Adhyaya 44

Verse 1

शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगि सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगी वा सिता शुभ्रे संश्लिष्टा चंदनेतरौ

ရှရဝ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “အင်္ဂါပါးလှသောသူမ၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်တွင်—ငါ့ရောင်ခြည်သည် မဲညိုသော်လည်း—အဖြူရောင် တောက်ပမှုတစ်ရပ် ထင်ရှားနေ၏။ အလှတရားရှိသူမ၊ အဖြူရောင် မြွေတစ်ကောင်က နီးကပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့၊ အခြားမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ စန္ဒနလိမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။”

Verse 2

चंद्रातपेन संपृक्ता रुधिराम्बरसंवृता । रजनी वा सिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे

လမင်းရောင်ဖြင့် လိမ်းကျံထားပြီး သွေးနီရောင် အဝတ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်—သင်သည် လင်းပကာလ၏ ညဖြစ်သလော? သင်သည် ငါ့မြင်ကွင်း၌ ချို့ယွင်းမှု၊ မာယာကဲ့သို့ မျက်စိမောဟ ဖြစ်စေ၏။

Verse 3

इत्युक्ता गिरिजा तेन मुक्तकंठा पिनाकिनम् । उवाच कोपरक्ताक्षी भ्रुकुटी विकृतानना

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် ဂိရိဇာသည်—အသံကို မထိန်းချုပ်ဘဲ—ပိနာကင် (ရှီဝ) ထံ ပြန်လည်ဆို၏။ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲ၍ မျက်ခုံးကြုတ်ကာ မျက်နှာပုံပျက်နေ၏။

Verse 4

देव्युवाच । स्वकृतेन जनः सर्वो जाड्येन परिभूयते । अवश्यमर्थी प्राप्नोति खंडनं शशिमंडन

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– မိမိ၏ကံအကျိုးကြောင့် လူအပေါင်းတို့သည် မောဟနှင့် မထက်မြက်မှုတို့ဖြင့် ဖိနှိပ်ခံရ၏။ လိုအပ်ချက်ကြောင့် မောင်းနှင်ခံရသူသည် မလွဲမသွေ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်၏၊ အို သရှိမဏ္ဍန (လမောက်ကပ်ဆောင်ရှင်)။

Verse 5

तपोभिर्दीर्घचरितैर्या त्वां प्रार्थितवत्यहं । तस्या मेनि यतस्त्वेष ह्यवमानः पदे पदे

တပသ္စရိယာနှင့် ရှည်လျားသောဝတ်ပြုကျင့်ကြံမှုများဖြင့် သင့်ကို ငါတောင်းပန်ခဲ့၏—ထိုကြောင့်ပင် အို မေနီ၊ ဤအရာသည် သူမအတွက် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရှက်ခွဲမှု ဖြစ်လာ၏။

Verse 6

नैवास्मि कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे । सविषस्त्वं जगत्ख्यातो व्यक्तदोषाकराश्रयः

ငါသည် လှည့်စားကောက်ကျစ်သူ မဟုတ်၊ အို ရှရဝ; မကြမ်းတမ်းသူလည်း မဟုတ်၊ အို ဓူရ္ဇဋိ။ ‘အဆိပ်ရှိသူ’ ဟု ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ထင်ရှားသူမှာ သင်ပင်—အပြစ်အနာအဆာ မိုင်းတူးရာ၏ ထင်ရှားသော အားကိုးရာ။

Verse 7

त्वं हि मुष्णासि दशनान्नेत्रहंता भगस्य च । आदित्यस्त्वां विजानाति भगवान्द्वादशात्मकः

သင်သည် သွားများကို ခိုးယူသူဖြစ်ပြီး၊ ဘဂ၏ မျက်စိများကို ဖျက်ဆီးသူလည်း ဖြစ်၏။ ဒွါဒသရూపရှိသော ဘဂဝန် အာဒိတျယသည် သင့်ကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်တော်မူ၏။

Verse 8

मूर्ध्नि शूलं जनयसि स्वैर्दोषैर्मामधिक्षिपन् । यस्त्वं मामात्थकृष्णेति महाकालोसि विश्रुतः

မိမိ၏အပြစ်ကို ငါ့အပေါ်တင်၍ သင်သည် ငါ့ခေါင်းပေါ်တွင် မြှားတံကဲ့သို့ စူးရှနာကျင်မှုကို ဖြစ်စေ၏။ ငါ့ကို “ကೃෂ္ဏာ” ဟု ခေါ်ခဲ့သူ သင်သည် မဟာကာလဟု ထင်ရှား၏။

Verse 9

यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् । जीवंत्या न मया कृत्यं धूर्तेन परिभूतया

ကျွန်မသည် တပဿာ၏ တောင်သို့ သွားကာ မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်မည်။ လှည့်စားသော လူယုတ်မာက မိမိကို လိမ်လည်၍ အရှက်ခွဲသဖြင့် အသက်ရှင်နေ၍ လုပ်စရာကိစ္စ မကျန်တော့။

Verse 10

कापालिकेन क्षुद्रेण श्मशाने नित्यवासिना । भूत्या विलिप्त स्वांगेन मातृमध्यस्थ चारिणा

—အမြဲတမ်း သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သော နိမ့်ကျသည့် ကာပါလိကတစ်ယောက်ကြောင့်၊ မိမိကိုယ်ကို ပြာဖြင့်လိမ်းထားပြီး မာတೃကာ မိခင်တော်များအလယ်၌ လှည့်လည်သွားလာသူကြောင့်။

Verse 11

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं हरः । उवाचानिष्टसंभ्रांतः प्रचलेनेंदुमौलिना

သူမ၏ ဒေါသပြင်းထန်သော စကားလုံးများကို ကြားသိပြီးနောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် မနှစ်သက်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်ကာ ပြောဆိုလေ၏။ လမောက်တော်၏ ဦးခေါင်းသည် တုန်ယင်နေ၏။

Verse 12

शर्व उवाच । अगात्मजासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव । चाटूक्तिबुध्या तु मया कृत उन्मादसंश्रयः

ရှရဝ (Śarva) မိန့်တော်မူသည်– အို ဂိရိဇာ၊ သင်သည် တောင်၏ သမီးတော်ဖြစ်၏၊ ငါသည် သင့်ကို အပြစ်တင်သူ မဟုတ်။ သို့သော် ငါသည် ထိုစကားကို ကစားကာ ချီးမွမ်းသည့် စကားဟု ထင်မှတ်၍ ပြောမိသဖြင့် မောဟဝေဒနာ (အုန်မာဒ) ကို အားပေးရာ ဖြစ်သွား၏။

Verse 13

विकल्पः स्वस्थचित्ते तु गिरिजे न मम क्रमात् । यद्येवं कुपिता भीरु तत्तवाहं न वै पुनः

အို ဂိရိဇာ၊ စိတ်တည်ငြိမ်သည့်အခါ ငါ၏ လမ်းစဉ်၌ သံသယအတွေး မရှိနိုင်။ သင်ဤသို့ ဒေါသထွက်နေပါက၊ အို ကြောက်လန့်လွယ်သူ၊ ထိုစကားကို သင့်အား နောက်တစ်ဖန် မပြောတော့။

Verse 14

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं शुचिस्मिते । शिरसा प्रणतेनैष रचितस्ते मयांजलि

ကျွန်ုပ်သည် နူးညံ့သောစကားဖြင့် ပြောမည်—အပြစ်ကင်းသောအပြုံးရှိသူရေ၊ ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ခေါင်းငုံ့၍ သင့်ရှေ့၌ ဤအညလီ (añjali) ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်တင်ပြပါသည်။

Verse 15

नि हीनो ह्यपमानेन निंदिते नैति विक्रियाम् । असतां तु सतां न स्यान्मर्मस्पृष्टो नरः किल

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူသည် အပြစ်တင်စော်ကားမှုကြောင့် မလျော့နည်း၊ ဆဲဆိုနိန့်ချမှုကြောင့်လည်း မလှုပ်ရှား။ သို့ရာတွင် မကောင်းသူတို့အလယ်၌ နေရာယူလျှင် ကောင်းသူတောင် မတူညီတော့နိုင်—နူးညံ့သောမർမကို ထိခိုက်လျှင် လူသည် အမှန်တကယ် တုံ့ပြန်တတ်သည်။

Verse 16

अनेकैश्चाटुभिर्देवी देवेन प्रतिबोधिता । कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता

နတ်သည် နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားများစွာဖြင့် ဒေဝီကို သတိပေး၍ သက်သာစေခဲ့သော်လည်း၊ စတီသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့—အကြောင်းမှာ သူမ၏ မർမအတွင်းခံကို ထိခိုက်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 17

अवष्टब्धमथाच्छिद्य वासः शंकरपाणिना । विपर्यस्तालकावेगाद्गन्तुमैच्छच्च शैलजा

ထို့နောက် ရှင်ကရာ၏ လက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းထားသော ဝတ်စုံသည် ဆုတ်ပြဲသွား၏။ တောင်သမီး (ပါဝတီ) သည် ရုတ်တရက် အင်အားကြောင့် ဆံပင်များ ရှုပ်ထွေးကာ ထွက်ခွာလိုခဲ့သည်။

Verse 18

तस्या व्रजंत्याः कोपेन पुनराह पुरांतकः । सत्यं सर्वैरवयवैस्तनोषि सदृशां पितुः

သူမသည် ဒေါသဖြင့် ထွက်ခွာသွားစဉ် ပုရာန္တကသည် ထပ်မံ ပြောကြား၏—“အမှန်တကယ်၊ သင်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးတွင် သင်သည် သင့်အဖ၏ ဆင်တူမှုကို ထင်ဟပ်ထားသည်။”

Verse 19

हिमाचलस्य शृंगस्थमेव जालाकुलं मनः । तथा दुरवगाह्येभ्यो गहनो हि तवाशयः

ဟိမာလယတောင်ထိပ်ပေါ်၌ တည်သောစိတ်သည် ကွန်ယက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပတ်လည်သကဲ့သို့၊ သင်၏အကြံအစည်လည်း အလွန်နက်ရှိုင်း၍—နားလည်ရခက်သူတို့အတွက်တောင် မချဉ်းကပ်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲ၏။

Verse 20

काठिन्यमश्मसारेभ्यो वनेभ्यो बहुलां गता । कुटिलत्वं निम्नगाभ्यो दुःसेव्यत्वं हिमादपि

သူမသည် ကျောက်တုံးများထံမှ ခိုင်မာကြမ်းတမ်းမှုကို၊ တောအုပ်များထံမှ ထူထဲမှုကို၊ မြစ်များထံမှ ကွေ့ကောက်မှုကို၊ နှင့် နှင်းထံမှပင် မချဉ်းကပ်နိုင်သည့် သဘောကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 21

संक्रांतं सर्वमेवैतत्तन्वंगि हिमभूधरात् । इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं शैलकन्यका

“အင်္ဂါပါးလှသောသူမ၊ ဤအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် နှင်းတောင် (ဟိမာလယ) ထံမှ ကူးစက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။” ဟူ၍ ဆိုကြသော်၊ တောင်ဖွားသမီးသည် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ထံသို့ ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 22

कोपकंपितमूर्द्धा सा प्रस्फुरद्दशनच्छदा । उमोवाच । स्यात्सर्वं दोषदानेन निंदायां गुणिनो बलात्

ဒေါသကြောင့် ခေါင်းတုန်၍ သွားပေါ်၌ နှုတ်ခမ်းတုန်လှုပ်နေစဉ် ဥမာက မိန့်သည်– “အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း၌ စစ်မှန်သောဂုဏ်ရှိသူ၏တန်ခိုးကြောင့် အရာအားလုံးသည် အပြစ်ရှာသူထံသို့ ပြန်လှန်ကျရောက်ပြီး၊ ထိုအပြစ်သည်ပင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အပြစ် ဖြစ်လာသည်။”

Verse 23

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेव हि । व्यालेभ्योनेकजिह्वत्वं भस्मनोऽस्नेहवृत्तिता

အမှန်တကယ် မကောင်းသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် ဤအရာအားလုံးသည် သင်ထံသို့လည်း ကူးစက်လာသည်– မြွေများထံမှ လျှာများစွာရှိခြင်း၊ ပြာထံမှ ဆီမဲ့ခြောက်သွေ့သော သဘော။

Verse 24

हृत्कालुष्यं शशांकोत्थं दुर्बाधत्वं विषादपि । किं चात्र बहुनोक्तेन अलं वाचां श्रमेण ते

ဤအရာသည် နှလုံး၏အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးပြီး လ၏သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သောရောဂါများကိုလည်း သက်သာစေကာ ခက်ခဲတင်းမာသောဝေဒနာနှင့် စိတ်ညစ်မှုကိုပါ ပျောက်ကင်းစေသည်။ သို့ရာတွင် ဒီမှာ စကားများများပြော၍ အကျိုးရှိမည်နည်း? လုံလောက်ပြီ—စကားပင်ပန်းမှုဖြင့် မိမိကို မပင်ပန်းစေပါနှင့်။

Verse 25

श्मशानवासान्निर्भीस्त्वं नग्नत्वात्तवनत्रपा । निर्घृणत्वं कपालित्वाद्दया ते विगता चिरम्

သင်သည် သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သောကြောင့် မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်၏; အဝတ်မဝတ်သဖြင့် အရှက်မရှိ။ ခေါင်းခွံကို ဆောင်ထားသဖြင့် သင်သည် မေတ္တာကရုဏာမဲ့သူ ဖြစ်လာပြီး—သင်၏ကရုဏာသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

Verse 26

इत्युक्त्वा मंदिरात्तस्मान्निर्जगाम हिमाद्रिजा । तस्यां व्रजंत्यां देवेश्यां गणैः किलकिलाकृता

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဟိမာဒြိဇာ (ပါဝတီ) ဟိမာလယတောင်၏ သမီးတော်သည် ထိုဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုသခင်မဒေဝီ ကြွသွားစဉ် ဂဏများက ပျော်ရွှင်သံကြီးဖြင့် ကီလကီလာဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 27

क्व मातर्गच्छसीत्युक्त्वा रुदद्भिर्धावितं पुनः । विष्टभ्य चरणौ देव्या वीरको बाष्पगद्गदः

သူသည် ငိုယိုကာ ထပ်မံပြေးလိုက်ပြီး “အမေ၊ ဘယ်ကို သွားမလဲ” ဟု မေး၏။ ထို့နောက် ဗီရကသည် မျက်ရည်ကြောင့် အသံတုန်ယိမ်းကာ ဒေဝီ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကပ်လျက်နေ၏။

Verse 28

प्रोवाच मातः किन्न्वेतत्क्व यासि कुपितातुरा । अहं त्वामनुयास्यामि व्रजंतीं स्नेहवर्जिताम्

သူက “အမေ၊ ဒီဟာဘာလဲ? ဒေါသကြောင့် စိတ်ပူပန်ကာ ဘယ်ကို သွားမလဲ? မေတ္တာမပါဘဲ ထွက်ခွာသော်လည်း ကျွန်တော် သင့်နောက်ကို လိုက်မည်” ဟု ပြော၏။

Verse 29

नोचेत्पतिष्ये शिखराद्गिरेरस्य त्वयोज्झितः । उन्नम्यवदनं देवी दक्षिणेन तु पाणिना

“မဟုတ်လျှင် သင်က စွန့်ပစ်လိုက်ပါက ဤတောင်၏ ထိပ်မှ ကျွန်ုပ် ပြုတ်ကျသွားမည်” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် ညာလက်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို မြှောက်တင်ပေး하였다။

Verse 30

उवाच वीरकं माता त्वं शोकं पुत्र मा कृथाः । शैलाग्रात्पतितुं नैव न च गंतुं मया सह

မိခင်သည် ဝီရကာအား “သားရေ ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်။ ငါသည် တောင်ထိပ်မှ မခုန်ချမည်မဟုတ်၊ သင်နှင့်အတူလည်း မသွားမည်” ဟုဆို၏။

Verse 31

युक्तं ते पुत्र गच्छामि येन कार्येण तच्छृणु । कृष्णेत्युक्ता हरेणाहं स्तंभितास्म्यवमानिता

“သားရေ ငါသွားရခြင်းသည် သင့်တော်၏—သွားရမည့် အကြောင်းရင်းကို နားထောင်ပါ။ ဟရီက ငါကို ‘ကృష్ణာ’ ဟုခေါ်သည့်အခါ ငါသည် အံ့အားသင့်၍ အရှက်ခွဲခံရသကဲ့သို့ ခံစားရ၏”

Verse 32

साहं तपः करिष्यामि येन गौरीत्वमाप्नुयाम् । एष स्त्रीलंपटो देवो यातायां मय्यनंतरम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် တပဿာကို ပြုမည်၊ ထိုအားဖြင့် ဂေါရီဖြစ်ခြင်းကို ရရှိစေမည်။ မိန်းမတို့အပေါ် ကာမစွဲလမ်းသော ဤဒေဝသည် ငါထွက်ခွာပြီးနောက် ငါ့နောက်သို့ လိုက်လာမည်။

Verse 33

द्वाररक्षा त्वया कार्या नित्यं रन्ध्रान्ववेक्षणम् । यथा न काचित्प्रविशेद्योषित्तत्र हरांतिकम्

သင်သည် တံခါးကို အမြဲကာကွယ်ရမည်၊ အပေါက်အလမ်းတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရမည်၊ ထို့ကြောင့် မည်သည့်မိန်းမမျှ ဟရ (ရှီဝ) ၏ အတွင်းရေးနီးကပ်ရာသို့ မဝင်ရ။

Verse 34

दृष्ट्वा परस्त्रियं चापि वदेथा मम पुत्रक । शीघ्रमेव करिष्यामि यथायुक्तमनंतरम्

သားရေ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို မြင်လျှင် ငါ့ကိုလည်း ပြောကြားပါ; ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ငါ ပြုလုပ်မည်။

Verse 35

एवमस्त्विति देवेशीं वीरकोवाच सांप्रतम् । मातुराज्ञामृताहार प्लावितांगो गतज्वरः

ထိုခဏ၌ ဗီရကသည် ဒေဝီမယ်တော်ထံ “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆို၏။ မိခင်၏ အမိန့်ဖြင့် ပေးသော အမృతတူ အာဟာရဖြင့် စိမ့်ဝင်သဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ အားပြည့်လာကာ ဖျားနာမှုလည်း ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 36

जगाम रक्षां स द्रष्टुं प्रणिपत्य तु मातरम् । देवी चापश्यदायांतीं सखीं मातुर्विभूषिताम्

မိခင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် သူသည် ရက္ခာကို တွေ့ရန် သွား၏။ ထိုအခါ ဒေဝီသည် မိခင်၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မိတ်သဟာယတစ်ဦး လာရောက်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 37

कुसुमामोहिनीं नाम तस्य शैलस्य देवताम् । सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा

ထိုတောင်၏ ဒေဝတာမယ်တော်တစ်ပါးရှိ၍ အမည်မှာ ကုစုမာမိုဟိနီ ဟူ၏။ တောင်သမီးကို မြင်သော် စိတ်သည် ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် လှုပ်ရှားဝေဒနာဖြစ်လာ၏။

Verse 38

क्व पुत्रि गच्छसीत्युच्चैरालिग्योवाच देवता । सा तस्याः सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम्

ဒေဝတာမယ်တော်သည် သူမကို ဖက်လျက် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် “သမီးရေ၊ ဘယ်ကို သွားမလဲ” ဟု မေး၏။ ထို့နောက် သူမသည် ရှင်ကရ၏ ဒေါသဖြစ်ရသည့် အကြောင်းအရင်းအပါအဝင် အားလုံးကို ပြောပြလေ၏။

Verse 39

पुनश्चोवाचगिरिजा देवतां मातृसंमिताम् । उमोवाच । नित्यं शैलाधिराजस्य देवतात्वमनिंदिते

ထို့နောက် ဂိရိဇာသည် မိခင်တော်သကဲ့သို့သော ဒေဝီထံသို့ ထပ်မံမိန့်ကြား하였다။ အုမာမိန့်သည်—“အပြစ်ကင်းသူရေ၊ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်သည် အမြဲတမ်း ဒေဝတားသဘောကို ပိုင်ဆိုင်၏။”

Verse 40

सर्वतः सन्निधानं ते मनसातीव वत्सला । अतस्तु ते प्रवक्ष्यामि यद्विधेयं त्वयांबिके

သင်၏ စန္နိဋ္ဌာန်ကို အရပ်ရပ်၌ ခံစားရပြီး၊ သင်၏ နှလုံးသားသည် အလွန်မေတ္တာကြီး၏။ ထို့ကြောင့် အမ္ဗိကာ မိခင်တော်ရေ၊ ယခု သင်ပြုရမည့်အရာကို ငါပြောမည်။

Verse 41

अन्यस्त्रीसंप्रवेशस्तु त्वया रक्ष्यः प्रयत्नतः । सरहस्ये प्रयत्नेन निषेव्यः सततं गिरौ

သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် ပတ်သက်၍ ချိတ်ဆက်မိခြင်းမှ သင်သည် ကြိုးစား၍ ကာကွယ်ရမည်။ ထို့ပြင် တောင်ပေါ်ရှိ တိတ်ဆိတ်လျှို့ဝှက်ရာနေရာ၌ အားထုတ်၍ အမြဲတမ်း တပဿာနှင့် စည်းကမ်းကို လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 42

पिनाकिनः प्रविष्टायां वक्तव्यं मे त्वयानघे । ततोहं संविधास्यामि यत्क्षमं तदनंतरम्

ပိနာကကို ကိုင်ဆောင်သူ (ရှီဝ) ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါ၏ သတင်းစကားကို သင်ပြောရမည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သင့်လျော်၍ ဖြစ်နိုင်သမျှကို ငါ စီမံပေးမည်။

Verse 43

इत्युक्ता तां तथेत्युक्त्त्वा जगाम सा गिरिं शुभा । उमापि पितुरुद्यानं जगामाद्रिसुताद्भुतम्

ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် သူမက “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြန်ဆိုကာ မင်္ဂလာရှိသူမသည် တောင်သို့ သွားလေ၏။ အုမာလည်း—အံ့ဩဖွယ် တောင်သမီး—မိဘ၏ ဥယျာဉ်တောသို့ သွားလေ၏။

Verse 44

अंतरिक्षं समाविश्य मेघमालाविलप्रभम् । भूषणानि ततो न्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

အာကာသအလယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသော် မိုးတိမ်ပန်းကုံးကဲ့သို့ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် ထင်ရှားလေ၏။ ထို့နောက် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချွတ်ထား၍ သစ်ပင်အခေါက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လေ၏။

Verse 45

ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता । वन्याहारा निराहारा शुष्कस्थंडिलशायिनी

နွေရာသီတွင် ပဉ္စအဂ္ဂနီတပ၏ အပူကို ခံတတ်လေ၏။ မိုးရာသီတွင် ရေစိုစွတ်နေသော်လည်း တည်မြဲလေ၏။ တောအစာဖြင့်—သို့မဟုတ် အစာရှောင်၍—ခြောက်သွေ့သော မြေပြင်ဗလာပေါ်တွင် အိပ်စက်လေ၏။

Verse 46

एवं साधयती तत्र तपः सा च व्यवस्थिता । ज्ञात्वा गतां गिरिसुतां दैत्यस्तत्रांतरे बली

ဤသို့ နေရာ၌ စိတ်ဓာတ်မလျော့ဘဲ တပသကို ဆောင်ရွက်နေခဲ့လေ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း တောင်သမီးသည် ထိုနေရာသို့ သွားကြောင်း သိရှိသဖြင့် အင်အားကြီး ဒೈတျယသည် ထိုကြားကာလတွင် ရောက်လာလေ၏။

Verse 47

अंधकस्य सुतो हृष्टः पितुर्वधमनुस्मरन् । देवान्सर्वान्विजित्याजौ बकभ्राता रणोत्कटः

အန္ဓက၏ သားသည် ဖခင်သတ်ဖြတ်ခံရမှုကို သတိရကာ ဝမ်းမြောက်လေ၏။ စစ်မြေပြင်၌ ဒေဝတားအားလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး—ဘက၏ ညီဖြစ်သူ၊ စစ်တွင် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေ၏။

Verse 48

आडिर्नामांतरप्रेक्षीसततंचंद्रमौलिनः । आजगामामररिपुः पुरं त्रिपुरघातिनः

အာဍိဟု အမည်ရသူသည် အခွင့်အရေးကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသူဖြစ်၍၊ ဒေဝတားတို့၏ ရန်သူအဖြစ် လမောက်လီသခင်—တိရိပုရဖျက်ဆီးရှင်—၏ မြို့တော်သို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 49

स तत्रागत्य ददृशे वीरकं द्वार्यवस्थितम् । विचिंत्य सोपि च वरं दत्तं कमलयोनिना

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ဝီရကကို မြင်၏။ စဉ်းစားသုံးသပ်လျက် ကြာပန်းမှ ပေါ်ဖွားသော ဘြဟ္မာက ပေးအပ်ခဲ့သည့် ဝရကိုလည်း သတိရလာ၏။

Verse 50

हते किलांधके दैत्ये गिरिशेनासुरद्विषा । आडिश्चकार विपुलं तपः परमदारुणम्

အဆုရတို့၏ ရန်သူ ဂိရီရှ (ရှီဝ) က ဒေဝ် အန္ဓကကို သတ်ပြီးနောက် အာဍိသည် များပြားလှသော တပသ်ကို အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 51

समागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः । किमाडे दानवश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि

တပသ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဘြဟ္မာသည် လာရောက်၍ မိန့်တော်မူသည်—“အာဍာ၊ ဒာနဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဤတပသ်ဖြင့် မည်သို့သော အကျိုးကို ရလိုသနည်း?”

Verse 52

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे । ब्रह्मोवाच । जातानामिह संसारे विना मृत्युं न युज्यते

ထို့နောက် ဒೈတျသည် ဘြဟ္မာအား “ကျွန်ုပ်သည် မသေမရဏ (အမရ) ဖြစ်ခြင်းကို ရွေးချယ်ပါသည်” ဟု လျှောက်၏။ ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—“ဤလောက၌ မွေးဖွားလာသူတို့အတွက် သေခြင်းမရှိဘဲ ရှိနေခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်”။

Verse 53

यतस्ततोपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यश्शरीरिभिः । इत्युक्तो दैत्यसिंहस्तु प्रोवाचांबुजसंभवम्

“ဒೈတျတို့၏ အရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေခြင်းကို မလွဲမသွေ ရောက်ရ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဒೈတျတို့အနက် ခြင်္သေ့သဖွယ်သူသည် ကြာပန်းမှ ပေါ်ဖွားသော ဘြဟ္မာအား ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။

Verse 54

रूपस्यपरिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव । तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरोस्म्यहम्

အို ပဒ్మမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာရေ၊ ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခါတလေ ဖြစ်လာပါက ထိုအခါ ငါ့ထံသို့ သေခြင်း ရောက်မည်; မဟုတ်လျှင် ငါသည် အမရ ဖြစ်၏။

Verse 55

इत्युक्तस्तु तदोवाच तुष्टः कमलसंभवः । यदा द्वितीयो रूपस्य विवर्त्तस्ते भविष्यति

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ပဒ್ಮမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာသည် ပျော်ရွှင်၍ ထိုအခါ မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန် ဒုတိယအကြိမ် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ…”

Verse 56

तदा ते भविता मृत्युरन्यथा न भविष्यति । इत्युक्तोमरतां मेने दैत्यसूनुर्महाबलः

“ထိုအခါ သင်၏ သေခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်မည်; အခြားမဖြစ်နိုင်” ဟု ဆိုသဖြင့် မဟာအားရှိသော ဒိုင်တျယသားသည် မိမိကိုယ်ကို အမရဟု ထင်မြင်လေ၏။

Verse 57

तस्मिन्काले त्वसंस्मृत्य तद्वधोपायमात्मनः । प्रतिहर्तुर्दृष्टिपथे वीरकस्याभवंस्तदा

ထိုအချိန်၌ မိမိကို သတ်နိုင်သော နည်းလမ်းကို မေ့လျော့သွား၍ ကာကွယ်သူ ဗီရက၏ မျက်မြင်လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ထိုခဏ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

Verse 58

भुजंगरूपी रंध्रेण प्रविवेश दृशःपथम् । परिहृत्य गणेशस्य दानवो रौद्रदुर्जयः

မြွေသဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်၍ ရောဒြ-ဒုရ္ဇယ ဒါနဝသည် အပေါက်တစ်ခုမှ လျှောဝင်ကာ မျက်မြင်လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ရောက်လာပြီး ဂဏေရှကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့၏။

Verse 59

अलक्षितो गणेशेन प्रविश्याथ परां तनुम् । भुजंगरूपं संत्यज्य जग्राहाथ महासुरः

ဂဏေရှာ၏ မမြင်မိခြင်းအောက်တွင် မဟာအဆုရသည် ဝင်ရောက်ကာ အမြင့်မြတ်သော ကိုယ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ하였다; မြွေရုပ်ကို စွန့်ပြီး အင်အားကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုကို ထပ်မံယူဆောင်하였다။

Verse 60

उमारूपं रमयितुं गिरिशं मूढचेतनः । कृत्वा मायामयं रूपमप्रतर्क्यं मनोहरम्

စိတ်မိုက်မဲ၍ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို ဥမာရုပ်ဖြင့် ပျော်ရွှင်စေလိုသဖြင့်၊ သူသည် မာယာဖြစ်သော ကိုယ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ်ကို ဖန်တီး하였다—အကြံဉာဏ်မမီ၊ လှပ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစေသော။

Verse 61

सर्वैरवयवैः पूर्णं सर्वाभिज्ञानबृंहितम् । कृत्वा भगांतरे दंतं दैत्यो वज्रमयं दृढम्

အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံစေပြီး ပညာရပ်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ခိုင်မာစေကာ၊ ဒိုင်တျသည် သွားကြားအလွတ်တွင် ထည့်ရန် ဝဇ္ရကဲ့သို့ မာကျောသော သွားတစ်ချောင်းကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 62

तीक्ष्णाग्रं बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः । कृत्वोमारूपसंस्थानं गतो दैत्यो हरांतिकम्

ချွန်ထက်သော လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဉာဏ်မိုဟ်ကြောင့် မျက်ကွယ်နေသဖြင့် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို သတ်ရန် ထွက်ခွာ하였다; ဥမာရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 63

पापो रम्याकृतिश्चित्र भूषणांबरसंयुतः । तं दृष्ट्वा गिरिशस्तुष्टस्तमालिंग्य महासुरम्

အပြစ်ရှိသူသည် လှပသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် အံ့ဖွယ် အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်; ထိုမဟာအဆုရကို မြင်သောအခါ ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည် ပျော်ရွှင်၍ သူ့ကို ဖက်လှမ်း拥抱하였다။

Verse 64

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वैरवयवांतरैः । अपृच्छत्साधुभावं ते गिरिपुत्रि न कृत्रिमम्

သူသည် သင်ကို တောင်၏သမီးဟု အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံး၏ လက္ခဏာများနှင့်တကွ အမှန်တကယ်ဟု ယုံကြည်ကာ၊ အို တောင်သမီးရေ၊ သင်၏ မကွက်ကွင်းသော သဒ္ဓါနှင့် ကောင်းမြတ်မှုကို မလိမ်မညာဘဲ မေးမြန်း하였다။

Verse 65

या त्वं मदाशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनी । त्वया विरहितं शून्यं मम स्थानं जगत्त्रयम्

အို အရောင်အဆင်းလှပသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် ငါ့နှလုံးသား၏ အလိုတော်ကို သိမြင်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့်၊ သင်မရှိလျှင် ငါ့နေရပ်သာမက တိလောကလုံးလည်း ဗလာကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 66

प्राप्ता प्रसन्नवदने युक्तमेवंविधं त्वयि । इत्युक्तो दानवेंद्रस्तु तं बभाषे स्मितं शनैः

မျက်နှာတည်ငြိမ်ပျော်ရွှင်လာပြီး သူက “ဤသို့သော အပြုအမူသည် သင်နှင့်သာ သင့်တော်သည်” ဟု ဆို하였다။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော် ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် နူးညံ့သော အပြုံးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 67

स चाबुध्यदभिज्ञानैः प्राह त्रिपुरघातिनम् । दैत्य उवाच । यातास्मि तपसः कामाद्वरं लब्धुं हिमाचलम्

သူသည် လက္ခဏာများဖြင့် သိမှတ်ကာ တ్రိပုရကို သတ်ဖျက်သူထံ ပြော하였다။ ဒೈတျက “တပသ်ကို ကျင့်လိုသော ဆန္ဒနှင့် वर ကို ရယူလိုသော အလိုကြောင့် ငါသည် ဟိမాచလ တောင်သို့ လာရောက်ခဲ့သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 68

रतिश्च तत्र मेनाभूत्ततः प्राप्ता त्वदंतिकम् । इत्युक्तः शंकरः शंकां चित्ते प्राप्तो विचारयन्

“ထိုနေရာ၌ ရတီသည် ငါ့အတွက် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီး၊ ထိုမှတဆင့် သင်၏အနီးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်” ဟု ဆိုလျှင်၊ ရှင်ကရ၏ စိတ်တွင် သံသယတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာကာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 69

हृदयेन समाधाय देवः प्रहसिताननः । कुपिता कुपितं बुद्ध्वा प्रकृत्या च दृढव्रता

နှလုံးသားအတွင်း၌ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေကာ၊ မျက်နှာပြုံးရွှင်သော ဘုရားသည် မိန့်တော်မူ၏။ သို့သော် သူမက ဒေါသထွက်၍ ဘုရားလည်း ဒေါသထွက်သည်ဟု ထင်မြင်ကာ၊ သဘာဝအားဖြင့် သစ္စာကတိ၌ တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။

Verse 70

अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संविजानती । इति चिंत्य हरस्तस्या अभिज्ञानं विचारयन्

ဟရသည် “လိုအင်မပြည့်မီသူမက ယခုရောက်လာပြီ—ဤအရာ၏ အဓိပ္ပါယ်က ဘာလဲ၊ သူမက ဘာကို နားလည်နေသလဲ” ဟု စဉ်းစားကာ၊ သူမကို ခွဲခြားသိနိုင်မည့် အမှတ်အသားကို စိစစ်တော်မူ၏။

Verse 71

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तदंकं पद्मलक्षणम् । लोम्नामावर्तरचितं ततो देवः पिनाकधृक्

ထို့နောက် ပိနာကကိုင်ဆောင်သော သီဝသည် ဘယ်ဘက်၌ ရောမများ လှည့်ဝိုင်းစီရင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကြာပန်းလက္ခဏာပါ အမှတ်အသားကို မမြင်ရတော့ပေ။

Verse 72

बुद्ध्वा तां दानवीं मायामाकारं गूहयंस्ततः । मेढ्रदंष्ट्रास्त्रमादाय दानवं तमसादयत्

ထိုသည် ဒါနဝီ မာယာဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီးနောက် မိမိရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဖုံးကွယ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် “မေဍ္ဍရဒံဿ္ဍရာစတြ” ဟူသော လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒါနဝကို အမှောင်ထဲသို့ ချေမှုန်းတော်မူ၏။

Verse 73

न चाबुध्यत तद्वृत्तं वीरको द्वाररक्षकः । कुसुमामोदिनं दृष्ट्वा स्त्रीरूपं दानवेश्वरम्

သို့သော် တံခါးစောင့် ဗီရကသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မသိနားမလည်ခဲ့ပေ။ ပန်းရနံ့သင်းပျံ့၍ မိန်းမရုပ်ဖြင့် ဒါနဝတို့၏ အရှင်ကို မြင်သော်လည်း အခြေအနေ၏ အမှန်တရားကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့။

Verse 74

दूतेन मारुतेनाशु बोधिता हिमशैलजा । श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्ताविलेक्षणा

တမန်အဖြစ်လာသော မာရုတ်လေက ဟိမဝန္တတောင်သမီးကို ချက်ချင်း သတိပေးနှိုးဆော်하였다။ ဝါယု၏ ကိုယ်တိုင်နှုတ်မှ သတင်းကို ကြားသော် ဒေဝီ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲ၍ မျက်နှာမရှင်းလင်းသွား၏။

Verse 75

अपश्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेनैव दूयता । देव्युवाच । मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविक्लवाम्

သားဖြစ်သူ ဝီရကကို မြင်သောအခါ ဒေဝီ၏ နှလုံးသားထဲကပင် နာကျင်ပူလောင်လေ၏။ ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— “ငါသည် မေတ္တာကြောင့် လှုပ်ရှားနေစဉ်၊ သင်သည် ငါ့ကို—မိခင်ကို—စွန့်ပစ်သွားခဲ့သဖြင့်…”

Verse 76

विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ । तस्मात्ते मानुषे रूक्षा जडा हृदयवर्जिता

ရှင်ကရ၏ လျှို့ဝှက်ဝိဓိတွင် မိန်းမတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အခန်းကဏ္ဍ ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် လူတို့အကြား၌ သူတို့ကို ကြမ်းတမ်း၊ မိုက်မဲ၍ နှလုံးသားနူးညံ့မှုမရှိသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 77

गणेशाकारसदृशी शिला माता भविष्यति । निमित्त एष विख्यातो वीरकस्य सुतादरात्

ဂဏေရှ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဆင်တူသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် မိခင်အဖြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဤနိမိတ်သည် ဝီရက၏ သား၏ ဘက္တိပြည့်ဝသော ဂုဏ်ပြုမှုကြောင့် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 78

संभवे प्रक्रमे चैव विचित्राख्या न संशयः । एवमुत्सृष्टशापायां गिरिपुत्र्यामनंतरं

သမ္ဘဝ၏ အကြောင်းအရာနှင့် ဖြစ်ရပ်စဉ်အလျားလိုက်တွင်လည်း သံသယမရှိဘဲ ‘ဝိစိတ္ရာချာ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့သို့ တောင်ဖွားသမီးသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း…

Verse 79

निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः । स तु सिंहः करालास्यः सटाजटिलकंधरः

သူ၏ပါးစပ်မှ ဒေါသသည် ထွက်ပေါ်လာ၍ အလွန်အင်အားကြီးသော ခြင်္သေ့ရုပ်ကို ခံယူ하였다။ ထိုခြင်္သေ့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အာခံကျယ်သော ပါးစပ်ရှိပြီး လည်ပင်းတွင် မျှင်မရှင်း ရှုပ်ထွေးသော မေးန့်ကဲ့သို့ ဆံပင်တန်းများ ထူထပ်နေသည်။

Verse 80

ऊर्ध्वप्रोद्भूतलांगूलो दंष्ट्रोत्कटमुखावटः । व्यादितास्यो लंबजिह्वः क्षामः कुक्षिबलादिषु

၎င်း၏အမြီးသည် အပေါ်သို့ မြင့်မြင့်ထောင်လျက်၊ ထွက်ပေါ်နေသော အစွယ်များကြောင့် မျက်နှာပေါက်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ဟာကျယ်၍ လျှာရှည်လျား လျှောကျနေကာ၊ ၎င်းသည် ပိန်လှီ—ဗိုက်၊ အင်အားနှင့် အခြားအရာအားလုံးပါ ချို့ယွင်းကုန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 81

अस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्थितवती तदा । ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः

ထိုအခါ ဒေဝီသည် ၎င်း၏ပါးစပ်အနီး၌ပင် တည်နေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်하였다။ သူမ၏စိတ်ထဲရှိ အကြံကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည်လည်း ထိုအတိုင်း တုံ့ပြန်하였다။

Verse 82

आजगामाश्रमपदं संपदामाश्रयं यतः । आगम्योवाच देवेशो गिरिजां स्पष्टया गिरा

သူသည် အာရှရမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်၊ ထိုနေရာသည် ကောင်းကျိုးစည်းစိမ်တို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သည်။ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ထံသို့ ရှင်းလင်းသော စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 83

ब्रह्मोवाच । किं पुनः प्राप्तुकामासि किमलभ्यं ददामि ते । विरम्यतामतिक्लेशात्तपसोस्मान्मदाज्ञया

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် ထပ်မံ ဘာကို ရယူလိုသနည်း။ မရနိုင်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာရှိသလော၊ ငါက သင့်အား မပေးနိုင်မည်နည်း။ ငါ၏အမိန့်အရ အလွန်ဒုက္ခပေးသော ဤတပဿာကို ရပ်တန့်လော့။”

Verse 84

तच्छ्रुत्वोवाचगिरिजा गुरोर्गौरवयंत्रितं । वाक्यं वाचाहरोद्गीर्णवर्णनिर्गमवांछितं

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) က ပြောလေ၏။ သို့ရာတွင် ဂုရု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားကြောက်ရွံ့သဖြင့် တားဆီးခံရကာ၊ စကားကို ထုတ်ဆိုလိုသော်လည်း အသံက တုန်လှုပ်၍ အက္ခရာများ ထွက်ပေါ်လာရန် ဆန္ဒပြင်းလှ၏။

Verse 85

देव्युवाच । तपसा दुष्करेणाप्तः पतिर्वै शंकरो मया । समां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्रहः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တပဿာဖြင့် ငါသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိခဲ့၏။ ထိုနောက် တိတ်တဆိတ်နေရာ၌ မကြာခဏ မိန့်တော်မူသည်– ‘ချစ်သူရေ၊ သင်သည် ရောင်အမဲညို (শ্যာမလ) ဖြစ်၏’ ဟူ၍။”

Verse 86

तस्मादहं कांचनाभवर्णा तन्नामसंयुता । भर्तुर्भूतपतेरंगमेकतो निर्विषं भवेत्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ရွှေရောင်တောက်ပသော ကာဉ္စနာဘဝဏ္ဏာ ဖြစ်၍ ထိုနာမနှင့်ပင် ယှဉ်တွဲကာ၊ ခင်ပွန်း ဘူတပတိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ဖက်ကို အဆိပ်ကင်းစင်စေမည်။

Verse 87

तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा प्रोवाच जगदीश्वरः । एवं भव त्वं भूयश्च भर्तुर्देहार्द्धचारिणी

သူမ၏စကားကို ကြားသော် ကမ္ဘာ့အရှင်က မိန့်တော်မူသည်– “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ။ ယခုမှစ၍ သင်သည် ခင်ပွန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ဝက်နှင့် အတူနေထိုင်သူ—အရဓာင်ဂိနီ ဖြစ်လော့။”

Verse 88

ततस्तत्याजतां कृष्णां फुल्लनीलोत्पलत्वचं । त्वक्च साप्यभवद्भीमा घंटाहस्तात्रिलोचना

ထို့နောက် သူမသည် ပွင့်လန်းသော အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့သော အမဲရောင်အသားအရေကို စွန့်ပစ်လေ၏။ ထိုအသားအရေတင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ လက်တွင် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားလေ၏။

Verse 89

नानाभरणसंपूर्णा पीतकौशेयधारिणी । तामब्रवीत्ततो ब्रह्मा देवीं नीलांबुजत्विषं

အလှဆင်အာဘရဏများစွာဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုဒေဝီအား ထို့နောက် ဘြဟ္မာက မိန့်ကြား၍ ခေါ်ဆိုလေ၏။

Verse 90

निशे भूधरजा देह संपर्का त्वं मदाज्ञया । संप्राप्ता कृतकृत्यत्वमेकानंशा पुरो ह्यसि

အို ညအမိ၊ တောင်မွေးဖွားသူ၊ ငါ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့ဆက်စပ်လာခဲ့သည်။ သင်သည် တာဝန်ပြီးစီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ပြီး၊ ထိုအင်အား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ငါ့ရှေ့၌ ရပ်နေသည်။

Verse 91

य एष सिंहः प्रोद्भूतो देव्याः क्रोधाद्वरानने । स तेस्तु वाहनं देवि केतौ चास्तु महाबलः

အို မျက်နှာလှသော ဒေဝီ၊ ဒေဝီ၏ ဒေါသမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤခြင်္သေ့ကို သင်၏ ဝါဟနာ (စီးနင်းရာ) ဖြစ်စေပါစေ၊ အို ဒေဝီ၊ ကေတုလည်း မဟာဗလရှိစေပါစေ။

Verse 92

गच्छ विंध्याचलं तत्र सुरकार्यं करिष्यसि । पंचालो नाम यक्षोयं यक्षलक्षपदानुगः

ဝိန္ဓျာတောင်သို့ သွားလော့; ထိုနေရာ၌ သင်သည် ဒေဝတাদের၏ ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေလိမ့်မည်။ ဤယက္ခသည် “ပဉ္စာလ” ဟု အမည်ရပြီး ယက္ခလက္ခ (ကူဗေရ) ၏ အနုဂါမိ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

Verse 93

दत्तस्ते किंकरो देवि मया मायाशतैर्युतः । इत्युक्त्वा कौशिकी देवी विंध्यशैलं जगाम ह

“အို ဒေဝီ၊ ငါသည် မာယာအင်အား ရာချီဖြင့် ငါကိုယ်တိုင် ပေးအပ်တပ်ဆင်ထားသော ဤအမှုထမ်းကို သင်အား ပေးအပ်၏။” ဟု မိန့်ပြီးနောက် ကೌಶိကီ ဒေဝီသည် ဝိန္ဓျာတောင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 94

उमापि प्राप्तसंकल्पा जगाम गिरिशांतिकं । प्रविशंतीं तु तां द्वारादपहृत्य समाहितः

ဥမာသည်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာချပြီး ဂိရိရှ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားလေ၏။ သို့သော် တံခါးမှ ဝင်မည်ဟု လှမ်းချိန်တွင်၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သော သူက မျက်နှာတံခါးကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်လေ၏။

Verse 95

रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः । तामुवाच च कोपेन रूपे तु व्यभिचारिणीं

ရွှေတံတားကို ကိုင်ထားသော ဝီရကသည် ဒေဝီကို တားဆီးလေ၏။ ထို့နောက် ဒေါသဖြင့် “ရုပ်သဏ္ဌာန်၌ သစ္စာဖောက်သောသူ” ဟု မိန့်ဆိုလေ၏။

Verse 96

प्रयोजनं न तेत्रास्ति गच्छ यावन्न भक्ष्यसे । देव्यारूपधरो दैत्यो देवं वंचितुमागतः

ဤနေရာတွင် သင့်အတွက် အကြောင်းမရှိ၊ မစားသုံးခံရမီ သွားလော့။ ဒေဝီ၏ ရုပ်ကို ဆောင်ယူသော ဒေတျတစ်ကောင်က ဒေဝကို လှည့်ဖြားရန် လာခဲ့သည်။

Verse 97

प्रविष्टो न च दृष्टोसौ स च देवेन घातितः । घातिते चाहमाज्ञप्तो नीलकंठेन कोपिना

သူသည် အတွင်းသို့ ဝင်သော်လည်း မမြင်ရခဲ့၊ ထို့နောက် ဒေဝက သူ့ကို သတ်လေ၏။ သတ်ပြီးနောက် ဒေါသထန်သော နီလကဏ္ဌ (လည်ပင်းပြာ) က မိန့်ကြား၍ ငါကို အမိန့်ပေးလေ၏။

Verse 98

द्वारे त्वनवधानं ते यस्मात्पश्यामि वै ततः । भविष्यसि न मे द्वास्थो वर्षपूगाननेकशः

တံခါးဝ၌ သင်သည် မသတိမထားကြောင်း ငါမြင်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလွန်ကြာသည့်ကာလတိုင်အောင် သင်သည် ငါ၏ တံခါးစောင့် မဖြစ်တော့လိမ့်မည်။

Verse 99

अतस्ते नात्र दास्यामि प्रवेशं गम्यतां द्रुतम् । एकां मुक्त्वा गिरिसुतां मातरं स्नेहवत्सलाम्

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ သင့်ကို ဝင်ခွင့်မပေးနိုင်; ချက်ချင်း ထွက်ခွာလော့။ ချစ်ခင်မေတ္တာနူးညံ့သော ဂိရိသုတာ၏ မိခင်ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ချန်ထားလော့။

Verse 100

प्रवेशं लभते नान्या नारी कमललोचने । इत्युक्त्वा तु तदा देवी चिंतयामास चेतसा

“ကြာပန်းမျက်စိရှင်၊ အခြားမိန်းမမည်သူမျှ ဝင်ခွင့်မရပါ။” ဟုဆိုပြီးနောက် တော်မူသော ဒေဝီသည် နှလုံးအတွင်း၌ စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 101

नारी नैव स दैतेयो वायुर्मे यामभाषत । वृथैव वीरकश्शप्तो मया क्रोधपरीतया

ဝါယုက မိမိအား “သူသည် ဒೈတျယ မဟုတ်—မိန်းမတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမျက်လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် ဗီရကကို ငါကျိန်စာပေးခဲ့သည်မှာ အလဟသ ဖြစ်သွားသည်” ဟု ပြော하였다။

Verse 102

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थितां श्रियम्

အမျက်ဖြင့် ပြည့်နေသော မိုက်မဲသူတို့သည် မလုပ်သင့်သော အလုပ်ကို မကြာခဏ လုပ်မိတတ်သည်။ အမျက်ကြောင့် ကီရ్తိပျက်စီးပြီး၊ တည်မြဲနေသော သီရိသုခချမ်းသာကိုပါ အမျက်က ချိုးဖျက်တတ်သည်။

Verse 103

अपरिच्छिन्नतत्वार्था पुत्रं शापितवत्यहं । विपरीतार्थबुद्धीनां सुलभो विपदागमः

အမှန်တရား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မခွဲခြားသိမြင်ဘဲ ငါသည် ငါ့သားကို ကျိန်စာပေးမိ하였다။ အဓိပ္ပါယ်မှားသို့ ဉာဏ်လှည့်သွားသူတို့အတွက် အန္တရာယ်နှင့် မကောင်းမှုတို့ ရောက်လာခြင်းသည် လွယ်ကူသည်။

Verse 104

संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । सज्जलज्जाविकारेण वदनेनाम्बुजत्विषा

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် သဲလဇာ (ပါရဝတီ) သည် ဝီရကအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။ အရှက်သိမ်မွေ့သော အာရုံကြောင့် နူးညံ့သွားသော မျက်နှာတော်သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 105

देव्युवाच । अहं वीरक ते माता न तेस्तु मनसो भ्रमः । शंकरस्यास्मि दयिता सुता तुहिनभूभृतः

နတ်သမီးတော် မိန့်တော်မူသည်– “ဝီရကာ၊ ငါသည် သင်၏ မိခင်ဖြစ်သည်၊ စိတ်ထဲ၌ မ भ्रम မရှိစေ။ ငါသည် သင်္ကရ၏ ချစ်သူတော်ဖြစ်ပြီး နှင်းတောင်အရှင် ဟိမဝန်၏ သမီးတော်ဖြစ်သည်။”

Verse 106

मम गात्रच्छविभ्रांत्या मा शंकां पुत्र धारय । तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मजन्मना

သားရေ၊ ငါ့ကိုယ်အင်္ဂါတို့၏ တောက်ပမှုကြောင့် သံသယ မထားနှင့်။ ဤဖြူဝင်းသော အရောင်သည် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သည့်အခါ ငါ့အား ပေးအပ်တော်မူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 107

मया शप्तोस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते । ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्थिते

ဒေတ္တများက စီမံဖန်တီးထားသော အကြောင်းအရာကို မသိသေးစဉ် ငါသည် သူ့ကို ကျိန်စာချခဲ့၏။ သို့သော် သင်္ကရသည် လျှို့ဝှက်တိတ်ဆိတ်ရာ၌ နေစဉ် မိန်းမဝင်ရောက်မှုကို သိလာသောအခါ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါ နားလည်သွား၏။

Verse 108

ननिवर्तयितुं शक्यः शापः किंतु ब्रवीमि ते । शीघ्रमेष्यसि मानुष्यात्सर्वकामसमन्वितः

ကျိန်စာကို ပြန်လည်ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော်လည်း ငါသည် သင့်အား ဤသို့ ပြောမည်—မကြာမီ သင်သည် လူ့အခြေအနေမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာမည်၊ ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ပြည့်ဝလိမ့်မည်။

Verse 109

शिरसा तु ततो वंद्य मातरं पूर्णमानसः । उवाच साध्वीं पूर्णेन्दु द्युतिं तुहिनशैलजां

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့၍ အလွန်လေးစားစွာ ပူဇော်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်ပြည့်စုံလျက်၊ သီလရှင်မိခင်—ဟိမဝန္တတောင်၏ သမီး ပာရဝတီ—ကို လပြည့်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသူအဖြစ် မိန့်ကြား၍ ခေါ်ဆို하였다။

Verse 110

वीरक उवाच । नतसुरासुरमौलिलसन्मणिप्रवरकांतिकरालिनखाङ्घ्रिके । नगसुते शरणागतवत्सले नवनमोवनतार्त्तिविनाशिनि

ဗီရကက ပြောသည်– အို တောင်သမီးတော်၊ ဦးညွှတ်နေသော ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ မောက်ကွင်းပေါ်ရှိ အမြတ်မဏိရောင်ခြည်သည် သင်၏ ခြေတော်နှင့် ထက်မြက်သော လက်သည်းတော်တို့၌ တောက်ပလျက်ရှိ၏။ အို ရှရဏာဂတဝတ္စလာ၊ နိမ့်ချသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ထပ်ခါထပ်ခါ နမസ്കာရ ပြုပါ၏။

Verse 111

तपनमंडलमंडितकंधरे पृथुसुवर्णनगद्युतिहारिके । विषमभंगविषंगमभीषितो गिरिसुते भवतीमहमाश्रये

အို ဂိရိသုတေ၊ သင်၏ လည်ပင်းသည် နေမဏ္ဍလကဲ့သို့ ဝိုင်းဝန်းသော အလှဆင်မှုဖြင့် တင့်တယ်ပြီး၊ ကျယ်ပြန့်သော ရွှေအလှဆင်ပစ္စည်းတို့၏ တောက်ပမှုကို သင် ဆောင်ထား၏။ ညီမျှမှု ပျက်ကွက်ခြင်းနှင့် ခွဲခွာရမည့် အန္တရာယ်ကြောင့် ကြောက်လန့်၍ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံပါ၏။

Verse 112

जगतिकाप्रणताभिमता ददौ झटिति सिद्धिमृते भवतीं यथा । जगतिकां प्रणमेच्छशिशेखरो भुवनभृन्मुनयो भवतीं यथा

ပရဏာမပြုသူတို့၏ ချစ်ခင်ခံရသော ဇဂတိကာသည် ချက်ချင်း စိဒ္ဓိကို ပေးသကဲ့သို့၊ အို ဒေဝီ၊ သင်လည်း ထိုသို့ ကရုဏာပြုပါစေ။ ဇရှီရှေခရ (ရှီဝ) သည် ဇဂတိကာကို ဦးညွှတ်ပူဇော်လိုသကဲ့သို့၊ လောကကို ထမ်းဆောင်သော မုနိတို့လည်း သင့်အား ဦးညွှတ်လိုကြပါ၏။

Verse 113

विमलयोगविनिर्मितदुर्जये सुतनुतुल्यमहेश्वरमंडली । विदलितांधकबांधवसंहतिः सुरवरैः प्रथमं त्वमभिष्टुता

အို မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော ယောဂဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော အဒုర్జယာ၊ အို မဟေရှဝရီ၊ သင်၏ ပရိသဒ်သည် ဒေဝတပ်စုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သင်သည် အန္ဓက၏ ဆွေမျိုးအစုအဝေးကို ခွဲဖျက်ချေမှုန်းခဲ့သဖြင့်၊ သုရဝရတို့သည် ပထမဦးစွာ သင့်အား ချီးမွမ်းပူဇော်ခဲ့ကြ၏။

Verse 114

सितसटापटलोद्धतकंधराभवमहामृगराजरयस्थिता । विमलशक्तिमुखानलपिंगला यतभुजौघनिपिष्टमहासुरा

လျင်မြန်သော မဟာတိရစ္ဆာန်တို့၏ ဘုရင် စင်္ဟာပေါ်၌ စီးနင်း၍ အဖြူရောင် မျှင်တံခွန်ကဲ့သို့သော မျက်နှာဖုံးကြောင့် လည်ပင်းမြင့်တင်ထားသည်။ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော သက္တိ၏ ပါးစပ်မီးလျှံကဲ့သို့ ရွှေရောင်ညိုရောင်ရှိသည့် ဒေဝီသည် ထိန်းချုပ်ထားသော လက်များစွာ၏ ဖိအားဖြင့် မဟာအဆုရာတို့ကို ချေမှုန်း하였다။

Verse 115

निगदिता भुवनैरतिचंडिकाजननिशुंभनिशुंभनिषूदिनी । प्रणतचिंतितदा भवदा नवप्रशमनैकरतिस्तरसा भुवि

သူမသည် လောကအနှံ့၌ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော မိခင် “ချဏ္ဍိကာ” ဟု ကြေညာခံရပြီး၊ ရှုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘကို သတ်ဖြတ်သည့် အရှင်မ ဖြစ်သည်။ ဦးညွှတ်ကန်တော့သော ဘက္တ၏ စိတ်ထဲက ဆန္ဒကို ပေးသနား၍ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ချီးမြှင့်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ အသစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခကလေးများကို လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသတ်ခြင်းတစ်ခုတည်း၌ ပျော်မြူးနေသည်။

Verse 116

वियतिवायुपथे ज्वलनाकुलेवनितले तव देवि च यद्वपुः । तदजितेप्रतिमे प्रणमाम्यहं भुवनभाविनिते भववल्लभे

အို ဒေဝီ၊ သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ကောင်းကင်၌လည်းကောင်း၊ လေ၏ လမ်းကြောင်း၌လည်းကောင်း၊ မီးပြည့်နေသော မြေပြင်ပေါ်၌လည်းကောင်း တည်ရှိနေသည်။ အို မအနိုင်ယူနိုင်သော အတုမရှိသူ၊ လောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ သင်၏ ထိုရုပ်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 117

जलधयो ललितोद्धतवीचयो हुतवहो द्युतिदग्धचराचरः । फणसहस्रभृतश्च भुजंगमास्त्वमभिधास्यसि मामभयंकरा

လှိုင်းများက ကစားသလို တက်ကြွနေသော သမုဒ္ဒရာများ၊ တောက်ပမှုကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီး၊ နှင့် ခေါင်းဖျားတစ်ထောင်ကို ဆောင်ထားသော မြွေများ—အို အဘယဒာယိနီ၊ သင်သည် ထိုအားလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်၏။ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း မကြောက်ရွံ့အောင် ပြုပါ။

Verse 118

भगवति स्थिरभक्तजनाश्रये प्रतिगतो भवतीचरणाश्रयं । करणजातमिहास्तु ममाश्रवैतवविलासमुखानुभवास्यदम्

အို ဘဂဝတီ၊ တည်ကြည်သော ဘက္တတို့၏ ခိုလှုံရာ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ခြေတော်အရိပ်သို့ ရောက်လာပါပြီ။ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ အင်္ဂါရပ်အားလုံးသည် သင်၏ လီလာတော်၏ ပေါ်ထွန်းမှုများကို နားထောင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်အတွေ့အကြုံရခြင်း၌ အပ်နှံနေပါစေ။

Verse 119

सुप्रसन्ना ततो देवी वीरकस्येति संस्तुता । प्रविवेश शुभंभर्तुर्भुवनं भूधरात्मजा

ထို့နောက် ဒေဝီသည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ “ဝီရက၏ ဇနီး” ဟု ချီးမွမ်းခံရကာ တောင်မွေးသမီးဖြစ်သောသူမသည် မိမိခင်ပွန်း၏ မင်္ဂလာရှိသော နေရာတော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 120

द्वास्थोपि वीरको देवान्हरदर्शनकांक्षिणः । व्यसर्जयत्स्वकानेव गृहानादरपूर्वकं

တံခါးစောင့်အဖြစ် ရပ်နေသော်လည်း ဝီရကသည် ဟရ၏ ဒർശနကို လိုလားသော ဒေဝများကို လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်၍ မိမိတို့အိမ်များသို့ ပြန်ပို့လေ၏။

Verse 121

नास्त्यत्रावसरो देवा देव्याः सह वृषाकपिः । निभृतः क्रीडतीत्युक्ता ययुस्ते च यथागतं

သူက “ဟေ ဒေဝတို့၊ ဒီမှာ သင်တို့အတွက် အခွင့်အရေးမရှိ၊ ဒေဝီနှင့်အတူ ဝೃષာကပိ သီးသန့်ကစားပျော်နေသည်” ဟု ဆိုလေရာ၊ သူတို့သည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်သွားကြ၏။

Verse 122

गते वर्षसहस्रे तु देवास्त्वरितमानसाः । ज्वलनं चोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितं

နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဒေဝများသည် စိတ်အလျင်အမြန်ဖြင့် အဂ္နိဒေဝကို လှုံ့ဆော်ကာ ရှင်ကရ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ရပ်အမှန်ကို သိလိုကြ၏။

Verse 123

प्रविश्य पक्षिरंध्रेण शुकरूपी हुताशनः । ददर्श शयने सर्वं रतौ गिरिजया सह

ငှက်များဝင်ထွက်ရာ အပေါက်မှ ဝင်ရောက်၍ ဟုတာရှန (အဂ္နိဒေဝ) သည် ဝက်ရိုင်းရုပ်ကို ခံယူကာ အိပ်ရာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို မြင်လေ၏—(ရှီဝ) သည် ဂိရိဇာနှင့် ရတိကစားပျော်တွင် လုံးဝလျှံဝင်နေ၏။

Verse 124

ददर्श तं च देवेशो हुताशं शुकरूपिणं । तमुवाच महादेवः किंचित्कोपसमन्वितः

ထိုအခါ ဒေဝတို့၏အရှင်သည် သူ့ကိုမြင်တော်မူ၏—ဟုတာရှ (အဂ္နိ) သည် ဝရာဟ (တောဝက်) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် အနည်းငယ် အမျက်ပါ၍ သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 125

शर्व उवाच । निषिक्तमर्धं देव्यां मे वीर्यं च शुकविग्रह । लज्जया विरतिश्चास्य त्वमर्धं पिब पावक

ရှရဝ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “ငါ၏သက္တိ အဝက်ကို ဒေဝီ၌ ထည့်သွင်းပြီးပြီ။ ကျန်အဝက်သည်—သုက္ကရုပ်ဖြစ်၍—ရှက်ကြောက်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် တားဆီးထားခဲ့သည်။ ဟေ ပာဝက၊ ကျန်သောအဝက်ကို သင် သောက်ယူလော့။”

Verse 126

यस्मात्तु त्वत्कृते विघ्नं तस्मात्त्वय्युपपद्यते । इत्युक्तः प्राञ्जलिर्वह्निरपिबद्वीर्यमाहितं

“အတားအဆီးသည် သင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်၊ သင့်အားဖြင့်ပင် ဖြေရှင်းခြင်းသည် သင့်လျော်၏” ဟု မိန့်တော်မူရာ၊ ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) သည် လက်အုပ်ချီကာ ထည့်သွင်းထားသော ဗီရျကို သောက်ယူလေ၏။

Verse 127

तेनाप्लुतास्ततो देवास्तन्मुखा ऋभवो यतः । विपाट्य जठरं तेषां वीर्यं माहेश्वरं ततः

ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် ထိုသက္တိကြောင့် ပြည့်လျှံလွှမ်းမိုးခံရ၏။ ရ္ဘုတို့သည် သူတို့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲဖောက်ပြီး မဟာဒေဝမှ ပေါက်ဖွားသော ဗီရျကို ထုတ်ယူလေ၏။

Verse 128

निष्क्रांतं तप्तहेमाभं वितते शंकराश्रमे । तस्मिन्सरो महज्जातं विमलं बहुयोजनं

ထိုအရာသည် ထွက်ပေါ်လာ၏—ပူလောင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍—ရှင်ကရာ၏ ကျယ်ဝန်းသော အာရှရမ်အတွင်း၌။ ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ကြည်လင်သော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ယောဇနာများစွာအထိ ကျယ်ပြန့်လေ၏။

Verse 129

प्रोत्फुल्लहेमकमलं नानाविहगनादितम् । तच्छ्रुत्वा तु सरो देवी जातं हेममहांबुजम्

ထိုနေရာ၌ ရွှေရောင်ကြာပန်းသည် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်း၍ ငှက်မျိုးစုံ၏ အသံများဖြင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ ထိုအသံကို ကြားသော် ဒေဝီသည် ရေကန်အတွင်း ရွှေရောင်ကြာပန်းကြီး ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို မြင်၏။

Verse 130

जगाम कौतुकाविष्टा तत्सरः कनकांबुजम् । तत्र कृत्वा जलक्रीडां तदब्जकृतशेखरा

စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သူမသည် ရွှေရောင်ကြာပန်းများရှိသော ရေကန်သို့ သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ရေကစားကာ ထိုကြာပန်းများဖြင့် မိမိ၏ ခေါင်းပေါ်အလှဆင် (သေခရာ) ကို ပြုလုပ်၏။

Verse 131

उपविष्टा ततस्तस्य तीरे देवी सखीवृता । पातुकामा च तत्तोयं स्वादुनिर्मलपंकजम्

ထို့နောက် ဒေဝီသည် မိတ်သဟာယများဖြင့် ဝန်းရံလျက် ထိုရေကန်၏ ကမ်းနား၌ ထိုင်၏။ သူမသည် ချိုမြိန်၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းကာ ကြာပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ထိုရေကို သောက်လို၏။

Verse 132

अपश्यत्कृत्तिकास्तास्स षडर्कद्युतिसन्निभाः । पद्मपत्रे तु तद्वारि गृहीत्वा प्रस्थिता गृहम्

သူသည် ကෘတ္တိကာတို့ကို မြင်၏၊ ထိုသူတို့သည် နေခြောက်လုံး၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းကြ၏။ ထို့နောက် ကြာရွက်ပေါ်၌ ထိုရေကို ယူဆောင်ကာ မိမိအိမ်သို့ ထွက်ခွာ၏။

Verse 133

हर्षात्सोवाच पास्यामि पद्मपत्रे स्थितं पयः । ततःस्ता ऊचुरखिलाः कृत्तिका हिमशैलजाम्

ဝမ်းမြောက်စွာ သူက “ကြာရွက်ပေါ်၌ တည်နေသော နို့ကို ငါမြင်မည်” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ကෘတ္တိကာတို့အားလုံးသည် ဟိမာရှိုင်လဇာ—ဟိမလယ၏ သမီး—အား ပြောကြ၏။

Verse 134

कृत्तिका ऊचुः । दास्यामो दयिते गर्भे संभूतो यो भविष्यति । सोस्माकमपि पुत्रः स्यादस्मत्त्राता च वृत्तिमान्

ကෘတ္တိကာတို့က ဆိုသည်— “အချစ်တော်မ၊ သင်၏ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာမည့် ကလေးကို ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ရှောက်ပြုစုမည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလည်း ဖြစ်ပါစေ—ကာကွယ်သူဖြစ်၍ သီလသမာဓိ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 135

त्रिषु लोकेषु विख्यातः सर्वेष्वपि शुभानने । इत्युक्तोवाच गिरिजा कथं मद्गात्रसंभवैः

“အလှမျက်နှာရှင်၊ သူသည် လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြား၏—အားလုံးအကြားတွင်ပင်” ဟုဆိုကြသဖြင့် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) က “ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာမှပင် ပေါ်ထွန်းလာသည်ဆိုလျှင်၊ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်သနည်း” ဟု မေးမြန်း၏။

Verse 136

सर्वैरवयवैर्युक्तो भवतीभ्यः सुतो भवेत् । ततस्तां कृत्तिका ऊचुर्विधास्यामोस्य वै वयम्

“သင်တို့အားလုံးထံမှ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးပြည့်စုံသော သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားမည်” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ကෘတ္တိကာတို့က “အမှန်တကယ် သူ့အတွက် သင့်လျော်သော စီမံကိန်းများကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်မည်” ဟုဆိုကြ၏။

Verse 137

उत्तमान्युत्तमांगानि यद्येवं तु भविष्यति । उक्ता वै शैलजा प्राह भवत्वेवमनिंदिताः

“အကယ်၍ အမှန်တကယ် ထိုသို့ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်—အကောင်းဆုံး အင်္ဂါများသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလှဆင်အဖြစ် ဖြစ်လာမည်” ဟုဆိုရာတွင်၊ ခေါ်ဆိုခံရသော ရှိုင်လဇာက “ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ အပြစ်ကင်းသူတို့” ဟုဆို၏။

Verse 138

ततस्तु हर्षसंपूर्णा पद्मपत्रस्थितं पयः । तस्यै ददुस्तया चापि तत्पीतं क्रमशो जलम्

ထို့နောက် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကြာရွက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော နို့ကို သူမအား ပေးကြ၏။ သူမလည်း ထိုရေကို အဆင့်ဆင့်၊ တဖြည်းဖြည်း သောက်လေ၏။

Verse 139

पीते तु सलिले चैव तस्मिन्नेव क्षणे वरः । विपाट्य देव्याश्च ततो दक्षिणं कुक्षिमुद्गतः

ရေကို သောက်ပြီးချင်း ထိုခဏတည်းမှာပင် မင်္ဂလာရှိသော အရှင်သည် ဒေဝီ၏ ညာဘက်ကို ခွဲဖောက်ကာ သူမ၏ ဝမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 140

निश्चक्रामाद्भुतो बालो रोगशोकविनाशनः । प्रभाकरकरव्रात प्रकारप्रकरप्रभुः

အံ့ဩဖွယ် ကလေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာ၏—ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်ဆီးသူ—နေ၏ အလင်းရောင်အစုအဝေးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံနှင့် ပေါ်ထွန်းမှုမျိုးစုံ၏ အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 141

गृहीतनिर्मलोदग्र शक्तिशूलांकुशोनलः । दीप्तो मारयितुं दैत्यानुत्थितः कनकच्छविः

သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍—လှံ၊ တြိရှူးလ်၊ အင်ကူရှ်နှင့် လောင်ကျွမ်းသော မီး—ရွှေရောင်တောက်ပစွာ ဒိုင်တျယတို့ကို သတ်ရန် ထတက်လာ၏။

Verse 142

एतस्मात्कारणादेव कुमारश्चापि सोभवत् । वामं विदार्य निष्क्रांतस्ततो देव्याः पुनः शिशुः

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် ကုမာရ၊ အနက် ယုဝရာဇာလည်း ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်ကို ခွဲဖောက်၍ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒေဝီ၏ သားအဖြစ် ထပ်မံ ကလေးဖြစ်သွား၏။

Verse 143

स्कंदोथ वदनाद्वह्नेः शुभ्रात्षड्वदनोरिहा । कृत्तिकासलिलादेव शाखाभिः सविशेषतः

ထို့နောက် စကန္ဒ—တောက်ပသော အဂ္နိ၏ ပါးစပ်မှ မွေးဖွားသူ—ဤနေရာ၌ ခြောက်မျက်နှာရှိသူ ဖြစ်လာ၏။ ထိုအရာသည် အထူးသဖြင့် ကෘတ္တိကာတို့၏ ရေစီးကြောင်းခွဲများမှတဆင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။

Verse 144

शाखाः शिवाः समाख्याताः षट्सुवक्त्रेषु विस्तृताः । यतस्ततो विशाखोसौ ख्यातो लोकेषु षण्मुखः

မင်္ဂလာရှိသော ခွဲခက်များဟု အမည်ပေးကာ မျက်နှာခြောက်ပါး၌ ပြန့်နှံ့သွားသည်; ထို့ကြောင့် မျက်နှာခြောက်ပါးရှင်သည် လောကတို့တွင် “ဝိသာခ” ဟု ကျော်ကြားသည်။

Verse 145

स्कंदो विशाखः षड्वक्त्रः कार्तिकेयश्च विश्रुतः । पक्षे चैत्रस्य बहुले पंचदश्यां महाबलौ

သူသည် စကန္ဒ၊ ဝိသာခ၊ မျက်နှာခြောက်ပါးရှင် (ṣaḍvaktra) နှင့် ကာရ္တိကေယ ဟူ၍ ကျော်ကြားသည်။ ချိုင်တြ လ၏ မှောင်ပက္ခ၌ တိထီ ၁၅ ရက်နေ့တွင် မဟာဗလရှိ၏။

Verse 146

संभूतावर्कसदृशौ विशाले शरकानने । सिते पक्षे तु पंचम्यां तथैतौ पावकानलौ

ကျယ်ဝန်းသော ရှရကာနန (မြက်တော) အတွင်း၌ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်လောင်သော သူတို့နှစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာကြသည်; ထို့နောက် လင်းပက္ခ၏ ပဉ္စမတိထီတွင် အမှန်တကယ် မီးနှင့် မီးလျှံ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 147

बालकाभ्यां चकारैकं संध्यायामेव भूतये । तस्यामेव ततः षष्ठ्यामभिषिक्तो गुहः प्रभुः

ညနေဆည်းဆာအချိန်၌ လူအပေါင်း၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တစ်ခုတည်းသော ကర్మကို ပြုလုပ်하였다; ထိုတိထီခြောက်နေ့တွင်ပင် အရှင် ဂုဟာ ကို အဘိသေကဖြင့် တင်မြှောက်ခဲ့သည်။

Verse 148

सर्वैरमरसंघातैर्ब्रह्मोपेंद्रेंद्र भास्करैः । गंधमाल्यैः शुभैर्धूपैस्तथा क्रीडनकैरपि

အမရတို့၏ အစုအဝေးအားလုံးက—ဗြဟ္မာ၊ ဥပေန္ဒြ (ဗိဿနု)၊ အိန္ဒြ နှင့် ဘာස්ကရ (နေမင်း) တို့နှင့်အတူ—မင်္ဂလာရှိသော အနံ့သာ၊ ပန်းမော်လီ၊ မီးခိုး (ဓూప) နှင့် ပွဲတော်အတွက် ကစားစရာများဖြင့်ပါ (ပူဇော်ခဲ့ကြသည်)။

Verse 149

छत्रैश्चामरजालैश्च भूषणैश्च विलेपनैः । अभिषिक्तो विधानेन यथावत्षण्मुखः प्रभुः

မင်းမြတ်ထီးများနှင့် ချာမရ (ယက်အမြီးပန်ကာ) အစုအဝေးများ၊ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများနှင့် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးများဖြင့်၊ မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော သဏ္မုခ ဘုရားရှင်ကို သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း မှန်ကန်စွာ အဘိသေက ပြု၍ တင်မြှောက်ခဲ့သည်။

Verse 150

सुतामस्मै ददौ शक्रो देवसेनेति विश्रुताम् । पत्न्यर्थं देवदेवेशो ददौ विष्णुरथायुधम्

ထိုသူအား သက္က (အိန္ဒြာ) သည် “ဒေဝစေနာ” ဟုကျော်ကြားသော မိမိသမီးကို ပေးအပ်하였다။ ထို့ပြင် ဇနီးအတွက်ဟူသောအကြောင်းကြောင့် ဒေဝတို့၏ဒေဝရှင် ဗိဿနုသည် ဗိဿနုရထအား ဒိဗ္ဗအာယုဓတစ်လက်ကို ချီးမြှင့်하였다။

Verse 151

यक्षाणां दशलक्षाणि ददावस्य धनाधिपः । ददौ हुताशनस्तेजो ददौ वायुश्च वाहनम्

ဓနာဓိပ (ကူဗေရ) သည် သူ့အား ယက္ခာ တစ်ဆယ်သန်းကို ပေးအပ်하였다။ ဟုတాశန (အဂ္ဂနီ) သည် တောက်ပသော တေဇောဓာတ်ကို ချီးမြှင့်ပြီး၊ ဝါယုသည်လည်း လျင်မြန်သော ယာဉ်တစ်စီးကို ပေး하였다။

Verse 152

ददौ क्रीडनकं त्वष्टा कुक्कुटं कामरूपिणम् । एवं सुरास्तु ते सर्वे परिवारमनन्तकम्

တွဝဿ္ဋೃ (Tvaṣṭṛ) သည် ကစားစရာတစ်ခုအဖြစ် ဆန္ဒအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သော ကြက်ဖကို ပေးအပ်하였다။ ထို့ကြောင့် ထိုဒေဝအားလုံးသည် သူ့ကို ဝန်းရံသော အဆုံးမရှိသော ပရိဝါရ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 153

ददुर्मुदितचेतस्काः स्कंदायादित्यवर्चसे । जानुभ्यामवनौ स्थित्वा सुरसंघास्तमस्तुवन्

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော စကန္ဒအား ဒေဝအစုအဝေးတို့က ဂါရဝပြု၍ ပူဇော်하였다။ နှစ်ဖက်ဒူးကို မြေပြင်ပေါ်တင်ကာ သူ့ကို စတုတ္တိဖြင့် ချီးမွမ်း하였다။

Verse 154

स्तोत्रेणानेन वरदं षण्मुखं मुख्यशः सुराः । देवा ऊचुः । नमः कुमाराय महाप्रभाय स्कंदाय चास्कंदितदानवाय

ဤစတုတ္တရဖြင့် နတ်တို့အနက် အထွတ်အမြတ်တို့သည် ဆုတော်ပေးရှင် ခြောက်မျက်နှာသခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ နတ်တို့က ဆိုသည်— “မဟာတန်ခိုးရှင် ကုမာရအား နမස්ကာရ; ဒါနဝတို့ရှေ့၌ မည်သည့်အခါမျှ မလှည့်မခွာသော စကန္ဒအား နမස්ကာရ။”

Verse 155

नवार्कबिंबप्रतिमप्रभाव नमोस्तु गुह्याय गुहाय तुभ्यम् । नमोस्तु ते लोकभयापहाय नमोस्तु ते लोककृपापराय

အသစ်ထွက်လာသော နေမင်း၏ ဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော သင်၏ အလင်းတော်အား နမස්ကာရ။ လျှို့ဝှက်မြတ်သောသူ၊ ဂူဟာ—နှလုံးဂူ၌ နေထိုင်သော သင်အား နမස්ကာရ။ လောကတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးသူအား နမස්ကာရ; လောကတို့အပေါ် အမြင့်ဆုံး ကရုဏာရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 156

नमो विशालामललोचनाय नमो विशाखाय महाव्रताय । नमो नमस्तेस्तु रणोत्कटाय नमो मयूरोज्ज्वलवाहनाय

ကျယ်ဝန်းသန့်ရှင်းသော မျက်စိတော်ရှိသူအား နမස්ကာရ; ဝိသာခ၊ မဟာဝရတ (သီလကတိ) ကို ထိန်းသိမ်းသူအား နမස්ကာရ။ စစ်မြေပြင်၌ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသူအား ထပ်ခါထပ်ခါ နမස්ကာရ; မယူးရ (ပျားတောင်) တောက်ပသော ဝါဟနာရှိသူအား နမස්ကာရ။

Verse 157

नमोस्तु केयूरधराय तुभ्यं नमो धृतोदग्रपताकिने ते । नमः प्रभावप्रणताय तेस्तु नमोऽस्तु घंटाधरधैर्यशालिने

လက်မောင်းကွင်း (ကေယူးရ) ဝတ်ဆင်သူအား နမස්ကာရ; မြင့်မားသော အလံတော်ကို ကိုင်ဆောင်သူအား နမස්ကာရ။ သင်၏ တန်ခိုးအလင်းတော်ရှေ့၌ အားလုံး ဦးညွှတ်ကြ—သင်အား နမස්ကာရ; ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်သော သတ္တိနှင့် သည်းခံမှုရှိသူအား နမස්ကာရ။

Verse 158

कुमार उवाच । कं वः कामं प्रयच्छामि भवंतो ब्रूतनिर्वृताः । यद्यप्य साध्यं कृत्यं नो हृदये चिंतितं चिरम्

ကုမာရက မိန့်တော်မူသည်— “သင်တို့အား မည်သည့် ဆုတော်ကို ငါပေးရမည်နည်း။ စိတ်ကျေနပ်လျက် ပြောကြလော့။ အကြာကြီးကတည်းက ငါတို့သည် နှလုံးထဲတွင် တာဝန်တစ်ရပ်ကို စဉ်းစားထားခဲ့သည်—အောင်မြင်စေဖို့ ခက်ခဲသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း။”

Verse 159

इत्युक्तास्तु सुरास्तेन प्रोचुः प्रणतमौलयः । सर्व एव महात्मानं गुहं मुदितमानसाः

ဤသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ နတ်တို့သည် ဦးခေါင်းညွှတ်၍ ပြန်လည်လျှောက်ထားကြကုန်၏။ သူတို့အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် မြင့်မြတ်သော ဂူဟနတ်မင်းအား ချီးမွမ်းကြလေသည်။

Verse 160

दैत्येंद्रस्तारको नाम सर्वामरकुलांतकृत् । बलवान्दुर्जयस्तीक्ष्णो दुराचारोतिकोपनः

နတ်အပေါင်းတို့ကို မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်သော တာရက မည်သော အသူရာဘုရင်တစ်ပါး ရှိလေ၏။ သူသည် အားကြီး၏၊ နိုင်နင်းရန်ခက်ခဲ၏၊ ကြမ်းကြုတ်၏၊ ယုတ်မာသောအကျင့်ရှိ၏၊ အလွန်အမျက်ဒေါသကြီး၏။

Verse 161

तमेव जहि दुर्धर्षं दैत्यं सर्वविनाशनम् । उपस्थितः कृत्यशेषो ह्यस्माकं च भयावहः

အရာခပ်သိမ်းကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ထိုအနိုင်ယူရန်ခက်ခဲသော နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်တော်မူပါ။ အကြောင်းမူကား မာယာပရိယာယ်၏ အကြွင်းအကျန်သည် ယခုရှိနေပြီး ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပါသည်။

Verse 162

हिरण्यकशिपुश्चोग्रो ह्यवध्यो देवतागणैः । यज्ञघ्नः पापकर्मा वै येन ब्रह्मापि तापितः

ကြမ်းကြုတ်သော သဘောရှိသော ဟိရညကသိပုသည် နတ်အပေါင်းတို့ မအောင်နိုင်သောသူ ဖြစ်၏။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဖျက်ဆီး၍ အကုသိုလ်အမှုတို့ကို ပြုလျက် ဗြဟ္မာမင်းကိုပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေခဲ့၏။

Verse 163

एतौ हरस्व भद्रं ते तावकं च महाबलम् । एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा सर्वामरपदानुगः

"ဤအရာတို့ကို ယူလော့ - သင့်အား ကောင်းကျိုးရောက်ပါစေ - သင်၏ ကြီးမားသော တန်ခိုးအာနုဘော်ကိုလည်း ယူဆောင်လော့" ဟု ဆိုလေသော်၊ သူက "ထိုအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ" ဟု ပြန်ပြောပြီး နတ်အပေါင်းတို့ ခြံရံလျက် ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 164

जगाम जगतांनाथस्तूयमानोमरेश्वरैः । तारकस्य वधार्थाय जगतां कंटकस्य च

လောကတို့၏အရှင်တော်သည် အမတဒေဝတို့၏အရှင်များက ချီးမွမ်းသံဖြင့် တော်မူလျက်၊ လောကတို့၏ဆူးကဲ့သို့သော တာရကကို သတ်ရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 165

ततश्च प्रेषयामास शक्रो गूढसमाश्रयः । दूतं दानवसिंहस्य परुषाक्षरवादिनम्

ထို့နောက် ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) သည် လျှို့ဝှက်ကာကွယ်မှုယူ၍၊ ဒာနဝတို့အတွင်း “ခြင်္သေ့” ဟုခေါ်ရသူ၏ အမှုထမ်းဖြစ်ပြီး စကားလုံးတိုင်း ကြမ်းတမ်းသူ တမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၏။

Verse 166

स तु गत्वाब्रवीद्दैत्यमभयो भीमदर्शनम् । दूत उवाच । शक्रस्त्वामाह देवेशो दैत्यकेतुं दिवस्पतिः

သူသည် သွား၍ မကြောက်မရွံ့၊ မြင်ရသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဒೈတျကို ပြော၏။ တမန်က ဆိုသည်– “ဟေ ဒೈတျကေတု၊ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ကောင်းကင်၏အုပ်စိုးရှင် ရှက္ရက သင့်အား မိန့်တော်မူသည်။”

Verse 167

तारकासुर तच्छक्त्या घटयस्व यथेच्छया । यज्जगज्ज्वलनोद्दीप्तं किल्बिषं च त्वया कृतम्

ဟေ တာရကာသူရ၊ ထိုအင်အားတည်းဟူသော အင်အားဖြင့် သင်လိုသလို အရာအားလုံးကို ပြန်လည်တည့်မတ်စေပါ; သင်ပြုသော အပြစ်သည် လောကတစ်လောကလုံးကို မီးလောင်သကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

Verse 168

तस्याहं सादकस्तेद्य राजास्मि भुवनत्रये । श्रुत्वैतदद्भुतं वाक्यं कोपसंरक्तलोचनः

“ငါသည် သူ၏အမှုကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်၏၊ အမှန်တကယ် သုံးလောကလုံး၌ ငါပင် မင်းဖြစ်၏။” ဤအံ့ဩဖွယ်စကားကို ကြားသော် သူသည် ဒေါသထန်၍ မျက်လုံးများ နီရဲလာ၏။

Verse 169

उवाच दूतं दुष्टात्मा नष्टप्रायविभूतिकः । तारक उवाच । दृष्टं ते पौरुषं शक्र शतशोथ महारणे

အင်အားဂုဏ်သတ္တိ များစွာ ပျက်လုနီးပါးဖြစ်သော စိတ်ဆိုးတရားရှိသည့် တာရကာသည် သံတမန်အား ပြော၏— “အို သက္ကရ (အိန္ဒြာ) မဟာစစ်ပွဲတွင် သင်၏ သတ္တိဗီရိယကို ရာချီကြိမ် မြင်ခဲ့ပြီ”။

Verse 170

निस्त्रपत्वान्न ते शांतिर्विद्यते शक्र दुर्मते । एवमुक्ते गते दूते चिंतयामास दानवः

“သင်သည် အရှက်မရှိသောကြောင့်၊ အို သက္ကရ၊ သင်၌ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိနိုင်၊ စိတ်မကောင်းသူရေ!” သံတမန်က ထိုသို့ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် ဒာနဝသည် စဉ်းစားမိ၏။

Verse 171

नालब्धसंश्रयः शक्रो वक्तुमेवमिहार्हति । जातः स्कंदोधुना शक्राज्ज्ञायते समुपाश्रयात्

အကူအညီမရသော သက္ကရသည် ဤနေရာ၌ ဤသို့ပြောရန် မသင့်တော်။ အကြောင်းမှာ ယခု စကန္ဒသည် သက္ကရမှ မွေးဖွားလာပြီ—ထိုအကူအညီပေါ် မူတည်နေခြင်းကြောင့်ပင် သိမြင်ရသည်။

Verse 172

निमित्तौघांस्तदा दुष्टान्सोपश्यन्नाशवेदिनः । पांसुवर्षमसृक्पातं गगनादवनीतले

ထိုအခါ သူတို့သည် မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာများ အလွန်အကျွံကို မြင်၍ မကြာမီ ပျက်စီးမည်ကို ခံစားသိမြင်ကြ၏။ ကောင်းကင်မှ ဖုန်မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျ၍ သွေးစက်များလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 173

वामनेत्रप्रकंपं च वक्त्रशोषं मनोमयम् । स्वकानां वक्त्रपद्मानां म्लानतां च व्यलोकयत्

သူသည် ဘယ်မျက်စိ တုန်ခါခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်မှပေါက်ဖွားသကဲ့သို့ မျက်နှာခြောက်သွေ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိဘက်သားတို့၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်နှာများ မလန်းဆန်းတော့ခြင်းကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့၏။

Verse 174

दुष्टांश्च प्राणिनो रौद्रान्सोपश्यद्दुष्टवादिनः । तदचिंत्यैव दितिजो न्यस्तचित्तोभवत्क्षणात्

သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး၍ ကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါများ၊ အညစ်အကြေးစကားများ ပြောဆိုသူများကို မြင်တွေ့하였다။ ထိုမစဉ်းစားနိုင်သော မြင်ကွင်းကို ဆင်ခြင်မိသဖြင့် ဒೈတျယသည် ခဏချင်း အတွင်းစိတ်၌ တည်ငြိမ်သွား၍ စိတ်လည်း တစ်ခဏအတွင်း ငြိမ်းသက်သွား하였다။

Verse 175

यावद्गजघटाघंटा घनत्काररवोत्कटाम् । तद्वत्तुरंगसंघातहेषोत्साहविभूषिताम्

ဆင်၏ နဖူးဘက်တွင် ချိတ်ထားသော ခေါင်းလောင်းများ၏ ထူထဲ၍ မြင့်မားသော တီးတိန်သံက မည်သည့်အကွာအဝေးထိ ပဲ့တင်ထွက်သနည်း၊ ထိုအကွာအဝေးတိုင်အောင်ပင် မြင်းအုပ်စုကြီး၏ တစ်ပြိုင်နက် ဟိန်းဟိန်းမြည်သံနှင့် စစ်သွေးစစ်မာန်၏ အားတက်သံကို ကြားရသည်။

Verse 176

सैन्यैस्सेनान्तरोदग्र ध्वजराजैर्विराजिताम् । विमानैश्चाद्भुताकारैश्चलितामलचामरैः

အဲဒီနေရာသည် စစ်တပ်အစုအဝေးကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး တန်းစီထားသော အလယ်တွင် မြင့်မားသော ရာဇဓွဇများ ထင်ရှားလှပနေ하였다။ အံ့ဩဖွယ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဝိမာနများလည်း ရှိပြီး အညစ်အကြေးကင်းသော ချော်ရီပန်ကာများက လှုပ်ယမ်းလျက် လှိုင်းလှိုင်းဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်နေ하였다။

Verse 177

विभूषणपिनद्धां च किन्नरोद्गीतनादिताम् । नाना नाकतरूत्फुल्ल कुसुमापीडधारिणीम्

သူသည် သူမကို အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ မြင်တွေ့ရပြီး ကိန္နရတို့၏ သီချင်းသံက ပဲ့တင်လှုပ်ရှားနေ하였다။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ သစ်ပင်မျိုးစုံမှ ပွင့်လန်းသော ပန်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပန်းမုဒ်ကိုလည်း ဆောင်းထား하였다။

Verse 178

विशोकास्त्रपरिस्फार चर्मनिर्मलदर्शिनीं । विद्युत्पुष्टद्युतिधरां नानावाद्यविनादिताम्

သူမသည် တောက်ပစွာ ထင်ရှားနေ하였다—ကာကွယ်ဝတ်စုံနှင့် လက်နက်များသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိ တောက်လက်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ကြည်လင်၍ မြင်သာလှသည်။ သူမသည် အားကောင်းသည့် မိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ကို ဆောင်ထားပြီး တူရိယာမျိုးစုံ၏ သံလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ရှိနေ하였다။

Verse 179

सेनां नाकसदां दैत्यः प्रासादस्थो व्यलोकयत् । सचिंतयामास तदा किंचिद्विभ्रांतमानसः

နန်းတော်ပေါ်မှ အသူရသည် ဒေဝတပ်ကို ကြည့်ရှုလေ၏။ ထို့နောက် စိတ်အနည်းငယ်လှုပ်ရှား၍ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် စဉ်းစားမိလေ၏။

Verse 180

अपूर्वः को भवेद्योद्धा यो मया न विनिर्जितः । ततश्चिंताकुलो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । सिद्धवंदिभिरुद्घुष्टमिदं हृदयदारुणम्

“ငါမအနိုင်ယူဖူးသေးသော မကြုံဖူးသည့် စစ်သူရဲကောင်းက ဘယ်သူနည်း?” ဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသူရသည် စိဒ္ဓာများနှင့် ချီးမွမ်းသူများက အသံမြင့်ကြေညာသော ကြမ်းတမ်းစကားများကို ကြားရ၍ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 181

जयातुलशक्तिदीधितिपंजरभुजदंडप्रचंडतर । रभससुरवदनकुमुदविकासनविलासनेत्र कुमारवर

အမြတ်ဆုံး မင်းသား ကုမာရာဘုရား၊ အရှင်၏ လက်မောင်းများသည် တုတ်တံကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်၍ မတူညီနိုင်သော အင်အားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းတံခါးကွင်းကဲ့သို့ ရောင်လက်၏။ အရှင်၏ ကစားသလိုသော မျက်လုံးတော်ကြောင့် ဒေဝတို့၏ ကြာပန်းမျက်နှာများ ချက်ချင်း ပွင့်လန်း၏—အရှင်အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 182

जय दितिजकुलमहोदधि बडवानल मधुरमयूररथ सुरमकुट कोटि कुंचित चरण नखांकुर महासेन

မဟာစေနာဘုရား အောင်မြင်ပါစေ—ဒိတိဇအမျိုး၏ မဟာသမုဒ္ဒရာကို ခြောက်သွေ့စေသော ပင်လယ်အောက်မီး (ဗဍဝာနလ) ကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။ သာယာသောသံထွက်သော မယူးရရထားကို စီးတော်မူ၍၊ မကူဋ်တော်ကို ဒေဝတော်များက အနန္တအရေအတွက် ချီးမွမ်းကြ၏။ အနည်းငယ်ကွေးသော ခြေတော်၏ လက်သည်းအဖျားများသည် အသစ်ပေါက်ပင်ပေါက်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 183

जय चलितललित चूडाकलापनवविमलकमल । दंडकांत दैत्येशवंश दुःसह दावानल

အောင်မြင်ပါစေ—လှုပ်ရှားသိမ်မွေ့သော ခေါင်းအလှဆင်တော်များသည် အသစ်စင်ကြယ်သော ကြာပန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒဏ္ဍက၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဘုရား၊ အသူရဘုရင်၏ မျိုးရိုးအတွက် မခံနိုင်သော တောမီးကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 184

जय विशाखविभोजय बालसप्तवासर भुवनालिशोकशमन जय सकललोक दितिसुतधुरंधरनाशक स्कंद

အောင်မြင်ပါစေ၊ စကန္ဒာ—ဝိသာခာနှင့် ဆက်နွယ်သော အရှင်တော်။ ခုနှစ်ရက်ပတ် ဝ్రတ၏ လူငယ်သူရဲကောင်း၊ လောကအပေါင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားသူ၊ အောင်မြင်ပါစေ။ ဒိတိ၏ သားတို့အနက် အင်အားကြီး ခေါင်းဆောင်သူရဲများကို ဖျက်ဆီးသူ၊ လောကအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင် စကန္ဒာ၊ အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 185

श्रुत्वैतत्तारकः सर्वमुद्घुष्टं देववंदिभिः । सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितं

နတ်တို့၏ ချီးမွမ်းသူများက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြွေးကြော်သမျှကို ကြားသော် တာရကာသည် ဘြဟ္မာ၏ မိန့်တော်ကို သတိရလာ၏—“ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ဖြင့် သေခြင်းသည် ယခု နီးကပ်လာပြီ” ဟူ၍။

Verse 186

स्मृत्वा धर्मौघविध्वंसी सदा वीरपदानुगः । मंदिरान्निर्जगामाशु शोकग्रस्तेन चेतसा

အဓမ္မ၏ လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖျက်ဆီးသူကို သတိရ၍၊ သူရဲကောင်းတို့၏ လမ်းစဉ်ကို အမြဲလိုက်နာသူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးလေးလံကာ ဘုရားကျောင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်သွားလေ၏။

Verse 187

कालनेमिमुखा दैत्याः संत्रस्ता भ्रांतचेतसः । स्वेष्वनीकेषु च तदा त्वरा विस्मितचेतसः

ကာလနေမိ ဦးဆောင်သော ဒೈတျများသည် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မူးမောသွားပြီး၊ ထိုအခါ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နေသောစိတ်ဖြင့် မိမိတို့၏ တပ်စုအသီးသီးသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်သွားကြ၏။

Verse 188

हिरण्यकशिपुः प्राह दानवानां धुरंधरः । त्रपाकरं भवेन्मह्यं बालस्यास्य पलायनम्

ဒာနဝများ၏ အဓိကခေါင်းဆောင် ဟိရဏ္ယကသိပု က ပြောသည်—“ဤကလေး၏ ထွက်ပြေးခြင်းသည် ငါ့အတွက် အရှက်အကြောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 189

यद्यहं हंतवे यामि सोपि वै कमलाश्रितः । हत्वाहं बालकं चैनं दुःस्पर्शः स्यामकारणं

အကယ်၍ ငါသည် သူ့ကို သတ်ရန် သွားပါက၊ သူသည် ဗြဟ္မာ၏ အကာအကွယ် အောက်တွင် ရှိနေသည်။ ဤကလေးကို သတ်မိပါက ငါသည် မသန့်ရှင်းသူ ဖြစ်ကာ အရှက်ကွဲခြင်းကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

Verse 190

यात धावत गृह्णीत योजयध्वं वरूथिनीम् । कुमारं तारको दृष्ट्वा बभाषे भीषणाकृतिः

သွားကြ! ပြေးကြ! ဖမ်းကြ! တပ်ရင်းများကို စုစည်းကြ! လူငယ် ကုမာရ ကို မြင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တာရက က ဤသို့ ပြောဆိုလေသည်။

Verse 191

किं बाल योद्धुकामोसि क्रीडकंदुकलीलया । येनातपो निसृष्टस्ते सत्संगरविभाषक

အို ကလေး၊ အဘယ်ကြောင့် ဘောလုံးကစားသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုသနည်း။ ဤသို့ဖြင့် သင်၏ ခြိုးခြံချွေတာမှု အကျင့်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

Verse 192

बालत्वादथ ते बुद्धिरेवं स्वल्पार्थदर्शिनी । कुमारोपि तमग्रस्थं बभाषे हर्षवत्तमं

ကလေးဆန်သောကြောင့် သူတို့၏ နားလည်မှုသည် အကန့်အသတ်ရှိသည်။ သို့သော် ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ကုမာရ သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။

Verse 193

शृणु तारक शास्त्रार्थ इह नैव निरूप्यते । शस्त्रैरर्था न दृश्यंते समरे निर्भरं भये

နားထောင်လော့ တာရက၊ ကျမ်းဂန်များ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဤနေရာတွင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ။ ကြောက်ရွံ့မှု လွှမ်းမိုးနေသော စစ်ပွဲတွင် အဓိပ္ပါယ်များကို မမြင်နိုင်ဘဲ လက်နက်များကိုသာ မြင်ရသည်။

Verse 194

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कष्टो भुजंगमः । दुष्प्रेक्षो भास्करो बालस्तथाहं दुर्जयः शिशुः

ငါ့ကလေးဘဝကို မထင်မရှား မလုပ်ပါနှင့်။ မြွေကလေးတောင် အန္တရာယ်ရှိသည်; မိုးလင်းခါစ ‘ငယ်ရွယ်’ သော နေမင်းကိုလည်း တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် ခက်သည်။ ထိုနည်းတူ ငါလည်း—ကလေးဖြစ်သော်လည်း—အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 195

अल्पाक्षरो न मंत्रः किं सस्फुरो दैत्य दृश्यते । कुमारे प्रोक्तवत्येवं दैत्यश्चिक्षेप मुद्गरं

ကညာက ပြောသည်—“အက္ခရာနည်းနည်းသာရှိတာနဲ့ ဒီဟာ မန္တရား ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါနဲ့ ဒေတ္တက ဘာကြောင့် တုန်လှုပ်နေသလို မြင်ရတာလဲ?” ဟုဆိုပြီးနောက် ဒေတ္တသည် မုဒ္ဂရ (လက်နက်တုတ်) ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 196

कुमारस्तं निरासोग्रं चक्रेणामोघवर्चसा । ततश्चिक्षेप दैत्येंद्रो भिंदिपालमयोमयं

ကူမာရသည် မလွဲမသွေ တောက်ပသော စက်ရဖြင့် ထိုကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးပယ်ဖျက်하였다။ ထို့နောက် ဒေတ္တတို့၏ အရှင်က သံဖြင့်လုပ်သော ဘိန္ဒိပာလ (လှံ) ကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 197

करेण तं च जग्राह कार्तिकेयोमरारिहा । गदां मुमोच दैत्याय समुत्थाय खरस्वनाम्

ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သူ ကာတိကေယသည် လက်ဖြင့် ထိုလက်နက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထ၍ ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းသံနှင့်အတူ ဒေတ္တပေါ်သို့ မိမိ၏ ဂဒါကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 198

तया हतस्ततो दैत्यश्चकम्पेचलराडिव । मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदाबालं सुदुःसहं

သူမ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ဒေတ္တသည် မြေငလျင်အခါ တောင်မင်းကြီး တုန်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ယင်လာ하였다။ ထိုအခါ ဒေတ္တသည် ထိုကလေးကို အနိုင်မယူနိုင်သောသူ၊ အလွန်မခံနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသူဟု သဘောပေါက်하였다။

Verse 199

चिंतयामास बुद्ध्या वै प्राप्तः कालो न संशयः । कंपितं च समालोक्य कालनेमि पुरोगमाः

သူသည် ဉာဏ်ပညာဖြင့် စဉ်းစားတော်မူ၍ “ကံသတ်မှတ်ထားသော ကာလ ရောက်ပြီ—သံသယမရှိ” ဟု တွေးတော်မူသည်။ တုန်လှုပ်မှုကို မြင်သဖြင့် ကာလနေမိ ဦးဆောင်သူတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

Verse 200

सर्वे देत्यैश्वरा जघ्नुः कुमारं रणदारुणं । स तैः प्रहारैरस्पृष्टस्तथा क्लैशैर्महाद्युतिः

ဒೈတျာတို့၏ အရှင်များအားလုံးက စစ်မြေပြင်၌ ရန်ပြင်းထန်သော ကုမာရကို ထိုးခတ်ကြသော်လည်း၊ မဟာတောက်ပသူသည် သူတို့၏ ထိုးနှက်မှုတို့နှင့် မထိမခိုက်ဘဲ၊ ကလေးရှ်ဒုက္ခတို့ကြောင့်လည်း မလှုပ်မရှား ရှိနေ하였다။