ဦးတည်း ဤနေရာ၌ နေထိုင်သည်မှာ မိမိ၏ ပုဏ္ဏ (ကောင်းမှု) ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 85

ततस्सा तमुवाचेदं लोकहास्यवचस्तव । वक्तुमर्हसि नश्चाग्रे न पुरोऽन्यस्य कस्यचित्

ထို့နောက် သူမက သူ့အား ဆို၏—“သင်၏စကားသည် လူအများ၏ ရယ်စရာဖြစ်နေပြီ။ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင်သာ ပြောပါ—အခြားသူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် မပြောပါနှင့်။”

Verse 86

द्विज उवाच । यदि यास्यामि चान्यत्र इतोऽहं तत्क्षणात्प्रिये । सवित्तैः स्वजनैरेव पुरीयास्यत्यथोगतिम्

ဗြာဟ္မဏက ဆို၏—“ချစ်သူရေ၊ ငါသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ အခြားနေရာသို့ သွားလျှင်၊ ထိုခဏတည်းက ဤမြို့သည် မိမိ၏ ဥစ္စာနှင့် မိမိ၏ လူမျိုးတို့နှင့်အတူ ကံသတ်မှတ်ထားသော အဆုံးသို့ မလွဲမသွေ ရောက်လိမ့်မည်။”

Verse 87

इत्युक्त्वा परमप्रीतः संगृह्य च धनं स्वकम् । क्षिप्रं स च तया सार्धं ययौ सीमांतरं द्विजः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အလွန်ပီတိဖြစ်သော ဒွိဇသည် မိမိ၏ ဥစ္စာကို စုဆောင်းကာ သူမနှင့်အတူ အလျင်အမြန် နယ်စပ်ကို ဖြတ်၍ အခြားဒေသသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 88

स्थित्वाऽपश्यत्पुरी तावत्स्थिरा तिष्ठति पूर्ववत् । सा चाह तं पतिं साध्वी पुरी चेयं न नश्यति

အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ပြီးနောက် သူမကြည့်ရာ မြို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲနေသည်ကို တွေ့၏။ ထို့နောက် သီလရှင်ဇနီးသည် ခင်ပွန်းအား “ဤမြို့သည် မပျက်စီးပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 89

विमृश्यतामुवाचेदं विप्रवर्यस्सुविस्मितः । किं नु तिष्ठति तत्रैव द्रव्यमस्मद्गृहाद्बहिः

စဉ်းစားပြီးနောက် အလွန်အံ့ဩသွားသော ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်က ဆို၏—“ငါတို့အိမ်အပြင်ဘက်၌ ထိုဥစ္စာသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတည်းကပင် လဲလျောင်းနေသနည်း?”

Verse 90

विचार्य सा धवं प्राह मया भ्रांत्या उपानहौ । नानीते तिष्ठतस्तत्र धारयिष्यामि किं नु वै

စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ခင်ပွန်းအား ပြော၏—“ကျွန်မ၏ မှားယွင်းမှုကြောင့် စန်ဒယ်ကို မယူလာနိုင်ခဲ့ပါ။ သင်ဤနေရာ၌ ရပ်နေသော်လည်း ယခု ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမည်နည်း—ဤကို မည်သို့ ခံထမ်းနိုင်မည်နည်း?”

Verse 91

एवमुक्त्वा पतिं साध्वी गृहीत्वा ते उपागता । पत्युरभ्याशतो दृष्टं पुरं निर्व्यथनं गतम्

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သီလရှိသော ဇနီးသည် ခင်ပွန်းကို ကိုင်တွယ်ကာ နှစ်ဦးလုံး နီးကပ်သို့ သွားကြ၏။ ခင်ပွန်းအနီးမှ မြို့ကို မြင်ရပြီး—ဒုက္ခနှင့် နာကျင်မှုကင်းစင်သွားခဲ့သည်။

Verse 92

ततो विप्रादयो वर्णाः कच्चराः पुरवासिनः । तिष्ठंति नरके घोरे दुःखिताश्चापुनर्भवे

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့မှ စတင်သော အမျိုးအစားများ—မြို့တွင်းနေ ကစ္စရာတို့—ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ တည်နေကြပြီး ဒုက္ခဖြင့် ပင်ပန်းကာ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်ခြင်းမရှိကြ။

Verse 93

कृच्छाद्यमपुरं यांति नास्ति तेषां च निष्कृतिः । पूतिगंधं ततो मेध्यं वर्जनीयं प्रकीर्तितम्

အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် သူတို့သည် ယမမြို့ (ယမပူရီ) သို့ သွားရပြီး၊ သူတို့အတွက် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ခြင်း) မရှိ။ ထို့ကြောင့် အနံ့ဆိုးသော အရာဟူသမျှ—အခြားသဘောအရ သန့်ရှင်းဟု ဆိုကြသော်လည်း—ရှောင်ကြဉ်ရမည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 94

पूर्ववद्भक्षणे प्रीतो ह्यद्यपापं करोति च । स्तेयशीलो निशाचारी बुधैर्ज्ञेयस्स वंचकः

ယခင်ကဲ့သို့ စားသောက်ခြင်း၌ ပျော်ရွှင်လျက် သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြစ်ကို ပြုလုပ်သည်။ ခိုးယူသဘောရှိ၍ ညအချိန် လှည့်လည်သူ—ပညာရှိတို့က ထိုသူကို လှည့်စားသူဟု သိမှတ်ကြသည်။

Verse 95

अबुधः सर्वकार्येषु अज्ञातः सर्वकर्मसु । समयाचारहीनस्तु पशुरेव स बालिशः

အလုပ်အကိုင်အရာရာတွင် မဉာဏ်မရှိ၊ တာဝန်ကိစ္စတိုင်းတွင် မသိမမြင်၊ အချိန်ကာလနှင့် လူမှုအကျင့်အကြံမှ ကင်းလွတ်သူ—ထိုမိုက်မဲသူသည် တိရစ္ဆာန်နှင့် မခြား။

Verse 96

एवमुष्ट्रादयस्संति भक्षादि नकुलादयः । हिंस्रो ज्ञातिजनोद्वेगरिते युद्धे च कातरः

ထို့အတူ ကုဋ္ဌ (အုတ်) စသည့်တိရစ္ဆာန်များနှင့် နကူလ (မောင်းဂုစ်) စသည့်အမျိုးတို့ရှိသည်—သဘာဝအားဖြင့် ရက်စက်ဟင်းဆာ၊ ကိုယ့်ဆွေမျိုးအတွင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စေပြီး စစ်ပွဲတွင်တော့ ကြောက်တတ်ကာ ကာတရ ဖြစ်သည်။

Verse 97

विघसादिप्रियो नित्यं नरः श्वा कीर्तितो बुधैः । चौर्यकर्मरतो नित्यं बहुमित्रप्रवंचकः

ဗိဃသ (အစားအစာကျန်စ) ကို အမြဲနှစ်သက်သူကို ပညာရှိတို့က ‘ခွေး’ ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ခိုးမှုကိစ္စ၌ အမြဲရောက်နေ၍ မိတ်ဆွေများစွာကို လှည့်ဖြားသူလည်း ထိုသဘောတူတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 98

मिथुने कलहो नित्यं मर्त्यस्तु परिकीर्तितः । प्रकृत्या चपलो नित्यं सदा भोजनचंचलः

မိထုန် (Gemini) အောက်တွင် မွေးဖွားသူကို အမြဲအငြင်းပွားတတ်သူဟု ဆိုကြသည်။ သဘာဝအားဖြင့် မတည်ငြိမ်၊ အထူးသဖြင့် အစားအစာကိစ္စတွင် အမြဲပြောင်းလဲလှုပ်ရှားတတ်သည်။

Verse 99

प्लवगः काननप्रीतो नरः शाखामृगो भुवि । सूचको भाषया बुध्या स्वजनेऽन्यजनेषु च

မျောက်သည် တောအုပ်ကို နှစ်သက်၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူသည် ‘ကိုင်းခက်ပေါ် လှည့်လည်သည့် တိရစ္ဆာန်’ နှင့်တူ၏။ မိမိ၏ စကားနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေသည်—ကိုယ့်လူအတွင်း၌လည်း၊ သူစိမ်းအကြား၌လည်း။

Verse 100

उद्वेगजनकत्वाच्च स पुमानुरगः स्मृतः । बलवान्क्रांतशीलश्च सततं चानपत्रपः

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စေသောကြောင့် ထိုသတ္တဝါကို ‘ဥရဂ’ (မြွေ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သူသည် အင်အားကြီး၍ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ရန် လှုပ်ရှားတတ်ကာ အရှက်မရှိ—ထိန်းချုပ်မှုမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 101

पूतिमांसप्रियो भोगी नृसिंहस्समुदाहृतः । तत्स्वनादेव सीदंति भीता अन्ये वृकादयः

ပုပ်သိုးသော အသားကို နှစ်သက်၍ အာရုံခံစားမှုကို လိုက်စားသူကို ‘နရစိံဟ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူ၏ ဟိန်းသံကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ဝံပုလွေတို့ကဲ့သို့ အခြားသတ္တဝါများသည် ကြောက်လန့်ကာ အားယုတ်၍ ဒုက္ခထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 102

द्विरदादि नरा ये च ज्ञायंते दूरदर्शिनः । एवमादि क्रमेणैव विजानीयान्नरेषु च

ဆင်တို့ကဲ့သို့ စရိုက်လက္ခဏာရှိသည်ဟု သိမြင်ရသော လူတို့ကို အမြင်ဝေးသူများက ခွဲခြားသိနိုင်ကြသည်။ ထိုနည်းတူ အစဉ်လိုက်အတိုင်း လူအစုအဝေးအတွင်းရှိ အမျိုးအစားများကိုလည်း ခွဲခြားသိမြင်သင့်၏။

Verse 103

सुराणां लक्षणं ब्रूमो नररूपं व्यवस्थितम् । द्विजदेवातिथीनां च गुरुसाधुतपस्विनाम्

လူ့ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် သင့်တင့်စွာ တည်ရှိနေသော ဒေဝတাদের၏ လက္ခဏာများကို ငါဆိုမည်။ အထူးသဖြင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ), ဒေဝ-ဧည့်သည်၊ ထို့ပြင် ဂုရု၊ သာဓု၊ တပသီတို့၌ ဖြစ်၏။

Verse 104

पूजातपोरतोनित्यं धर्मशास्त्रेषु नीतिषु । क्षमाशीलो जितक्रोधः सत्यवादी जितेंद्रिंयः

ပူဇာနှင့် တပသကို နိစ္စတမ်း ဆောင်ရွက်၍ ဓမ္မရှာစတြာနှင့် နီတိ၌ ကျွမ်းကျင်သူ၊ သည်းခံတတ်၍ အမျက်ကို အနိုင်ယူသူ၊ သစ္စာပြောသူ၊ အင်ဒြိယများကို ထိန်းနိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 105

दयालुर्दयितो लोके रूपवान्मधुरस्वरः । वागीशः सर्वकार्येषु गुणी दक्षो महाबलः

ထိုသူသည် ကရုဏာပြည့်ဝ၍ လောက၌ ချစ်ခင်ခံရသူ၊ ရုပ်ရည်လှပ၍ အသံချိုမြိန်သူ ဖြစ်၏။ စကားအာဏာရှိ၍ ကိစ္စအလုံးစုံ၌ ကျွမ်းကျင်နိုင်စွမ်းရှိ၊ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၊ လက်ရာကျွမ်းကျင်၍ အင်အားမဟာရှိ၏။

Verse 106

साक्षरश्चापि विद्वांश्च गीतनृत्यार्थतत्त्ववित् । आत्मविद्यादिकार्येषु सर्वतंत्रीस्वरेषु च

ထိုသူသည် အက္ခရာသိသူလည်းဖြစ်၍ ပညာရှိလည်းဖြစ်၏။ သီချင်းနှင့် အက၏ အဓိပ္ပါယ်တရားနှင့် မူလသဘောကို သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ အတ္တမဗိဒ္ဓာ (ကိုယ်တိုင်သိမြင်ပညာ) စသည့် ကိစ္စများ၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး ကြိုးတန်းတူရိယာအမျိုးမျိုးနှင့် ၎င်းတို့၏ သံစဉ်များ၌လည်း ပိုင်နိုင်၏။

Verse 107

हविष्येषु च सर्वेषु गव्येषु च निरामिषे । सद्योगास्वादद्रव्ये च प्रत्यग्रे चातिशोभने

ဟဝစ် (ပူဇော်အနုဂ္ဂဟ) အမျိုးမျိုးတွင်လည်းကောင်း၊ နွားမှရသော အသားမပါသော ပစ္စည်းများတွင်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် အသစ်တင်ပြင်ဆင်ထား၍ အရသာကောင်းသော ပစ္စည်းများ—အသစ်လတ်လတ်နှင့် အလွန်လှပသောအရာများ—တွင်လည်း ဤနည်းတရားအတိုင်း စောင့်ထိန်းပြုလုပ်ရမည်။

Verse 108

गंधमाल्येषु वस्त्रेषु शास्त्रेष्वाभरणेषु च । संप्रीतश्चातिथौ दाने पार्वणादिषु कर्मसु

ထိုသူသည် အနံ့သာနှင့် ပန်းကုံးများ၊ အဝတ်အစားများ၊ သာသနာကျမ်းများနှင့် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများ၌ ပျော်ရွှင်၏။ ထို့ပြင် ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုကြိုဆိုခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ပာဝဏ (parvan) စသည့် သန့်ရှင်းသောနေ့ရက်များ၏ ကုသိုလ်ကံများ၌လည်း စိတ်နှစ်သက်ပျော်မြူး၏။

Verse 109

स्नानदानादिभिः कार्ये व्रतैर्यज्ञैः सुरार्चनैः । कालो गच्छति पाठैश्च न क्लीबं वासरं भवेत्

နေ့ရက်ကို အကျိုးရှိသော ကုသိုလ်ကံများဖြင့် ကုန်လွန်စေပါ—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည်တို့၊ ဝရတ (vrata) ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ယဇ္ဉ (yajña) ပြုခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ခြင်းတို့ဖြင့်။ ထို့ပြင် အချိန်ကို ပဝါဒ်/ပဋ္ဌာန်းကဲ့သို့ သာသနာစာပေ ပူဇော်ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့်လည်း ကုန်လွန်စေပါ။ မည်သည့်နေ့မျှ အကျိုးမဲ့ မဖြစ်စေပါနှင့်။

Verse 110

अयमेव मनुष्याणां सदाचारो निरंतरम् । देववन्मानवाचारो गीयते मुनिसत्तमैः

ဤအရာတည်းဟူသည် လူသားတို့အတွက် အမြဲတမ်းသော သဒ္ဓာကျင့်ဝတ် (sadācāra) ဖြစ်၏။ ဒေဝတားကဲ့သို့သော လူ့အကျင့်အကြံကို မဟာမုနိတို့က ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 111

किंतु सत्त्वाधिको देवो मनुष्यो भीत एव च । गंभीरः सर्वदा देवः सदैव मानवो मृदुः

သို့သော် ဒေဝတားသည် စတ္တဝဂုဏ်၌ အထက်မြတ်ပြီး လူသားသည် အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့တတ်၏။ ဒေဝတားသည် အမြဲတမ်း ဂంభီရ၍ နက်ရှိုင်း; လူသားသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့။

Verse 112

द्वयोस्तुत्या च संप्रीतिर्न दैत्यादौ भवेत्किल । प्रीतिभावं परं सौख्यं सौहृदं सुकृतं शुभम्

အပြန်အလှန် ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ဒေတ်တျာတို့ကဲ့သို့သူများတွင် စစ်မှန်သော ပရီတိ မပေါ်ပေါက်ဟု ဆိုကြ၏။ ပရီတိ-ဘာဝသည် အမြင့်ဆုံးသော သုခ—မိတ်သဟာယ၊ ကုသိုလ်ကံ၊ နှင့် မင်္ဂလာအာရှီဝါဒ ဖြစ်၏။

Verse 113

दैवमानुषयोरेव दैत्यराक्षसयोस्तथा । प्रेतादीनां च प्रेतेषु पशौ प्रीतिः पशोरपि

ဒေဝတားနှင့် လူသားတို့အကြား၌လည်းကောင်း၊ ဒေတ်တျာနှင့် ရာක්ෂသတို့အကြား၌လည်းကောင်း အပြန်အလှန် ပရီတိ ရှိ၏။ ထို့အတူ ပရေတတို့ကဲ့သို့သူများတွင် ပရေတအချင်းချင်း၊ တိရစ္ဆာန်တို့တွင်လည်း တိရစ္ဆာန်အချင်းချင်း ပရီတိ ရှိ၏။

Verse 114

काकादयः स्वजातौ च तथान्ये च स्वजातिषु । प्रीता भवंति चाप्रीता विद्या तेषां च लक्षणम्

ကာကာတို့ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများသည် ကိုယ့်မျိုးအတွင်း၌ပင် ပျော်ရွှင်ကြ၏; အခြားသတ္တဝါတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ့်မျိုးအတွင်း၌ ထိုနည်းတူ။ သူတို့၏ နှစ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် မနှစ်သက်ခြင်းသည်ပင် သူတို့၏ (ကန့်သတ်သော) ဗိဒ္ဓာ၏ လက္ခဏာ ဖြစ်၏။

Verse 115

एवं पुण्यविशेषेण सविशेषा सुजातिषु । प्रियाप्रियं विजानीयात्पुण्यापुण्यं गुणागुणम्

ဤသို့ ပုဏ္ဏ (puṇya) ၏ အထူးကွဲပြားမှုကြောင့် ကောင်းမြတ်သော မွေးဖွားမှုများတွင် အမျိုးမျိုးသော ခြားနားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သက်ရာနှင့် မနှစ်သက်ရာ၊ ပုဏ္ဏနှင့် အပုဏ္ဏ၊ ကုသိုလ်ဂုဏ်နှင့် အဂုဏ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

Verse 116

दंपत्योर्न सुखं किंचिज्जातिभेदान्नृणां भुवि । स्वजातिषु भवेत्प्रीतिर्मुक्तो वा निरयेपि वा

လောက၌ ဇာတိ (jāti) ကွဲပြားမှုရှိလျှင် လင်မယားအတွက် ပျော်ရွှင်မှု မရှိသလောက်ပင်။ ချစ်ခင်မေတ္တာသည် များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ဇာတိအတွင်း၌သာ ပေါ်ပေါက်တတ်သည်—မောက္ခ (mokṣa) ရပြီးသူဖြစ်စေ၊ နရက၌ရှိသူဖြစ်စေ။

Verse 117

अतिपुण्याल्लभेदायुः शोभनाः पुण्यकारिणः । पापात्मानो लभंतेऽन्तं ये च दैत्यादयो नराः

ပုဏ္ဏ (puṇya) များစွာကြောင့် အသက်ရှည်ကို ရရှိသည်။ ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသူ သီလရှိသူတို့သည် မင်္ဂလာကောင်းသော အကျိုးဖလကို ရောက်ကြသည်။ သို့သော် ပാപစိတ်ရှိသူတို့သည် အဆုံးသတ်ကို တွေ့ရပြီး၊ ဒိုင်တျ (Daitya) ကဲ့သို့သော လူတို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 118

कृते जाताः सुरा भूमौ न दैत्याश्चान्यजातयः । त्रेतायामेकपादं च द्विपदं द्वापरे युगे

ကృత (Satya) ယုဂ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေဝတားတို့သာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ဒိုင်တျ (Daitya) သို့မဟုတ် အခြားမျိုးနွယ်များ မရှိခဲ့။ တ్రေတா ယုဂ၌ တစ်ပဒ (တစ်ခြေ) ဖြစ်လာပြီး၊ ဒွာပရ ယုဂ၌ နှစ်ပဒ (နှစ်ခြေ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 119

संध्यायां च कलेरेव सर्वपादं च संकुलम् । देवादीनां भवेज्जातं भारतं यत्प्रवर्तितम्

ကလိယုဂ၏ ဆန်ဓျာကာလ၌ အရာအားလုံး ပဒ (အပိုင်း) တိုင်း ရောယှက်ရှုပ်ထွေး၍ အစီအစဉ်ပျက်သွားသောအခါ၊ အစပြု၍ လှုပ်ရှားစေခဲ့သော ဘာရတ (မဟာဘာရတ) ကို ဒေဝတားတို့နှင့် အခြား ဒိဗ္ဗသတ္တဝါတို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ရိုသေမည်။

Verse 120

ये ते दुर्योधनस्यैव योधाः सैन्यादयस्तथा । ते च दैत्यादयः सर्वे ये च कर्णादयो भुवि

ဒုရယောဓန၏ စစ်သည်တော်များနှင့် တပ်သားများသည် ဒေတျာ (နတ်ဆိုး) များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ကရဏနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 121

गांगेयो वसुमुख्यश्च द्रोणो देवमुनिः प्रभुः । अश्वत्थामा हरः साक्षाद्धरिर्नंदकुलोद्भवः

ဂင်္ဂေယ (ဘီသမာ) နှင့် ဝသု၊ ဒေဝရသေ့ ဒေါန နှင့် အဿတ္ထာမ တို့သည် ဟရ (သီဝဘုရား) ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြပြီး၊ ဟရိ (ဗိဿနိုး) သည် နန္ဒမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 122

पंचेंद्राः पांडवा जाता विदुरो धर्म एव च । गांधारी द्रौपदी कुंती चैता देव्यो धरातले

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ပဏ္ဍဝမင်းသားတို့သည် သိကြားမင်းငါးပါးအဖြစ် ဖွားမြင်ကြပြီး၊ ဝိဒုရသည် ဓမ္မတရား ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ဂန္ဓာရီ၊ ဒြောပဒီ နှင့် ကွန်တီ တို့သည်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ နတ်သမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 123

देवदैत्याः कलेर्मध्ये दैत्याश्शेषे च मानवाः । उत्पत्स्यंते सदा प्रेताः क्रव्यादाः पशुपक्षिणः

ကလိခေတ်၏ အလယ်ပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးသဘောရှိသော သတ္တဝါများ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏အဆုံးပိုင်းတွင် လူသားများ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ သို့သော် အချိန်တိုင်းတွင် ပြိတ္တာများနှင့် အသားစားသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေမည်ဖြစ်သည်။

Verse 124

तेषां च कुलटा दासी नित्यकष्टा यवीयसी । नित्यं द्वंद्वेषु संप्रीत्या तेषामाचारभाषिणी

၎င်းတို့အထဲတွင် အကျင့်ပျက်သော အစေခံမလေးတစ်ဦး ရှိသည်၊ သူမသည် အမြဲတစေ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ပြီး အသက်ငယ်ရွယ်ကာ ပဋိပက္ခများကို အမြဲနှစ်သက်ပြီး ၎င်းတို့၏ (ဆိုးသွမ်းသော) အကျင့်စရိုက်အတိုင်း ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

Verse 125

किल्बिषेषु च सर्वेषु कलहेऽन्यायकर्मणि । रता दैत्यादयो ये ते सर्वे निरयगामिनः

ဒೈတျာတို့ကဲ့သို့ အပြစ်အမျိုးမျိုး၊ အငြင်းပွားမှုနှင့် အဓမ္မကမ္မတို့၌ ပျော်မွေ့နေသူတို့သည် အားလုံးမလွဲမသွေ နရကသို့ သွားရသည်။

Verse 126

वैशंपायन उवाच । दैत्यादीनां मृषाभावात्सुरत्वं न सुरालयम् । कथं भोग्यं कथं सौख्यमारोग्यं बलसंचयम्

ဝૈရှံပာယနက ဆိုသည်– “ဒೈတျာတို့နှင့် အခြားသူတို့သည် မုသာစိတ်ကြောင့် စစ်မှန်သော ဒေဝတဝ မရှိ၊ ဒေဝလောက (စူရလယ) သို့လည်း မရောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဘောဂ၊ သုခ၊ အာရೋಗ್ಯနှင့် အင်အားစုဆောင်းခြင်းတို့ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 127

राज्यमायुस्तथा कीर्तिरभीष्टं दयितं बलम् । नीतिविद्यादिकं भाव्यं जन्मवृद्धं सनातनम्

အာဏာရမှု၊ အသက်ရှည်မှု၊ ကီရ్తိ၊ လိုလားသည့်အရာများ၊ ချစ်မြတ်နိုးသည့်အရာနှင့် အင်အား—နီတိ (မူဝါဒ/အုပ်ချုပ်ရေးပညာ)၊ ပညာသင်ယူမှု စသည်တို့နှင့်တကွ—ဤအရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ထားသည်ဟု သိရမည်။ ၎င်းတို့သည် မွေးဖွားချိန်မှ စ၍ တိုးပွားလာပြီး အကြောင်းရင်းဆက်စပ်မှု၌ စနာတန (အနန္တ) သဘောရှိသည်။

Verse 128

दानाध्ययनकर्माणि यज्ञादि च कथं प्रभो । एतदाप्ताय शिष्याय मह्यं भो वक्तुमर्हसि

အရှင်ဘုရား၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ အဓျယန (သင်ယူဖတ်ရှုခြင်း) နှင့် ကမ္မကဏ္ဍ (ပူဇာပွဲဆိုင်ရာ တာဝန်များ)၊ ယဇ్ఞ စသည်တို့ကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ သင်၏ ယုံကြည်ထိုက်သော တပည့်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာဖြင့် ရှင်းလင်းမိန့်ကြားပါ။

Verse 129

व्यास उवाच । दैत्यानां साहसादेव तपो भवति निश्चितम् । व्रतं यज्ञादिकं चैव संप्रीतिः स्वजनस्य च

ဗျာသက မိန့်သည်– ဒೈတျာတို့အတွက် တပ (အာစကေသ) သည် သတ္တိလွန်ကဲသော စွန့်စားမှုမှသာ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်သည်။ ထိုနည်းတူ သူတို့၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ)၊ ယဇ్ఞ စသည့် ပူဇာကမ္မများနှင့် ကိုယ့်အုပ်စု၏ ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်မှုတောင် ထိုသဘောပင် ဖြစ်သည်။

Verse 130

यो दांतो विगुणैर्मुक्तो नीतिशास्रार्थतत्त्वगः । एतैश्च विविधैः पूतः स भवेत्सुरलक्षणः

မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်၍ အပြစ်အနာဂတ်ကင်းစင်ကာ နီတိ-ရှာစတြ၏ အဓိပ္ပါယ်အနှစ်သာရကို တကယ်နားလည်သူသည် ဤမျိုးစုံသော ကုသိုလ်ဂုဏ်များဖြင့် သန့်စင်လာပြီး နတ်သဘောလက္ခဏာများကို ရရှိလာသည်။

Verse 131

पुराणागमकर्माणि नाकेष्वत्र च वै द्विज । स्वयमाचरते पुण्यं स धरोद्धरणक्षमः

အို ဒွိဇ! ပုရာဏနှင့် အာဂမတို့တွင် သတ်မှတ်ထားသော ရိတုအလုပ်များကို ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ ဤမြေပြင်၌ဖြစ်စေ အခမ်းအနားသဘောဖြင့်သာ မလုပ်ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်ပင် ကုသိုလ်အကျင့်ကို ကျင့်သူသည် မြေကြီးကို မြှောက်တင်ထိန်းသိမ်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 132

विशेषाद्वैष्णवं दृष्ट्वा प्रीयते पूजयेच्च यः । विमुक्तस्सर्वपापेभ्यस्स धरोद्धरणक्षमः

ဝိုင်ရှ္ဏဝကို မြင်လျှင် အထူးပီတိဖြစ်၍ သူ့ကို ပူဇော်ကန်တော့သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်လာသည်။ ထိုသို့သောသူသည် မြေကြီးကို မြှောက်တင်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 133

षट्कर्मनिरतो विप्रस्सर्वयज्ञरतस्सदा । धर्माख्यानप्रियो नित्यं स धरोद्धरणक्षमः

ခြောက်ပါးသော ကర్తဝျတရားများ၌ အမြဲတမ်း အားထုတ်နေပြီး ယဇ္ဉပူဇာအမျိုးမျိုး၌ စဉ်ဆက်မပြတ် ပါဝင်ကာ ဓမ္မအကြောင်းအရာများကို နေ့စဉ်နှစ်သက်သော ဗြာဟ္မဏသည် လောကကို မြှောက်တင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 134

विश्वासघातिनो ये च कृतघ्ना व्रतलोपिनः । द्विजदेवेषु विद्विष्टाः शातयंति धरां नराः

ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်သူ၊ ကျေးဇူးမသိသူ၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို ချိုးဖောက်သူ၊ ဒွိဇနှင့် နတ်တို့ကို မုန်းတီးသူတို့သည် မြေကြီးကို ပျက်စီးရာသို့ ဆုတ်ယုတ်စေသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 135

ये च मद्यरताः पापा द्यूतकर्मरतास्तथा । पाषंडपतितालापाः शातयंति धरां नराः

မူးယစ်သောက်စားမှု၌ စွဲလမ်းသော အပြစ်သားတို့နှင့် လောင်းကစားလုပ်ငန်း၌ မျှော်လင့်ကပ်လျက်ရှိသူတို့—အယူမှားသူများနှင့် ကျဆုံးသူများနှင့် ပေါင်းသင်းစကားပြောသူတို့—ထိုသူတို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဒုက္ခကလေးရှ်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာကြသည်။

Verse 136

सुकर्मरहिता ये च नित्योद्वेगाश्च निर्भयाः । स्मृतिशास्त्रार्थकोद्विग्नाश्शातयंति धरां नराः

ကောင်းမှုကုသိုလ်မရှိသူတို့သည် အမြဲတမ်းလှုပ်ရှားစိတ်ပူပန်နေသော်လည်း မကြောက်မရွံ့ဟန်ဆောင်ကြပြီး၊ စမృతိ-ရှာစတြာတို့၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ—ထိုသူတို့သည် မြေကြီးကို ဒုက္ခကလေးရှ်ဖြင့် နှိပ်စက်ကြသည်။

Verse 137

निजवृत्तिं परित्यज्य कुर्वंति चाधमां च ये । गुरुनिंदारता द्वेषाच्छातयंति धरां नराः

မိမိ၏ သင့်တော်သော ဓမ္မအကျင့်ကို စွန့်ပစ်၍ အနိမ့်အကျင့်များကို ပြုလုပ်သူတို့၊ မုန်းတီးမှုကြောင့် ဂုရုကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း၌ စွဲလမ်းသူတို့—ထိုသူတို့သည် မြေကြီးကို ပျက်စီးရာသို့ ဆောင်ကြဉ်းကြသည်။

Verse 138

दातारं ये रोधयंति पातके प्रेरयंति च । दीनानाथान्पीडयंति शातयंति धरां नराः

အလှူပေးသူကို တားဆီးသူတို့၊ အခြားသူများကို အပြစ်သို့ လှုံ့ဆော်သူတို့၊ ဆင်းရဲသူနှင့် အကာအကွယ်မဲ့သူတို့ကို ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်သူတို့—ထိုသူတို့သည် မြေကြီးနှင့် သတ္တဝါတို့ကို ဒုက္ခပေးကြသည်။

Verse 139

एते चान्ये च बहवः पापकर्मकृतो नराः । पुरुषान्पातयित्वा तु शातयंति धरां नराः

ဤသူတို့နှင့် အခြားပင်များစွာသော အပြစ်ကမ္မပြုသူတို့သည်—အခြားသူများကို ကျဆုံးစေပြီးနောက်—မြေကြီးကိုပါ ဒုက္ခပေးကြသည်; အကြောင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အဓမ္မသည် ပြန့်နှံ့၍ လူမှုရေးနှင့် သဘာဝစနစ်ကို လှုပ်ခတ်ပျက်စီးစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 140

य इदं शृणुयाद्रम्यं गुह्याद्गुह्यं परं हितम् । न तस्य दुर्गतिर्दुःखं दौर्भाग्यं दीनता भुवि

ဤရမဏီယ သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်သူသည်—လျှို့ဝှက်တို့အနက် အလွန်လျှို့ဝှက်၍ အမြင့်ဆုံး အကျိုးပြုသောအရာ—မြေပြင်၌ မကောင်းကံ၊ ဒုက္ခ၊ ကံမကောင်းမှု၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုတို့ မကြုံရ။

Verse 141

न दैत्यादौ भवेज्जन्म स्वर्लोके शाश्वतं सुखम् । नाकाले मरणं तस्य न च पापैः प्रलिप्यते

သူသည် ဒೈတျာတို့ကဲ့သို့သော အမျိုးအနွယ်၌ မမွေးဖွားရ; ဆွರ್ಗလောက၌ တည်မြဲသော သုခကို ခံစားရမည်။ သူ၏ သေခြင်းသည် အချိန်မတိုင်မီ မရောက်လာဘဲ၊ ပാപတို့ကလည်း မကပ်လှုပ်စေ။

Verse 142

इह सर्वजनाध्यक्षस्त्रिदिवे त्रिदिवेश्वरः । कल्पंकल्पं दिवं भुक्त्वा मोक्षमार्गं व्रजत्यसौ

ဤလောက၌ သူသည် လူအပေါင်းတို့၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာပြီး၊ တြိဒိဝ၌ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဖြစ်လာသည်။ ကပ္ပကပ္ပ ဆွರ್ಗကို ခံစားပြီးနောက်၊ မောက္ခမဂ္ဂသို့ ချီတက်သွားသည်။