Adhyaya 47

Verse 1

नारद उवाच । तव प्रसादतो ज्ञातो विप्रः पुण्यतमश्च यः । यथा जानामि देवेश क्रियया ब्राह्मणाधमम्

နာရဒက ဆိုသည်။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် အလွန်ပုဏ္ဏဝန်သော ဗြာဟ္မဏသည် မည်သူနည်းကို ငါသိလာပြီ။ ယခု အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ အကျင့်အကြံဖြင့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးသို့ မည်သို့ကျရောက်သနည်းကိုလည်း ငါ့အား သိစေပါ။

Verse 2

ब्रूहि शीघ्रं सुरश्रेष्ठ यदि प्रीतिं मयीच्छसि । ब्रह्मोवाच । स्नानैर्दशविधैर्मुक्तस्तथैव तर्पणादिभिः

“အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ၏နှစ်သက်မှုကို လိုလားလျှင် အမြန်ပြောလော့။” ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ “ဆယ်မျိုးသော သန့်စင်ရေချိုး (စနာန်) ကర్మများဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ တർပဏ (tarpaṇa) စသည့် အပူဇာအပ်နှံကర్మများဖြင့်လည်း ထိုနည်းတူ လွတ်မြောက်သည်။”

Verse 3

संध्यासंयमहीनश्च स एव ब्राह्मणाधमः । देवपूजाव्रतैर्मुक्तो वेदविद्यादिभिस्तथा

သန္ဓျာ (Sandhyā) ဝတ္တရား၏ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုမရှိသူသည် အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်—ဒေဝပူဇာ၊ ဝ్రတ (vrata) အကျင့်များနှင့် ဝေဒဗిద္ယာ စသည့် ပညာရပ်များမှလည်း ကင်းလွတ်နေသူဖြစ်၏။

Verse 4

सत्यशौचादिभिश्चैव योगज्ञानाग्नितर्पणैः । पंचस्नानानानि विप्राणां कीर्तितानि महर्षिभिः

သစ္စာတရား၊ သန့်ရှင်းမှု စသည့် ဂုဏ်တရားများနှင့်အတူ ယောဂ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အဂ္ဂိကర్మ (မီးပူဇာ) နှင့် တർပဏ (tarpaṇa) လောင်းလှူခြင်းတို့—ဤအရာများကို မဟာရိရှီတို့က ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ငါးမျိုးသော “စနာန်” ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 5

आग्नेयं वारुणं ब्राह्मं वायव्यं दिव्यमेव च । आग्नेयं भस्मना स्नानमद्भिर्वारुणमुच्यते

သန့်စင်ခြင်း စနာန်သည် ငါးမျိုးရှိသည်—အဂ္နేయ (Agneya)၊ ဝါရုဏ (Varuṇa)၊ ဗြာဟ္မ (Brāhma)၊ ဝါယဝျ (Vāyavya) နှင့် ဒိဗ္ဗ (Divine)။ ဘသ္မ (bhasma) သန့်မြတ်သော ပြာဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို အဂ္နేయစနာန် ဟုခေါ်ပြီး၊ ရေဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို ဝါရုဏစနာန် ဟုဆိုသည်။

Verse 6

आपोहिष्ठेति वै ब्राह्मं वायव्यं गोरजः स्मृतम् । अद्भिरातपवर्षाभिर्दिव्यं स्नानमुदाहृतम्

‘အာပိုဟိဋ္ဌာ’ ဟုခေါ်သော ရိတုသည် ဗြဟ္မာ-အမျိုးအစား သန့်စင်မှုဟု ဆိုကြသည်။ ‘ဝါယဝျ’ အမျိုးအစားကိုတော့ နွားဖုန် (ဂိုရဇ) ဖြင့် သန့်စင်ခြင်းဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် ရေနှင့်—နေအလင်းနှင့် မိုးရေပါဝင်၍—ပြုသော ရေချိုးခြင်းကို ဒိဗ္ဗသန့်စင်ရေချိုး (divya snāna) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 7

एतैस्तु मंत्रतः स्नानात्तीर्थानां फलमाप्नुयात् । तुलसीपत्रसंलग्नं सालग्रामशिलांबु च

ဤ (ရေများ) ကို မန္တရနှင့်အတူ ရေချိုးလျှင် တီရ္ထများတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။ အထူးသဖြင့် တုလစီရွက်ကပ်လျက်ရှိပြီး ရှာလဂြာမ-ကျောက်နှင့် ဆက်နွယ်သော ရေသည် ထိုပုဏ္ဏိယကို ပေးတတ်သည်။

Verse 8

गवां शृंगोदकं चैव विप्रपादोदकं च यत् । गुरूणामेव मुख्यानां पूतात्पूतमिति स्मृतिः

နွားချိုကို ထိတွေ့ခဲ့သော ရေနှင့် ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေကို ဆေးကြောထားသော ရေ—အထူးသဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုရုတို့၏—ကို စမృతိတွင် ‘သန့်ရှင်းမှုထက်ပင် ပိုသန့်’ ဟု မှတ်ယူထားသည်။

Verse 9

त्याग तीर्थादिभिर्यज्ञैर्व्रतहोमादिभिस्तथा । यत्फलं लभते धीरः स्नानैरेतैस्तु तत्फलम्

စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ တီရ္ထယာတရာ စသည့် ဘုရားဖူးခရီး၊ ယဇ్ఞ၊ ဝရတ၊ ဟောမ စသဖြင့် ပြုလုပ်၍ တည်ကြည်သူရရှိသော အကျိုးဖလသည် ဤရေချိုးခြင်းများဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးဖလတူတူ ရရှိသည်။

Verse 10

तर्पणैश्च विनिर्मुक्तः पितॄणामेव नित्यशः । पितृहा नरकं याति संध्याहीनस्तु विप्रहा

ပိတೃ (Pitṛ) များအတွက် နေ့စဉ် tarpaṇa ပူဇော်ခြင်းကို အမြဲလျစ်လျူရှုသူသည် အမှန်တကယ် ဘိုးဘွားသတ်သူ (pitṛhā) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ며 ထိုသူသည် နရကသို့ သွားရသည်။ ထို့အတူ Sandhyā (နေ့စဉ် ဆန္ဓျာဝန္ဒန) ကို ပျက်ကွက်သော ဗြာဟ္မဏသည် ပျက်စီးကျဆုံးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 11

मंत्रव्रतविहीनश्च वेदविद्यागुणैरपि । यज्ञदानादिभिर्मुक्तो ब्राह्मणश्चाधमाधमः

ဝေဒပညာ၏ သိမြင်မှုနှင့် ဂုဏ်ရည်များ ရှိနေသော်လည်း မန္တရနှင့် သန့်ရှင်းသော ဝရတ မရှိဘဲ ယဇ္ဍ၊ ဒါန စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများမှ ကင်းလွတ်နေသော ဗြာဟ္မဏသည် အနိမ့်ဆုံးထဲမှ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 12

यज्ञार्थका देवलका नाक्षत्रा ग्रामयाजकाः । परदाररता नित्यं पंचैते ब्राह्मणाधमाः

ငွေအတွက်သာ ယဇ္ဍကို ပြုသူများ၊ အခကြေးငွေဖြင့် ဘုရားကျောင်းပုရောဟိတ်အဖြစ် ဝန်ဆောင်သူများ၊ ဇာတာ/ဟောရာဖြင့် အသက်မွေးသူများ၊ ကျေးရွာပွဲပုဇော်ကမ္မများကို အလုပ်အကိုင်လုပ်သူများ၊ နှင့် အမြဲတမ်း သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို စွဲလမ်းသူများ—ဤငါးမျိုးသည် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 13

मंत्रसंस्कारहीनाश्च शुचिसंयमवर्जिताः । मोघाशिनो दुरात्मानो ब्राह्मणाश्चाधमाधमाः

မန္တရ-ဒီက္ခာနှင့် သန့်စင်သည့် သံစ్కာရ မရှိသူ၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ထိန်းသိမ်းမှုကင်းသူ၊ အဓမ္မအစာကို စားသောက်၍ အတွင်းစိတ်မကောင်းသူ—ဤသို့သော ‘ဗြာဟ္မဏ’ ဟု ခေါ်သူတို့သည် အကျဆုံးထဲမှ အကျဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 14

अपि स्तेयरता मूढाः सर्वधर्मविवर्जिताः । उन्मार्गगामिनो नित्यं ब्राह्मणाश्चाधमाधमाः

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးပင် မောဟဖြင့် မိုက်မဲနိုင်သည်—ခိုးယူမှု၌ စွဲလမ်း၍ ဓမ္မအားလုံးမှ ကင်းလွတ်ကာ လမ်းမှားကို အမြဲလိုက်သူ; အမှန်တကယ် အနိမ့်ဆုံးထဲမှ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 15

श्राद्धादिकर्मरहिता गुरुसेवाविवर्जिताः । अमंत्रा भिन्नमर्यादा एते सर्वाधमाधमाः

ရှရဒ္ဓ (śrāddha) စသည့် ကမ္မများကို မပြုသူ၊ ဂုရုကို မဝန်ဆောင်သူ၊ မန္တရမရှိသူ၊ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အကြံ (မર્યာဒါ) ကို ချိုးဖောက်သူ—ဤသူတို့အားလုံးသည် အနိမ့်ဆုံးထဲမှ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 16

असंभाष्या इमे दुष्टास्सर्वे निरयगामिनः । अमेध्यास्ते दुराचारा अपूज्याश्च समंततः

ဤဆိုးယုတ်သူတို့နှင့် စကားမပြောသင့်; အားလုံး နရကသို့ သွားမည့်သူများ။ မသန့်ရှင်း၊ အကျင့်ဆိုး၊ အရပ်ရပ်၌ မပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 17

खड्गोपजीविकाः प्रेष्या गोवाहनरता द्विजाः । कारुवृत्युपजीवाश्च गणवार्द्धषिकाश्च ये

ဓားဖြင့် အသက်မွေးသူများ၊ အခကြေးငွေယူ၍ အမှုထမ်းသကဲ့သို့ ဝန်ဆောင်သူများ၊ နွားစီးခြင်း၌ စိတ်လွန်သော ဒွိဇများ၊ လက်မှုအလုပ်အကိုင်ဖြင့် အသက်မွေးသူများ၊ အဖွဲ့အစည်း၌ နေ၍ အတိုးယူကာ အသက်မွေးသူများ—ထိုသို့သော မည်သူမဆို။

Verse 18

बालापण्याभिचाराश्च अंत्यजाश्रयमाश्रिताः । कृतघ्नाश्च गुरुघ्नाश्च एते सर्वाधमाः स्मृताः

ကလေးများကို ရောင်းဝယ်သူများ၊ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အဘိချာရ (မကောင်းမန့်) ပြုသူများ၊ အန့်တျဇ (အပယ်ခံ) များ၏ အဖော်အပေါင်း၌ ခိုလှုံသူများ၊ ကျေးဇူးမသိသူများ၊ ဂုရုကို သတ်သူများ—ဤသူတို့ကို အလွန်အနိမ့်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 19

ये चैवान्ये हताचाराः पाषंडा धर्मनिंदकाः । दूषकादेव भेदानामेते ब्रह्मद्विषो द्विजाः

ထို့ပြင် အကျင့်အကြံ ပျက်စီးသူ အခြားသူများ—ပါရှဏ္ဍ (မမှန်သဒ္ဓာ) များ၊ ဓမ္မကို ပြစ်တင်သူများ—သူတို့သည် ဒေဝတို့အကြား ခွဲခြားမှုကို ဖန်တီးသော ဖျက်ဆီးသူများသာ ဖြစ်၏; ထိုသို့သော ဒွိဇများသည် ဘြဟ္မာကို မုန်းတီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 20

तथापि ब्राह्मणश्चैव न हंतव्यः कदाचन । एनं हत्वा द्विजश्रेष्ठ ब्रह्महा पुरुषो भवेत्

သို့သော်လည်း ဘြာဟ္မဏကို မည်သည့်အခါမျှ မသတ်သင့်။ ဟေ ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်၊ သူကို သတ်လျှင် လူသည် ဘြဟ္မဟာ—ဘြာဟ္မဏသတ်သူ—ဖြစ်သွားမည်။

Verse 21

अंत्यजातिषु म्लेच्छेषु तथा चांडालजातिषु । पतितो वान्नयोनिभ्यां न हंतव्यः कथंचन

အနိမ့်ဆုံးဇာတိများ၊ မလေစ္ဆ (နိုင်ငံခြားသား) များနှင့် စဏ္ဍာလဇာတိတွင်ပင်—ဓမ္မအကျင့်မှ ကျဆင်းသွားသူကို မည်သည့်အခြေအနေတွင်မျှ လုံးဝ မသတ်သင့်။

Verse 22

सर्वजातिस्त्रियं गत्वा सर्वाभक्ष्यस्य भक्षणात् । द्विजत्वं न विनश्येत पुण्याद्विप्रो भवेत्पुनः

ဒွိဇတစ်ဦးသည် ဇာတိအားလုံး၏ မိန်းမများထံ သွားရောက်ပြီး တားမြစ်အစားအစာအားလုံးကို စားသော်လည်း ဒွိဇဖြစ်မှု မပျက်စီး; ကုသိုလ်ကံအားဖြင့် ထပ်မံ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာသည်။

Verse 23

नारद उवाच । ईदृशं दुष्कृतं कृत्वा पश्चात्पुण्यं समाचरेत् । कां गतिं यात्यसौ विप्रः सर्वलोकपितामह

နာရဒက ပြောသည်—“လောကအားလုံး၏ ပိတာမဟ (အဘိုးကြီး) အရှင်၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဤသို့သော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက် ကုသိုလ်ကို ကျင့်လျှင် မည်သည့်ဂတိသို့ ရောက်ပါသနည်း?”

Verse 24

ब्रह्मोवाच । कृत्वा सर्वाणि पापानि पश्चाद्यस्तु जितेंद्रियः । मुच्यते सर्वपापेभ्यः पुनर्ब्रह्मत्वमर्हति

ဗြဟ္မာက မိန့်သည်—အပြစ်အားလုံးကို ကျူးလွန်ခဲ့သူတစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ၊ နောက်ပိုင်း အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ (ဂျိတိန္ဒြိယ) ဖြစ်လာလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး ထပ်မံ ဗြဟ္မတ്വ (ဗြဟ္မဖြစ်မှု) ကို ခံယူထိုက်လာသည်။

Verse 25

शृणु पुत्र कथां रम्यां विचित्रां च पुरातनीम् । कस्यचिद्ब्राह्मणस्यापि यौवनाढ्यः सुतोऽभवत्

နားထောင်လော့ သားရေ၊ ရှေးကာလမှ လှပ၍ အံ့ဩဖွယ် ကထာတစ်ပုဒ်ရှိသည်—ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးတွင် ယောဝနအင်အားပြည့်ဝသော သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။

Verse 26

ततो यौवनसंपत्तेर्मोहाच्च पूर्वकर्मणः । चांडालीमगमत्सद्यस्तस्याः प्रियतरोऽभवत्

ထို့နောက် လူငယ်အရွယ်၏အားမာန်ကြောင့် မောဟဖြစ်၍ အတိတ်ကံ၏အင်အားကလည်း တွန်းအားပေးသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ချဏ္ဍာလီမိန်းမထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ သူမအတွက် အလွန်ချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 27

तस्यामुत्पादितास्तेन पुत्रा दुहितरस्तथा । स्वकुटुंबं परित्यज्य गृहे तस्याश्चिरं स्थितः

သူမမှတစ်ဆင့် သားသမီးများ—သားနှင့်သမီး—ကိုလည်း မွေးဖွားစေခဲ့သည်။ ကိုယ့်မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ကာ သူမ၏အိမ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်하였다။

Verse 28

अन्या भक्ष्यं न चाश्नाति घृणया च सुरां त्यजेत् । तमुवाच सदा सा च भक्षयान्यतरां सुराम्

အခြားမိန်းမတစ်ဦးက ထိုသို့သောအစာကို မစားဘဲ၊ မနာလိုမုန်းတီးသဖြင့် အရက်ကိုလည်း စွန့်လွှတ်မည်။ သို့ရာတွင် သူမကတော့ အမြဲတမ်း “ဒီအစာကို စားပါ” ဟု သူ့အား ပြောနေပြီး၊ ကိုယ်တိုင်က အခြားအမျိုးအစားအရက်ကို သောက်လေ၏။

Verse 29

तामुवाच तदा शौचं गदितुं नार्हसि प्रिये । उत्कारो जायते तस्याः श्रवणात्सततं मम

ထို့နောက် သူက သူမအား “ချစ်သူရေ၊ သန့်ရှင်းမှုအကြောင်းကို မပြောသင့်ပါ။ အဲဒီအကြောင်းကို ကြားရုံနဲ့ပင် ငါ့စိတ်မှာ အမြဲတမ်း ရွံရှာမှု ပေါ်လာတတ်သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 30

एकदा स मृगान्वेषात्श्रांतः सुप्तो गृहे दिवा । गृहीत्वा सा सुरां तस्य हसित्वा च मुखे ददौ

တစ်ခါက သားကောင်ရှာဖွေရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် နေ့ခင်းအချိန် အိမ်၌ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမက အရက်ကိုယူ၍ ရယ်မောကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေး하였다။

Verse 31

ततो विप्रमुखादग्निः प्रजज्वाल समंततः । ज्वाला तु सकुटुबांतामदहच्च गृहं वसु

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ မီးတောက်သည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လောင်ကျွမ်းပေါက်ကွဲလာ၍၊ မီးလျှံများက ဝသု၏ အိမ်ကို အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးနှင့်တကွ မီးရှို့ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 32

हाहा कृत्वा समुत्थाय विललाप तदा द्विजः । विलापांते च जिज्ञासा समारब्धा च तेन हि

“အို အို!” ဟုအော်ဟစ်ကာ ဗြာဟ္မဏသည် ထ၍ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။ မြည်တမ်းပြီးသည့်နောက်တွင်လည်း သူသည် မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းကို စတင်လေ၏။

Verse 33

कुतश्चाग्निः समुद्भूतो गृहे दाहः कथं मम । ततः खे तमुवाचेदं तेजस्ते ब्राह्मणस्य च

“ဤမီးသည် ဘယ်က ပေါ်ထွက်လာသနည်း။ ငါ့အိမ် မည်သို့ မီးလောင်သနည်း” ဟုမေးရာ၊ ကောင်းကင်မှ အသံတစ်သံက “ဤသည်မှာ တောက်လောင်သော တေဇောဓာတ်—သင်၏လည်းကောင်း၊ ဗြာဟ္မဏ၏လည်းကောင်း ဖြစ်သည်” ဟုဆို၏။

Verse 34

कथिते तद्यथावृत्ते ब्राह्मणो विस्मयं गतः । विमृश्यार्थमुवाचेदं पुनः खेऽस्य हितं वचः

ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျ ပြောကြားပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် အံ့ဩသွားလေ၏။ အဓိပ္ပါယ်ကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ၊ ကောင်းကင်ရှိ “ခ” ထံသို့ အကျိုးပြုသော စကားကို ထပ်မံဆိုလေ၏။

Verse 35

विप्रणष्टं सुतेजस्ते तस्माद्धर्मचरो भव । ततो मुनिवरान्गत्वा पप्रच्छात्महितं द्विजः

“သင်၏ တေဇောရောင်ခြည် လျော့နည်းသွားပြီ; ထို့ကြောင့် ဓမ္မကိုလိုက်နာ၍ နေထိုင်လော့” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ထိုဒွိဇသည် မြတ်သော မုနိများထံသို့ သွားကာ မိမိအကျိုးအတွက် မေးမြန်းလေ၏။

Verse 36

तमूचुर्मुनयः सर्वे दानधर्मं समाचर । ऋषय ऊचुः । पूयंते सर्वपापेभ्यो ब्राह्मणानि यमैर्व्रतैः

မုနိအပေါင်းတို့က သူ့အား “ဒါနဓမ္မကို ကျင့်ဆောင်လော့” ဟု ဆိုကြ၏။ ရှိတို့က “ယမနှင့် နိယမတို့၏ ဝတ်ပြုကတိများဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် အပြစ်အကုန်မှ သန့်စင်လေ၏” ဟု မိန့်ကြ၏။

Verse 37

नियमान्शास्त्रदृष्टांश्च पूतत्वार्थमुपाचर । चांद्रायणांश्च कृच्छ्रांश्च तप्तकृच्छ्रान्पुनः पुनः

သန့်စင်ခြင်းအတွက် သာස්တရ၌ မြင်တွေ့သတ်မှတ်ထားသော နိယမများကို လိုက်နာလော့။ ထို့ပြင် ခဏခဏ ချန္ဒြာယဏ ဝတ်၊ ကೃစ္ଛရ ပရိယာရှ္စိတ္တနှင့် တပ္တ-ကೃစ္ଛရ တပသကို ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်လော့။

Verse 38

प्राजापत्यांश्च दिव्यांश्च दोषशोषाय सत्वरम् । गच्छ तीर्थानि पूतानि गोविंदाराधनं कुरु

အပြစ်အနာအဆာများ ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့ပျောက်ကင်းစေရန် သန့်စင်ပေးသော တီရ္ထများသို့ အမြန်သွားလော့—ပရာဇာပတိဆိုင်ရာနှင့် ဒိဗ္ဗတီရ္ထတို့ကိုပါ—ပြီးလျှင် ဂోవိန္ဒကို အာရာဓနာပြုလော့။

Verse 39

क्षयमेष्यंति पापानि न चिरेण समंततः । पुण्यतीर्थप्रभावाच्च गोविंदस्य प्रभावतः

ပုဏ္ဏတီရ္ထ၏ အာနုභာဝနှင့် ဂోవိန္ဒ၏ အာနုභာဝကြောင့် အပြစ်အကုန်သည် မကြာမီ အရပ်ရပ်မှ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

Verse 40

क्षयमेष्यंति पापानि ब्रह्मत्वं प्राप्स्यते भवान् । शृणु तात यथावृत्तं कथयामः पुरातनम्

သင်၏အပြစ်များသည် အဆုံးသတ်မည်၊ သင်သည် ဗြဟ္မတ്വကို ရရှိမည်။ နားထောင်လော့ ချစ်သား၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတိအကျ ငါတို့က ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းအဖြစ် ပြောပြမည်။

Verse 41

आहारार्थी पुरा वत्स गरुडो विनतासुतः । पतंगोपि बहिः साक्षादंडान्निस्सृत्य शावकः

ရှေးကာလ၌ ချစ်သားရေ၊ ဝိနတာ၏သား ဂရုဍာသည် အစာရှာရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဥမှ မကြာသေးမီက ထွက်လာသော ငှက်ကလေးတောင် ချက်ချင်း ပွင့်လင်းရာသို့ ထွက်လာတတ်သည်။

Verse 42

क्षुधार्थी मातरं प्राह भक्ष्यं मे दीयतामिति । ततः पर्वतसंकाशं गरुडं च महाबलम्

ဆာလောင်မှုကြောင့် သူသည် မိခင်အား “ကျွန်တော်ကို စားစရာပေးပါ” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမား၍ အင်အားမဟာသော ဂရုဍာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 43

दृष्ट्वा माता महाभागा तनयं हृष्टमानसा । क्षुधां ते बाधितुं पुत्र न शक्नोमि समंततः

သားကိုမြင်သော် ကံကောင်းသောမိခင်သည် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် “သားရေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်း၏ဆာလောင်မှုကို ငါ မတားဆီးနိုင်” ဟု ဆို၏။

Verse 44

सुपर्ण उवाच । नारायणाद्वरो लब्धो मया च मुनिसत्तम । भयं नास्तीह मे तात सुरासुरगणादपि

စုပဏ္ဏက ပြော၏— “အို မုနိမြတ်ရှင်၊ ငါသည် နာရာယဏထံမှ အာနုဂ्रह(ဗရ)ကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဘရေ၊ ဤနေရာ၌ ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ အစုအဝေးကိုတောင် ငါ မကြောက်”။

Verse 45

तत्र गच्छस्व पितरं पृच्छ कामं यथा तव । अस्योपदेशतस्तात क्षुधा ते शममेष्यति

အဲဒီနေရာသို့ သွား၍ မင်းအလိုရှိသမျှကို ဖခင်အား မေးလေ။ ချစ်သားရေ၊ သူ၏ အဆုံးအမဖြင့် မင်း၏ ဆာလောင်မှုသည် မလွဲမသွေ ငြိမ်းသက်လာမည်။

Verse 46

ततो मातुर्वचः श्रुत्वा वैनतेयो महाबलः । अगमत्पितुरभ्याशं समुहूर्तान्मनोजवः

ထို့နောက် မိခင်၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မဟာဗလရှိသော ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) သည် စိတ်၏အလျင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖခင်၏အနီးသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 47

दृष्ट्वा तातं मुनिश्रेष्ठं ज्वलंतमिव पावकम् । प्रणम्य शिरसा वाक्यमुवाच पितरं खगः

ဖခင်ကို—မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် ထိုငှက်သည် ခေါင်းငုံ့၍ ပရဏာမပြုကာ ဖခင်ထံသို့ စကားဆို하였다။

Verse 48

भक्षार्थी समनुप्राप्तः सुतोहं ते महात्मनः । क्षुधया पीडितो नाथ भक्ष्यं मे दीयतां प्रभो

အစာအဟာရကို ရှာဖွေရန် ကျွန်ုပ်လာပါသည်; အို မဟာအတ္မာ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏သားဖြစ်ပါသည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် နာကျင်နေပါသည်၊ အို နာထ—စားစရာတစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ၊ အို ပရဘု။

Verse 49

ततो ध्यानं समालभ्य ज्ञात्वा तं विनतासुतं । पुत्रस्नेहाद्वचश्चेदं प्रोवाच मुनिसत्तमः

ထို့နောက် မုနိအမြတ်ဆုံးသည် သမาธိကို ထူထောင်၍ သူကို ဝိနတာ၏သားဟု သိမြင်ကာ ဖခင်မေတ္တာကြောင့် ဤစကားများကို မိန့်ဆို하였다။

Verse 50

अनेकशतसाहस्रा निषादाः सरितांपतेः । तीरे तिष्ठंति पापिष्ठास्तान्संभक्ष्य सुखी भव

“အို မြစ်တို့၏အရှင်၊ သင်၏ကမ်းနားတွင် နိသာဒ များသည် ရာထောင်သောင်းချီ ရပ်နေကြသည်—အလွန်ပင် အပြစ်ကြီးသူများ။ သူတို့ကို စားသုံးလော့၊ ထိုသို့လျှင် သင်သည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မည်။”

Verse 51

तीर्थमुत्सादयंति स्म तीर्थकाका दुरासदाः । विना विप्रं निषादेषु भक्षय त्वमलक्षितं

မောင်းနှင်ရန်ခက်သော ‘တီရ္ထ-ကာ’ များသည် တီရ္ထကို အမြဲဖျက်ဆီးလေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏ မရှိသည့်အခါ နိသာဒတို့အကြား မသိမသာနေ၍ စားသောက်လော့။

Verse 52

इत्युक्तः प्रययौ पक्षी भक्षयामास तांस्ततः । अलक्ष्यभावो विप्रोपि गिलितस्तेन पक्षिणा

ဤသို့ဆိုသဖြင့် ငှက်သည် ထွက်သွားကာ ထို့နောက် သူတို့ကို မျိုစားလေ၏။ ဗြာဟ္မဏလည်း—မမြင်ရအောင်ဖြစ်သွား၍—ထိုငှက်က မျိုသွင်းလေ၏။

Verse 53

स तस्य गलके गाढं लालगीति द्विजस्तदा । वमितुं गिलितुं चापि न शशाक द्विजोत्तमः

ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏသည် ၎င်း၏ လည်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကပ်လျက်ရှိ၏။ ထိုခဏတွင် ဒွိဇအမြတ်သည် မအန်ထုတ်နိုင်သကဲ့သို့ မျိုချနိုင်လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့။

Verse 54

गत्वाथ पितरं प्राह किमेतदिति मे पितः । लग्नं मे गलके सत्वं प्रतिकर्तुं न शक्नुयां

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဖခင်ထံသို့ သွား၍ “အဖေ၊ ဤအရာက ဘာလဲ? ကျွန်တော်၏ လည်ချောင်းတွင် သတ္တဝါတစ်ခု ကပ်နေပြီး ဖယ်ရှားမရပါ” ဟု ပြောလေ၏။

Verse 55

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कश्यपस्तमुवाच ह । मयोक्तं ते पुरा वत्स ब्राह्मणोयं न बुध्यसे

သူ၏စကားကို ကြားသော် ကശ്യပက “သားလေး၊ ငါက မင်းကို အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့သည်—ဤသူသည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၏; မင်း မနားလည်သေးသလား” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 56

इत्युक्त्वा च मुनिर्धीमान्द्विजं प्राह स धार्मिकः । आगच्छ त्वं ममासन्नं हितं ते प्रवदाम्यहं

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၍ ဓမ္မ၌တည်ကြည်သော ရှင်မုနိသည် ဒွိဇကို မိန့်ကြားသည်— “ငါ့အနီးသို့ လာပါ; သင်အတွက် အကျိုးရှိသော အရာကို ငါပြောမည်”။

Verse 57

तमुवाच तदा विप्रः कश्यपं मुनिपुंगवम् । ममैते सुहृदो नित्यं सर्वे संबंधिनः प्रियाः

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသည် မုနိတို့အနက် အထွဋ်အမြတ် ကশ্যပအား ဆိုသည်— “ဤသူတို့အားလုံးသည် ငါ၏ အမြဲတမ်း ကောင်းကြံသူ မိတ်ဆွေများဖြစ်၍ အားလုံးပင် ငါ၏ ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးများဖြစ်သည်”။

Verse 58

श्वशुराः स्यालकाश्चाप्तास्सबालाश्च तथापरे । एतैः सह प्रयास्यामि निरयं चापि वा शिवम्

ငါ၏ ယောက္ခမ၊ ယောက္ခမညီအစ်ကိုများ၊ နီးစပ်သော မိတ်ဆွေများနှင့် အခြားသူများလည်း—သူတို့၏ ကလေးများနှင့်တကွ; ငါသည် သူတို့အားလုံးနှင့်အတူ ထွက်ခွာမည်၊ နရကသို့ဖြစ်စေ သီဝ၏ အရှေ့တော်သို့ဖြစ်စေ။

Verse 59

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितः कश्यपोऽब्रवीत् । द्विजानां च कुले जातश्चांडालैः पतितो भवान्

သူ၏စကားကိုကြားသော် ကश्यပသည် အံ့ဩ၍ ဆိုသည်— “ဒွိဇတို့၏ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း သင်သည် စဏ္ဍာလတို့အကြားသို့ ကျဆင်းသွားပြီ”။

Verse 60

पुरुषास्ते प्रतिष्ठंते घोरे च निरये ध्रुवम् । चिराय निष्कृतिस्तेषां नैवास्तीह कथंचन

ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ တည်ရပ်သွားကြသည်; ထို့ပြင် ဤသွန်သင်ချက်အရ သူတို့အတွက် မည်သည့် ပရాయశ္စိတ္တမျှ မရှိ—လွတ်မြောက်ခြင်းသည် အလွန်ရှည်လျားသော ကာလပြီးမှသာ ရောက်လာသည်။

Verse 61

सर्वांश्चैव दुराचारांश्चांडालान्पापकारिणः । दोषांस्त्यक्त्वा नरः पश्चात्सुखी भवति नान्यथा

မကောင်းသောအကျင့်၊ ချဏ္ဍာလကဲ့သို့ အပြစ်ပြုသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၊ ဒုစရိုက်တို့အပါအဝင် အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီးမှသာ လူသည် ချမ်းသာရ၏၊ အခြားနည်းမရှိ။

Verse 62

अज्ञानाद्यदि वा मोहात्कृत्वा पापं सुदारुणं । ततो धर्मं चरेद्यस्तु स गच्छेत्परमां गतिं

အဝိဇ္ဇာ သို့မဟုတ် မောဟကြောင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကို ပြုမိသော်လည်း နောက်တစ်ဖန် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 63

पापकृन्न चरेद्धर्मं पापे कुर्यान्मतिं पुनः । शिलानावं यथारूढः सागरे संनिमज्जति

အပြစ်ရှိသူသည် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသော်လည်း နောက်တစ်ဖန် စိတ်ကို အပြစ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လျှင် သူသည် နစ်မြုပ်သွားမည်—ပင်လယ်တွင် ကျောက်လှေစီးသူကဲ့သို့။

Verse 64

कृत्वा सर्वाणि पापानि तथा दुर्गतिसंचयं । उपशांतो भवेत्पश्चात्तं दोषं शमयिष्यति

အပြစ်အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ပြီး ဒုဂ္ဂတိကို စုဆောင်းထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ငြိမ်သက်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်လာလျှင် ထိုအပြစ်ဒोष (နှင့် အကျိုးဆက်) ကို သက်သာစေမည်။

Verse 65

तमुवाच महाप्राज्ञं द्विजं मुनिवरोत्तमम् । यदिमां न जहातीह खगः सर्वांश्च बांधवान्

ထို့နောက် သူသည် ဉာဏ်ကြီးသော ဒွိဇ၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရှိသီအား ဆိုလိုသည်—“ဤနေရာ၌ ဤငှက်သည် သူမကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ဆွေမျိုးအပေါင်းကိုပါ မစွန့်လွှတ်လျှင်…”

Verse 66

ततः प्राणं च त्यक्ष्यामि खगे मर्मावघातिनि । नोचेत्त्यजतु मे बंधून्प्रतिज्ञा मे दृढात्मनः

အို ငှက်၊ ငါ၏ အသက်သွေးကြောကို ထိခိုက်စေသော အသင်၊ ငါသည် အသက်ကို စွန့်လွှတ်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ငါ၏ ဆွေမျိုးတို့ကို လွှတ်ပေးလော့။ ငါ၏ ကတိသစ္စာသည် ခိုင်မြဲ၏။

Verse 67

ततस्तार्क्ष्यमुवाचेदं मुनि र्ब्रह्मवधे भयात् । उद्वमैतान्सविप्रांश्च म्लेछानेतान्समंततः

ထိုအခါ ရသေ့သည် ဗြာဟ္မဏကို သတ်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဂဠုန်ကို မိန့်တော်မူသည်မှာ "ဤလူတို့နှင့်တကွ ဗြာဟ္မဏများ၊ ဤမိစ္ဆာများကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ နှင်ထုတ်လော့" ဟု ဆို၏။

Verse 68

वनेषु पर्वतान्तेषु दिक्षु तान्पतगेश्वर । उद्ववाम ततः शीघ्रं दोषज्ञः पितुराज्ञया

အို ငှက်တို့၏ အရှင်၊ ထိုအခါ သင့်လျော်သည်နှင့် မသင့်လျော်သည်ကို သိလျက်၊ ငါသည် ခမည်းတော်၏ အမိန့်ကို နာခံ၍ တောတောင်များနှင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ မောင်းထုတ်ခဲ့၏။

Verse 69

ततः सर्वेऽभवन्व्यक्ता अकेशाः श्मश्रुवर्जिताः । यवना भोजनप्रीताः किंचिच्छ्मश्रुयुताश्च ये

ထိုအခါ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဆံပင်မရှိ၊ မုတ်ဆိတ်မရှိဘဲ ထင်ရှားလာကြ၏။ အစားအစာကို နှစ်သက်သော ယဝနတို့သည် နှုတ်ခမ်းမွေး၊ မုတ်ဆိတ်မွေး အနည်းငယ် ရှိကြ၏။

Verse 70

अग्नौ च नग्नकाः पापा दक्षिणस्यामवाचकाः । घोराः प्राणिवधे प्रीता दुरात्मानो गवाशिनः

အဝတ်မပါဘဲ သွားလာသော အပြစ်သားများလည်း ရှိ၏။ ၎င်းတို့သည် တောင်အရပ်ကို ကဲ့ရဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ရာ၌ မွေ့လျော်ကြ၏။ ယုတ်မာသော စိတ်ရှိ၍ နွားကို စားသောသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 71

नैरृते कुवदाः पापा गोब्राह्मणवधोद्यताः । खर्पराः पश्चिमे पूर्वे निवसंति च दारुणाः

အနောက်တောင်ဘက်၌ ကုဝဒါဟုခေါ်သော မကောင်းသူပေါင်း၊ အပြစ်သားတို့ နေထိုင်ကြပြီး၊ နွားသတ်ခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းကို ပြုရန် အားထုတ်ကြသည်။ အနောက်နှင့် အရှေ့ဘက်၌လည်း ကြမ်းတမ်းသော ခရ္ပရတို့ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 72

वायव्यां च तुरुष्काश्च श्मश्रुपूर्णा गवाशिनः । अश्वपृष्ठसमारूढाः प्रयुद्धेष्वनिवर्तिनः

အနောက်မြောက်ဒေသ၌ တုရုရှ္ကတို့ ရှိကြသည်—မုတ်ဆိတ်ထူထဲ၍ နွားသားစားသူများ၊ မြင်းပေါ်တက်စီးထားကြပြီး၊ စစ်ပွဲ၌ မလှည့်မပြန် အတင်းတက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 73

उत्तरस्यां च गिरयो म्लेच्छाः पर्वतवासिनः । सर्वभक्षा दुराचाराः वधबंधरताः किल

မြောက်ဘက်၌ တောင်တန်းများရှိ၍ မလေစ္ဆာဟုခေါ်သော တောင်နေသူတို့ နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို စားသောက်တတ်၍ အကျင့်ပျက်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 74

ऐशान्यां निरयास्संति कर्तॄणां वृक्षवासिनः । एते म्लेच्छा स्थिता दिक्षु घोरास्ते शस्त्रपाणयः

အရှေ့မြောက်ဘက်၌ နရကများရှိ၍ ထိုကဲ့သို့သော ကర్మကို ပြုသူတို့သည် သစ်ပင်ပေါ်၌ နေထိုင်ရကြ၏။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မလေစ္ဆာတို့သည် အရပ်ရပ်၌ တည်၍ လက်၌ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 75

येषां च स्पर्शमात्रेण सचेलो जलमाविशेत् । एतेषां च कलौ देशेप्यकाले धर्मवर्जिते

သူတို့ကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အဝတ်မချွတ်ဘဲ ရေထဲသို့ ဝင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသောသူများ—ထိုသို့သောသူတို့သည် ကလိယုဂ၌၊ ဓမ္မကင်းမဲ့သော ဒေသနှင့် အချိန်မတော်သော ကာလများတွင်ပင် ရှိကြ၏။

Verse 76

संस्पर्शं च प्रकुर्वंति वित्तलोभात्समंततः । म्लेच्छांस्तान्मोचयित्वा तु क्षुधया परिपीडितः

ဥစ္စာလောဘကြောင့် သူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ ထိတွေ့ပတ်သက်ကြ၏။ သို့သော် မလေစ္ဆာတို့ကို လွတ်မြောက်စေပြီးနောက် သူသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပင် နှိပ်စက်ခံရ၏။

Verse 77

पुनराह द्विजस्तात क्षुधा मे बाधतेतराम् । अवदद्गरुडं तत्र कश्यपः कृपया द्रुतम्

ထို့နောက် ဒွိဇသည် “သားရေ၊ ဆာလောင်မှုက ငါ့ကို အလွန်ပင် နှောင့်ယှက်နေသည်” ဟု ထပ်မံဆို၏။ ထိုအခါ ကശ്യပသည် ကရုဏာဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဂရုဍကို ချက်ချင်း ပြောကြား၏။

Verse 78

तिष्ठंतौ विपुलौ तत्र जिघांसू गजकच्छपौ । अप्रमेयौ महासत्वौ सागरस्यैकदेशतः

ပင်လယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော သတ္တဝါနှစ်ကောင်—နွားသဏ္ဍာန် ဆင်တစ်ကောင်နှင့် လိပ်တစ်ကောင်—အတိုင်းမသိ အင်အားကြီး၍ အချင်းချင်း သတ်လိုစိတ်ဖြင့် ရပ်တည်နေကြ၏။

Verse 79

तावप्सु च द्रुतं वत्स क्षुधां ते वारयिष्यतः । स पितुर्वचनं श्रुत्वा तत्र गत्वाभिपद्य तौ

“သားရေ၊ ရေထဲသို့ မြန်မြန်ဆင်းသွား; အဲဒီနှစ်ကောင်က မင်းရဲ့ ဆာလောင်မှုကို တားဆီးပေးလိမ့်မယ်” ဟုဆို၏။ ဖခင်၏ စကားကို ကြားပြီး သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ နှစ်ကောင်ထံ ချဉ်းကပ်၏။

Verse 80

नखैर्भित्वा कूर्मगजौ महासत्वौ महाजवः । खमुत्पपात तौ धृत्वा विद्युद्वेगो महाबलः

သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် အင်အားကြီးသော လိပ်နှင့် ဆင်ကို ခွဲဖောက်ပြီးနောက်၊ အလွန်အားကြီး၍ လျင်မြန်သကဲ့သို့ မိုးကြိုးတောက်သော ဝိဒ္ယုဒ္ဝေဂသည် နှစ်ကောင်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်သွား၏။

Verse 81

आधारतां न गच्छंति नगाश्च मंदरादयः । ततो योजनलक्षे द्वे गत्वा मारुतरंहसा

မန္ဒရ စသော တောင်တန်းများပင် အောက်ခံအခြေတိုင်သို့ မရောက်နိုင်ကြ။ ထိုနေရာမှ လေကဲ့သို့ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ယောဇနာ နှစ်သိန်း ခရီးသွားလျှင် နောက်ထပ် ဒေသသို့ ရောက်၏။

Verse 82

महत्यां जंबुशाखायां निपपात महाबलः । भग्ना सा सहसा शाखा तां पतंतीं खगेश्वरः

အင်အားကြီးသူသည် ဇမ္ဗုသစ်ပင်၏ ကြီးမားသော ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လေ၏။ ထိုကိုင်းသည် ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားရာ၊ ကျဆင်းနေစဉ် ငှက်တို့၏ အရှင် ခဂေရှဝရက ထိန်းတားလေ၏။

Verse 83

गोब्राह्मणवधाद्भीतो दधार तरसा बली । धृत्वा तां रुचिरं वेगाद्द्रवंतं खे महाबलम्

နွားသတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၏ အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့၍ အင်အားကြီးသူသည် ချက်ချင်း ထိန်းတားလေ၏။ ထို့နောက် ကောင်းမြတ်လှသော အရာကို မိုးကောင်းကင်၌ အလွန်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေစဉ် မဟာအင်အားဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

Verse 84

गत्वा विष्णुरुवाचेदं नररूपधरो हरिः । कस्त्वं भ्रमसि चाकाशे किमर्थं पतगेश्वर

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော်၊ လူရုပ်ကို ဆောင်ယူသော ဟရီ (ဗိဿဏု) က မိန့်တော်မူသည်— “ဟေ ပတဂေရှဝရ၊ မင်းသည် မည်သူနည်း၊ မိုးကောင်းကင်၌ လှည့်လည်နေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်နည်း?”

Verse 85

विधृत्य महतीं शाखां महांतौ गजकच्छपौ । तमुवाच द्विजस्तस्मिन्नररूपधरं हरिम्

ကြီးမားသော ကိုင်းကို ထိန်းမြှောက်ထားရာ၌ မဟာဆင်နှင့် မဟာကচ্ছပတို့က ထောက်ပံ့ကူညီကြ၏။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် လူရုပ်ဆောင်သော ဟရီအား ထိုနေရာ၌ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 86

गरुडोहं महाबाहो खगरूपः स्वकर्मणा । कश्यपस्य मुनेस्सूनुर्विनतागर्भसंभवः

အို လက်မောင်းကြီးသူရေ၊ ငါသည် ဂရုဍာ ဖြစ်၏—ကိုယ်၏ သတ်မှတ်ကံနှင့် တာဝန်အလိုက် ငှက်ရုပ်ကို ဆောင်ထား၏; ငါသည် မုနိ ကശ്യပ၏ သား၊ ဝိနတာ၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။

Verse 87

पश्यैतौ च महासत्वौ भक्षणार्थं मया धृतौ । न धरा च ममाधारो न वृक्षा न च पर्वताः

ကြည့်လော့—ဤ မဟာသတ္တဝါ နှစ်ပါးကို ငါသည် စားသောက်ရန်အတွက် ဖမ်းဆီးထား၏။ မြေကြီးသည် ငါ့အထောက်အကူ မဟုတ်၊ သစ်ပင်များလည်း မဟုတ်၊ တောင်တန်းများလည်း မဟုတ်။

Verse 88

अनेकयोजनान्यूर्ध्वं दृष्ट्वा जंबूमहीरुहम् । अपतंतस्य शाखायां सहेमौ परिभक्षितुं

ယောဇနာများစွာ မြင့်တက်နေသော ဇမ္ဗူပင်ကို မြင်၍၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျဆင်းလာသော ထိုပင်၏ ကိုင်းပေါ်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ကာ အတူတကွ စားသောက်ရန် ကြံ၏။

Verse 89

भग्ना सा सहसा शाखा तां च धृत्वा भ्रमाम्यहम् । कोटिकोटिसहस्राणां ब्राह्मणानां गवां वधात्

ထိုကိုင်းသည် ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွား၏; ထိုကိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ငါသည် လှည့်လည်နေ၏—ကောဋိကောဋိ ထောင်ပေါင်းများသော ဗြာဟ္မဏနှင့် နွားတို့ကို သတ်ခြင်း၏ အပြစ်အလေးချိန်ကဲ့သို့ ဖိစီးနေသကဲ့သို့။

Verse 90

भयं तत्र विषादो मे सहसा प्राविशद्बुध । किं करोमि कथं यामि को मे वेगं सहिष्यति

ထိုအခါ၊ အို ပညာရှိရေ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ညစ်ခြင်းသည် ချက်ချင်း ငါ့ထံ ဝင်ရောက်လာ၏။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း? ဘယ်လို သွားရမည်နည်း? ငါ့အရှိန်အဟုန်ကို မည်သူ ခံနိုင်မည်နည်း?

Verse 91

इत्युक्ते पतगश्रेष्ठं प्रोवाचेदं हरिस्तदा । अस्मद्बाहुं समारुह्य भक्षेमौ गजकच्छपौ

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဟရိသည် ငှက်တို့၏အမြတ်ဆုံးအား မိန့်တော်မူသည်– “ငါ၏လက်မောင်းပေါ်တက်လော့; ဆင်နှင့်လိပ်ကို ငါတို့စားသုံးမည်”။

Verse 92

गरुड उवाच । ममाधारं न गच्छंति सागराश्च नगोत्तमाः । अथ चैवं महासत्वं कथं त्वं धारयिष्यसि

ဂရုဍကဆိုသည်– “ငါ့အထောက်အထား၏အတိုင်းအတာကို သမုဒ္ဒရာများနှင့် အမြင့်ဆုံးတောင်တန်းများပင် မရောက်နိုင်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အို မဟာသတ္တဝါ၊ သင်မည်သို့ ထမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း”။

Verse 93

ऋते नारायणादन्यः को मां धारयितुं क्षमः । त्रैलोक्ये कः पुमांस्तिष्ठेद्यो वेगं मे सहिष्यति

“နာရာယဏမှတပါး ငါ့ကို ထောက်ခံနိုင်သူ မည်သူရှိသနည်း။ သုံးလောက၌ မည်သည့်လူသားက ငါ့အရှိန်ကို ခံနိုင်အောင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း”။

Verse 94

हरिरुवाच । स्वकार्यमुद्धरेत्प्राज्ञः स्वकार्यं कुरु सांप्रतम् । कृत्वा कार्यं खगश्रेष्ठ विजानीषे च मां ध्रुवम्

ဟရိမိန့်တော်မူသည်– “ပညာရှိသည် မိမိ၏တာဝန်ကို ထူထောင်၍ ပြီးမြောက်စေသင့်၏; ယခု မိမိ၏အလုပ်ကို လုပ်လော့။ အလုပ်ပြီးလျှင် အို ငှက်တို့၏အမြတ်ဆုံး၊ ငါကို မပြောင်းလဲသောအရှင်ဟု သေချာစွာ သိလာမည်”။

Verse 95

महासत्वं च तं दृष्ट्वा विमृश्य मनसा खगः । एवमस्त्विति चोक्त्वा स पपात ह महाभुजे

ထိုမဟာအင်အားကို မြင်၍ ငှက်သည် စိတ်တွင် စဉ်းစားလေ၏; “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ လက်မောင်းကြီးသောအရှင်ပေါ်သို့ ဆင်းကျလေသည်။

Verse 96

न चचाल भुजस्तस्य सन्निपाते खगेशितुः । तत्र स्थित्वा स तां शाखां मुमोच पर्वतालये

ငှက်တို့၏အရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း သူ၏လက်မောင်းသည် မလှုပ်မယှက်တည်ငြိမ်နေ၏။ ထိုနေရာ၌တည်ကာ ထိုကိုင်းကို တောင်အိမ်ရာပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။

Verse 97

शाखापतनमात्रेण सचराचरकानना । चचाल वसुधा चैव सागराः प्रचकंपिरे

ကိုင်းတစ်ကိုင်းကျသွားသည့်အခါတင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တောအုပ်တစ်လျှောက်လုံး တုန်လှုပ်သွား၏။ မြေကြီးလည်း တုန်ကန်၍ သမုဒ္ဒရာများလည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်ကြ၏။

Verse 98

ततश्च खादितौ सत्त्वौ सहसा गजकच्छपौ । तृप्तिं न प्राप्तवान्सोपि क्षुधा तस्य न शाम्यति

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူသည် သတ္တဝါနှစ်ကောင်—ဆင်နှင့် လိပ်—ကို စားသောက်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူမပြည့်ဝသေးဘဲ ဆာလောင်မှုသည် မငြိမ်းသက်သေး။

Verse 99

एतज्ज्ञात्वा तु गोविंदस्तमुवाच खगेश्वरम् । भुजस्य मम मांसं तु भक्षयित्वा सुखी भव

ဤအကြောင်းကို သိမြင်သဖြင့် ဂోవိန္ဒသည် ငှက်တို့၏အရှင်အား “ငါ၏လက်မောင်းအသားကို စားသုံး၍ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 100

इत्युक्ते प्रचुरं मांसं भुजस्य तस्य तेन हि । खादितं क्षुधया पुत्र व्रणं तस्य न विद्यते

ဤသို့ဆိုရာတွင် ဆာလောင်မှုကြောင့် သူသည် ထိုသူ၏လက်မောင်းမှ အသားကို များစွာ စားသုံးလိုက်၏။ သို့သော် သားရေ၊ သူ့ထံ၌ အနာတစ်စက်မျှ မပေါ်လာခဲ့။

Verse 101

तमुवाच महाप्राज्ञश्चराचरगुरुं हरिम् । कस्त्वं किं वा प्रियं तेद्य करिष्यामि च सांप्रतम्

ထို့နောက် မဟာပညာရှိ ရှင်ရသီသည် လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး၏ ဆရာတော် ဟရီကို မေးမြန်းလေသည်—“သင်သည် မည်သူနည်း? သင်အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသောအရာသည် အဘယ်နည်း? ယခုခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အတွက် ဘာကို ပြုလုပ်ပေးရမည်နည်း?”

Verse 102

नारायण उवाच । विद्धि नारायणं मां हि त्वत्प्रियार्थं समागतम् । रूपं स्वं दर्शयामास प्रत्ययार्थं च तस्य वै

နာရာယဏက မိန့်တော်မူသည်—“သိထားလော့၊ ငါသည် နာရာယဏပင် ဖြစ်၏။ သင်ချစ်မြတ်နိုးသောအရာအတွက် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့၏။” ထို့နောက် သူ၏ယုံကြည်မှုကို ခိုင်မာစေရန် ကိုယ်တော်၏ သဗ္ဗရုပ်ကို ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။

Verse 103

पीतवस्त्रं घनश्यामं चतुर्भुजमनोहरम् । शंखचक्रगदापद्मधरं सर्वसुरेश्वरम्

အဝါရောင်ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်း၍ မိုးတိမ်ထူကဲ့သို့ ညိုမဲသန်မာကာ လက်လေးဖက်ဖြင့် လှပတင့်တယ်; သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော—ဒေဝတားအပေါင်း၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 104

तं च दृष्ट्वा गरुत्मांश्च प्रणम्य शिरसा हरिम् । प्रियं किं ते करिष्यामि वद नः पुरुषोत्तम

ထိုအရှင်ကို မြင်လျှင် ဂရုတမန် (ဂရုဍ) သည် ခေါင်းငုံ့၍ ဟရီကို ဦးချကန်တော့ပြီး မေးလေသည်—“အို ပုရုရှောတ္တမ၊ မိန့်ကြားတော်မူပါ—ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်နှစ်သက်သော ဘုရားဝတ်ပြုစေဝါကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း?”

Verse 105

तमब्रवीन्महातेजा देवदेवेश्वरो हरिः । भव मे वाहनं शूर सखे त्वं सार्वकालिकम्

ထို့နောက် တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ဒေဝဒေဝေရှဝရ ဟရီက မိန့်တော်မူသည်—“အို သတ္တိရှင်သူရဲကောင်း၊ ငါ၏ ဝါဟန (စီးနင်းယာဉ်) ဖြစ်လော့၊ ထို့ပြင် အချိန်အားလုံး၌ ငါ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်၍ နေထိုင်လော့။”

Verse 106

तमुवाच खगश्रेष्ठो धन्योहं विबुधेश्वर । सफलं जन्म मे नाथ त्वां च दृष्ट्वाद्य मे प्रभो

ငှက်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးက ပြောသည်— “ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးပါ၏။ အရှင်နာထ၊ ယနေ့ သင့်ကို မြင်တွေ့ဒർശနရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးသီးပွင့်ပါပြီ၊ အရှင်ပရဘုရား။”

Verse 107

प्रार्थयित्वा च पितरावागमिष्यामि तेऽन्तिकम् । प्रीतो विष्णुरुवाचेदं भव त्वमजरामरः

“မိဘတို့ထံ ဆုတောင်းမေတ္တာတင်ပြီးနောက် သင့်အနီးသို့ ပြန်လာပါမည်။” ထိုအခါ ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်— “အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အဇရာ-အမရ ဖြစ်စေ။”

Verse 108

अवध्यः सर्वभूतेभ्यः कर्म तेजश्च मत्समम् । सर्वत्र ते गतिश्चास्तु निखिलं तु सुखं ध्रुवम्

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် သင်သည် မထိခိုက်နိုင်သူ ဖြစ်စေ။ သင်၏ လုပ်ရပ်နှင့် တေဇောဓာတ်သည် ငါနှင့်တူညီစေ။ နေရာတိုင်း၌ သင်၏ သွားလာမှု မတားဆီးနိုင်စေ၊ အပြတ်မရှိသော သုခသည်လည်း သင့်အပိုင်—ခိုင်မြဲ၍ အစဉ်တည်စေ။

Verse 109

संमिलतु द्रुतं सर्वं यत्ते मनसि वर्तते । यथेष्टं प्रीतिमाहारमकष्टेन प्रलप्स्यसे

သင်၏ စိတ်၌ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ စုပေါင်း၍ ပြည့်စုံပါစေ။ သင်လိုသလို အခက်အခဲမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မေတ္တာ၏ အာဟာရကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 110

व्यसनान्मातरं सद्यो मोचयिष्यसि नान्यथा । एवमुक्त्वा हरिः सद्यस्तत्रैवांतरधीयत

“သင်သည် မိခင်ကို ဒုက္ခဘေးမှ ချက်ချင်း ကယ်တင်ရမည်—အခြားနည်းလမ်း မရှိ။” ဟု မိန့်ပြီးနောက် ဟရီသည် ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း အန္တရာဓာန် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 111

तार्क्ष्योपि पितरं गत्वा कथयच्चाखिलं ततः । स तच्छ्रुत्वा प्रहृष्टात्मा तनयं पुनरब्रवीत्

ထို့နောက် တာရ္ක්ෂျာသည်လည်း မိမိအဖထံသို့ သွား၍ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောကြား하였다။ ထိုစကားကို ကြားသော် အဖ၏စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လန်းဆန်း၍ သားကို ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 112

धन्योहं च खगश्रेष्ठ धन्या ते जननी शिवा । धन्यं क्षेत्रं कुलं चैव यस्य पुत्रस्त्वमीदृशः

အို ငှက်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုး၏။ သင်၏ မင်္ဂလာရှိသော မိခင်လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုး၏။ သင်ကဲ့သို့ သားတော် မွေးဖွားသော မြေဒေသနှင့် မျိုးရိုးကလည်း ကံကောင်းမြတ်နိုး၏။

Verse 113

यस्य पुत्रः कुले जातो वैष्णवः पुरुषोत्तमः । कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

ပုရုရှောတ္တမကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သားတော်တစ်ဦး မျိုးရိုးတစ်ခု၌ မွေးဖွားလာလျှင်၊ မျိုးရိုးဝင် ကောဋိများစွာကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ ဗိෂ္ဏုနှင့် စာယုဇ္ယ—ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 114

विष्णुं यः पूजयेन्नित्यं विष्णुं ध्यायेत गायति । जपेन्मंत्रं सदा विष्णोः स्तोत्रं तस्य पठिष्यति

နေ့စဉ် ဗိෂ္ဏုကို ပူဇော်ကန်တော့၍ ဗိෂ္ဏုကို သမาธိဖြင့် စူးစိုက်ကာ ဂုဏ်တော်ကို သီဆို၊ ဗိෂ္ဏုမန်တရားကို အမြဲ ဂျပ၍ ထို့ပြင် သူ၏ စတိုးတရကို ဖတ်ရွတ်သူသည် အလုံးစုံနည်းလမ်းဖြင့် သခင်ထံ၌ ဘက္တိတရားနှင့် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။

Verse 115

प्रसादं च भजेन्नित्यमुपवासं हरेर्दिने । क्षयाच्च सर्वपापानां मुच्यते नात्र संशयः

သခင်၏ ပရသာဒ (အာရှီဝါဒတော်) ကို အမြဲ လက်ခံသုံးဆောင်၍ ဟရိ၏နေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။ ထိုကြောင့် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးကာ မောက္ခကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 116

यस्य तिष्ठति गोविंदो मानसे च सदैव हि । स एव च लभेद्दास्यं सपुण्यैः पुरुषोत्तमः

မနောထဲ၌ ဂోవින්ဒ သခင် အမြဲတမ်း တည်နေသူသည်သာ၊ အို ပုရုရှိုတ္တမ၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝစွာဖြင့် သင်၏ ဒာသျ (အမှုထမ်းဘဝ) ကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 117

जन्मकोटिसहस्रेभ्यः कृत्वा सत्कर्मसंचयम् । क्षयाच्च सर्वपापानां विष्णोः किंकरतां व्रजेत्

ထောင်ပေါင်းကုဋေမွေးဖွားမှုများတစ်လျှောက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို စုဆောင်းပြီး၊ အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ လူသည် ဗိဿဏု၏ ကိင်္ကရတား—အမှုထမ်းဘဝ—သို့ ရောက်၏။

Verse 118

धन्योसौ मानवो लोके विष्णोस्सादृश्यमाव्रजेत् । नित्यः सुरवरैः पूज्यो लोकनाथोऽच्युतोऽव्ययः

ဤလောက၌ ဗိဿဏုနှင့် ဆင်တူသည့် အဆင့်သို့ ရောက်သူ မနုဿသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်၏။ သူသည် သုရဝရတို့က အမြဲပူဇော်ထိုက်သူ—လောကနာထ၊ အချျုတ (မလဲလျော့သူ)၊ အဗျယ (မပျက်စီးသူ) ဖြစ်၏။

Verse 119

सुप्रसन्नो भवेद्यस्य स एव पुरुषोत्तमः । तपोभिर्बहुभिर्धर्मैर्मखैर्नानाविधैरपि

သခင်ဘုရား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသူသည်သာ အမှန်တကယ် ပုရုရှိုတ္တမ ဖြစ်၏။ အခြားသူများက တပသများစွာ၊ ဓမ္မကိစ္စများနှင့် ယဇ္ဉပူဇာ အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေကြသော်လည်း။

Verse 120

विष्णुर्न लभ्यते देवैस्त्वयासौ विप्र लभ्यते । सपत्नीव्यसनाद्धोरान्मातरं ते प्रमोचय

ဗိဿဏုကို သုရတို့တောင် မလွယ်ကူစွာ မရနိုင်ကြသော်လည်း၊ အို ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သင်သည် ထိုသခင်ကို ရရှိပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် စပတ်နီ—မယားပြိုင်—ကြောင့် ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခမှ သင်၏ မိခင်ကို လွတ်မြောက်စေပါ။

Verse 121

ततो यास्यसि देवेशं कृत्वा मातुः प्रतिक्रियाम् । गृहीत्वा जनकस्याज्ञां लब्ध्वा विष्णोर्वरं महत्

ထို့နောက် မိခင်အတွက် ထိုက်တန်သော ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဖခင်၏ အမိန့်ကို လက်ခံကာ၊ ဗိဿဏုထံမှ မဟာကောင်းချီးတော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ အရှင်ထံသို့ သွားရမည်။

Verse 122

अंबापार्श्वं गतो हृष्टस्तां प्रणम्याग्रतः स्थितः । विनतोवाच । अभवद्भोजनं तेऽद्य पुत्र दृष्टः पितापि च

ဝမ်းမြောက်စွာ သူသည် မိခင်ဘေးသို့ သွား၍ မိခင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီး ရှေ့တွင် ရပ်ကာ နှိမ့်ချစွာ ပြောသည်—“ဒီနေ့ မိခင် စားသောက်ပြီးပြီ၊ သားကိုလည်း တွေ့ပြီ၊ ခင်ပွန်းကိုလည်း တွေ့ပြီ။”

Verse 123

किमर्थं वा विलंबस्ते चिंतया व्यथिता ह्यहम् । स मातुर्वचनं श्रुत्वा गरुडः प्रहसन्निव

“ဒါဆို ဘာကြောင့် နောက်ကျနေတာလဲ? စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ငါ အလွန်နာကျင်နေတယ်။” မိခင်၏ စကားကို ကြားသော် ဂရုဍသည် ပြုံးသလို ဖြစ်၏။

Verse 124

कथयामास वृत्तांतं सा श्रुत्वा विस्मिताऽभवत् । कथं च दुःष्करं कर्म शिशुभावात्त्वया कृतम्

သူသည် ဖြစ်ရပ်အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြ하였다။ ထိုကိုကြားသော် မိခင်သည် အံ့ဩကာ—“ကလေးဘဝနဲ့ ဒီလောက်ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့သလဲ” ဟု ဆို၏။

Verse 125

धन्याहं मे कुलं धन्यं यस्त्वं विष्णुसखोऽभवः । लब्ध्वा वरं महात्मानं दृष्ट्वा मे हृष्यते मनः

ငါသည် ကံကောင်းသူ၊ ငါ့မျိုးရိုးလည်း ကံကောင်း၏၊ အကြောင်းမူ မင်းသည် ဗိဿဏု၏ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာသောကြောင့်။ မဟာတမန်ထံမှ ကောင်းချီးတော်ကို ရရှိ၍ ထိုအရှင်ကို မြင်တွေ့သဖြင့် ငါ့နှလုံးသားသည် ပီတိဖြင့် ရွှင်လန်း၏။

Verse 126

पौरुषेण त्वया वत्स उद्धृतं मे कुलद्वयम् । सुपर्ण उवाच । मातः किं ते करिष्यामि प्रियमेव तदुच्यताम्

သင်၏ ယောကျ်ားသတ္တိပြည့်ဝသော ရဲရင့်မှုကြောင့်၊ ချစ်သားရေ၊ ငါ၏ မျိုးရိုးနှစ်ဖက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ စုပဏ္ဏက ပြောသည်— “အမေ၊ အမေအတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ အမေ နှစ်သက်မည့်အရာကိုသာ ပြောပါ။”

Verse 127

कार्यं कृत्वाथ यास्यामि पार्श्वं नारायणस्य च । एतच्छ्रुत्वा तु सा प्राह गरुडं विनता सती

“တာဝန်ကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် ငါသည် နာရာယဏ၏ အနီးတော်၊ သန္နိဓာန်သို့ သွားမည်” ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် သီလရှိသော ဝိနတာက ဂရုဍကို ပြော하였다။

Verse 128

महद्दुःखं च मे चास्ति कुरु तात प्रतिक्रियाम् । भगिनी मे सपत्नी सा पणितहं तया पुरा

ငါ၌လည်း ဒုက္ခကြီးတစ်ရပ် ရှိနေသည်; ချစ်သားရေ၊ အဖြေရှာကာ ကူညီပြုပါ။ ငါ၏ အစ်မ/ညီမတော်သူမသည် ငါ၏ စပတ္နီ (မယားပြိုင်) ဖြစ်လာပြီး ယခင်က ငါကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။

Verse 129

तस्या दास्यमहं प्राप्ता कस्तारयति मामितः । कृष्णं कृत्वा विषैरश्वं तस्याः पुत्रैर्महोरगैः

ငါသည် သူမ၏ ကျွန်ဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီ—ဤနေရာမှ ငါကို မည်သူက ကယ်တင်မည်နည်း? သူမ၏ သားများဖြစ်သော အင်အားကြီး နဂါးများက အဆိပ်ဖြင့် မြင်းကို အနက်ရောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

Verse 130

उषःकालेऽवदत्सा च अश्वोयं कृष्णतां व्रजेत् । ततोहमवदं तत्र सदा चायं रुचासितः

မိုးလင်းခါနီးတွင် သူမက “ဤမြင်းသည် အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲမည်” ဟုဆို၏။ ထိုအခါ ငါက “သို့သော် ဤမြင်းသည် မိမိ၏ သဘာဝအရောင်ကြောင့် အမြဲတမ်း မှောင်နက်နေသည်” ဟု ပြန်ဆို하였다။

Verse 131

मिथ्या ते वचनं मातः प्रतिज्ञां साऽकरोत्तदा । ततोहमब्रुवं कद्रूं शपथं नागमातरम्

“အမေ၊ သင်၏စကားသည် မမှန်ပါ” ဟုဆိုပြီး ထိုအခါ သူမက သစ္စာကတိ ပြုလေ၏။ ထို့နောက် ငါသည် နဂါးတို့၏ မိခင် ကဒရူ ထံသို့ ပြော၍ ကျိန်ဆိုစေ하였다။

Verse 132

यदीमं कृष्णताभ्येति हरेरश्वमहं तदा । कृता भवामि ते दासीत्यहमेतत्तदाऽवदम्

“အကယ်၍ ငါသည် ဟရီ၏ ဤမြင်းကို အမဲရောင်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်လျှင် ငါသည် သင်၏ ကျွန်မ ဖြစ်မည်” ဟု ထိုအခါ ငါပြော하였다။

Verse 133

ततस्तस्मिन्हरेरश्वे कृते कृष्णे च कृत्रिमैः । तस्याः पुत्रैश्च धूर्तैश्च दासीत्वमगमं तदा

ထို့နောက် ဟရီ၏ ထိုမြင်းကို လှည့်စားကာ အတုအယောင်ဖြင့် အမဲရောင်လုပ်ထားသောအခါ၊ သူမ၏ သားများနှင့် လိမ်လည်သူတို့ကြောင့် ငါသည် ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မဘဝသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 134

यस्मिन्काले ह्यभीष्टञ्च तस्या द्रव्यं ददाम्यहम् । तस्मिन्काले ह्यदासीत्वं यास्यामि कुलनंदन

သူမ၏ လိုလားသည့် တောင်းဆိုချက် ပေါ်ပေါက်လာသော အချိန်၌ ငါသည် လိုအပ်သော ဥစ္စာကို ထိုအချိန်တည်းက ပေးမည်။ ထိုအချိန်၌ပင်၊ အို မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်တော်၊ ငါသည် ကျွန်မဘဝ၏ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်မည်။

Verse 135

गरुड उवाच । पृच्छ शीघ्रं च मातस्तां करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । भक्षयिष्यामि तान्नागान्प्रतिज्ञामे यथार्थतः

ဂရုဍက ပြောသည်—“အမေ၊ အမြန်မေးပါ; ငါသည် ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ ဖြေရှင်းမည်။ ထိုနဂါးတို့ကို ငါစားသုံးမည်—ငါ၏ သစ္စာကတိသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။”

Verse 136

ततः कद्रूमुवाचेदं विनता दुःखिता सती । अभीष्टं वद कल्याणि येन मुच्येय कृच्छ्रतः

ထို့နောက် ကဒရူးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ဝိနတာအား “အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်လိုချင်သောအရာကို ပြောပါ၊ ထိုအရာကြောင့် ငါသည် ဤဒုက္ခကျပ်တည်းမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 137

अब्रवीत्सा दुराचारा पीयूषं दीयतामिति । एतच्छ्रुत्वा तु वचनमभवत्सा च निष्प्रभा

အကျင့်ဆိုးသော မိန်းမက “အမృతကို ငါ့အား ပေးစေ” ဟု ပြော하였다။ ထိုစကားကို ကြားသော် သူမသည် အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 138

ततः शनैरुपागम्य तनयं प्राह दुःखिता । अमृतं प्रार्थयत्पापा तात किं वा करिष्यसि

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းနေသော မိန်းမသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး သားကို ပြောသည်– “အို ကလေးရေ၊ သင်သည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်လျက် အမృతကို တောင်းဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ဘာကို ပြီးမြောက်မည်နည်း?”

Verse 139

श्रुत्वा वाक्यं गरुत्मांश्च महाक्रोधसमन्वितः । अमृतं चानयिष्यामि मातर्मा विमुखी भव

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂရုဍသည် မဟာဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ “အမေ၊ အမృతကို ငါယူလာမည်၊ ငါ့ကို မလှည့်မခွာပါနှင့်” ဟု ဆို하였다။

Verse 140

एवमुक्त्वा तु तरसा स गतः पितुरंतिकम् । अमृतं चानयिष्यामि मातुरर्थेऽधुनाऽनघ

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် အလျင်အမြန် ဖခင်၏အနီးသို့ သွားကာ “အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ယခုတင် မိခင်အတွက် အမృతကို ငါယူလာမည်” ဟု ပြော하였다။

Verse 141

स तस्य वचनं श्रुत्वा मुनिः प्राह खगेश्वरम् । सत्यलोकस्य वै चोर्ध्वे विश्वकर्मविनिर्मिता

သူ၏စကားကိုကြားသော် မုနိသည် ငှက်တို့၏အရှင်ထံသို့ ပြော၏— “သတ္တျလောကအထက်၌ အမှန်တကယ် ဝိශ්ဝကರ್ಮာက တည်ဆောက်ထားသော ဓမ္မနိဝါသတစ်ခု ရှိ၏”။

Verse 142

पुरी चास्ति सभा रम्या देवानां हित हेतवे । वह्निप्राकारदुर्लभ्या दुर्धर्षा चासुरैः सुरैः

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့၏ အကျိုးနှင့် ကောင်းကျိုးအတွက် တည်ထောင်ထားသော မြို့တစ်မြို့နှင့် လှပသော စည်းဝေးခန်းမတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ မီးတံတိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ထားသဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ကာ အသူရနှင့် သုရ နှစ်ဖက်စလုံး မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် မလှုပ်မရှား ဖြစ်၏။

Verse 143

रक्षार्थं निर्मितो देवः सुरैस्तत्र महाबलः । यं यं पश्यति वीरः स स एव भस्मतां व्रजेत्

ကာကွယ်ရန်အတွက် နတ်တို့သည် သုရတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ အလွန်အင်အားကြီးသော ဒေဝတစ်ပါးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထိုသူရဲကောင်းက မည်သူကိုမဆို ကြည့်လျှင် ထိုသူသည် ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားမည်။

Verse 145

एममुक्त्वा गरुत्मान्स उद्धृत्य सागराज्जलम् । जगामाकाशमाविश्य खगश्चोर्ध्वं मनोजवः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဂရုဍသည် သမုဒ္ဒရာမှ ရေကို မြှောက်ယူလေ၏။ ထို့နောက် စိတ်မြန်နှုန်းတူသော ငှက်သည် ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အထက်သို့ ပျံတက်သွား၏။

Verse 146

पक्षवातेन तस्यैव रजः समुद्गतं बहु । तस्यांतिकं न च त्यक्तमगमत्तस्य तच्च यः

၎င်း၏တောင်ပံခတ်သံကြောင့် ထိုနေရာမှ ဖုန်မှုန့်အစုကြီး တက်မြောက်လာ၏။ သို့သော် ရောက်လာသူသည် ၎င်း၏အနီးအနားကို မစွန့်ခွာဘဲ အလွန်နီးကပ်အောင် တိုးဝင်သွား၏။

Verse 147

गत्वा चंचूजलेनापि वह्निं निर्वापयद्बली । रजोभिः परिपूर्णाक्षो न सुरस्तं च पश्यति

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် မဟာဗလရှိသူသည် နှုတ်တံတွင် သယ်လာသော ရေဖြင့်ပင် မီးကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်စိတွင် ဖုန်မှုန့်ပြည့်နေသဖြင့် ဒေဝတားသည် သူ့ကို မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 148

जघान रक्षिवर्गांस्तानमृतं चाहरद्बली । आनयंतं च पीयूषं खगं गत्वा शतक्रतुः

မဟာဗလရှိသူသည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတို့၏ အုပ်စုကို သတ်ဖြတ်ပြီး အမృతကို ယူဆောင်သွား하였다။ ထို့နောက် သတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် ငှက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ ပီယုသကို သယ်လာသော ငှက်ကို လိုက်လံ追跡하였다။

Verse 149

ऐरावतं समारूढो वाक्यमेतदुवाच ह । खगरूपधरः कस्त्वं पीयूषं हरसे बलात्

အဲရာဝတပေါ် စီးနင်း၍ သူက ဤစကားကို ပြော하였다— “ငှက်ရုပ်ကို ဆောင်ယူပြီး အင်အားဖြင့် ပီယုသ (အမృత) ကို ယူဆောင်သွားသူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း?”

Verse 150

अप्रियं सर्वदेवानां कृत्वा जीवे रतिः कथम् । विशिखैरग्निसंकाशैर्नयामि यममंदिरम्

ဒေဝတားအားလုံး၏ မနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်စေပြီးနောက် သင်သည် ဘဝ၌ ပျော်ရွှင်မှုကို မည်သို့ ခံစားနိုင်မည်နည်း။ မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော မြားများဖြင့် သင့်ကို ယမမင်း၏ နန်းတော်သို့ ငါခေါ်ဆောင်မည်။

Verse 151

श्रुत्वा वाक्यं हरेः कोपादुवाच स महाबलः । नयामि तव पीयूषं दर्शयस्व पराक्रमम्

ဟရိ၏ စကားကို ကြားသော် မဟာဗလရှိသူသည် ဒေါသဖြင့် ပြော하였다— “သင့်၏ ပီယုသကို ငါယူဆောင်သွားမည်; ယခု သင့်၏ ပါရက్రమကို ပြသလော့!”

Verse 152

एतच्छ्रुत्वा महाबाहुर्जघान विशिखैः शितैः । यथामेरुगिरेः शृंगं तोयवर्षेण तोयदः

ဤစကားကို ကြားသော် မဟာဗာဟုသည် အတောင်ပါသော မြှားချွန်များဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။ မိုးတိမ်သည် ရေမိုးရွာချ၍ မေရုတောင်ထိပ်ကို ထိခိုက်သကဲ့သို့။

Verse 153

नखैरशनिसंकाशैर्बिभेद गरुडो गजम् । मातलि च रथं चक्रं तथा देवान्पुरस्सरान्

မိုးကြိုးတူသော လက်သည်းများဖြင့် ဂရုဍသည် ဆင်ကို ခွဲဖောက်ချေမွလေ၏။ ထို့ပြင် မာတလိ၊ ရထားနှင့် ရထားဘီးကိုလည်းကောင်း၊ ရှေ့တန်းရှိ ဒေဝဂဏတို့ကိုလည်းကောင်း ထိုးနှက်ကျဆုံးစေ하였다။

Verse 154

व्यथितोसौ महाबाहुर्मातलिर्गजपुंगवः । विमुखाः पक्षवातेन सर्वे देवगणास्तदा

ထို့နောက် မဟာဗာဟု မာတလိ—ဆင်တို့အနက် အထွတ်အထိပ်—သည် ထိခိုက်၍ တုန်လှုပ်လေ၏။ ထိုအခါ အတောင်လေတံခွန်ကြောင့် ဒေဝဂဏအားလုံး မျက်နှာလွှဲ၍ ဆုတ်ခွာကြ၏။

Verse 155

ततस्तु कोपितो जिष्णुर्जघानकुलिशेन तम् । कुलिशस्यावपातेन न च क्षुब्धो महाखगः

ထို့နောက် ဒေါသထွက်သော ဂျိෂ္ဏုသည် သူ့ကို ဝဇ္ရဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။ သို့သော် ဝဇ္ရကျသော်လည်း မဟာငှက်သည် မလှုပ်မယှက် မတုန်မလှုပ်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 156

स्वं मोघं भिदुरं दृष्ट्वा हरिर्भीतोऽभवत्तदा । संनिवृत्य ततो युद्धात्तत्रैवांतरधीयत

မိမိ၏ လက်နက်သည် အကျိုးမရှိဘဲ ချိုးဖျက်သွားသည်ကို မြင်သော် ဟရိသည် ထိုခဏ၌ ကြောက်ရွံ့လေ၏။ ထို့နောက် စစ်ပွဲမှ ဆုတ်ခွာ၍ ထိုနေရာတင် အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွား၏။

Verse 157

सुतरामपिगच्छंतं वेगाद्भूतलमागतः । अब्रवीत्स सुरश्रेष्ठः सर्वदेवगणाग्रतः

သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားနေစဉ်၊ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော နတ်မင်းသည် အလျင်တကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၍ နတ်အစုအဝေး အားလုံး၏ ရှေ့တွင် မိန့်ကြား하였다။

Verse 158

शक्र उवाच । यदि दास्यसि पीयूषमिदानीं नागमातरि । भुजगाश्चामराः सर्वे क्रियंते हि ध्रुवं तया

ရှကရ (အိန္ဒြ) မိန့်တော်မူသည်– “အို နာဂမိခင်၊ ယခု အမృత (ပီယုရှ) ကို ပေးလျှင်၊ ထိုကောင်းမှုကြောင့် မြွေမျိုးအားလုံးသည် အမှန်တကယ် အမတ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 159

प्रतिज्ञा ते भवेन्नष्टा न फलं जीवितस्य ते । तस्मादिदं हरिष्यामि संमतेन तवानघ

သင်၏ ကတိသစ္စာ ပျက်စီးသွားမည်၊ သင်၏ အသက်တာလည်း အကျိုးမရှိ ဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဤအရာကို ငါယူသွားမည်။

Verse 160

गरुत्मानुवाच । यस्मिन्काले ह्यदासी सा माता मे दुःखिता सती । विदिता सर्वलोकेषु हरेऽमृतं हरिष्यसि

ဂရုဍ မိန့်သည်– “အမေသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ ကျွန်မအဖြစ် နေခဲ့သည့် အချိန်၌ပင်၊ ဟေ ဟရီ၊ သင်သည် အမృతကို ယူဆောင်သွားမည်ဟု လောကအားလုံးတွင် သိရှိကြပြီးသား ဖြစ်하였다။”

Verse 161

एवमुक्त्वा महावीर्यो गत्वोवाच प्रसूं तदा । आनीतममृतं मातस्तस्या एव प्रदीयताम्

ဤသို့ဆိုပြီး မဟာသူရဲကောင်းသည် သွားကာ မိခင်ထံ မိန့်သည်– “အမေ၊ အမృతကို ယူလာပြီးပြီ၊ ထိုအမృతကို သူမတစ်ယောက်တည်းအား ပေးအပ်ပါစေ။”

Verse 162

प्रोत्फुल्लहृदया सा च दृष्ट्वा पुत्रं सहामृतम् । तामाहूयामृतं दत्वा चादासीतां तदा गता

သားဖြစ်သူအား အမြိုက်ဆေးနှင့်အတူ တွေ့မြင်ရသောအခါ သူမ၏နှလုံးသားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ သူမကိုခေါ်၍ အမြိုက်ဆေးကို ပေးပြီးနောက် ထိုအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

Verse 163

तृणकाष्ठानि भूतानि पशवश्च सरीसृपाः । दृष्ट्वा सविस्मयास्सर्वे देवा महर्षयस्तदा

မြက်ပင်များနှင့် သစ်တုံးများ၊ သတ္တဝါများ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် တွားသွားသတ္တဝါများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နတ်ဘုရားများနှင့် ရသေ့ကြီးများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

Verse 164

मोचयित्वा तु तामंबां गरुडः सुष्ठुतां गतः । एतस्मिन्नंतरे शक्रो जहार सहसा सुधाम्

ထိုမိခင်ကို လွတ်မြောက်စေပြီးနောက် ဂဠုန်သည် အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သိကြားမင်းသည် အမြိုက်ဆေးကို ရုတ်တရက် လုယူသွားခဲ့သည်။

Verse 165

निधाय गरलं तत्र तया चानुपलक्षितः । प्रहृष्टहृदया कद्रूः पुत्रानाहूय संभ्रमात्

သူမသတိမထားမိဘဲ ထိုနေရာတွင် အဆိပ်ကို ထားရှိပြီးနောက် ကဒြူသည် ဝမ်းမြောက်သောနှလုံးသားဖြင့် သူမ၏သားများကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။

Verse 166

तेषां मुखे ददौ हृष्टा क्ष्वेडं चामृतलक्षणम् । तानुवाच प्रसूः पुत्रान्युष्माकं च कुले सदा

ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မိခင်သည် အမြိုက်ဆေး၏ အရည်အသွေးများနှင့် ပြည့်စုံသော အဆိပ်ကို သူတို့၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး ထိုသားတို့အား "ဤအရာသည် သင်တို့၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် ထာဝရ တည်ရှိပါစေ" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 167

मुखे तिष्ठन्त्वमी दैवा बिंदवश्चस्तनिर्वृताः । महर्षयस्ततो देवाः सिद्धगंधर्वमानुषाः

ဤဒေဝတော်တို့သည် ပါးစပ်၌ စံမြန်းကြပါစေ၊ နို့တန်ပေါ်၌ တင်းတိမ်ကျေနပ်သော အစက်အပြောက်တို့လည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲကြပါစေ။ ထို့နောက် မဟာရိရှီတို့၊ ထို့နောက် ဒေဝတို့၊ ထို့နောက် စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ နှင့် လူတို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 168

ऊचुःस्सन्तु कुले मातरस्माकं च प्रसादतः । नागैर्विसर्जिता देवाः ससिद्धा मुनयस्तथा

သူတို့က ဆိုကြသည်– “သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးရိုး၌ မိခင်များ ရှိပါစေ။ နာဂတို့က လွှတ်ပေးသော ဒေဝတော်တို့သည် စိဒ္ဓတို့နှင့်အတူ မုနိတို့လည်း ထိုနည်းတူ လွတ်မြောက်ကြပါစေ။”

Verse 169

जग्मुः स्वमालयं हृष्टा नागाः प्रमुदिताः स्थिताः । एतस्मिन्नंतरे नागांश्चखाद गरुडो बलात्

နာဂတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာ မိမိတို့၏ နေရာသို့ သွား၍ ပျော်ပီတိဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် နေကြ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း ဂရုဍသည် အင်အားဖြင့် နာဂတို့ကို မျိုစားလေ၏။

Verse 170

दिक्षु पलायिताः शेषाः पर्वतेषु वनेषु च । सागरेषु च पाताले बिलेषु तरुकोटरे

ကျန်ရစ်သူတို့သည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြ၍—တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်များသို့၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် ပာတာလသို့၊ ဂူများနှင့် သစ်ပင်အတွင်း အပေါက်အိုက်များသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 171

निभृतेषु निकुञ्जेषु स्थिताः सर्पाश्च निर्वृताः । भुजगास्तस्य भक्ष्याश्च सदैव विधिनिर्मिताः

တိတ်ဆိတ်၍ သီးသန့်သော တောကွယ်များ၌ မြွေတို့သည် စိတ်ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘုဇင်္ဂတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အစာလည်း ဖန်ဆင်းရှင်၏ ဥပဒေတော်အတိုင်း အမြဲတမ်း စီမံဖန်တီးထားလေ၏။

Verse 172

स खादयित्वा नागांश्च संभाष्य पितरावथ । विबुधान्पूजयित्वा तु जगाम हरिमव्ययम्

နဂါးတို့ကို အစာကျွေးပြီးနောက် မိဘနှစ်ပါးနှင့် စကားပြောကာ၊ ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ပြီးလျှင် မပျက်မယွင်းသော ဟရီဘုရားထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 173

यः पठेच्छृणुयाद्वापि सुपर्णचरितं शुभम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः सुरलोके महीयते

ဤကောင်းမြတ်သော စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူမည်သူမဆို၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဒေဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။