Adhyaya 48

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अतः परं तु विप्रर्षे चांडालपतितो द्विजः । प्रलप्य च बहून्शोकान्जगाम कश्यपं मुनिम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုဒွိဇသည် ချဏ္ဍာလ အခြေအနေသို့ ကျဆင်းပျက်စီးကာ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းများစွာဖြင့် ရှည်လျားစွာ ငိုကြွေးလျက် ကရှျပ မုနိထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 2

गत्वोवाच मुनिश्रेष्ठ वदास्माकं हितं वचः । यथा पापाद्विमुच्येहं मुनिश्रेष्ठ तथा कुरु

အနီးသို့ ရောက်၍ ပြောသည်– “မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အကျိုးအတွက် အကျိုးပြုသော စကားတော်ကို မိန့်ကြားပါ။ မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ ဤဘဝတွင်ပင် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းစေရန် ထိုသို့ စီမံပေးပါ”။

Verse 3

तमुवाच महातेजा ईषद्धास्यः समंततः । कश्यप उवाच । संदर्शनाच्च म्लेच्छानामुपशांतोसि वै स्वयम्

ထို့နောက် တေဇောတောက်ပသော မုနိကြီးသည် အနည်းငယ်ပြုံးလျက် အနှံ့အပြားမှ သူ့ကို ခေါ်ပြော၏။ ကရှျပမိန့်တော်မူသည်– “မလေစ္ဆတို့ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် သင်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ”။

Verse 4

गायत्र्याश्च जपैर्होमैर्व्रतैश्चांद्रायणदिभिः । स्मर नित्यं हरेः पादमुपोष्य हरिवासरम्

ဂါယတြီ မန္တရားကို ဂျပ်ရွတ်ခြင်း၊ ဂျပ်တရား၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) နှင့် စန္ဒြာယဏ စသည့် ဝရတများဖြင့်—နေ့စဉ် ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်ကို အမြဲသတိရလျက်၊ ဟရီ၏ ပွဲနေ့တွင် အစာရှောင်ပါ။

Verse 5

अहर्निशं हरेर्ध्यानं प्रणामं कुरु तं प्रभुम् । तीर्थस्नानेन मंत्रेण पंकस्यांतं गमिष्यसि

နေ့ည မပြတ် ဟရီကို သမာဓိဖြင့် စိတ်တည်၍ ထိုအရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ။ မန္တရားနှင့်အတူ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) တွင် ရေချိုးပါက ပ罪နှင့်ဒုက္ခ၏ ရွံ့ညစ်မှု အဆုံးသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 6

ततः पापक्षयादेव ब्राह्मणत्वं च लप्स्यसे । व्रतैर्वृषाधिकैर्मोक्षं नाशयन्कल्मषं द्विज

ထို့နောက် ပ罪ပျက်စီးခြင်းကြောင့်ပင် ဘြာဟ္မဏအဖြစ်ကို ရရှိလိမ့်မည်။ သဒ္ဓမ္မပြည့်ဝသော ဝရတများကို ဆောင်ရွက်၍၊ အို ဒွိဇ၊ အညစ်အကြေးကို ဖျက်ဆီးကာ မောက္ခကို ရလိမ့်မည်။

Verse 7

मुनेस्तस्य वचः श्रुत्वा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुण्यं स विविधं कृत्वापुनर्ब्रह्मत्वमाप्तवान्

ထိုမုနိ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် သူသည် ထိုအခါ တာဝန်ပြီးစီးပြီဟု ခံစားရ하였다။ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ကာ ဘြာဟ္မဏအဖြစ်ကို ထပ်မံရရှိ하였다။

Verse 8

ततस्तप्त्वा तपस्तीव्रंस्वर्लोकं चिरमभ्यगात् । सद्वृत्तस्याखिलं पापं क्षयं याति दिने दिने

ထို့နောက် ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ပြီး သူသည် စွဝဂ္ဂလောကသို့ ရောက်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်하였다။ စဒ္ဝෘတ္တ (အကျင့်ကောင်း) ရှိသူ၏ ပ罪အားလုံးသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လျော့နည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 9

असद्वृत्तस्य पुण्यं हि क्षयं यात्यंजनोपमम् । अनाचाराद्धतो विप्र आचारात्सुरतां व्रजेत्

မကောင်းသောအကျင့်ရှိသူ၏ ကုသိုလ်သည် အညန (မျက်ခုံးဆေး) သုံးသုံးချင်း ကုန်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အနာချာကြောင့် ဗြာဟ္မဏသည် ပျက်စီးရပြီး၊ သဒ္ဓာချာဖြင့် နတ်ဘဝသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 10

ततः कंठगतैः प्राणैराचारं कुरुते द्विजः । कर्मणा मनसांगेन सदाचारं सदा कुरु

ထို့နောက် အသက်ရှူသံသည် လည်ချောင်းထိ တက်လာသော်လည်း ဒွိဇသည် အာချာရကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားသည်။ လုပ်ရပ်ဖြင့်၊ စိတ်ဖြင့်၊ ကိုယ်အင်္ဂါများဖြင့်—အမြဲ သဒ္ဓာချာကို ကျင့်သုံးပါ။

Verse 11

कश्यपस्योपदेशेन स विनीतोऽभवद्द्विजः । आचारं तु पुनः कृत्वा तपस्तप्तत्वा दिवं गतः

ကশ্যပ၏ အဆုံးအမဖြင့် ထိုဒွိဇသည် စည်းကမ်းရှိ၍ ယဉ်ကျေးလာ하였다။ အာချာရကို ပြန်လည်ခံယူကာ တပသ (အာသီတ) ကို ကျင့်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 12

अनाचारी हतो विप्रः स्वर्गलोकेषु गर्हितः । आचारं तु पुनः कृत्वा सुरलोके महीयते

အာချာရမရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် ပျက်စီးပြီး ကောင်းကင်ဘုံများတွင်တောင် အပြစ်တင်ခံရသည်။ သို့သော် အာချာရကို ပြန်လည်ကျင့်သုံးလျှင် နတ်လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 13

नारद उवाच । प्राप्नुवंति गतिं लोकाः पूजयित्वा द्विजोत्तमान् । द्विजानां पीडनं कृत्वा गतिं गच्छति कां प्रभो

နာရဒက ဆိုသည်– ဒွိဇောတ္တမ (အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏ) များကို ပူဇော်ကာ လူတို့သည် ကောင်းမြတ်သော ဂတိကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် အရှင်ဘုရား၊ ဒွိဇများကို နှိပ်စက်လျှင် မည်သည့် ဂတိသို့ သွားရမည်နည်း။

Verse 14

ब्रह्मोवाच । क्षुधा संतप्तदेहानां ब्राह्मणानां महात्मनाम् । नार्चयेच्छक्तितो भक्त्या स याति नरकं नरः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ စွမ်းအားရှိလျက်နှင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာပူလောင်နေသော မဟာအတ္တမန် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဘက္တိဖြင့် မပူဇော်မဂုဏ်ပြုသူသည် နရကသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 15

परुषेण क्रोशयित्वा क्रोधाद्यस्तु विसर्जयेत् । स याति नरकं घोरं महारौरवकृच्छ्रकम्

ဒေါသစသည့်အကြောင်းကြောင့် ကြမ်းတမ်းသောစကားဖြင့် အခြားသူကို ငိုစေပြီး ထို့နောက် ပစ်ပယ်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ သွားရပြီး “မဟာရောရဝ” ၏ ပြင်းထန်သောဒဏ်ကို ခံရသည်။

Verse 16

सन्निवृत्तस्ततः कीटाद्यन्त्यजातिषु जायते । ततो रोगी दरिद्रस्तु क्षुधया परिपीडितः

ဓမ္မကျင့်စဉ်မှ လွဲချော်သွားလျှင် သူသည် ပထမဦးစွာ ပိုးကောင်စသည့် နိမ့်ကျသော ယောနီများတွင် မွေးဖွားပြီး၊ ထို့နောက် ရောဂါထူထပ်၍ ဆင်းရဲကျပ်တည်းကာ ဆာလောင်မှုဖြင့် နှိပ်စက်ခံရသည်။

Verse 17

नावमन्येत्ततो विप्रं क्षुधया गृहमागतम् । न ददामीति यो ब्रूयाद्देवाग्निब्राह्मणेषु सः

ထို့ကြောင့် ဆာလောင်၍ အိမ်သို့ ရောက်လာသော ဗြာဟ္မဏကို မထီမဲ့မြင် မပြုရ။ “မပေးဘူး” ဟု ဆိုသူသည် ဒေဝတားများ၊ သန့်ရှင်းသော မီး (အဂ္နိ) နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် အပြစ်ကျူးလွန်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 18

तिर्यग्योनिशतं गत्वा चांडाल्यमुपगच्छति । पादमुद्यम्य यो विप्रं हंति गां पितरौ गुरुम्

ခြေထောက်မြှောက်၍ ဗြာဟ္မဏကို ထိုးနှက်သူ—သို့မဟုတ် နွားကို၊ မိဘကို၊ ဆရာ (ဂုရု) ကို သတ်သူသည်—တိရစ္ဆာန်ယောနီ အကြိမ်ရာချီ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် “ချဏ္ဍာလ” (အပြင်ဝဏ္ဏ) အဖြစ်သို့ ကျရောက်သည်။

Verse 19

रौरवे नियतो वासस्तस्य नास्तीह निष्कृतिः । यदि पुण्याद्भवेज्जन्म स एव पंगुतां व्रजेत्

ရော်ရဝ (Raurava) နရက၌ သူ၏နေထိုင်ရာသည် တည်မြဲသတ်မှတ်ထားပြီး၊ ဤလောက၌ သူ့အတွက် ပရာယශ්ချိတ် (အပြစ်လျော့) မရှိ။ ကုသိုလ်ကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော်လည်း ခြေမသန် (လမ်းမလျှောက်နိုင်) ဖြစ်ခြင်းကိုသာ ရရှိမည်။

Verse 20

अतिदीनो विषादी च दुःखशोकाभिपीडितः । एवं जन्मत्रयं प्राप्य भवेत्तस्य च निष्कृतिः

အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ စိတ်ညှိုးငယ်ကာ ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသည်။ ထိုသို့ မွေးဖွားမှု သုံးကြိမ်ကို ခံယူပြီးနောက် သူ၏ နိစ္စကရိတိ (ကမ္မကြွေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 21

मुष्टिचपेटकीलैश्च हन्याद्विप्रं तु यः पुमान् । तापने रौरवे घोरे कल्पांतं सोपि तिष्ठति

မုဋ္ဌိ၊ ပါးရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ချွန်ထက်သော လက်နက်တို့ဖြင့် ဗြာဟ္မဏကို ထိုးနှက်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တာပန (Tāpana) နှင့် ရော်ရဝ (Raurava) နရကတို့၌ ကလ္ပအဆုံးတိုင်အောင် နေရသည်။

Verse 22

अथ जन्म समासाद्य कुक्कुरः क्रूरचंडकः । अंत्यजातिषु जातोपि दरिद्रः कुक्षिशूलवान्

ထို့နောက် ထိုသို့သော မွေးဖွားမှုကို ရရှိ၍ သူသည် ခွေးဖြစ်လာသည်—ကြမ်းတမ်း၍ ရက်စက်သော။ အန္တျဇာတိ (အနိမ့်ဆုံးအမျိုးအစား) တွင် မွေးဖွားလာသော်လည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးကာ ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှု (colic) ဖြင့် ပင်ပန်းရသည်။

Verse 23

पादमुद्यच्छते वा यस्तस्य पादे शिलीपदः । खंजो वा मंदजंघो वा खण्डपादो भवेन्नरः

လူတစ်ယောက်က ကန်ရန် ခြေကို မြှောက်လျှင် သူ၏ခြေတွင် ရှီလီပဒ (elephantiasis—ခြေထောက်ဖောင်းရောဂါ) ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထိုသူသည် ခြေမသန်၊ ခြေတံခွန်အားနည်း သို့မဟုတ် ခြေထောက်ပျက်စီးပိန်ချိန် ဖြစ်လာမည်။

Verse 24

पक्षवातेन चांगानि प्रकंपंते सदैव हि । मातरं पितरं विप्रं स्नातकं च तपस्विनम्

လေဖြတ်ရောဂါကြောင့် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် အမြဲတမ်း တုန်ခါနေ၏။ မိခင်ဖခင်၊ ဗြာဟ္မဏ၊ စနာတက (သက်သေ့ပညာနှင့် သန့်စင်ရေချိုးပွဲ ပြီးမြောက်သူ) နှင့် တပသီကို မလေးစား သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေသူသည် ထိုသို့ ဖြစ်ရ၏။

Verse 25

हत्वा गुरुगणं क्रोधात्कुंभीपाके चिरं भवेत् । उषित्वा चैव जायेत कीटजातिषु तत्परम्

ဒေါသကြောင့် ဆရာအုပ်စုများကို သတ်ဖြတ်သူသည် ကုမ္ဘီပါက နရက၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရ၏။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ပြီးနောက် ပိုးမွှားအမျိုးအစားများအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ထိုနိမ့်ကျမှု၌ပင် လိုက်လံနေ၏။

Verse 26

विरुद्धं परुषं वाक्यं यो वदेद्धि द्विजातिषु । अष्टौ कुष्ठाः प्रजायंते तस्य देहे दृढं सुत

ဒွိဇများအကြား၌ ဆန့်ကျင်၍ ကြမ်းတမ်းသောစကားကို ပြောသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ကုဋ္ဌရောဂါ အမျိုးအစား ရှစ်မျိုးသည် ခိုင်မာစွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏၊ အို တည်ကြည်သောသားရေ။

Verse 27

विचर्चिकाथ दद्रूश्च मंडलः शुक्ति सिध्मकौ । कालकुष्ठस्तथा शुक्लस्तरुणश्चातिदारुणः

ထို့ပြင် ဝိစရ္စိကာ၊ ဒဒ္ရု၊ မဏ္ဍလ၊ ရှုက္တိ နှင့် စိဓ္မက; ထို့အတူ ကာလကုဋ္ဌ၊ ရှုက္လ နှင့် တရုဏ—အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အရေပြားရောဂါများ ဖြစ်၏။

Verse 28

ततो भिषक्प्रयोगे च पापात्पुण्यं पलायते । अपुण्याज्जलरेखेव तेनैव निधनं व्रजेत्

ထို့နောက် ထိုကဲ့သို့သော အပြစ်အခြေအနေ၌ ဆရာဝန်၏ ကုသမှုကို အားကိုးလျှင် အပြစ်ကြောင့် ကုသိုလ်သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသော မျဉ်းကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအပြစ်တည်းဟူသောကြောင့်ပင် သူသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 29

एषां मध्ये महाकुष्ठास्त्रय एव प्रकीर्तिताः । कालकुष्ठस्तथा शुक्लस्तरुणश्चातिदारुणः

ဤတို့အနက် “မဟာကုဋ္ဌ” ဟု ထင်ရှားသော သုံးမျိုးရှိသည်—ကာလကုဋ္ဌ (အမဲရောင်), သုက္လကုဋ္ဌ (အဖြူရောင်) နှင့် “တရုဏ” ဟုခေါ်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အမျိုး။

Verse 30

महापातकभावानां ज्ञानात्संसर्गतोपि वा । अतिपातकिनामेव त्रयो देहे भवंति वै

မဟာပာတက (အကြီးမားဆုံး အပြစ်) သို့ လှည့်မောနေသူတို့နှင့် သိသိသာသာ ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သာမန်ထိတွေ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ—အလွန်အပြစ်ကြီးသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အပြစ်ဒုက္ခ သုံးပါး မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 31

संसर्गात्सहसंबंधाद्रोगः संचरते नृणाम् । दूरात्परित्यजेद्धीरः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

ထိတွေ့ခြင်းနှင့် နီးကပ်ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် လူတို့အကြား ရောဂါကူးစက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသူသည် အဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်; ထိတွေ့မိလျှင် ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးသန့်စင်ရမည်။

Verse 32

पतितं कुष्ठसंयुक्तं चांडालं च गवाशिनम् । श्वानं रजस्वलां भिल्लं स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

ပတိတ (အဆင့်ကျသူ), ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူ, ချဏ္ဍာလ, နွားသားစားသူ, ခွေး, ရာဇသွလ (မစင်သွေးဆင်း) မိန်းမ သို့မဟုတ် ဘိလ္လ လူမျိုးကို ထိတွေ့ပြီးနောက် ထုံးတမ်းအတိုင်း သန့်စင်ရေချိုးရမည်။

Verse 33

दुरितस्यानुरूपेण देहे कुष्ठा व्यवस्थिताः । इहलोके परत्रैवाप्यत्र नास्ति तु संशयः

မိမိအပြစ်၏ အတိုင်းအတာအလိုက် ကုဋ္ဌသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ တည်မြဲလာသည်—ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း; ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 34

न्यायेनोपार्जितां वृत्तिं ब्रह्मस्वं हरते तु यः । अक्षयं नरकं प्राप्य पुनर्जन्म न विद्यते

တရားမျှတစွာ ရရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း—ဗြာဟ္မဏတို့၏ သန့်ရှင်းသော ဘြဟ္မသွဝ (brahmasva) ကို လုယူသူသည် မပျက်မယွင်းသော နရကသို့ ရောက်ပြီး ထို့နောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 35

पिशुनो यस्तु विप्राणां रंध्रान्वेषणतत्परः । तं दृष्ट्वाप्यथवा स्पृष्ट्वा सचेलो जलमाविशेत्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ အပြစ်အနာအဆာကို ရှာဖွေရန် အမြဲတမ်းတက်ကြွသော အပြောအဆိုဆိုး (စော်ကားသူ) ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် သို့မဟုတ် ထိတွေ့ပြီးနောက်တွင်ပင် အဝတ်မချွတ်ဘဲ ရေထဲဝင်ကာ သန့်စင်သင့်သည်။

Verse 36

ब्रह्मस्वं प्रणयाद्भुक्तं दहत्यासप्तमं कुलम् । विक्रमेण तु भुंजानो दशपूर्वान्दशापरान्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဘြဟ္မသွဝ (brahmasva) ကို မောဟမမတား သို့မဟုတ် မျက်နှာလိုက်မှုကြောင့် စားသုံးလျှင် မိသားစုမျိုးရိုးကို ခုနှစ်ဆက်တိုင်တိုင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ သို့ရာတွင် အင်အားနှင့် အနှိပ်စက်ကာ စားသုံးသူသည် အရင်ဆယ်ဆက်နှင့် နောက်ဆယ်ဆက်ကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 37

न विषं विषमित्याहुर्ब्रह्मस्वं विषमुच्यते । विषमेकाकिनं हंति ब्रह्मस्वं पुत्रपौत्रकम्

လူတို့က ‘အဆိပ်’ သည် အမှန်တကယ် အဆိပ်မဟုတ်ဟု ဆိုကြသည်။ ‘အဆိပ်’ ဟု ခေါ်ရမည့်အရာမှာ မတရားယူထားသော ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဘြဟ္မသွဝ (brahmasva) ပင် ဖြစ်သည်။ အဆိပ်သည် တစ်ဦးတည်းကိုသာ သတ်သော်လည်း ဗြာဟ္မဏဓနကို လုယူခြင်းသည် သားမြေးနှင့်တကွ ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 38

मोहाच्च मातरं गत्वा ब्राह्मणीं च गुरोस्त्रियम् । पतित्वा रौरवे घोरे पुनरुत्पत्तिदुर्लभः

မောဟကြောင့် ကိုယ့်မိခင်ထံသို့လည်းကောင်း၊ ကိုယ့်ဂုရု၏ ဗြာဟ္မဏီ ဇနီးထံသို့လည်းကောင်း ချဉ်းကပ်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရော်ရဝ (Raurava) နရကသို့ ကျရောက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရယူရန် အလွန်ခက်ခဲသွားသည်။

Verse 39

पतंति पितरस्तस्य कुंभीपाकेथ तापने । अवीचिकालसूत्रे च महारौरवरौरवे

သူ၏ ဘိုးဘွားများသည် ကုမ္ဘီပါက နှင့် တာပန နရကများသို့ ကျရောက်ကြပြီး၊ အဝီချီ၊ ကာလသုတ္တရ၊ မဟာရောရဝ နှင့် ရောရဝ သို့လည်း ကျရောက်ကြသည်။

Verse 40

कदाचिदपि वा तेषां निष्कृतिं नानुमेनिरे । प्राणं हत्वा द्विजातीनां स्वयं यात्यपुनर्भवम्

ထိုကဲ့သို့သော အပြစ်အတွက် သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ခြင်း) ကို မလက်ခံခဲ့ကြ။ ဒွိဇာတီတို့၏ အသက်ကို သတ်ယူလျှင် လူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် အပုနရဘဝ—ပြန်မလာနိုင်သော အခြေအနေ—သို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 41

पतंति पुरुषास्तस्य रौरवे च सहस्रशः । नारद उवाच । सर्वेषामेव विप्राणां वधे च पातकं समम्

ထိုသူ၏ နောက်လိုက်များသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရောရဝ နရကသို့ ကျရောက်ကြသည်။ နာရဒက “ဗြာဟ္မဏ အားလုံးအတွက် သူတို့ကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်သည် တူညီသည်” ဟု ဆိုသည်။

Verse 42

विषमं वा कुतस्तिष्ठेत्तत्त्वतो वक्तुमर्हसि । ब्रह्मोवाच । हत्वा विप्रं ध्रुवं पुत्र पातकं यदुदाहृतम्

“ဒါဆို ကံအကျိုး၏ မညီမျှမှုဟာ တကယ်တမ်း ဘယ်မှာရှိသနည်း။ အမှန်တရားအတိုင်း ရှင်းပြသင့်သည်” ဟု မေး၏။ ဘြဟ္မာက “သားရေ၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်းသည် သေချာသော အပြစ်ဟု ကြေညာထားသည်” ဟု ဆိုသည်။

Verse 43

लभते ब्रह्महा घोरं वक्तव्यं चापरं शृणु । लक्षकोटिसहस्राणां ब्राह्मणानां वधं भजेत्

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ (ဗြဟ္မဟာ) သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကို ခံယူရသည်; ထပ်မံ ပြောရမည့်အရာကိုလည်း နားထောင်လော့။ သူသည် ဗြာဟ္မဏများကို လက္ခ-ကိုဋိ-ထောင်ပေါင်းများစွာ သတ်သကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 44

वेदशास्त्रयुतं हत्वा श्रोत्रियं विजितेंद्रियम् । विप्रं च वैष्णवं हत्वा तस्माद्दशगुणोत्तरम्

ဝေဒနှင့် သာသ္တရတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အင်ဒြိယကိုအနိုင်ယူထားသော သရောတရိယ ဘြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်းနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၏ အပြစ်သည် ထိုထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုကြီးမားသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 45

स्ववंशान्पातयित्वा तु पुनर्जन्म न विंदते । त्रिवेदं स्नातकं हत्वा वधस्यांतं न विन्दते

သို့သော် မိမိ၏မျိုးရိုးကို ပျက်စီးအောင်ကျစေသူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို မရနိုင်; ထို့ပြင် သုံးဝေဒကိုတတ်မြောက်သော စနာတကကို သတ်လျှင် ထိုသတ်မှုအပြစ်၏ အဆုံးကို မတွေ့နိုင်။

Verse 46

श्रोत्रियं च सदाचारं तीर्थमंत्रप्रपूतकम् । ईदृशं ब्राह्मणं हन्तुः पापस्यांतो न विद्यते

ဝေဒကိုသိမြင်၍ အကျင့်ကောင်းမွန်ကာ တီရ္ထကိစ္စများနှင့် မန္တရတို့ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ထိုကဲ့သို့သော ဘြာဟ္မဏကို သတ်သူအတွက် အပြစ်၏ အဆုံးမရှိ။

Verse 47

अपकारं समुद्दिश्य द्विजः प्राणान्परित्यजेत् । दृश्यते येन चान्येन ब्रह्महा स भवेन्नरः

ဒွိဇတစ်ဦးက အန္တရာယ်ပြုလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခြားသူတစ်ဦးက မြင်သက်သေဖြစ်လျှင် ထိုသူသည် ဘြာဟ္မဏ-ဟန္တာ (ဘြာဟ္မဏသတ်သူ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 48

वचोभिः परुषैर्वृत्तैः पीडितस्ताडितो द्विजः । यमुद्दिश्य त्यजेत्प्राणांस्तमाहुर्ब्रह्मघातिनम्

ကြမ်းတမ်းသောစကားများနှင့် ရက်စက်သောအပြုအမူကြောင့် နှိပ်စက်ခံရ၍ ထိုးနှက်ခံရသော ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းစိတ်ထဲထားကာ အသက်စွန့်လွှတ်လျှင် ထိုသူကို ဘြာဟ္မဏ-ဃာတင် (ဘြာဟ္မဏသတ်သူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 49

ऋषयो मुनयो देवाः सर्वे ब्रह्मविदस्तथा । देशानां पार्थिवानां च स च वध्यो भवेदिह

ဗြဟ္မကို သိမြင်သော ရသေ့၊ ရဟန်း နှင့် နတ်တို့က တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သူ မင်းများတွင် ထိုကဲ့သို့သောသူသည် ဤလောက၌ အသတ်ခံထိုက်သည်ဟု ဆိုကြကုန်၏။

Verse 50

अतो ब्रह्मवधं प्राप्य पितृभिः सह पच्यते । प्रायोपवेशकं विप्रं बुधः संमानयेद्ध्रुवम्

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏကို သတ်သော အပြစ်ကြောင့် ဘိုးဘေးတို့နှင့်တကွ ငရဲ၌ ခံစားရ၏။ ပညာရှိသောသူသည် အစာငတ်ခံ၍ အသက်စွန့်သော ဗြာဟ္မဏကို ဧကန်မုချ ရိုသေလေးစားသင့်၏။

Verse 51

दोषैश्चापि विनिर्मुक्तमुद्दिश्य प्राणमुत्सृजेत् । स प्रलिप्तो वधैर्घोरैर्न तु यं परिकीर्तयेत्

အပြစ်မှ ကင်းလွတ်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကွပ်မျက်မှုတို့ဖြင့် ညစ်ညူးသော ထိုသူကို ချီးမွမ်းစကား မဆိုသင့်ပေ။

Verse 52

आत्मघातं द्रुमारोहं कोटरै रूपजीविनं । यः कुर्यादात्मनोघातं स्ववंशे ब्रह्महा भवेत्

မိမိကိုယ်ကို နှိပ်စက်ခြင်း၊ သစ်ပင်ပေါ်တက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တွင်းခေါင်းထဲသို့ ဝင်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသောသူသည် မိမိမျိုးရိုး၌ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သောသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 53

भ्रूणं च घातयेद्यस्तु शिशुं वा आतुरं गुरुम् । ब्रह्महा स्वयमेव स्यान्न तु यं परिकीर्तयेत्

သန္ဓေသား၊ ကလေးသူငယ်၊ သို့မဟုတ် နာမကျန်းဖြစ်နေသော ဆရာကို သတ်သောသူသည် ဗြာဟ္မဏကို သတ်သောသူ ဖြစ်လာ၏။ ထိုသူကို ချီးမွမ်းခြင်း မပြုအပ်။

Verse 54

मारयेच्च सगोत्रं वा ब्राह्मणं ब्राह्मणाधमः । तस्यैव तद्भवेत्पापं न तु यं परिकीर्त्तयेत्

အကယ်၍ အောက်တန်းကျသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက မိမိဂိုတ်ရရှိ ဗြာဟ္မဏကို သတ်မိလျှင် ထိုကမ္မ၏ အပြစ်(ပာပ)သည် သတ်သူပေါ်တွင်သာ ကျရောက်သည်—သူက အမည်ကို ရွတ်ဆို၍ ခေါ်ယူသောသူပေါ် မကျရောက်။

Verse 55

पीडयित्वा द्विजं शूद्रः स्वकार्यं चापि साधयेत् । तत्रापापे च शूद्रस्य पातकं नान्यथा भवेत्

ရှုဒြတစ်ဦးက ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ကို နှိပ်စက်၍ ထိုအားဖြင့် မိမိအလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေပါက၊ ထိုလုပ်ရပ်သည် ရှုဒြအတွက် အပြစ်မဟုတ်ဟု သတ်မှတ်လျှင် အခြားပာတက မပေါ်ပေါက်။

Verse 56

तात्कालिक वधं हत्वा हंतारमाततायिनं । न च हंता च तत्पापैर्लिप्यते द्विजसत्तम

ဒွိဇအမြတ်တော်မူသောသူရေ—သတ်ဖြတ်ရန် လာသော အာတတိုင်ယင်ကို နေရာတင် ချက်ချင်း သတ်လျှင် သတ်သူသည် ထိုကမ္မမှ ပေါ်လာသော ပာပဖြင့် မလိမ်းကျံ။

Verse 57

आततायिनमायांतमपि वेदांतगं रणे । जिघांसंतं जिघांसेच्च न तेन ब्रह्महा भवेत्

အာတတိုင်ယင်က တိုက်ခိုက်လာလျှင်—သူသည် ဝေဒာန္တကို သိသူဖြစ်စေကာမူ—စစ်မြေပြင်၌ သတ်ရန် ကြိုးပမ်းသူကို သတ်နိုင်သည်; ထိုကြောင့် ဗြာဟ္မဏဟာ (ဗြာဟ္မဏသတ်သူ) မဖြစ်။

Verse 58

अग्निदो गरदश्चैव धनहारी च सुप्तघः । क्षेत्रदारापहारी च षडेते ह्याततायिनः

မီးရှို့သူ၊ အဆိပ်ပေးသူ၊ ငွေကြေးလုယူသူ၊ အိပ်နေသူကို သတ်သူ၊ လယ်မြေ/မြေယာ လုယူသူ၊ နှင့် ဇနီးကို ခိုးယူဖမ်းဆီးသူ—ဤခြောက်မျိုးကို အာတတိုင်ယင် (ကြမ်းတမ်းသော ကျူးကျော်သူ) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 59

खलो राजवधोद्योगी पितॄणां च वधे रतः । अनुयायी नृपो राज्ञश्चत्वारश्चाततायिनः

မင်းကို သတ်ရန် ကြံစည်သော မကောင်းသူ၊ မိဘ/ဘိုးဘွားတို့ကို သတ်ရာ၌ ပျော်ရွှင်သူ၊ မင်း၏ နောက်လိုက်၊ နှင့် မင်းတော်မူသူကိုယ်တိုင်—ဤလေးဦးကို ātatāyin (ကျူးကျော်သူ) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 60

तत्क्षणान्न मृतं विप्रं पुनर्हंतुं न युज्यते । पुर्नहत्वा वधं घोरं ज्ञानात्प्राप्नोति निश्चितं

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပင် ဘြာဟ္မဏ မသေသေးလျှင် ထပ်မံ ထိုးနှက်ခြင်း မသင့်တော်။ သို့သော် ထပ်သတ်လျှင် သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်မှု၏ အပြစ်ကို ခံရမည်—ဓမ္မဗေဒ၏ သင်ကြားချက်အရ အတည်ပြုထားသည်။

Verse 61

लोके विप्रसमो नास्ति पूजनीयो जगद्गुरुः । हत्वा तं यद्भवेत्पापं तत्परं च न विद्यते

လောက၌ ဘြာဟ္မဏနှင့် တန်းတူသူ မရှိ; သူသည် လောကဂုရုကဲ့သို့ ပူဇော်ထိုက်၏။ သူကို သတ်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်ထက် ကြီးမားသော အပြစ် မရှိ။

Verse 62

देववत्पूजनीयोसौ देवासुरगणैर्नरैः । ब्राह्मणस्य समो नास्ति त्रिषु लोकेषु निश्चितं

သူသည် ဒေဝတကဲ့သို့ ပူဇော်ထိုက်၏—ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ အစုအဖွဲ့များနှင့် လူသားတို့အားဖြင့်။ သေချာစွာပင် သုံးလောက၌ ဘြာဟ္မဏနှင့် တန်းတူသူ မရှိ။

Verse 63

नारद उवाच । कां वृत्तिं समुपाश्रित्य जीवितव्यं द्विजेन हि । अपानेन सुरश्रेष्ठ तत्वतो वक्तुमर्हसि

နာရဒက ဆိုသည်—“ဒွိဇ (ဘြာဟ္မဏ) သည် မည်သည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အားကိုး၍ အသက်ရှင်ရမည်နည်း။ အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ တတ္တဝါအတိုင်း အမှန်တရားဖြင့် ရှင်းလင်းပြောကြားပါ။”

Verse 64

ब्रह्मोवाच । अयाचिता च या भिक्षा प्रशस्ता सा प्रकीर्तिता । उञ्छवृत्तिस्ततो भद्रा सुभद्रा सर्ववृत्तिषु

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– မတောင်းဆိုဘဲ အလိုအလျောက် ရရှိသော ဆွမ်းခံ (ဘိက္ခာ) သည် ချီးမွမ်းထိုက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဥဉ္ဆ (ကျန်ရစ်သီးနှံကို ကောက်ယူ၍) အသက်မွေးခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိ၍၊ အသက်မွေးနည်းအပေါင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မင်္ဂလာဖြစ်သည်။

Verse 65

यामाश्रित्य मुनिश्रेष्ठा गच्छंति ब्रह्मणः पदम् । दक्षिणा यज्ञशेषाणां ग्राह्या यज्ञगतेन हि

ထိုသန့်ရှင်းသော နည်းလမ်းကို အားကိုး၍ မုနိအထက်မြတ်တို့သည် ဗြဟ္မာ၏ ပဒ (အဘိဓမ္မ/ဌာန) သို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဒက္ခိဏာ (ယဇ္ဉပူဇာခ) ကို ယဇ္ဉ၏ ကျန်ရစ်သည့် အစိတ်အပိုင်းမှသာ လက်ခံသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ယဇ္ဉဝိဓိကပင် ခွင့်ပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 66

पाठनं याजनं कृत्वा ग्रहीतव्यं धनं द्विजैः । पाठयित्वा पठित्वा च कृत्वा स्वस्त्ययनं शुभं

ပညာသင်ကြားပေးခြင်းနှင့် ယဇ္ဉကို ဦးဆောင်ကျင်းပပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒွိဇတို့သည် အခကြေးငွေကို လက်ခံသင့်သည်။ သူတပါးကို သင်ပေးပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ဝေဒပဋ္ဌာန်းကို ရွတ်ဖတ်ကာ မင်္ဂလာဖြစ်စေသော စွဝတ္စတျာယန (svastyayana) ပူဇာကర్మကိုလည်း ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 67

ब्राह्मणानामिदं जीव्यं शिष्टा वृत्तिः प्रतिग्रहः । शास्त्रोपजीविनो धन्या धन्या वृक्षोपजीविनः

ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ဤသည်ပင် သင့်လျော်သော အသက်မွေးမှုဖြစ်သည်– သီလရှိသူတို့က အတည်ပြုထားသော ဝတ္တရား၊ အလှူကို လက်ခံခြင်း (pratigraha) ဖြစ်သည်။ သာသနာကျမ်း (śāstra) ကို အားကိုး၍ အသက်မွေးသူတို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏၊ သစ်ပင်တို့၏ အသီးအနှံဖြင့် အသက်မွေးသူတို့လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏။

Verse 68

धन्या वृक्षलताजीव्या वाटीसस्योपजीविनः । अन्न जंतु वधे पापं तस्य दोषोपशांतये

သစ်ပင်နှင့် လက်တံပင် (လတာ) တို့အပေါ် မူတည်၍ အသက်မွေးသူတို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏၊ ဥယျာဉ်သီးနှံဖြင့် အသက်မွေးသူတို့လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏။ အကြောင်းမှာ အစာအတွက် သတ္တဝါကို သတ်ခြင်းတွင် အပြစ်ရှိသည်—ထိုအပြစ်ဒोषကို သက်သာစေရန် ဤသို့သော အာဟာရကို ဆိုလိုသည်။

Verse 69

नवधान्यानि शस्तानि विप्रेभ्यः संप्रदापयेत् । न चेत्प्राणिवधे ह्यत्र क्षीयंते चायुषो ध्रुवं

ဗြာဟ္မဏတို့အား ဓမ္မဝိနယအတိုင်း အမျိုးအစားကိုးမျိုးသော စပါးသီးနှံနှင့် သင့်လျော်သော စားသောက်ပစ္စည်းများကို ပူဇော်လှူဒါန်းသင့်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤအကြောင်း၌ သတ္တဝါတို့ကို ထိခိုက်စေခြင်းကြောင့် အသက်တမ်းသည် အမှန်တကယ် လျော့နည်းသွားမည်။

Verse 70

तस्माद्दद्यात्सुबहूनि पितृदेवद्विजातिषु । अभावात्क्षत्त्रियावृत्तिर्ब्राह्मणैरूपजीव्यते

ထို့ကြောင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား)၊ ဒေဝတားနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အား အလွန်များစွာ လှူဒါန်းသင့်သည်။ အကြောင်းမူ သင့်တော်သော ထောက်ပံ့မှုမရှိလျှင် က္ෂတ္တရိယတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပင် နောက်ဆုံးတွင် ဗြာဟ္မဏတို့က ထောက်ပံ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 71

न्याययुद्धेषु योद्धव्यं चरेद्वीरव्रतं शुभम् । स तया च द्विजो वृत्या यद्धनं लभते नृपात्

တရားမျှတသော စစ်ပွဲများတွင်သာ တိုက်ခိုက်သင့်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော သူရဲကောင်းဝရတ (ဗီရဝရတ) ကို လိုက်နာကျင့်သုံးသင့်သည်။ ထိုသို့သော အလုပ်အကိုင်နှင့် အကျင့်အကြံဖြင့် ဒွိဇသည် မင်းထံမှ ရရှိသော ဥစ္စာသည် သင့်လျော်သောအရာဟု ဆိုနိုင်သည်။

Verse 72

पितृयज्ञादिदानेषु मेध्यं तद्धनमुच्यते । समभ्यसेद्धनुर्विद्यां वेदयुक्तां सदानघः

ပိတೃယဇ္ဉာ စသည့် ပူဇော်ပွဲများ၊ ယဇ္ဉာများနှင့် လှူဒါန်းမှုများတွင် အသုံးချသော ဥစ္စာကို ‘မေဓျ’ ဟူ၍ သန့်ရှင်းသော ဥစ္စာဟု ခေါ်သည်။ အပြစ်ကင်းစင်သူသည် ဝေဒညွှန်ကြားချက်နှင့်အတူ သေနတ်မဟုတ်သော ဓနုဗိဒ္ယာ (မြားပစ်ပညာ) ကိုလည်း အမြဲတမ်း ကြိုးစားလေ့ကျင့်သင့်သည်။

Verse 73

शक्तिकुंतगदाखड्ग परिघाणां समंततः । अश्वारोहं गजारोहमैंद्रजालममानकं

ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့တွင် လှံ၊ ကုန္တ၊ ဂဒါ၊ ဓားနှင့် သံတုတ် (ပရိဃ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်များရှိ၍ မြင်းစီးတပ်နှင့် ဆင်စီးတပ်တို့လည်း ပါဝင်ကာ အင်ဒြာ၏ မာယာကွန်ယက်ကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

Verse 74

रथभूमिगतं युद्धं युक्तं सर्वत्र कारयेत् । द्विज देव ध्रुवाणां च स्त्रीणां वृत्तं तपस्विनाम्

ရထားစစ်မှဖြစ်စေ မြေပြင်ပေါ်မှဖြစ်စေ စစ်ပွဲကို အရာရာ၌ ဓမ္မနှင့်ညီစွာ မှန်ကန်အောင် စီမံကျင်းပရမည်။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မဏ၊ ဒေဝတား၊ သစ္စာတည်ကြည်သူများ၊ မိန်းမများနှင့် တပသီတို့၏ အကျင့်သီလကို ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 75

साधु साध्वी गुरूणां च नृपाणां रक्षणाद्ध्रुवम् । यत्पुण्यं लभ्यते शूरैः कथं तद्ब्रह्मवादिभिः

သဒ္ဓါရှိသူများ၊ သန့်ရှင်းသစ္စာတည်ကြည်သော မိန်းမများ (သာဓွီ) နှင့် ဂုရုများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့် မင်းများသည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏိယကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် ဗြဟ္မန်ကို ဟောပြောသော ဗြဟ္မဝါဒီတို့သည် ထိုပုဏ္ဏိယကို မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 76

सर्वपापक्षयं कृत्वा सोक्षयं स्वर्गमश्नुते । सम्मुखे न्याययुद्धे च पतंति ब्राह्मणा रणे

အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေပြီးနောက် သူသည် ပျက်ယွင်းမှုမရှိသော နတ်ပြည်ကို ရောက်ရှိသည်။ ထို့ပြင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော စစ်ပွဲတွင် ဗြဟ္မဏတို့လည်း စစ်မြေပြင်၌ ကျဆုံးနိုင်သည်။

Verse 77

ते व्रजंति परं स्थानं न गम्यं ब्रह्मवादिनां । धर्मयुद्धस्य यद्वृत्तं शृणु पुण्यं यथार्थतः

သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ သွားရောက်ကြသည်—ဗြဟ္မန်ကို ဟောပြောသော ဗြဟ္မဝါဒီတို့တောင် မရောက်နိုင်သော နေရာတော်။ ယခု ဓမ္မစစ်ပွဲ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကို ပုဏ္ဏိယပြည့်ဝသော အမှန်တရားအတိုင်း စုံလင်စွာ နားထောင်လော့။

Verse 78

संमुखेन प्रयुध्यंते न च गच्छंति कातरं । न भग्नं पृष्ठतो घ्नंति निःशस्त्रं प्रपलायितम्

သူတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ ကာတရမဖြစ်ကြ။ ရှုံးနိမ့်၍ နောက်ပြန်လှည့်သူကို နောက်ကနေ မထိုးမခတ်ကြသကဲ့သို့၊ လက်နက်မဲ့၍ ထွက်ပြေးသူကိုလည်း မတိုက်ခိုက်ကြ။

Verse 79

अयुध्यमानं भीरुं च पतितं गतकल्मषं । असच्छूद्रं स्तुतिप्रीतमाहवे शरणागतम्

မတိုက်ခိုက်သူ၊ ကြောက်ရွံ့သူ၊ လဲကျသူ၊ အပြစ်မလင်ကင်းစင်ပြီးသူ—နိမ့်ကျသော ရှူဒြ ဖြစ်စေ၊ ချီးမွမ်းသံကြောင့် ပျော်ရွှင်သူဖြစ်စေ—စစ်မြေပြင်၌ ခိုလှုံရန် လာပါက အားထားရာပေး၍ ကာကွယ်ရမည်။

Verse 80

हत्वा च नरकं यांति दुर्वृत्ता जयकांक्षिणः । एषा च क्षत्त्रिया वृत्तिः सदाचारैस्तु गीयते

အကျင့်ဆိုးသူတို့သည် အောင်ပွဲကိုလိုလား၍ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် နရကသို့ သွားကြသည်။ ဤသည်ကား က္ෂတ္တရိယတို့၏ အလုပ်အကိုင်/တာဝန်ဟူ၍ စဒာစာရ (ကောင်းမွန်သောကျင့်ဝတ်) ကိုလိုက်နာသူတို့က ဆိုကြသည်။

Verse 81

यामाश्रित्य दिवं यांति सर्वक्षत्रियकुंजराः । धर्मयुद्धे शुभो मृत्युः संमुखे क्षत्त्रियस्य च

ထိုဓမ္မနည်းကို အားထား၍ က္ෂတ္တရိယတို့အနက် ဆင်တော်ကဲ့သို့ သတ္တိရှိသောသူအားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြသည်။ ဓမ္မယုဒ္ဓ၌ သေခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်ပြီး—အထူးသဖြင့် က္ෂတ္တရိယက မျက်နှာချင်းဆိုင် သေခြင်းကို ကြုံတွေ့လျှင် ပို၍ သုခမင်္ဂလာတည်း။

Verse 82

अत्र पूतो भवेत्सोपि सर्वपापैः प्रमुच्यते । स तिष्ठेत्स्वर्गलोके च प्रासादे रत्नभूषिते

ဤနေရာ၌ ထိုသူပင် သန့်ရှင်းပူဇော်ဖြစ်လာ၍ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံလောက၌ ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော မဟာမဏ္ဍပ်/နန်းတော်တွင် နေထိုင်သည်။

Verse 83

जांबूनदमयस्तंभे रत्नभूषितभूतले । इष्टद्रव्यैः सुसंपूर्णे दिव्यवस्त्रोपशोभिते

ဂျာမ္ဘူနဒ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော တိုင်တန်းများရှိ၍၊ ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင်; နှစ်သက်ရာ ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ဒိဗ္ဗဝတ်စုံများဖြင့် တင့်တယ်လှပသည်။

Verse 84

पुरतः कल्पवृक्षाश्च तिष्ठंति सर्वदायिनः । वापीकूपतटाकाद्यैरुद्यानैरुपशोभिते

ရှေ့တော်၌ ကလ္ပဝೃက္ခ သစ်ပင်များ တည်ရှိ၍ အမြဲတမ်း အရာအားလုံးကို ပေးကမ်းတော်မူကြ၏။ ထိုနေရာသည် ဥယျာဉ်များနှင့် ရေကန်များ—ရေတံခွန်အဆင့်ဆင့်ရေတွင်း၊ ရေတွင်း၊ ကန်၊ အခြားရေကန်မျိုးစုံတို့ဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 85

यौवनाढ्याश्च सेवंते तं देवपुरकन्यकाः । तस्याग्रतो मुदा नित्यं नृत्यंत्यप्सरसां गणाः

ဒေဝပုရမြို့၏ ကညာများသည် ယောဝနအလှဖြင့် ပြည့်ဝကာ ထိုသူကို စေဝာပြုကြ၏။ ထိုသူ၏ ရှေ့တော်၌ အပ్సရာတို့၏ အုပ်စုများသည် ပျော်ရွှင်စွာ နေ့စဉ်မပြတ် ကပြကြ၏။

Verse 86

गीतं गायंति गंधर्वा देवाश्च स्तुतिपाठकाः । एवं क्रमेण कल्पांते सार्वभौमो भवेन्नृपः

ဂန္ဓဗ္ဗများသည် သီချင်းများကို သီဆိုကြပြီး၊ ဒေဝတော်များသည် ချီးမွမ်းသံပုဒ်များကို ရွတ်ဖတ်ကြ၏။ ထိုသို့ အစဉ်လိုက်ဖြစ်ပေါ်၍ ကလ္ပအဆုံး၌ မင်းသည် စကြဝဠာအုပ်စိုးသူ (စက္ကဝတ္တိ) ဖြစ်လာ၏။

Verse 87

सर्वभोगैककर्ता च नीरुङ्मन्मथविग्रहः । तस्य पत्न्यः प्ररूपाढ्याः सदैव यौवनान्विताः

သူတစ်ဦးတည်းကပင် အပျော်အပါးအကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ပေးကမ်းသူဖြစ်၍၊ ကိုယ်ရုပ်သည် ရောဂါကင်းစင်—ကာမဒေဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူ၏ မိဖုရားများသည် အလှအပပြည့်ဝကာ အမြဲတမ်း ယောဝနနှင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 88

धर्मशीलाः सुताः शुभ्राः समृद्धाः पितृसंमताः । एवं क्रमेण भुंजंति सप्तजन्मसु क्षत्रियाः

ဓမ္မကိုလိုက်နာသော သားများ—သန့်ရှင်း၍ စည်းစိမ်ပြည့်ဝကာ ဘိုးဘွားတို့၏ သဘောတူညီမှုရသော—ထိုသို့ အစဉ်လိုက်ဖြစ်ပေါ်၍ ခ္ෂတ္တရိယများသည် ခုနှစ်ဘဝတိုင်တိုင် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံစားကြ၏။

Verse 89

अन्यायेन तु योद्धारस्तिष्ठंति नरके चिरम् । एवं च क्षत्रिया वृत्तिर्ब्राह्मणैरुपजीव्यते

မတရားသဖြင့် စစ်တိုက်သော စစ်သူရဲတို့သည် နတ်ဆိုးနရက၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရ၏။ ထို့ကြောင့် က္ṣatriya တို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အကျင့်အကြံကို ဘြာဟ္မဏတို့က ထောက်ပံ့၍ လမ်းညွှန်ကြ၏။

Verse 90

वैश्यैः शूद्रैस्तथान्यैश्च अंत्यजैर्म्लेच्छजातिभिः । ये च योधाः प्रयुध्यंते न्याययुद्धेन सर्वदा

Vaiśya၊ Śūdra နှင့် အခြားသူတို့ကလည်း—အန္တျဇနှင့် မလေစ္ဆ မျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားသူတို့ကလည်း—အမြဲတမ်း ဓမ္မယုဒ္ဓ စည်းကမ်းအတိုင်း တိုက်ခိုက်သော စစ်သူရဲတို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 91

तेपि यांति परं स्थानं सर्वे वर्णा द्विजातयः । न शूरो यो द्विजो भीरुरस्त्रशस्त्रविवर्जितः

သူတို့လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး အာဝါသသို့ ရောက်ကြသည်—ဝဏ္ဏအားလုံးမှ ဒွိဇတို့ အားလုံးပင်။ သို့သော် သတ္တိမရှိ၊ ကြောက်ရွံ့ပြီး လက်နက်မဲ့သော ဒွိဇသည် စစ်သူရဲဓမ္မအတွက် မသင့်တော်ဟု ကဲ့ရဲ့ခံရ၏။

Verse 92

विपत्तौ वैश्यवृतिं च कारयेद्द्विजसत्तमः । वैश्यवृत्तिं वणिग्भावं कृषिं चैव तथापरैः

ကပ်ဘေးအချိန်၌ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် Vaiśya ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို လက်ခံနိုင်၏။ ထို Vaiśya အလုပ်အကိုင်ဟူသည် ကုန်သွယ်ရေးနှင့် လယ်ယာလုပ်ငန်း ဖြစ်သည်ဟု အခြားအာචာရျတို့ သင်ကြားထား၏။

Verse 94

कारयेत्कृषिवाणिज्यं विप्रकर्म न च त्यजेत् । वणिग्भावान्मृषात्युक्तौ दुर्गतिं प्राप्नुयाद्द्विजः । आर्द्रद्रव्यं परित्यज्य ब्राह्मणो लभते शिवम् । समुत्पाद्य ततो वृत्तिं दद्याद्विप्राय सर्वशः

လယ်ယာနှင့် ကုန်သွယ်ရေးကို ဆောင်ရွက်စေနိုင်သော်လည်း ဘြာဟ္မဏ၏ ကရ္မကို မစွန့်လွှတ်ရ။ ကုန်သည်စိတ်ကြောင့် ဒွိဇက မုသာပြောလျှင် ဒုဂ္ဂတိသို့ ကျရောက်၏။ မသင့်လျော်သောနည်းဖြင့် ရရှိသည့် ငွေကြေးကို စွန့်ပစ်လျှင် ဘြာဟ္မဏသည် မင်္ဂလာကို ရ၏။ ထို့နောက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖြစ်ထွန်းစေပြီးလျှင် ဘြာဟ္မဏအား အလုံးစုံအဖြစ် (အပိုင်း) ပေးလှူရမည်။

Verse 95

पितृयज्ञे तथा चाग्नौ जुहुयाद्विधिवद्द्विजः । तुलेऽसत्यं न कर्त्तव्यं तुलाधर्मप्रतिष्ठिता

ဒွိဇသည် ပိတೃယဇ္ဉ၌လည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္နိ၌လည်းကောင်း ဓမ္မဝိဓိအတိုင်း အာဟုတိ ပူဇော်ရမည်။ ချိန်တွယ်ရာ၌ မုသားမပြုရ၊ တံချိန်သည် ဓမ္မပေါ်၌ တည်မြဲသောကြောင့်။

Verse 96

छलभावं तुले कृत्वा नरकं प्रतिपद्यते । अतुलं चापि यद्द्रव्यं तत्र मिथ्या परित्यजेत्

ချိန်တွယ်ရာ၌ လှည့်စားမှု ပြုသူသည် နရကသို့ ကျရောက်သည်။ ထို့ပြင် ချိန်တွယ်ရန် မသင့်သော ပစ္စည်းကိုလည်း ချိန်တွယ်သကဲ့သို့ မုသားပြု၍ မလှည့်စားရ။

Verse 97

एवं मिथ्या न कर्त्तव्या मृषा पापप्रसूतिका । नास्ति सत्यात्परोधर्मो नानृतात्पातकं परम्

ထို့ကြောင့် မုသားမပြောရ; မုသားသည် အပြစ်ကို မွေးဖွားစေသည်။ သစ္စာထက် မြင့်သော ဓမ္မမရှိ၊ အမုသားထက် ကြီးသော ပာတကမရှိ။

Verse 98

अतः सर्वेषु कार्येषु सत्यमेव विशिष्यते । अश्वमेधसहस्रं तु सत्यं च तुलया धृतम्

ထို့ကြောင့် အလုပ်အကိုင် အားလုံးတွင် သစ္စာတရားသာ အထူးမြတ်သည်။ အရှွမေဓ ယဇ္ဉ တစ်ထောင်နှင့် သစ္စာကို တံချိန်ပေါ်တင်ချိန်ရာ၌ သစ္စာက ပိုမိုလေးလံခဲ့သည်။

Verse 99

अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते । यो वदेत्सर्वकार्येषु सत्यं मिथ्या परित्यजेत्

အရှွမေဓ ယဇ္ဉ တစ်ထောင်ထက်ပင် သစ္စာတရားက ပိုမိုမြတ်သည်။ အလုပ်အကိုင် အားလုံးတွင် သစ္စာကို ပြောဆို၍ မုသားကို စွန့်လွှတ်ရမည်။

Verse 100

स निस्तरति दुर्गाणि स्वर्गमक्षयमश्नुते । वाणिज्यं कारयेद्विप्रो मिथ्याऽवश्यं परित्यजेत्

သူသည် ခက်ခဲသော အန္တရာယ်များကို ကျော်လွှား၍ မပျက်မယွင်းသော သုဝဏ္ဏဘုံ(ကောင်းကင်ဘုံ)ကို ရရှိသည်။ ဗြာဟ္မဏသည် ကုန်သွယ်လုပ်နိုင်သော်လည်း မုသားကို မဖြစ်မနေ စွန့်လွှတ်ရမည်။

Verse 101

वृद्धिं च निक्षिपेत्तीर्थे स्वयं शेषं तु भोजयेत् । देहक्लेशात्तत्सहस्रगुणं भवति सर्वदा

ပိုလျှံသောအပိုင်းကို သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ(ဘုရားဖူးနေရာ)တွင် အလှူအဖြစ် အပ်နှံ၍၊ ကိုယ်တိုင်သည် ကျန်ရှိသမျှကိုသာ စားသုံးရမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာပင်ပန်းမှုကြောင့် ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးသည် အမြဲတမ်း တစ်ထောင်ဆတိုးပွားသည်။

Verse 102

अर्थार्जनविधौ मर्त्या विशंति विषमे जले । कांतारमटवीं चैव श्वापदैः सेवितां तथा

ဓနဥစ္စာ ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် လူသားတို့သည် အန္တရာယ်ကြီးသော ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီး၊ ထို့အပြင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ နေထိုင်သော တောနက်နှင့် တောလွင်ဒေသများသို့လည်း သွားရောက်ကြသည်။

Verse 103

गिरिं गिरिगुहां दुर्गां म्लेच्छानां शस्त्रपातिनाम् । गृहं प्रतिभयं स्थानं धनलोभात्समंततः

ဓနလောဘကြောင့် တောင်၊ တောင်ဂူ သို့မဟုတ် ကာကွယ်ရေးခံတပ်ပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် နေရာဖြစ်လာပြီး၊ အရပ်ရပ်မှ လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သော မလေစ္ဆာတို့၏ အန္တရာယ်က ဝန်းရံနေသည်။

Verse 104

सुतदारान्परित्यज्य दूरं गच्छंति लोभिनः । स्कंधे भारं वहंत्यन्ये तर्यां चक्रे निपातनैः

လောဘကြီးသူတို့သည် သားသမီးနှင့် ဇနီးကို စွန့်ခွာကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာကြသည်။ အချို့သည် ပခုံးပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ကို ထမ်းကြပြီး၊ အချို့သည် ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ကူးတို့လှေထဲသို့ သို့မဟုတ် လှည့်စက်(ဘီး)ပေါ်သို့ လဲကျစေခံရသည်။

Verse 105

क्षेपणीभिर्महादुःखैस्सदा प्राणव्ययेन च । अर्थस्य संचयः पुत्र प्राणात्प्रियतरो महान्

အမြဲတမ်း ကြီးမားသောဒုက္ခများနှင့် အသက်အားကုန်ခန်းခြင်းတို့ကြောင့်၊ သားရေ၊ ငွေကြေးကို စုဆောင်းခြင်းသည် အသက်ထက်ပင် ပို၍ ချစ်ခင်တန်ဖိုးထားလာသည်။

Verse 106

एभिर्न्यायार्जितं वित्तं वणिग्भावेन यत्नतः । पितृदेवद्विजातिभ्यो दत्तं चाक्षयमश्नुते

ဤနည်းလမ်းများဖြင့် တရားသဖြင့် ရရှိသော ငွေကြေးကို ကုန်သည်ကဲ့သို့ ကြိုးစားအားထုတ်၍—ဘိုးဘွားပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် ဒွိဇများအား လှူဒါန်းလျှင်—မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 107

एतौ दोषौ महांतौ च वाणिज्ये लाभकर्मणि । लोभानामपरित्यागो मृषा ग्राह्यश्च विक्रयः

အမြတ်အတွက် လုပ်သော ကုန်သွယ်ရေးတွင် အပြစ်ကြီးနှစ်ပါးရှိသည်—လောဘကို မစွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လိမ်ညာလှည့်ဖြား၍ ဝယ်ရောင်းခြင်း။

Verse 108

एतौ दोषो परित्यज्य कुर्यादर्थार्जनं बुधः । अक्षयं लभते दानाद्वणिग्दोषैर्न लिप्यते

ဤအပြစ်နှစ်ပါးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပညာရှိသည် ငွေကြေးရှာဖွေရမည်။ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ရပြီး ကုန်သည်၏ အပြစ်များနှင့် မလိမ်းမကပ်။

Verse 109

पुण्यकर्मरतो विप्रः कृषिं हि परिकारयेत् । वाहयेद्दिवसस्यार्धं बलीवर्दचतुष्टयम्

ကုသိုလ်ကောင်းမှု၌ အားထုတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို စီမံခိုင်းစေသင့်သည်။ နွားထီးလေးကောင်တစ်ဖွဲ့ကို တစ်နေ့၏ တစ်ဝက်ခန့် အလုပ်လုပ်စေသင့်သည်။

Verse 110

अभावात्त्रितयं चैव अविश्रामं न कारयेत् । चारयेच्च तृणेऽच्छिन्नै चोरव्याघ्रविवर्जिते

ဤသုံးပါး မရှိလျှင် တိရစ္ဆာန်တို့ကို အနားမပေးဘဲ ဆက်တိုက်မမောင်းနှင်စေရာ; မြက်မဖြတ်ထားသေး၍ ခိုးသူနှင့် ကျားတို့ကင်းသော နေရာ၌ မြက်စားစေရာ။

Verse 111

दद्याद्घासं यथेष्टं च नित्यमातर्पयेत्स्वयम् । गोष्ठं च कारयेत्तस्य किंचिद्विघ्नविवर्जितम्

လိုသလို မြက်စာကို ပေးကာ နေ့စဉ် ကိုယ်တိုင်ပင် စောင့်ရှောက်၍ အားရစေရာ။ ထို့ပြင် အနှောင့်အယှက်နှင့် အနှောက်အယှက်ကင်းသော နွားတဲကိုလည်း တည်ဆောက်ပေးရာ။

Verse 112

सदा गोमयमूत्राभ्यां विघसैश्च विवर्जितम् । न मलं निक्षिपेद्गोष्ठे सर्वदेवनिकेतने

နတ်အားလုံး၏ နေရာတော်ဟု ယူဆသော နွားတဲကို နွားချေး၊ နွားဆီးနှင့် အစာကျန်အကြွင်းတို့ကင်းစင်အောင် အမြဲသန့်ရှင်းထားရာ; နွားတဲအတွင်း အညစ်အကြေး မပစ်ချရာ။

Verse 113

आत्मनः शयनीयस्य सदृशं कारयेद्बुधः । समं निर्वापयेद्यत्नाच्छीतवातरजस्तथा

ပညာရှိသည် (အိပ်ရာနေရာကို) မိမိ၏ အိပ်ရာနှင့် ဆင်တူအောင် ပြုလုပ်စေရာ; ထို့ပြင် ကြိုးစား၍ ညီညာအောင် ပြင်ဆင်ကာ အေးမြသက်သာစွာ ထား၍ အအေး၊ လေ၊ ဖုန်မှုန့်တို့ကို ကာကွယ်ရာ။

Verse 114

प्राणस्य सदृशं पश्येद्गां च सामान्यविग्रहम् । अस्य देहे सुखंदुःखं तथा तस्यैव कल्पते

နွားကို မိမိ၏ အသက်ရှူသက်ကဲ့သို့ မြင်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာသဘာဝသည် တူညီသဘောရှိသည်; ဤကိုယ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော သက်သာမှုနှင့် ဒုက္ခတို့ကို နွား၌လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်ဟု နားလည်ရာ။

Verse 115

अनेन विधिना यस्तु कृषिकर्माणि कारयेत् । स च गोवाहनैर्दोषैर्न लिप्येत धनी भवेत्

ဤသတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း လယ်ယာလုပ်ငန်းကို စီမံခိုင်းစေသူသည် နွားနှင့် ယာဉ်ပို့ဆောင်ရေးနှင့် ဆက်နွယ်သော အပြစ်အနာအဆာတို့မကပ်လျက် ငွေကြေးကြွယ်ဝလာ၏။

Verse 116

दुर्बलं पीडयेद्यस्तु तथैव गदसंयुतम् । अतिबालातिवृद्धं च स गोहत्यां समालभेत्

အားနည်းသူကို နှိပ်စက်သူ၊ ရောဂါကပ်သူကိုလည်းကောင်း၊ အလွန်ကလေးငယ်နှင့် အလွန်အိုမင်းသူတို့ကိုလည်းကောင်း ဖိနှိပ်သူသည် နွားသတ်ပ罪နှင့်တူသော အပြစ်ကို ခံယူရ၏။

Verse 117

विषमं वाहयेद्यस्तु दुर्बलं सबलं तथा । स गोहत्यासमं पापं प्राप्नोतीह न संशयः

အားနည်းသော (တိရစ္ဆာန်) ကို မညီမညာ သို့မဟုတ် အလွန်အကျွံ အလေးချိန်တင်၍ သယ်ခိုင်းကာ အားနည်းသူကို အားကောင်းသူကဲ့သို့ ဆက်ဆံသူသည် မသံသယဘဲ နွားသတ်ပ罪နှင့်တူသော အပြစ်ကို ရရှိ၏။

Verse 118

यो वाहयेद्विना सस्यं खादंतं गां निवारयेत् । मोहात्तृणं जलं वापि स गोहत्यासमं लभेत्

သီးနှံလိုအပ်ချက်မရှိသော်လည်း နွားကို အလုပ်ခိုင်းသူ၊ စားနေသောနွားကို တားဆီးသူ၊ သို့မဟုတ် မောဟကြောင့် မြက် သို့မဟုတ် ရေတောင် မပေးသူသည် နွားသတ်ပ罪နှင့်တူသော အပြစ်ကို ရရှိ၏။

Verse 119

संक्रांत्यां पौर्णमास्यां चामावास्यायां तथैव च । हलस्य वाहनात्पापं गवामयुतहत्यया

သင်္ကြာန္တိနေ့၊ လပြည့်နေ့နှင့် လကွယ်နေ့တို့တွင်လည်း နံဂါး(ထွန်)ကို ယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်သည် နွားတစ်သောင်း သတ်ခြင်းအပြစ်နှင့် တူသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 120

अमूषु पूजयेद्यस्तु सितैश्चित्रादिभिर्नरः । कज्जलैः कुसुमैस्तैलैः सोक्षयं स्वर्गमश्नुते

ထိုသန့်ရှင်းသောရုပ်သဏ္ဍာန်တို့ကို အဖြူရောင်ပူဇော်ပစ္စည်းများ၊ ပန်းချီနှင့်တကွ—ကဇ္ဇလ (မျက်ကပ်), ပန်းများနှင့် ဆီတို့ဖြင့် ပူဇော်သူသည် မပျက်မယွင်းသော သုခသုဂ္ဂတကောင်းကင်ကို ရရှိ၏။

Verse 121

घासमुष्टिं परगवे यो ददाति सदाह्निकम् । सर्वपापक्षयस्यस्य स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

နေ့စဉ် အခြားသူ၏ နွားအား မြက်တစ်လက်မုဋ္ဌိ ပေးလှူသူသည် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်၍ မကုန်ခန်းသော ကောင်းကင်သုခကို ခံစားရ၏။

Verse 122

यथा विप्रस्तथा गौश्च द्वयोः पूजाफलं समम् । विचारे ब्राह्मणो मुख्यो नृणां गावः पशौ तथा

ဗြာဟ္မဏသည် လေးစားပူဇော်ထိုက်သကဲ့သို့ နွားလည်း လေးစားပူဇော်ထိုက်၏။ နှစ်ဖက်ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးသည် တူညီသည်။ သို့ရာတွင် စဉ်းစားသုံးသပ်လျှင် လူတို့အနက် ဗြာဟ္မဏသည် အဓိက၊ တိရစ္ဆာန်တို့အနက် နွားသည် အဓိက ဖြစ်၏။

Verse 123

नारद उवाच । विप्रो ब्रह्ममुखे जातः कथितो मे त्वयानघ । कथं गोभिः समो नाथ विस्मयो मे विधे ध्रुवम्

နာရဒက ဆို၏ — “အပြစ်ကင်းရှင်းသောအရှင်၊ ဗြာဟ္မဏသည် ဘြဟ္မာ၏ ပါးစပ်မှ မွေးဖွားသည်ဟု သင်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှင်နာထ၊ နွားတို့နှင့် မည်သို့တူညီနိုင်သနည်း? အို ဖန်ဆင်းရှင်၊ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် အမှန်တကယ် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 124

ब्रह्मोवाच । शृणु चात्र यथातथ्यं ब्राह्मणानां गवां यथा । एकपिंडक्रियैक्यं तु पुरुषैर्निर्मितं पुरा

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏ — “ဤနေရာ၌ အမှန်တရားကို အတိုင်းအတာမလွဲ နားထောင်လော့—ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် နွားတို့အကြောင်းဖြစ်သည်။ ရှေးကာလတွင် လူတို့က ပိဏ္ဍ (သေသူအတွက် ဆန်လုံးပူဇော်) တစ်လုံးတည်းနှင့် ကရိယာကံတစ်စုံတည်းက (တစ်ရပ်တည်းသော) ညီညွတ်မှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု စည်းကမ်းတည်ထောင်ခဲ့ကြ၏။”

Verse 125

पुरा ब्रह्ममुखोद्भूतं कूटं तेजोमयं महत् । चतुर्भागप्रजातं तद्वेदोग्निर्गौर्द्विजस्तथा

ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာ၏ ပါးစပ်မှ တောက်ပသန့်ရှင်း၍ အလွန်ကြီးမားသော တေဇောမယ အလင်းတောက်စုတစ်စု ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထိုအလင်းစုသည် လေးပိုင်းခွဲကာ ဝေဒ၊ အဂ္နိ၊ နွားနှင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တို့ ပေါက်ဖွားလာ하였다။

Verse 126

प्राक्तेजः संभवो वेदो वह्निरेव तथैव च । परतो गौस्तथा विप्रो जातश्चैव पृथक्पृथक्

အာဒိတေဇမှ ဝေဒ ပေါက်ဖွားလာပြီး အဂ္နိလည်း ထိုနည်းတူ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထို့နောက် နွားနှင့် ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့လည်း မွေးဖွားလာကာ တစ်ခုချင်းစီ သီးခြား သီးသန့် ဖြစ်하였다။

Verse 127

तत्र सृष्टा मया चादौ वेदाश्चत्वार एकशः । स्थित्यर्थं सर्वलोकानां भुवनानां समंततः

ထိုနေရာ၌ အစဦးကာလတွင် ငါသည် ဝေဒလေးပါးကို တစ်စုတစ်စည်းအဖြစ် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘက်ပေါင်းစုံရှိ လောကအားလုံးနှင့် ဘုဝနအားလုံး တည်တံ့စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 128

अग्निर्हव्यानि भुंजीत देवहेतोस्तथा द्विजः । आज्यं गोप्रभवं विद्धि तस्मादेते प्रसूतकाः

အဂ္နိသည် ဒေဝတားတို့အကျိုးအတွက် ယဇ္ဈာ၏ ဟဝျာအာဟုတိများကို စားသုံးသည်၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) လည်း ထိုပူဇာအပေးအယူတွင် အစိတ်အပိုင်းယူသည်။ ဂျီ (ဃృత) သည် နွားမှ ထွက်ပေါ်သည်ကို သိလော့၊ ထို့ကြောင့် ဤတို့ကို ‘ပရသူတက’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 129

न संति यदि लोकेषु चत्वारोमी महत्तराः । तदाखिलं च भुवनं नष्टं स्थावरजंगमम्

လောကများအတွင်း ဤမဟာကြီးလေးပါး မရှိလျှင် ဘုဝနတစ်လောကလုံး—မလှုပ်မရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံး—ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 130

एभिर्धृताः सदा लोकाः प्रतिष्ठंति स्वभावतः । स्वभावो ब्रह्मरूपोसावेते ब्रह्ममयाः स्मृताः

ဤအရာတို့ကြောင့် လောကများသည် အမြဲတမ်း ထောက်တည်ခံရ၍ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝအတိုင်း တည်မြဲနေကြသည်။ ထိုသဘာဝသည် ဘြဟ္မန်၏ရূপဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မန်မယ (ဘြဟ္မန်ဖြင့်ပြည့်ဝ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 131

तस्माद्गौः पूजनीयोसौ विप्र देवासुरैरपि । उदारः सर्वकार्येषु जातस्तथ्यो गुणाकरः

ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုနွားမသည် ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်သည်—ဒေဝတားများနှင့် အဆုရများကပါ။ အလုပ်အကိုင်အားလုံး၌ ရက်ရောသဘောရှိ၍ အမှန်တကယ် အကျိုးပြုသူအဖြစ် မွေးဖွားလာကာ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ သိုက်ဖြစ်သည်။

Verse 132

सर्वदेवमयः साक्षात्सर्वसत्वानुकंपकः । अस्य कार्यं मया सृष्टं पुरैव पोषणं प्रति

သူသည် တိုက်ရိုက်အားဖြင့် ဒေဝတားအားလုံး၏ အရုပ်အဖြစ်တည်ရှိပြီး သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာပြုသူဖြစ်သည်။ လောကကို အာဟာရပေး၍ ထောက်တည်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် သူ၏ဤတာဝန်ကို ငါသည် ရှေးကာလကတည်းက ဖန်ဆင်းထားခဲ့သည်။

Verse 133

अतएव मया दत्तं वरं चातिसुशोभनम् । एकजन्मनि ते मोक्षस्तवास्त्विति विनिश्चितम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်အား အလွန်တင့်တယ်လှပသော အရှင့်အလှူ (ဗရ) ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ တစ်ဘဝတည်းအတွင်း သင်၏ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သေချာစွာ ရရှိမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

Verse 134

अत्रैव ये मृता गावस्त्वागच्छंति ममालयम् । पापस्य कणमात्रं तु तेषां देहेन तिष्ठति

ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသော နွားမများသည် ငါ၏ဌာနသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အပြစ်၏ အမှုန်အမွှားတစ်စက်မျှပင် မကပ်ကျန်တော့။

Verse 135

देवी गौर्धेनुका देवाश्चादिदेवी त्रिशक्तिका । प्रसादाद्यस्य यज्ञानां प्रभवो हि विनिश्चितः

သူမသည် ဒေဝီတော်—ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကာမဓေနု နွားတော်၊ ဒေဝတားတို့၏ စုပေါင်းရုပ်သဏ္ဍာန်၊ သုံးရှက်တိရှိသော အာဒိဒေဝီ; သူမ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ ယဇ్ఞတို့၏ ပေါ်ထွန်းမှုသည် အတည်ပြုထားသည်။

Verse 136

गवां सर्वपवित्राणि पुनंति सकलं जगत् । मूत्रं गोर्गोमयं क्षीरं दधिसर्पिस्तथैव च

နွားမှ ထွက်သော အလွန်သန့်ရှင်းသည့် အရာများသည် ကမ္ဘာလုံးကို သန့်စင်စေသည်—နွားဆီး၊ နွားချေး၊ နို့၊ ဒဟိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) နှင့် ဂျီ (ghee) တို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 137

अमीषां भक्षणे पापं न तिष्ठति कलेवरे । तस्माद्घृतं दधि क्षीरं नित्यं खादंति धार्मिकाः

ဤအရာများကို စားသုံးလျှင် ပာပသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ မတည်နေ။ ထို့ကြောင့် သာသနာတော်ကိုလိုက်နာသူတို့သည် ဂျီ (ghee)၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်) နှင့် နို့ကို နေ့စဉ် သုံးဆောင်ကြသည်။

Verse 138

विशिष्टं सर्वद्रव्येषु गव्यमिष्टं परं शुभम् । यस्यास्ये भोजनं नास्ति तस्य मूर्तिस्तु पूतिका

အရာဝတ္ထုအားလုံးအနက် နွားမှ ထွက်သောအရာသည် အထူးထင်ရှားဆုံး၊ အလိုအပ်ဆုံး၊ အလွန်မင်္ဂလာရှိဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် ပါးစပ်၌ အစာမရှိသူ၏ ကိုယ်ရုပ်သည် အနံ့ဆိုးသာ ဖြစ်၏။

Verse 139

अन्नाद्यं पंचरात्रेण सप्तरात्रेण वै पयः । दधि विंशतिरात्रेण घृतं स्यान्मासमेककम्

ချက်ပြီးသော အစာသည် ငါးညတိုင်တိုင် သုံးဆောင်နိုင်ပြီး၊ နို့သည် ခုနစ်ညတိုင်တိုင်။ ဒဟိ (နို့ချဉ်) သည် နှစ်ဆယ်ညတိုင်တိုင် သင့်တော်ကာ၊ ဂျီ (ghee) သည် တစ်လပြည့်တိုင်တိုင် တည်တံ့နိုင်သည်။

Verse 140

अगव्यैर्यस्तु भुंक्ते वै मासमेकं निरंतरम् । भोजने तस्य मर्त्यस्य प्रेताः खादंति चैव हि

သို့သော် နွားနှင့်ဆိုင်သော ထုတ်ကုန်မဟုတ်သည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အစာကို တစ်လပတ်လုံး မပြတ်မနား စားသောက်နေသူ၏ အစာစားချိန်တွင် ပရိတ် (ကွယ်လွန်သူတို့၏ ဝိညာဉ်) များက အမှန်တကယ် ပါဝင်စားသောက်ကြသည်။

Verse 141

परमान्नं परं शुद्धं स्विन्नं चातपतण्डुलैः । भुक्त्वा तु यत्कृतं पुण्यं कोटिकोटिगुणं भवेत्

နေရောင်တွင် ခြောက်အောင်ထားသော ဆန်ကို အငွေ့ဖြင့် ချက်ကာ ပြုလုပ်သည့် အလွန်သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ‘ပရမာန်န’ ကို စားသုံးလျှင် ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်သည် ကိုဋိကိုဋိဆတင် တိုးပွားလာသည်။

Verse 142

अन्यच्चापि च यद्द्रव्यं हविष्यं शास्त्रनिर्मितम् । तद्भुक्तवा यत्कृतं कर्म सर्वं लक्षगुणं भवेत्

ထို့ပြင် သာස්တရများအရ ဟဝိෂ္ယ (ယဇ္ဉပူဇာအတွက် သတ်မှတ်သော အာဟာရ/အပူဇာပစ္စည်း) ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် အခြားပစ္စည်းမည်သည့်အရာမဆို စားသုံးပြီးနောက် ပြုလုပ်သည့် ကမ္မအားလုံးသည် သိန်းတစ်သိန်းဆတင် တိုးပွား၍ အကျိုးပေးသည်။

Verse 143

निरामिषं च यत्किंचित्तस्माद्यद्यत्फलं लभेत् । तस्माद्गौः सर्वकार्येषु शस्त एको युगेयुगे

အဟింసာနှင့် နိရာမိသ (အသားမစား) သော အကျင့်အထုံးတစ်စုံတစ်ရာမှ ရနိုင်သည့် အကျိုးဖလမည်သည့်အရာမဆို—ထို့ကြောင့် ယုဂတိုင်း ယုဂတိုင်း၊ ကိစ္စအလုံးစုံတွင် နွားတစ်ပါးတည်းကိုသာ ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 144

सर्वदा सर्वकामेषु धर्मकामार्थमोक्षदः । नारद उवाच । केषु किं वा प्रयोगेण परं पुण्यं प्रकीर्तितं

အချိန်မရွေး၊ ဆန္ဒအမျိုးမျိုးအတွက် (ထိုအကျင့်) သည် ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အර්ථ နှင့် မောက္ခကို ပေးစွမ်းသည်။ နာရဒက ပြောသည်– “မည်သည့်အရာများတွင်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်အသုံးချနည်းဖြင့် အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ဟု ကြေညာထားသနည်း?”

Verse 145

वद तत्सर्वलोकेश यथा जानामि तत्वतः । ब्रह्मोवाच । सकृत्प्रदक्षिणं कृत्वा गोधनं चाभिवंदयेत्

“လောကအပေါင်း၏ အရှင်တော်၊ အမှန်တရားအတိုင်း သိနိုင်ရန် ထိုအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ။” ဗြဟ္မာမင်းက မိန့်တော်မူသည်– “တစ်ကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပြီးနောက် နွားအုပ်ကိုလည်း ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြုရမည်။”

Verse 146

सर्वपापैर्विनिर्मुक्तः स्वर्गं चाक्षयमश्नुते । सुराचार्यो यथा वंद्यः पूज्योसौ माधवो यथा

အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၍ မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သည်။ နတ်တို့၏ ဂုရုသည် ရိုသေထိုက်သကဲ့သို့၊ ထိုသူလည်း ပူဇော်ထိုက်သည်—မాధဝ (ဗိဿဏု) ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့။

Verse 147

सप्तप्रदक्षिणं कृत्वा चैश्वर्यात्पाकशासनः । कल्य उत्थाय गोमध्ये पात्रं गृह्य सहोदकम्

ပရဒက္ခိဏာ ၇ ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အာဏာအိశ್ವರယနှင့် ပြည့်စုံသော ပာကရှာသန (အိန္ဒြာ) သည် မိုးလင်းအာရုံ၌ ထ၍၊ နွားအုပ်အလယ်၌ ရပ်ကာ ရေနှင့်အတူ ပန်းကန်/အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 148

निषिंचेद्यो गवां शृंगं मस्तकेनैव तज्जलम् । प्रतीच्छेत निराहारस्तस्य पुण्यं निबोधत

ဤကုသိုလ်ကို သိကြလော့—နွား၏ ချိုမှ ရေကို လောင်း၍ ထိုရေကို မိမိခေါင်းပေါ်၌ပင် လက်ခံကာ၊ အစာမစားဘဲ (နိရာဟာရ) နေသူ၏ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ကို နားထောင်လော့။

Verse 149

श्रूयंते यानि तीर्थानि त्रिषु लोकेषु नारद । सिद्धचारणयुक्तानि सेवितानि महर्षिभिः

အို နာရဒာ၊ လောကသုံးပါးတွင် ကြားသိရသော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) များ—စိဒ္ဓနှင့် ချာရဏတို့ လာရောက်နေထိုင်လျက်—မဟာရိသီတို့ကလည်း သွားရောက်စေဝါ၍ ရိုသေကန်တော့ကြသည်။

Verse 150

अभिषेकस्समस्तेषां गवां शृंगोदकस्य च । प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः स्पृशेद्गां च घृतं मधु

နွားအားလုံးအတွက် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုခြင်းနှင့် နွားချိုမှရေကို အသုံးပြုခြင်းကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည်။ မနက်စောစောထပြီး နွားကိုထိကာ ဂျီ (ghee) နှင့် ပျားရည်ကို ထိ/သုံးသူသည် ကုသိုလ်ရသည်။

Verse 151

सर्षपांश्च प्रियंगूंश्च कल्मषात्प्रतिमुच्यते । घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः

မတ်စတာဒ်စေ့နှင့် ပရိယင်ဂုကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် အညစ်အကြေးမှ လွတ်ကင်းသည်။ ဂျီနှင့် နို့ကို ပေးသနားသော နွားတို့သည် ဂျီမှ မွေးဖွား၍ ဂျီကို အရင်းအမြစ်ထားကာ ဂျီမှပင် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 152

घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे संतु सदा गृहे । घृतं मे सर्वगात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम्

ဂျီ၏မြစ်များနှင့် ဂျီ၏ရေဝဲများသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်အိမ်တွင် ရှိပါစေ။ ဂျီသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့ပါစေ၊ ဂျီသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်၌ တည်နေပါစေ။

Verse 153

गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च । गावश्च सर्वगात्रेषु गवांमध्ये वसाम्यहम्

နွားတို့သည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ရှိပြီး နွားတို့သည် ကျွန်ုပ်နောက်တွင်လည်း ရှိသည်။ နွားတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးတွင် ရှိပြီး ကျွန်ုပ်သည် နွားတို့အလယ်၌ နေထိုင်သည်။

Verse 154

इत्याचम्य जपेन्मंत्रं सायंप्रातरिदं शुचिः । सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्लोके पूजितो भवेत्

ဤသို့ အာစမန (ācamana) ပြုလုပ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသူသည် မနက်နှင့် ညနေတွင် ဤမန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ထိုသူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်၍ စွဝဂ္ဂလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရမည်။

Verse 155

यथा गौश्च तथा विप्रो यथाविप्रस्तथा हरिः । हरिर्यथा तथा गंगा एतेन ह्यवृषाः स्मृताः

နွားကဲ့သို့ပင် ဗြာဟ္မဏလည်း ထိုသို့ဖြစ်၏; ဗြာဟ္မဏကဲ့သို့ပင် ဟရိလည်း ထိုသို့ဖြစ်၏။ ဟရိကဲ့သို့ပင် ဂင်္ဂါလည်း ထိုသို့ဖြစ်၏—ဤသင်ခန်းစာကြောင့် ဤတို့ကို ‘အဝೃෂာḥ’ (မည်သည့်အခါမျှ မထိခိုက်စေရ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 156

गावो बंधुर्मनुष्याणां मनुष्या बांधवा गवाम् । गौश्च यस्मिन्गृहे नास्ति तद्बंधुरहितं गृहम्

နွားသည် လူသားတို့၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ပြီး လူသားတို့သည်လည်း နွားတို့၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ကြသည်။ နွားမရှိသော အိမ်သည် ဆွေမျိုးမဲ့သော အိမ်ဟု ဆိုရ၏။

Verse 157

गोमुखे चाश्रिता वेदाः सषडंगपदक्रमाः । शृंगयोश्च स्थितौ नित्यं सहैव हरिकेशवौ

နွား၏ ပါးစပ်၌ ဝေဒများသည် အခြေတည်၍—ဝေဒအင်္ဂ ခြောက်ပါးနှင့် စကားလုံးအစဉ်အတိုင်းပါရှိ၏။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ ချိုနှစ်ချောင်းပေါ်တွင် ဟရိနှင့် ကေရှဝ တို့သည် အမြဲတမ်း အတူတကွ တည်ရှိကြ၏။

Verse 158

उदरेऽवस्थितः स्कंदः शीर्षे ब्रह्मा स्थितः सदा । वृषद्ध्वजो ललाटे च शृंगाग्र इंद्र एव च

၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်၌ စကန္ဒ တည်ရှိပြီး၊ ခေါင်းပေါ်၌ ဘြဟ္မာသည် အမြဲ နေထိုင်၏။ နဖူးပေါ်၌ ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ရှိပြီး၊ ချိုအဖျား၌ အင်ဒြာသည် အမှန်တကယ် တည်ရှိ၏။

Verse 159

कर्णयोरश्विनौ देवौ चक्षुषोश्शशिभास्करौ । दंतेषु गरुडो देवो जिह्वायां च सरस्वती

နားနှစ်ဖက်၌ အရှွင်နီ ဒေဝနှစ်ပါးရှိ၏; မျက်စိနှစ်ဖက်၌ လနှင့် နေရှိ၏။ သွားများ၌ ဒေဝ ဂရုဍ ရှိပြီး၊ လျှာပေါ်၌ စရஸဝတီ တည်ရှိ၏။

Verse 160

अपाने सर्वतीर्थानि प्रस्रावे चैव जाह्नवी । ऋषयो रोमकूपेषु मुखतः पृष्ठतो यमः

အပာန လမ်းကြောင်း၌ တီရ္ထ အားလုံး တည်ရှိ၏။ သုက်ရည် စီးဆင်းမှု၌ ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) ရှိ၏။ အရေပြား ရောမကူပများ၌ ရှိသီတို့ နေထိုင်ကြ၏။ ရှေ့ဘက်မှာ ပါးစပ်၊ နောက်ဘက်မှာ ယမ (မရဏာဓိပတိ) ဖြစ်၏။

Verse 161

धनदो वरुणश्चैव दक्षिणं पार्श्वमाश्रितौ । वामपार्श्वे स्थिता यक्षास्तेजस्वंतो महाबलाः

ဓနပေးရှင် ကုဗေရနှင့် ဝရုဏသည် ညာဘက်၌ တည်နေ၏။ ဘယ်ဘက်၌ ယက္ခတို့ ရပ်တည်ကြပြီး တေဇောလင်းလက်၍ မဟာဗလရှိကြ၏။

Verse 162

मुखमध्ये च गंधर्वा नासाग्रे पन्नगास्तथा । खुराणां पश्चिमे पार्श्वेऽप्सरसश्च समाश्रिताः

ပါးစပ်အလယ်၌ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ နေထိုင်ကြ၏။ နှာခေါင်းအဖျား၌ နာဂတို့လည်း တည်ရှိ၏။ ထို့ပြင် ခြေခွာ၏ နောက်ဘက်၌ အပ္စရာတို့ စံနေကြ၏။

Verse 163

गोमये वसते लक्ष्मीर्गोमूत्रे सर्वमंगला । पादाग्रे खेचरा वेद्या हंभाशब्दे प्रजापतिः

နွားချေး၌ လက္ခ္မီ နေထိုင်၏။ နွားဆီး၌ မင်္ဂလာအပေါင်း တည်ရှိ၏။ ခြေခွာအရှေ့ဖျား၌ ခေချရ (မိုးကောင်းကင်သတ္တဝါ) များကို သိမှတ်ရမည်။ “ဟံဘါ” ဟူသောအသံ၌ ပရဇာပတိ ရှိ၏။

Verse 164

चत्वारः सागराः पूर्णा धेनूनां च स्तनेषु वै । गां च स्पृशति यो नित्यं स्नातो भवति नित्यशः

ဓေနုတို့၏ နို့အုံများ၌ စာဂရ လေးပါး ပြည့်ဝနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ဆို၏။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် နွားကို ထိတွေ့သူသည် နေ့စဉ်ပင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသူကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 165

अतो मर्त्यः प्रपुष्टैस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । गवां रजः खुरोद्धूतं शिरसा यस्तु धारयेत्

ထို့ကြောင့် မရဏသတ္တဝါသည် အလွန်ခိုင်မာစွာတည်နေသော အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။ နွားတို့၏ ခြေခွာကန်လှုပ်၍ လေထဲသို့ဖုန်ထလာသော နွားဖုန်ကို မိမိခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ထားလျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 166

स च तीर्थजले स्नातः सर्वपापैः प्रमुच्यते । नारद उवाच । गवां च दशवर्णानां कस्य दाने च किंफलम्

ထို့ပြင် တီရ္ထရေ (သန့်ရှင်းရာရေ) တွင် ရေချိုးလျှင်လည်း အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။ နာရဒက ဆိုသည်– “နွားအရောင် ဆယ်မျိုးအနက် မည်သည့်အရောင်နွားကို ဒါနပြုလျှင် မည်သို့သော ဖလ (အကျိုး) ရရှိသနည်း?”

Verse 167

ब्रूहि तत्त्वं गुरुश्रेष्ठ परमेष्ठिन्प्रियं यदि । ब्रह्मोवाच । श्वेतां गां ब्राह्मणे दत्वा मानवश्चेश्वरो भवेत्

“အို ဂုရုအထွဋ်အမြတ်၊ သင်သည် ပရမေဋ္ဌင်၏ ချစ်ခင်သူဖြစ်လျှင် တတ္တဝ (အမှန်တရား) ကို ပြောပါ” ဟုဆို၏။ ဘြဟ္မာက မိန့်သည်– “အဖြူရောင်နွားကို ဘြာဟ္မဏအား ဒါနပြုလျှင် လူသည် အာဏာနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွား၍ အရှင်သဘောသို့ ရောက်နိုင်သည်”။

Verse 168

प्रासादे वसते नित्यं भोगी च सुखमेधते । धूम्रा तु स्वर्गकांतार संसारे पापमोक्षिणी

ထိုနွား၏အကျိုးကြောင့် အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်သော မဟာမဏ္ဍပ်/နန်းတော်တွင် နေထိုင်ရပြီး၊ သာယာစွာခံစားသူသည် ပျော်ရွှင်မှု၌ တိုးတက်သည်။ သို့သော် “ဓူမ္ရာ” (မီးခိုးရောင်) သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် တောကန္တာရကဲ့သို့ဖြစ်၍၊ သံသရာလောက၌ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 169

अक्षयं कपिलादानं कृष्णां दत्वा न सीदति । पांडुरा दुर्लभा लोके गौरी च कुलनंदिनी

ကပိလာ (အဝါညို) နွားကို ဒါနပြုခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် မကုန်ခန်း။ အနက်ရောင်နွားကို ပေးလှူပြီးနောက် လူသည် ဒုက္ခသို့ မကျရောက်။ ပाण्डုရာ (ဖြူဖျော့) နွားသည် လောက၌ ရှားပါးသကဲ့သို့၊ ဂေါရီလည်း မိမိမျိုးရိုး၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းအဖြစ် ရှားပါးမြတ်နိုးရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 170

रक्ताक्षी रूपकामस्य धनकामस्य नीलिका । एकां च कपिलां दत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

မျက်စိနီသော နွား “ရက္တာက္ရှီ” သည် အလှအပဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေပြီး “နီလိကာ” သည် ဥစ္စာဓနဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေသည်။ ကပိလာ (အညိုမည်းမည်း) နွားတစ်ကောင်ကိုပင် လှူဒါန်းလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 171

यत्तु बाल्यकृतं पापं यौवने वार्धके कृतम् । वाचाकृतं कर्मकृतं मनसा यत्प्रचिंतितं

ကလေးဘဝ၌ ပြုခဲ့သောအပြစ်၊ လူငယ်ဘဝ၌ သို့မဟုတ် အိုမင်းဘဝ၌ ပြုခဲ့သောအပြစ်—နှုတ်ကပြုသောအပြစ်ဖြစ်စေ၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်ပြုသောအပြစ်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ထဲတွင်သာ ကြံစည်ထားသောအပြစ်ဖြစ်စေ—

Verse 172

अगम्यागमनं चैव मित्रद्रोहे च पातकम् । मानकूटं तुलाकूटं कन्यानृतं गवानृतम्

မသင့်လျော်သူနှင့် ဆက်ဆံခြင်း (မချဉ်းကပ်သင့်သူနှင့် သွားလာခြင်း) နှင့် မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အပြစ်; တိုင်းတာမှုတွင် လိမ်လည်ခြင်း၊ အလေးချိန်တွင် လိမ်လည်ခြင်း၊ အပျိုမိန်းကလေးအကြောင်း လိမ်ညာခြင်း၊ နွားအကြောင်း လိမ်ညာခြင်း—ဤအရာအားလုံးသည် ကြီးမားသောအပြစ်များ ဖြစ်သည်။

Verse 173

सर्वं च नाशयेत्क्षिप्रं कपिलां यः प्रयच्छति । दशयोजनविस्तीर्णा महापारा महानदी

ကပိလာနွားကို ချက်ချင်းလှူဒါန်းသူသည် အပြစ်အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ (ထိုနေရာ၌) အကျယ် ဒသယောဇနာရှိ၍ ကမ်းပါးကျယ်ဝန်းသော မဟာမြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိသည်။

Verse 174

नारा च जलकांतारे प्रसृते चोदकार्णवे । यावद्वत्सस्य द्वौ पादौ मुखं यावन्न जायते

ရေ၏တောကန္တာရအတွင်း—ရေများ၏သမုဒ္ဒရာ ပျံ့နှံ့ကျယ်ပြန့်လာသောအခါ—ကလေးနွား၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် မပေါ်သေးသရွေ့၊ ထို့ပြင် ၎င်း၏ ပါးစပ် မမွေးဖွားသေးသရွေ့ ထိုအခြေအနေသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေ하였다။

Verse 175

तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुंचति । सुवर्णशृंगीं वस्त्राढ्यां सर्वालंकारभूषिताम्

နွားမသည် မိမိနွားကလေးကို မမွေးသေးသရွေ့ ထိုနွားကို မြေကြီးနှင့်တူညီဟု သိမှတ်ရမည်—ရွှေချိုင့်ရှိ၍ အဝတ်အစားအလွန်ချမ်းသာစွာ ဝတ်ဆင်ကာ အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 176

ताम्रपृष्ठीं रौप्यखुरां तथा कांस्योपदोहनाम् । शोभितां गंधपुष्पैश्च सर्वालंकारभूषितां

ကျောပြင်သည် ကြေးနီရောင်တောက်ပ၍ ခြေခွာများသည် ငွေရောင်ဖြစ်ကာ နို့ညှစ်အိုးသည် ကြေးဝါဖြစ်သော နွား—အနံ့သာပန်းများဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ပြီး အလှဆင်ပစ္စည်းအကုန်ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 177

ईदृशीं कपिलां दद्याद्द्विजातौ वेदपारगे । सर्वपापक्षयस्तस्य विष्णुलोकेऽच्युतो भवेत्

ဤသို့သော ကပိလာ (အညိုဝါ) နွားကို ဝေဒပညာကျွမ်းကျင်သော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းသူ၏ အပြစ်အကုန် ပျောက်ကင်း၍ ဗိဿဏုလောက၌ အချျုတကဲ့သို့ မပျက်မယွင်းသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 178

तस्यां तु दुह्यमानायां भूमौ पतंति बिंदवः । आरामादि विजायंते बहुपुष्पफलोत्तमाः

ထိုမြေကြီးသည် (နွားရုပ်ဖြင့်) နို့ညှစ်ခံနေရစဉ် အစက်အပြောက်များ မြေပေါ်သို့ ကျလာ၍ ထိုအစက်များမှ ဥယျာဉ်များနှင့် အခြားအရာများ ပေါက်ဖွားကာ အကောင်းဆုံးပန်းနှင့် အသီးများစွာ ပေါများလာသည်။

Verse 179

यत्र कामफला वृक्षा नद्यः पायसकर्दमाः । प्रासादाश्चापि सौवर्णास्तत्र गच्छंति गोप्रदाः

လိုအင်သမျှ အသီးကိုပေးသော သစ်ပင်များရှိရာ၊ မြစ်များသည် ပာယာသ (နို့ဆန်ပြုတ်) စီးဆင်း၍ ချိုမြိန်နို့၏ ရွံ့ကပ်ရှိရာ၊ ရွှေဖြင့် ဆောက်ထားသော နန်းတော်များတောင် ရှိရာ—ထိုနေရာသို့ နွားလှူဒါန်းသူတို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 180

दशधेनूश्च यो दद्यादेकं चैव धुरंधरं । समानं तु फलं प्रोक्तं ब्रह्मणा समुदाहृतम्

နို့ပေးနွား ဆယ်ကောင်ကို ဒါနပြုသူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဝန်ထမ်းနိုင်သော အားကောင်းသော နွားထီး တစ်ကောင်တည်းကိုပင် လှူဒါန်းသူဖြစ်စေ—ဗြဟ္မာက ဝိညာဉ်ရေးရာ အကျိုးပွားသည် တူညီကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 181

एकं च दशभिर्दद्यात्सहस्राणां शतं फलम् । तस्यानुसारतो वेद्यं फलं नारद यत्नतः

တစ်ခုအစား ဆယ်ခုကို ဒါနပြုလျှင် အကျိုးပွားသည် ထောင်ပေါင်းများ၏ ရာဆတိုး ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိုးအစားအတိုင်းပင်၊ အို နာရဒ၊ အကျိုးကို သေချာစွာ နားလည်ရမည်။

Verse 182

पितॄनुद्दिश्य यः पुत्रो वृषं च मोक्षयेद्भुवि । पितरो विष्णुलोकेषु महीयंते यथेप्सितम्

ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် နွားထီးတစ်ကောင်ကို လွတ်မြောက်စေသော သားသည်—သူ၏ ဘိုးဘွားများသည် ဗိဿဏုလောကများတွင် မိမိတို့ ဆန္ဒအတိုင်း ဂုဏ်ပြုခံရသည်။

Verse 183

चतस्रो वत्सतर्यश्च एकस्यैव वृषस्य च । मोक्ष्यंते सर्वतः पुत्र विधिरेष सनातनः

အို သားရေ၊ နွားမငယ် လေးကောင်နှင့် နွားထီး တစ်ကောင်ကို အရပ်အနှံ့ လွတ်မြောက်စေရမည်။ ဤသည်မှာ စနာတန အမိန့်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 184

यावंति चैव रोमाणि तस्य तासां च सर्वशः । तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गं भुजंति मानवाः

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အမွှေးအရေအတွက်—အကုန်လုံးကို စုစည်း၍ ရေတွက်သမျှ—ထိုအရေအတွက်အတိုင်းပင် လူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ သုခကို ခံစားကြသည်။

Verse 185

लांगूलेन वृषो यच्च जलं चोत्क्षिपति ध्रुवं । तत्तोयं तु सहस्राब्दं पितॄणाममृतं भवेत्

နွားထီးသည် မိမိအမြီးဖြင့် သေချာစွာ ပက်လှန်တင်သော ရေသည် ပိတೃတို့အတွက် တစ်ထောင်နှစ်တိုင် အမృత (နက်တာ) ဖြစ်လာ၏။

Verse 186

खुरेण कर्षयेद्भूमिं ततो लोष्ठं च कर्दमः । पितृभ्यश्च स्वधा तत्र लक्षकोटिगुणं भवेत्

ခွာဖြင့် မြေကို ထွန်ယက်လျှင် မြေတုံးနှင့် ရွံ့ပေါ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ပိတೃတို့အား ဆွဓာ (svadhā) ပူဇော်ခြင်းသည် သိန်း-ကုဋိဆတင်အဆ တိုးပွားလာ၏။

Verse 187

विद्यमाने च जनके यदि माता विनश्यति । चंदनेनांकिता धेनुस्तस्याः स्वर्गाय दीयते

အဖေရှိနေစဉ် မိခင်ကွယ်လွန်လျှင် စန္ဒနဖြင့် အမှတ်တံဆိပ်ထားသော နွားမကို ဒါနပြုရမည်၊ ထိုသို့ဖြင့် သူမသည် သုခဝတီ (ကောင်းကင်) သို့ ရောက်စေ၏။

Verse 188

दाता चैव पितॄणां च ऋणं चैव प्रमुंचति । अक्षयं लभते स्वर्गं पूजितो मघवा यथा

ဒါနပြုသူသည် ပိတೃတို့အပေါ်ရှိ အကြွေးကိုလည်း လွတ်မြောက်စေ၏။ ထို့ပြင် မပျက်မယွင်းသော သုခဝတီကို ရရှိ၍ မဃဝါ (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 189

सर्वलक्षणसंयुक्ता तरुणा गौः पयस्विनी । समाप्रसूतिका भद्रा सा च गौः पृथिवी स्मृता

လက္ခဏာမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ ငယ်ရွယ်ကာ နို့ရည်ပေါများပြီး အချိန်တော်တော်တွင် မွေးဖွားထားသည့် မင်္ဂလာနွားမ—ထိုနွားမကို ပృഥဝီ၊ အတိအကျ မြေကြီးတော်ဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 190

तस्य दानेन मंत्रस्य पृथ्वीदानसमं फलं । शतक्रतुसमो मर्त्यः कुलमुद्धरते शतं

ထိုမန္တရကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်အကျိုးတူရသည်။ ထိုမနုဿသည် Śatakratu (အိန္ဒြာ) နှင့်တူကာ မိမိမျိုးရိုးမှ လူတစ်ရာကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။

Verse 191

गवां च हरणं कृत्वा मृते गोरथवत्सके । क्रिमिपूर्णे स कूपे च तिष्ठेदाभूतसंप्लवं

နွားများကို ခိုးယူပြီး နွား၊ ရထားနှင့် နွားကလေးတို့ ပျက်စီးသေဆုံးသွားသောအခါ ထိုသူသည် ပိုးကောင်များပြည့်နေသော ရေတွင်းထဲတွင် သတ္တဝါလောက၏ မဟာပရလယ (bhūta-saṃplava) အထိ နေရမည်။

Verse 192

गवां चैव वधं कृत्वा पितृभिः सह पच्यते । रौरवे नरके घोरे तावत्कालं प्रतिक्रिया

နွားကို သတ်သူသည် မိမိ၏ ပိတೃဘိုးဘွားများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် Raurava နရက၌ ချက်ပြုတ်ခံရသည်။ ထိုကာလတစ်လျှောက် ဤသို့ပင် အကျိုးပြန် (ပြစ်ဒဏ်) ဖြစ်သည်။

Verse 193

गोप्रचारप्रभग्नश्च षंडवाहनबंधनः । अक्षयं नरकं प्रायान्पुनर्जन्मनि जन्मनि

နွားများ၏ စားကျက်ကို တားဆီးသူနှင့် ဝန်ထမ်းသယ်ဆောင်သော နွားထီးကို ချည်နှောင်သူသည် မကုန်ခန်းသော နရကသို့ သွားရသည်—မွေးဖွားခြင်းတိုင်း၌ ထပ်ခါထပ်ခါ။

Verse 194

सकृच्च श्रावयेद्यस्तु कथां पुण्यतमामिमां । सर्वपापक्षयस्तस्य देवैश्च सह मोदते

သို့သော် ဤအလွန်ကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော ကထာကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် နားထောင်စေသူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုသူသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ ပီတိဖြင့် ပျော်ရွှင်ရသည်။

Verse 195

य इदं शृणुयाद्वापि परं पुण्यतमं महत् । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते तत्क्षणेन हि

ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အလွန်ပုဏ္ဏသန့်ရှင်း၍ မဟာသော သဒ္ဓမ္မကို မည်သူမဆို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ခုချင်းချင်း ခုနှစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။