Adhyaya 36

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो देवाः प्रयातास्ते विमानैर्बहुभिस्तदा । रामोप्यनुजगामाशु कुंभयोनेस्तपोवनम्

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်– ထို့နောက် ထိုအခါ နတ်တို့သည် ဝိမာန်များစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြ၏; ရာမလည်း ချက်ချင်း သူတို့နောက်လိုက်ကာ ကုಂಭယောနိ (အဂஸ္တျ) ၏ တပောဝနသို့ သွား하였다။

Verse 2

उक्तं भगवता तेन भूयोप्यागमनं क्रियाः । पूर्वमेव सभायां च यो मां द्रष्टुं समागतः

ထို ဘဂဝါန်က ပြန်လည်လာရမည့် အခမ်းအနားနှင့် ကర్మပညာတို့ကို ထပ်မံ ဟောကြားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ယခင်ကပင် အစည်းအဝေးသို့ လာရောက်၍ ကျွန်ုပ်ကို တွေ့မြင်လိုသူ—

Verse 3

तदहं देवतादेशात्तत्कार्यार्थे महामुनिं । पश्यामि तं मुनिं गत्वा देवदानवपूजितम्

ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အမိန့်အရ နှင့် ထိုကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် မဟာမုနိထံ သွားရောက်ဖူးမြင်၏—နတ်နှင့် ဒာနဝတို့ကပါ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသော မုနိတော်ကို။

Verse 4

उपदेशं च मे तुष्टः स्वयं दास्यति सत्तमः । दुःखी येन पुनर्मर्त्ये न भवामि कदाचन

ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်သော သီလဝါဒတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ကိုယ်တိုင် ဩဝါဒကို ပေးတော်မူမည်။ ထိုဩဝါဒကြောင့် မရဏလောက၌ ကျွန်ုပ်သည် နောက်တဖန် မည်သည့်အခါမျှ ဝမ်းနည်းမနေတော့ပါ။

Verse 5

पिता दशरथो मह्यं कौसल्या जननी तथा । सूर्यवंशे समुत्पन्नस्तथाप्येवं सुदुःखितः

ကျွန်ုပ်၏ အဖေမှာ ဒသရထ ဖြစ်ပြီး အမေမှာ ကောသလျာ ဖြစ်သည်။ နေရောင်ဝంశ၌ မွေးဖွားသော်လည်း ဤသို့ အလွန်ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားနေရသည်။

Verse 6

राज्यकाले वने वासो भार्यया चानुजेन च । हरणं चापि भार्याया रावणेन कृतं मम

နန်းစံချိန်၌ ကျွန်ုပ်သည် ဇနီးနှင့် ညီတော်နှင့်အတူ တောတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးကို ရာဝဏက လုယူသွားခြင်းလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 7

असहायेन तु मया तीर्त्वा सागरमुत्तमम् । रुद्ध्वा तु तां पुरीं सर्वां कृत्वा तस्य कुलक्षयम्

အကူအညီမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်သည် အမြတ်ဆုံးသော သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့တော်တစ်မြို့လုံးကို ဝိုင်းပိတ်ကာ သူ၏ မျိုးရိုးကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

Verse 8

दृष्टा सीता मया त्यक्ता देवानां तु पुरस्तदा । शुद्धां तां मां तथोचुस्ते मया सीता तथा गृहम्

စီတာကို သန့်ရှင်းကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့သော်လည်း ဒေဝတားတို့ရှေ့တွင်ပင် သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူတို့က ‘စီတာသည် သန့်ရှင်း၏’ ဟု ကျွန်ုပ်အား ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကြောင့် စီတာနှင့် အိမ်ထောင်ရေးတိုင်တိုင်လည်း စွန့်လွှတ်သွားရသည်။

Verse 9

समानीता प्रीतिमता लोकवाक्याद्विसर्जिता । वने वसति सा देवी पुरे चाहं वसामि वै

ချစ်သူက ပြန်ခေါ်လာသော်လည်း လူတို့၏စကားကြောင့် ထပ်မံနှင်ထုတ်ခံရ၏။ ထိုဒေဝီမယ်တော်သည် တော၌နေထိုင်ပြီး၊ ငါသည် အမှန်တကယ် မြို့၌နေထိုင်၏။

Verse 10

जातोहमुत्तमे वंशे उत्तमोहं धनुष्मताम् । उत्तमं दुःखमापन्नो हृदयं नैव भिद्यते

ငါသည် အထွတ်အမြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခဲ့၏။ မြားပစ်သူတို့အနက် ငါသည် အထက်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဒုက္ခသို့ကျရောက်သော်လည်း ငါ့နှလုံးသည် မကွဲမပျက်ပင်ရှိ၏။

Verse 11

वज्रसारस्य सारेण धात्राहं निर्मितो ध्रुवम् । इदानीं ब्राह्मणादेशाद्भ्रमामि धरणीतले

အမှန်တကယ် ဖန်ဆင်းရှင်သည် ငါ့ကို ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အနှစ်သာရမှ ထုလုပ်ဖန်တီးခဲ့၏။ သို့သော် ယခု ဘြာဟ္မဏ၏ အမိန့်ကြောင့် ငါသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လှည့်လည်သွားလာနေရ၏။

Verse 12

तपः स्थितस्तु शूद्रोसौ मया पापो निपातितः । देववाक्यात्तु मे भूयः प्राणो मे हृदि संस्थितः

ထိုရှူဒြသည် တပဿာ၌ တည်နေသော်လည်း ငါသည် သူ့ကို အပြစ်ရှိသူဟု ထင်ကာ လဲကျစေခဲ့၏။ သို့သော် ဒေဝတို့၏ ဝචနာကြောင့် ငါ့အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) သည် ပြန်လည်ရရှိကာ ယခု ငါ့နှလုံး၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 13

पश्यामि तं मुनिं वंद्यं जगतोस्य हिते रतम् । दृष्टेन मे तथा दुःखं नाशमेष्यति सत्वरम्

ငါသည် လောက၏ အကျိုးအတွက် အားထုတ်နေသော ဂုဏ်ပြုထိုက်သည့် မုနိကို မြင်ရ၏။ သူ့ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ငါ့ဒုက္ခသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 14

उदयेन सहस्रांशोर्हिमं यद्वद्विलीयते । तद्वन्मे दुःखसंप्राप्तिः सर्वथा नाशमेष्यति

အလင်းရောင်တစ်ထောင်ပါသော နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ နှင်းခဲသည် ပျော်လျက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုနည်းတူ ငါ၏ဒုက္ခခံစားမှုသည် အစုံအလင် အဆုံးသတ်ပျောက်ကွယ်မည်။

Verse 15

दृष्ट्वा च देवान्संप्राप्तानगस्त्यो भगवानृषिः । अर्घ्यमादाय सुप्रीतः सर्वांस्तानभ्यपूजयत्

ဒေဝတားတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သော် ဘဂဝန် ရှိ အဂஸ္တျ မဟာရသီသည် ဝမ်းမြောက်လျက် အရ္ဃျ ပူဇော်ပစ္စည်းကို ယူကာ ထိုသူတို့အားလုံးကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 16

ते तु गृह्य ततः पूजां संभाष्य च महामुनिं । जग्मुस्तेन तदा हृष्टा नाकपृष्ठं सहानुगाः

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုပူဇော်မှုကို လက်ခံကာ မဟာမုနိနှင့် စကားပြောပြီးနောက် အနုဂါတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုအချိန်၌ပင် နတ်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 17

गतेषु तेषु काकुत्स्थः पुष्पकादवरुह्य च । अभिवादयितुं प्राप्तः सोगस्त्यमृषिमुत्तमम्

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကာကုတ်သ္ထ (ရာမ) သည် ပုෂ္ပက ဝိမာနမှ ဆင်းကာ အထူးမြတ်သော ရသီ အဂஸ္တျ ထံသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ရန် ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 18

राजोवाच । सुतो दशरथस्याहं भवंतमभिवादितुम् । आगतो वै मुनिश्रेष्ठ सौम्येनेक्षस्व चक्षुषा

မင်းကြီးက ဆိုသည်— “ကျွန်ုပ်သည် ဒသရထ၏ သားဖြစ်သည်။ မုနိအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သင့်အား ဦးညွှတ်အဘိဝါဒပြုရန် လာရောက်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ နူးညံ့သော မျက်စိဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရှုပါ။”

Verse 19

निर्धूतपापस्त्वां दृष्ट्वा भवामीह न संशयः । एतावदुक्त्वा स मुनिमभिवाद्य पुनः पुनः

သင်ကို မြင်တွေ့ရုံဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်များ ဆေးကြောသန့်စင်သွားသည်—သံသယမရှိပါ။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် မုနိအား ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့လေ၏။

Verse 20

कुशलं भृत्यवर्गस्य मृगाणां तनयस्य च । भगवद्दर्शनाकांक्षी शूद्रं हत्वा त्विहागतः

အလုပ်သမားအစု၊ သမင်များနှင့် သင်၏သား—အားလုံး အဆင်ပြေကောင်းမွန်ပါသလား။ ဘဂဝန်၏ ဒർശနကို တောင့်တ၍ သင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်၊ သုဒ္ဒရတစ်ဦးကို သတ်ပြီးနောက်။

Verse 21

अगस्त्य उवाच । स्वागतं ते रघुश्रेष्ठ जगद्वंद्य सनातन । दर्शनात्तव काकुत्स्थ पूतोहं मुनिभिः सह

အဂස්တျာက ဆိုသည်—“ရဃုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံး၊ ကမ္ဘာလောကက ဝန်ဒနာပြုသော စနာတန၊ သင့်အား ကြိုဆိုပါ၏။ အို ကာကုတ်သ္ထ၊ သင်၏ ဒർശနကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မုနိများနှင့်အတူ သန့်စင်ပူဇော်ခံရလေပြီ။”

Verse 22

त्वत्कृते रघुशार्दूल गृहाणार्घं महाद्युते । स्वागतं नरशार्दूल दिष्ट्या प्राप्तोसि शत्रुहन्

သင့်အတွက်ပင်၊ အို ရဃုဝంశ၏ ကျားသတ္တဝါ၊ အို မဟာတေဇရှိသူ၊ ဤအရ္ဃျကို ကြိုဆိုပူဇော်အဖြစ် လက်ခံပါ။ ကြိုဆိုပါ၏၊ အို လူတို့အနက် ကျားသတ္တဝါ၊ ကံကောင်းခြင်းဖြင့် သင်ရောက်လာပြီ၊ အို ရန်သူသတ်သူ။

Verse 23

त्वं हि नित्यं बहुमतो गुणैर्बहुभिरुत्तमैः । अतस्त्वं पूजनीयो वै मम नित्यं हृदिस्थितः

သင်သည် အမြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများ များစွာကြောင့် အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း ချီးမြှောက်ခံရသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်သူ이며 ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသား၌ အစဉ်တည်ရှိနေသည်။

Verse 24

सुरा हि कथयंति त्वां शूद्रघातिनमागतं । ब्राह्मणस्य च धर्मेण त्वया वै जीवितः सुतः

နတ်တို့သည် သင်ကို ဤနေရာသို့ ရှုဒ္ဒရကို သတ်သူအဖြစ် ရောက်လာသူဟု ဆိုကြ၏; သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏ၏ ဓမ္မတရားအတိုင်း သင်၏သားကို သင်ပင် အမှန်တကယ် ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့၏။

Verse 25

उष्यतां चेह भगवः सकाशे मम राघव । प्रभाते पुष्पकेणासि गंतायोध्यां महामते

အို မင်္ဂလာရှိသော ရာဃဝ၊ ကျွန်ုပ်အနီး၌ ဤနေရာတွင် နေပါ။ မနက်အရုဏ်တက်သော် အို မဟာမတိ၊ ပုෂ္ပက ဝိမာနဖြင့် အယောဓျာသို့ သင်သွားရမည်။

Verse 26

इदं चाभरणं सौम्य सुकृतं विश्वकर्मणा । दिव्यं दिव्येनवपुषा दीप्यमानं स्वतेजसा

ဤအလှဆင်ပစ္စည်းလည်း အို နူးညံ့သူ၊ ဝိශ්ဝကර්မန်က လှပစွာ ဖန်တီးထားသည်—ဒိဗ္ဗ၊ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 27

प्रतिगृह्णीष्व राजेन्द्र मत्प्रियं कुरु राघव । लब्धस्य हि पुनर्द्दाने सुमहत्फलमुच्यते

အို ရာဇေန္ဒြ၊ အို ရာဃဝ၊ ဤအရာကို လက်ခံ၍ ကျွန်ုပ်နှစ်သက်ရာကို ပြုပါ။ ရရှိပြီးသားအရာမှ ထပ်မံ ဒါနပြုခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးဖလကို ပေးသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 28

त्वं हि शक्तः परित्रातुं सेंद्रानपि सुरोत्तमान् । तस्मात्प्रदास्ये विधिवत्प्रतीच्छस्व नरर्षभ

သင်သည် အင်္ဒြာအပါအဝင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်တို့ကိုပင် ကာကွယ်နိုင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မနည်းလမ်းအတိုင်း ငါ ပေးအပ်မည်—အို လူတို့အထဲက အကောင်းဆုံး၊ သင့်တင့်စွာ လက်ခံပါ။

Verse 29

अथोवाच महाबाहुरिक्ष्वाकूणां महारथः । कृतांजलिर्मुनिश्रेष्ठं स्वं च धर्ममनुस्मरन्

ထို့နောက် အိက္ရှဝာကူ မျိုးရိုး၏ လက်တံကြီး မဟာရထာသည် မုနိအမြတ်ဆုံးရှေ့၌ လက်အုပ်ချီကာ မိမိ၏ ဓမ္မကို သတိရလျက် ပြောဆို하였다။

Verse 30

प्रतिग्रहो वै भगवंस्तव मेऽत्र विगर्हितः । क्षत्रियेण कथं विप्र प्रतिग्राह्यं विजानता

အို ဘဂဝန်၊ ကျွန်ုပ်အမြင်အရ ဤနေရာ၌ လက်ခံလှူဒါန်းခြင်းသည် အပြစ်တင်စရာ ဖြစ်သည်။ အို ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သင့်လျော်မှုကို သိသော က္ଷတ္တရိယသည် မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

Verse 31

ब्राह्मणेन तु यद्दत्तं तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि । सपुत्रो गृहवानस्मि समर्थोस्मि महामुने

သို့သော် ဗြာဟ္မဏက ပေးအပ်ခဲ့သည့်အရာကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပေးပါ၊ အို မဟာမုနိ။ ကျွန်ုပ်တွင် သားရှိသည်၊ အိမ်ထောင်ရှိသည်၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

Verse 32

आपदा चन चाक्रांतः कथं ग्राह्यः प्रतिग्रहः । भार्या मे सुचिरं नष्टा न चान्या मम विद्यते

အပဒာ (ဘေးအန္တရာယ်) က ကျွန်ုပ်ကို ဖိစီးနေသော်လည်း ကျွန်ုပ် မည်သို့ လှူဒါန်းပစ္စည်းကို လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး၊ သူမအပြင် အခြားမရှိပါ။

Verse 33

केवलं दोषभागी च भवामीह न संशयः । कष्टां चैव दशां प्राप्य क्षत्रियोपि प्रतिग्रही

သံသယမရှိ၊ ဤနေရာ၌ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရမည့်သူမှာ ကျွန်ုပ်တစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်မည်။ ဒုက္ခကြီးသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်လျှင် က္ෂတ္တရိယပင်လျှင် လှူဒါန်းပစ္စည်းကို လက်ခံရသူ (အပေါ်မူတည်သူ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 34

कुर्वन्न दोषमाप्नोति मनुरेवात्र कारणम् । वृद्धौ च मातापितरौ साध्वी भार्या शिशुः सुतः

ဤသို့ပြုလျှင် အပြစ်မရှိ—ဤနေရာ၌ မနု (Manu) တစ်ပါးတည်းသာ အာဏာပိုင်အထောက်အထားဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အိုမင်းသော မိဘနှစ်ပါး၊ သီလသန့်ရှင်းသော ဇနီး၊ မိမိ၏ သားသမီး—နို့စို့ကလေးနှင့် သား—တို့ကို ကာကွယ်ထောက်ပံ့ရမည်။

Verse 35

अप्यकार्यशतं कृत्वा भर्तव्या मनुरब्रवीत् । नाहं प्रतीच्छे विप्रर्षे त्वया दत्तं प्रतिग्रहं

မနုက မိန့်တော်မူသည်—“သူမက အမှားတစ်ရာ ပြုခဲ့သော်လည်း ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ရမည်။ သို့ရာတွင် ဗြဟ္မဏအထူးမြတ်ရေ၊ သင်ပေးအပ်သော ဤဒါနကို ငါ မလက်ခံပါ။”

Verse 36

न च मे भवता कोपः कार्यो वै सुरपूजित

ထို့ပြင် နတ်တို့ကပင် ပူဇော်လေးစားသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် မက怒မဖြစ်ပါနှင့်။

Verse 37

अगस्त्य उवाच । न च प्रतिग्रहे दोषो गृहीते पार्थिवैर्नृप । भवान्वै तारणे शक्तस्त्रैलोक्यस्यापि राघव

အဂஸ္တျက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ မင်းတို့က လက်ခံထားပြီးသော အလှူကို လက်ခံခြင်း၌ အပြစ်မရှိ။ အို ရာဃဝ၊ သင်သည် သုံးလောကတိုင်အောင် ကယ်တင်နိုင်သော အင်အားရှိ၏။”

Verse 38

तारय ब्राह्मणं राम विशेषेण तपस्विनं । तस्मात्प्रदास्ये विधिवत्प्रतीच्छस्व नराघिप

အို ရာမ၊ ဤဗြဟ္မဏကို—အထူးသဖြင့် ဤတပသီကို—ကယ်တင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဗိဓိအတိုင်း ပေးလှူမည်; အို လူတို့၏ မင်းကြီး၊ သင့်တော်သကဲ့သို့ လက်ခံပါ။

Verse 39

राम उवाच । क्षत्रियेण कथं विप्र प्रतिग्राह्यं विजानता । ब्राह्मणेन तु यद्दत्तं तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ရာမက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဓမ္မကို သိနားလည်သော က္ෂတ္တရိယသည် အလှူကို မည်သို့ လက်ခံသင့်သနည်း။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏက ပေးအပ်သည့်အရာတို့အနက် လက်ခံသင့်သောအရာသည် မည်သည်နည်း၊ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 40

अगस्त्य उवाच । आसीत्कृतयुगे राम ब्रह्मपूते पुरातने । अपार्थिवाः प्रजाः सर्वाः सुराणां च शतक्रतुः

အဂஸ္တျက မိန့်တော်မူသည်– “အို ရာမ၊ ရှေးဟောင်း ကృతယုဂ၌ ဗြဟ္မာ၏ သန့်ရှင်းသော စည်းကမ်းတရား တည်မြဲနေစဉ် အရာအားလုံးသည် မြေပြင်ဆန်မဟုတ်သော သဘာဝဖြစ်ကြပြီး၊ ဒေဝတို့အတွင်း၌ ရာဇာအဖြစ် ရာဇသတ္တကရတု (အိန္ဒြာ) က အာဏာရှိခဲ့သည်။”

Verse 41

ताः प्रजा देवदेवेशं राजार्थं समुपागमन् । सुराणां विद्यते राजा देवदेवः शतक्रतुः

ထိုပြည်သူတို့သည် ရာဇာတစ်ပါးအတွက် ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ဒေဝတို့အတွင်း၌ ရာဇာရှိသည်—ဒေဝဒေဝ အိန္ဒြာ၊ ရာဇသတ္တကရတု၊ ယဇ్ఞတစ်ရာကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်သည်။

Verse 42

श्रेयसेस्मासु लोकेश पार्थिवं कुरु सांप्रतं । यस्मिन्पूजां प्रयुंजानाः पुरुषा भुंजते महीम्

“ဤလောကတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အို လောကအရှင်၊ ယခု မြေပြင်ပေါ်၌ ရာဇအုပ်ချုပ်မှုကို တည်ထောင်ပါ။ ထိုအတွင်း လူတို့သည် ပူဇော်ဝတ်ပြုလျက် မြေကြီးကို အသုံးချ၍ ထိန်းသိမ်းနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။”

Verse 43

ततो ब्रह्मा सुरश्रेष्ठो लोकपालान्सवासवान् । समाहूयाब्रवीत्सर्वांस्तेजोभागोऽत्र युज्यताम्

ထို့နောက် ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဗြဟ္မာသည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ လောကပါလတို့ကို ခေါ်ယူကာ အားလုံးကို မိန့်တော်မူသည်– “ဤနေရာ၌ တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိ၏ ဒေဝတေဇ အစိတ်အပိုင်းကို ပေါင်းထည့်ကြလော့။”

Verse 44

ततो ददुर्लोकपालाश्चतुर्भागं स्वतेजसा । अक्षयश्च ततो ब्रह्मा यतो जातोऽक्षयो नृपः

ထို့နောက် လောကပာလများသည် မိမိတို့၏ တేజောရောင်ခြည်ဖြင့် လေးပိုင်းသော အစိတ်အပိုင်းကို ပေးအပ်ကြ၏။ ထိုအစိတ်အပိုင်းမှ ဘြဟ္မာသည် ‘အက္ရှယ’ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာပြီး၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုသူမှ ‘အက္ရှယ’ အမည်ရှိသူ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 45

तं ब्रह्मा लोकपालानामंशं पुंसामयोजयत् । ततो नृपस्तदा तासां प्रजानां क्षेमपंडितः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် လောကပာလတို့၏ ဒိဗ္ဗသတ္တိအပိုင်းတစ်စိတ်ကို သူ့အား ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မင်းသည် ပြည်သူတို့အတွက် ချမ်းသာရေးနှင့် လုံခြုံရေးကို သိမြင်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ပညာရှိဖြစ်လာ၏။

Verse 46

तत्रैंद्रेण तु भागेन सर्वानाज्ञापयेन्नृपः । वारुणेन च भागेन सर्वान्पुष्णाति देहिनः

ထိုနေရာ၌ အိန္ဒြသမာ အစိတ်အပိုင်းဖြင့် မင်းသည် အားလုံးကို အမိန့်ပေးရမည်။ ဝရုဏသမာ အစိတ်အပိုင်းဖြင့်လည်း ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ပျိုးထောင်ထိန်းသိမ်းကာ တည်တံ့စေ၏။

Verse 47

कौबेरेण तथांशेन त्वर्थान्दिशति पार्थिवः । यश्च याम्यो नृपे भागस्तेन शास्ति च वै प्रजाः

ကူဘေရသမာ အစိတ်အပိုင်းဖြင့် မင်းသည် ဥစ္စာဓနနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ချမှတ်ပေးဝေ၏။ ယမသမာ မင်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြင့်လည်း ပြည်သူကို အုပ်ချုပ်ကာ စည်းကမ်းတကျ တရားဒဏ်ဖြင့် ထိန်းညှိ၏။

Verse 48

तत्र चैंद्रेण भागेन नरेन्द्रोसि रघूत्तम । प्रतिगृह्णीष्वाभरणं तारणार्थे मम प्रभो

ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ အိန္ဒြ၏ သတ်မှတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကြောင့် သင်သည် မင်းဖြစ်၏၊ အို ရဃုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသူ။ အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤအလှဆင်ပစ္စည်းကို ကရုဏာဖြင့် လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 49

ततो रामः प्रजग्राह मुनेर्हस्तान्महात्मनः । दिव्यमाभरणं चित्रं प्रदीप्तमिव भास्करं

ထို့နောက် ရာမသည် မဟာမုနိ၏ လက်မှ အံ့ဖွယ် တိဗ္ဗအလှဆင်တန်ဆာကို လက်ခံယူ၍ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 50

प्रतिगृह्य ततोगस्त्याद्राघवः परवीरहा । निरीक्ष्य सुचिरं कालं विचार्य च पुनः पुनः

ထို့နောက် အဂස්တျာထံမှ လက်ခံရယူပြီး ရန်သူသူရဲကောင်းတို့ကို သတ်နိုင်သူ ရာဃဝသည် အချိန်ကြာကြာ ကြည့်ရှုကာ ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 51

मौक्तिकानि विचित्राणि धात्रीफलसमानि च । जांबूनदनिबद्धानि वज्रविद्रुमनीलकैः

အတွင်း၌ အံ့ဖွယ် မုတိကာများသည် အာမလက (ဓာတရီဖလ) သီးပုံသဏ္ဌာန်တူ၍ သန့်စင်သော ဂျာမ္ဘူနဒ ရွှေတွင် တပ်ဆင်ထားကာ စိန်၊ ပုလဲမုန့် (ကော်ရယ်) နှင့် နီလာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 52

पद्मरागैः सगोमेधैर्वैडूर्यैः पुष्परागकैः । सुनिबद्धं सुविभक्तं सुकृतं विश्वकर्मणा

၎င်းကို ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) နှင့် ဂိုမေဓ (ဂါနက်)၊ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးကျောက်)၊ ပုષ္ပရာဂ (တိုးပက်) တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ ခိုင်မာစွာ တပ်ဆင်ထားကာ အချိုးအစားညီညာပြီး ဝိශ්ဝကರ್ಮာက အလွန်လှပစွာ ဖန်တီးထား၏။

Verse 53

दृष्ट्वा प्रीतिसमायुक्तो भूयश्चेदं व्यचिंतयत् । नेदृशानि च रत्नानि मया दृष्टानि कानिचित्

၎င်းကို မြင်သော် ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝလာကာ ထပ်မံစဉ်းစားသည်—“ဤသို့သော ရတနာများကို ငါ မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူးပါ။”

Verse 54

उपशोभानि बद्धानि पृथ्वीमूल्यसमानि च । विभीषणस्य लंकायां न दृष्टानि मया पुरा

ဤအလှဆင်တန်ဆာပြည့်ဝသော အရာဝတ္ထုများသည် ချည်နှောင်တပ်ဆင်၍ နေရာတကျ တည်ထားကာ တန်ဖိုးသည် မြေကြီးတစ်လုံးနှင့်တူ၏။ ဗိဘီရှဏ၏ လင်္ကာ၌ပင် ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။

Verse 55

इति संचित्य मनसा राघवस्तमृषिं पुनः । आगमं तस्य दिव्यस्य प्रष्टुं समुपचक्रमे

ဤသို့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် ရာဃဝသည် ထိုရသီထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ ဒိဗ္ဗ အာဂမ—သန့်ရှင်းသော သင်ကြားမှု—အကြောင်းကို မေးမြန်းရန် စတင်하였다။

Verse 56

अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्न प्राप्यं च महीक्षिताम् । कथं भगवता प्राप्तं कुतो वा केन निर्मितम्

အို ဘြဟ္မဏ၊ ဤအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ မင်းများအတွက်ပင် မရနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ ဘဂဝန်သည် မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်း။ ဘယ်ကလာသနည်း၊ သို့မဟုတ် မည်သူက ဖန်ဆင်းခဲ့သနည်း။

Verse 57

कुतूहलवशाच्चैव पृच्छामि त्वां महामते । करतलेस्थिते रत्ने करमध्यं प्रकाशते

စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပါသည်၊ အို မဟာမတိ၊ မေးပါရစေ—ရတနာကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားသော် လက်၏ အလယ်ပိုင်းသည် အဘယ်ကြောင့် တောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရသနည်း။

Verse 58

अधमं तद्विजानीयात्सर्वशास्त्रेषु गर्हितम् । दिशः प्रकाशयेद्यत्तन्मध्यमं मुनिसत्तम

ထိုအရာကို အနိမ့်ဆုံးဟု သိမှတ်ရမည်—ရှာස්တရားအားလုံးတွင် ရှုတ်ချခံရသည်။ သို့သော် ဦးတည်ရာအရပ်ရပ်ကို အလင်းပေး၍ လမ်းညွှန်သဘောနှင့် ပြတ်သားမှုကို ပေးသောအရာသည် အလယ်အလတ်ဖြစ်သည်၊ အို မုနိအမြတ်။

Verse 59

ऊर्ध्वगं त्रिशिखं यत्स्यादुत्तमं तदुदाहृतम् । एतान्युत्तमजातीनि ऋषिभिः कीर्तितानि तु

အပေါ်သို့တက်မြောက်၍ ထိပ်သုံးခုရှိသောအရာကို အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။ ဤတို့သည်ပင် ရှင်ဣသီတို့က ချီးမွမ်းဖော်ပြသော အထက်တန်းအမျိုးအစားများ ဖြစ်သည်။

Verse 60

आश्चर्याणां बहूनां हि दिव्यानां भगवान्निधिः । एवं वदति काकुत्स्थे मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत्

အံ့ဩဖွယ် ဒိဗ္ဗအံ့မခန်းများစွာ၏ နိဓိဖြစ်သော ဘဂဝန်သည် ကာကုတ်သ္ထ (ရာမ) ထံသို့ ဤသို့ မိန့်ကြားနေစဉ် မုနိကလည်း ထိုစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 61

अगस्त्य उवाच । शृणु राम पुरावृत्तं पुरा त्रेतायुगे महत् । द्वापरे समनुप्राप्ते वने यद्दृष्टवानहम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်– “နားထောင်ပါ၊ ရာမရေ၊ အလွန်ကြီးမြတ်သော ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာတစ်ခုကို—ဒွာပရယုဂ ရောက်လာသောအခါ တောအတွင်း၌ ငါကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့သမျှကို၊ သို့ရာတွင် ကഥာသည် အစောပိုင်း တ్రေတာယုဂ နှင့် ဆက်နွယ်သည်။”

Verse 62

आश्चर्यं सुमहाबाहो निबोध रघुनंदन । पुरा त्रेतायुगे ह्यासीदरण्यं बहुविस्तरम्

အို မဟာဗာဟို၊ အို ရဃုနန္ဒန၊ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို သိမှတ်ပါ။ ရှေးက တ్రေတာယုဂ တွင် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော တောအုပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

Verse 63

समंताद्योजनशतं मृगव्याघ्रविवर्जितम् । तस्मिन्निष्पुरुषेऽरण्ये चिकीर्षुस्तप उत्तमम्

ပတ်လည် ရာယောဇနအထိ သမင်နှင့် ကျားတို့ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။ လူမရှိသော ထိုတောအုပ်၌ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တပသ (တပస్స) ကို ဆောင်ရွက်လိုသဖြင့် နေထိုင်하였다။

Verse 64

अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागतः । तस्यारण्यस्य मध्यं तु युक्तं मूलफलैः सदा

အို သဘောနူးညံ့သူ၊ ထိုတောကို ဖြတ်ကျော်ရန် ငါသည် ထိုအရပ်သို့ ရောက်လာ၏။ ထိုတော၏ အလယ်ဗဟို၌ အမြဲတမ်း အမြစ်နှင့် အသီးများ ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။

Verse 65

शाकैर्बहुविधाकारैर्नानारूपैः सुकाननैः । तस्यारण्यस्य मध्ये तु पंचयोजनमायतम्

အမျိုးမျိုးသော အရွက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်စုံလင်သဖြင့် ထိုနေရာသည် သာယာလှပသော တောအုပ်ဖြစ်၏။ ထိုတော၏ အလယ်၌ ယောဇနာငါးခန့် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတစ်ခု ရှိ၏။

Verse 66

हंसकारंडवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं सरः परमशोभितम्

ထိုနေရာ၌ ငါသည် အံ့ဩဖွယ် ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်၏—ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ဘဲများဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ စက္ကရဝါက ငှက်များကြောင့် လှပတင့်တယ်ကာ အလွန်တောက်ပ၏။

Verse 67

विसारिकच्छपाकीर्णं बकपंक्तिगणैर्युतम् । समीपे तस्य सरसस्तपस्तप्तुं गतः पुरा

ထိုရေကန်သည် ဝိသာရိကာ ငှက်များနှင့် လိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ ဗက (ဘက) ငှက်အုပ်များသည် တန်းစီလာရောက်နေ၏။ ရှေးကာလတုန်းက သူသည် ထိုရေကန်အနီးသို့ တပဿာ (တပ) ကျင့်ရန် သွားခဲ့၏။

Verse 68

देशं पुण्यमुपेत्यैवं सर्वहिंसाविवर्जितम् । तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ

ဤသို့ဖြင့် ငါသည် အကြမ်းဖက်မှုအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သော ပုဏ္ဏမြေသို့ ရောက်၏။ အို လူတို့အထွဋ်အမြတ်၊ နွေရာသီအပူထဲ၌ ငါသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ည နေထိုင်ခဲ့၏။

Verse 69

प्रभाते पुरुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे । अथापश्यं शवमहमस्पृष्टजरसं क्वचित्

မိုးလင်းအာရုံတက်ချိန်၌ ငါသည် စောစောထ၍ ထိုရေကန်သို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထို့နောက် တစ်နေရာ၌ ပုပ်ပျက်ခြင်းမထိမခိုက်သေးသော အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်ရ၏။

Verse 70

तिष्ठंतं परया लक्ष्म्या सरसो नातिदूरतः । तदर्थं चिंतयानोहं मुहूर्तमिव राघव

ရေကန်မှ မဝေးလှသည့်နေရာ၌ အလွန်မြင့်မြတ်သော တောက်ပသိမ်မွေ့မှုဖြင့် ပြည့်စုံကာ သူသည် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ အို ရာဃဝ၊ ထိုအကြောင်းကို ငါသည် ခဏတစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 71

अस्य तीरे न वै प्राणी को वाप्येष सुरर्षभः । मुनिर्वा पार्थिवो वापि क्व मुनिः पार्थिवोपि वा

“ဤကမ်းခြေ၌ အမှန်တကယ် အသက်ရှိသတ္တဝါ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ဤသူသည် မည်သူနည်း—အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး? မုနိလော ရာဇာလော? ဤနေရာ၌ မုနိဘယ်မှာရှိမည်နည်း၊ ရာဇာတောင် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း?”

Verse 72

अथवा पार्थिवसुतस्तस्यैवं संभवः कृतः । अतीतेहनि रात्रौ वा प्रातर्वापि मृतो यदि

“သို့မဟုတ် ရာဇာ၏သားတော်သည် ဤသို့သောအခြေအနေသို့ ရောက်လာခဲ့လျှင်—နေ့လွန်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ၊ ညအချိန်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မနက်ခင်း၌ပင် သေဆုံးခဲ့လျှင်—”

Verse 73

अवश्यं तु मया ज्ञेया सरसोस्य विनिष्क्रिया । यावदेवं स्थितश्चाहं चिंतयानो रघूत्तम

“သို့သော် ဤရေကန်မှ လွတ်မြောက်ရာနည်းလမ်းကို ငါသည် မဖြစ်မနေ သိရမည်။ ဤသို့သောအခြေအနေ၌ ငါရပ်နေသမျှကာလပတ်လုံး ငါသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေ၏၊ အို ရဃူတ္တမ။”

Verse 74

अथापश्यं मूहूर्तात्तु दिव्यमद्भुतदर्शनम् । विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम्

ထို့နောက် ခဏအတွင်း၌ ငါသည် သာသနာတော်မြတ်သော အံ့ဩဖွယ် ဒိဗ္ဗဒർശနကို မြင်ရ၏—ဟံသာတို့ဖြင့် ဆွဲထားသော အလွန်တင့်တယ်သော ဝိမာန်၊ စိတ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်၏။

Verse 75

पुरस्तत्र सहस्रं तु विमानेप्सरसां नृप । गंधर्वाश्चैव तत्संख्या रमयंति वरं नरम्

အရှေ့ဘက်၌၊ အို မင်းကြီး၊ ဝိမာန်များပေါ်တွင် အပ်ဆရာ တစ်ထောင်ရှိ၍၊ ထိုနှင့်တူညီသော အရေအတွက်ရှိ ဂန္ဓဗ္ဗတို့လည်း ထိုအထူးမြတ်သော ပုရুষကို ပျော်ရွှင်စေကြ၏။

Verse 76

गायंति दिव्यगेयानि वादयंति तथा परे । अथापश्यं नरं तस्माद्विमानादवरोहितम्

အချို့သည် ဒိဗ္ဗသီချင်းများကို သီဆိုကြ၍၊ အချို့သည် တူရိယာများကို တီးခတ်ကြ၏။ ထို့နောက် ငါသည် ထိုဝိမာန်မှ လူတစ်ယောက် ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 77

शवमांसं भक्षयन्तं च स्नात्वा रघुकुलोद्वह । ततो भुक्त्वा यथाकामं स मांसं बहुपीवरम्

အို ရဃုကူလ၏ ဂုဏ်ထူးရှင်၊ ရေချိုးပြီးနောက် သူသည် သေကောင်အသားကိုတောင် စားသောက်၏။ ထို့နောက် စိတ်ကြိုက်အတိုင်း အလွန်များပြား၍ အဆီထူထဲသော အသားကို စားလေ၏။

Verse 78

अवतीर्य सरः शीघ्रमारुरोह दिवं पुनः । तमहं देवसंकाशं श्रिया परमयान्वितम्

သူသည် ရေကန်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်သွား၏။ ငါသည် သူကို ဒေဝတားကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး သီရိဖြင့် ပြည့်စုံသူဟု မြင်ရ၏။

Verse 79

भो भो स्वर्गिन्महाभाग पृच्छामि त्वां कथं त्विदम् । जुगुप्सितस्तवाहारो गतिश्चेयं तवोत्तमा

အို ကောင်းကင်ဘုံနေ မဟာကံကောင်းသူ၊ ငါမေးပါ၏—ဤသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ သင်၏ အစာသည် ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်သော်လည်း သင်၏ ကံကြမ္မာ (အခြေအနေ) သည် မြင့်မြတ်လှ၏။

Verse 80

यदि गुह्यं न चैतत्ते कथय त्वद्य मे भवान् । कामतः श्रोतुमिच्छामि किमेतत्परमं वचः

ဤအရာသည် သင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပါက ယနေ့ ငါ့အား ပြောပြပါ။ ငါသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်လိုသည်—ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး သဒ္ဓမ္မဝචနာသည် အဘယ်နည်း။

Verse 81

को भवान्वद संदेहमाहारश्च विगर्हितः । त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं क्व च वर्तसे

သင်သည် မည်သူနည်း? ငါ၏ သံသယကို ဖြေရှင်း၍ ပြောပါ။ ဤအစာသည် အပြစ်တင်ဖွယ်—အို နူးညံ့သူ၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် စားသနည်း? မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက်၊ သင်သည် ဘယ်မှာ နေထိုင်သနည်း?

Verse 82

कस्यायमैश्वरोभावः शवत्वेन विनिर्मितः । आहारं च कथं निंद्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ဤအရှင်သဘော (ဣශ්වරဘဝ) သည် မည်သူ၏အရာနည်း၊ သေကောင်အဖြစ်သို့ ဖန်ဆင်းထားသနည်း? ထို့ပြင် ဤအစာသည် အဘယ်ကြောင့် အပြစ်တင်ခံရသနည်း? ငါသည် တတ္တဝါအတိုင်း အမှန်တရားကို ပြည့်စုံစွာ နားထောင်လို၏။

Verse 83

श्रुत्वा च भाषितं तत्र मम राम सतां वर । प्रांजलिः प्रत्युवाचेदं स स्वर्गी रघुनंदन

ထိုနေရာ၌ ပြောဆိုသမျှကို ကြားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံနေသူသည်—လက်အုပ်ချီ၍—ပြန်လည်ဆို၏– “အို ရာမ၊ သုတၱမ (သူတော်ကောင်းတို့၏ အမြတ်ဆုံး)၊ အို ရဂုနန္ဒန!”

Verse 84

शृणुष्वाद्य यथावृत्तं ममेदं सुखदुःखजम् । कामो हि दुरितक्रम्यः शृणु यत्पृच्छसे द्विज

ယခု နားထောင်ပါ—ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတိုင်းအတာမလွဲ ပြောမည်၊ ငါ၏ဤအတွေ့အကြုံသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း နှစ်မျိုးလုံးမှ ပေါက်ဖွားလာ၏။ ကာမတဏှာသည် အမှန်တကယ် ဓမ္မကိုလွန်ကဲ၍ အပြစ်သို့ ဆွဲခေါ်တတ်သည်; အို ဒွိဇ၊ သင်မေးသောအရာကို နားထောင်လော့။

Verse 85

पुरा वैदर्भको राजा पिता मे हि महायशाः । वासुदेव इति ख्यातस्त्रिषु लोकेषु धार्मिकः

အရင်က ဗိဒರ್ಭနိုင်ငံတွင် မဟာယశရှိသော ဘုရင်တစ်ပါးရှိ၏—အဲဒါ ငါ၏ဖခင်ပင်။ သူသည် “ဝါစုဒေဝ” ဟု အမည်ကျော်ကြားပြီး သုံးလောကလုံးတွင် ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသူဟု ထင်ရှားခဲ့သည်။

Verse 86

तस्य पुत्रद्वयं ब्रह्मन्द्वाभ्यां स्त्रीभ्यामजायत । अहं श्वेत इति ख्यातो यवीयान्सुरथोऽभवत्

အို ဘြာဟ္မဏ၊ သူ၏ မိဖုရားနှစ်ပါးမှ သားနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏။ ငါသည် “ရှွေတ” ဟု အမည်ထင်ရှားလာပြီး၊ အငယ်ဆုံးသည် “ဆုရထ” ဖြစ်၏။

Verse 87

पितर्युपरते तस्मिन्पौरा मामभ्यषेचयन् । तत्राहंकारयन्राज्यं धर्मे चासं समाहितः

ဖခင်က ကွယ်လွန်သွားသောအခါ မြို့သူမြို့သားတို့က ငါ့ကို အဘိသေကဖြင့် ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် နိုင်ငံရေးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ကာ ဓမ္မတရား၌ စိတ်တည်ငြိမ်၍ မယိမ်းယိုင်ခဲ့။

Verse 88

एवं वर्षसहस्राणि बहूनि समुपाव्रजन् । मम राज्यं कारयतः परिपालयतः प्रजाः

ဤသို့ဖြင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွား၏—ငါသည် နိုင်ငံကို စီမံအုပ်ချုပ်ကာ ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေစဉ်။

Verse 89

सोहं निमित्ते कस्मिंश्चिद्वैराग्येण द्विजोत्तम । मरणं हृदये कृत्वा तपोवनमुपागमम्

ထို့ကြောင့် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့်၊ အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ငါ့စိတ်၌ ဝိရာဂျ (ကမ္မကိလေသကင်းမှု) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သေခြင်းကို နှလုံး၌ တည်မြဲစွာ ထားကာ တပောဝန—တပသ်၏ တောသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။

Verse 90

सोहं वनमिदं रम्यं भृशं पक्षिविवर्जितम् । प्रविष्टस्तप आस्थातुमस्यैव सरसोंतिके

ထို့နောက် ငါသည် ဤအလှပသော တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏—ငှက်များကင်းစင်လုံးဝ—ဤရေကန်၏ အနီး၌ပင် တပသ်ကို ဆောင်ရွက်မည်ဟု ရည်မှန်းခဲ့၏။

Verse 91

राज्येऽभिषिच्य सुरथं भ्रातरं तं नराधिपम् । इदं सरः समासाद्य तपस्तप्तं सुदारुणम्

ညီတော် စုရထကို မင်းအဖြစ် အဘိသေက ပြုစေပြီးနောက်၊ ထို လူမင်းသည် ဤသန့်ရှင်းသော ရေကန်သို့ ရောက်လာကာ အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 92

दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्त्वा महावने । शुभं तु भवनं प्राप्तो ब्रह्मलोकमनामयम्

မဟာတော၌ နှစ်တစ်သောင်းကြာ တပသ်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ သူသည် မင်္ဂလာရှိသော နေရာတော်ကို ရောက်ရှိခဲ့၏—ဗြဟ္မလောက—အနာမယ (ရောဂကင်း) သော ဗြဟ္မာ၏ လောကတော်။

Verse 93

स्वर्गस्थमपि मां ब्रह्मन्क्षुत्पिपासे द्विजोत्तम । अबाधेतां भृशं चाहमभवं व्यथितेंद्रियः

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိနေသော်လည်း၊ အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ဆာလောင်မှုနှင့် ရေငတ်မှုက ငါ့ကို အလွန်နှိပ်စက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ အင်ဒြိယများသည် အလွန်ပင် နာကျင်ကာ စိတ်ပင်ပန်းခဲ့၏။

Verse 94

ततस्त्रिभुवनश्रेष्ठमवोचं वै पितामहम् । भगवन्स्वर्गलोकोऽयं क्षुत्पिपासा विवर्जितः

ထို့နောက် သုံးလောကအတွင်း အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာတော်အား ကျွန်ုပ်က လျှောက်တင်၏—“အို ဘဂဝန်၊ ဤ စွဝဂ္ဂလောကသည် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကင်းပါသည်”။

Verse 95

कस्येयं कर्मणः पक्तिः क्षुत्पिपासे यतो हि मे । आहारः कश्च मे देव ब्रूहि त्वं श्रीपितामह

“ကျွန်ုပ်၏ ကမ္မ၏ အကျိုးရလဒ်သည် မည်သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တွင် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်း ပေါ်လာသနည်း။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်အတွက် အာဟာရမည်သို့ရှိသနည်း၊ အို ဒေဝ—အို သရီး ပိတာမဟာ၊ မိန့်ကြားပါ”။

Verse 96

ततः पितामहः सम्यक्चिरं ध्यात्वा महामुने । मामुवाच ततो वाक्यं नास्ति भोज्यं स्वदेहजम्

ထို့နောက် ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာတော်သည်၊ အို မဟာမုနိ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားသတိပြု၍ ကျွန်ုပ်အား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏—“ကိုယ်ခန္ဓာမှ မွေးဖွားလာသော အစာဟူ၍ မရှိ”။

Verse 97

ॠते ते स्वानि मांसानि भक्षय त्वं तु हि नित्यशः । स्वशरीरं त्वया पुष्टं कुर्वता तप उत्तमम्

“သင်၏ ကိုယ်မိမိ၏ အသားကို မစားဘဲ၊ နေ့စဉ် အခြားအစာကို စားနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းပျိုးပေါင်းကာ အမြင့်ဆုံးသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်လော့”။

Verse 98

नादत्तं जायते तात श्वेत पश्य महीतले । आग्रहाद्भिक्षमाणाय भिक्षापि प्राणिने पुरा

“အို ချစ်လှစွာသော ဆွေတ၊ မြေပြင်ကို ကြည့်လော့—ပေးကမ်းခြင်းမရှိလျှင် မည်သည့်အရာမျှ မရနိုင်။ ရှေးကာလ၌ပင် အသက်ရှိသတ္တဝါတစ်ပါးသည် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှသာ ဘိက္ခာကို ပေးခဲ့ကြသည်”။

Verse 99

न हि दत्ता गृहे भ्रांत्या मोहादतिथये तदा । तेन स्वर्गगतस्यापि क्षुत्पिपासे तवाधुना

ထိုအခါ အိမ်တွင် မောဟနှင့် မျက်စိမှားခြင်းကြောင့် ဧည့်သည်အား ဧည့်ဝတ်မပြုခဲ့သဖြင့်၊ သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပြီးသော်လည်း ယခုအခါ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကို ခံစားနေရသည်။

Verse 100

स त्वं प्रपुष्टमाहारैः स्वशरीरमनुत्तमम् । भक्षयस्व च राजेंद्र सा ते तृप्तिर्भविष्यति

ထို့ကြောင့် အို မင်းတို့အထက်မြတ်သူ၊ အစာအဟာရဖြင့် မိမိ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကောင်းစွာပျိုးထောင်ပြီးနောက် ယခု ထိုကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် စားလော့; ထိုသည်ပင် သင့်၏ တೃप्तိ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 101

एवमुक्तस्ततो देवं ब्रह्माणमहमुक्तवान् । भक्षिते च स्वके देहे पुनरन्यन्न मे विभो

ဤသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် ငါသည် နတ်ဘုရား ဘြဟ္မာအား ပြန်လည်လျှောက်တင်၏— “အို အရှင်၊ ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စားပြီးသွားလျှင် ငါ့အတွက် ထပ်မံ အခြားကိုယ်ခန္ဓာ မရှိတော့ပါ” ဟု။

Verse 102

क्षुधानिवारणं नैव देहस्यास्य विनौदनं । खादामि ह्यक्षयं देव प्रियं मे न हि जायते

ဤသည်မှာ ဆာလောင်မှုကိုသာ တားဆီးရန်မဟုတ်၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာ၏ သက်သာမှုအတွက်လည်း မဟုတ်ပါ။ အို နတ်ဘုရား၊ ငါသည် မကုန်ခန်းသောအရာကို စားသော်လည်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အရာတစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ပေါက်လာပါ။

Verse 103

ततोब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तव देहोऽक्षयः कृतः । दिनेदिने ते पुष्टात्मा शवः श्वेत भविष्यति

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ထပ်မံမိန့်ကြား၏— “သင့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မပျက်စီးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီးပြီ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သင့်၏ ပျိုးထောင်ထားသော ရုပ်ကာယသည် ဖြူဝင်းလာလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 104

यावद्वर्षशतं पूर्णं स्वमांसं खाद भो नृप । यदागच्छति चागस्त्यः श्वेतारण्यं महातपाः

အို မင်းကြီး၊ နှစ်တစ်ရာပြည့်အောင် ကိုယ့်အသားကိုပင် စားသုံးလော့။ မဟာတပသီ အဂස්တျာသည် ရွှေတအာရဏ္ယသို့ ရောက်လာသည့်အထိ။

Verse 105

भगवानतिदुर्धर्षस्तदा कृच्छ्राद्विमोक्ष्यसे । स हि तारयितुं शक्तः सेंद्रानपि सुरासुरान्

ထို ဘဂဝန်သည် အလွန်မတော်တဆ မနိုင်မနင်း အနိုင်မရနိုင်သူဖြစ်၏။ ထို့နောက် သင်သည် ဒုက္ခကျပ်တည်းမှုမှ လွတ်မြောက်မည်။ အင်ဒြာအပါအဝင် ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကိုပင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

Verse 106

आहारं कुत्सितं चेमं राजर्षे किं पुनस्तव । सुरकार्यं महत्तेन सुकृतं तु महात्मना

အို ရာဇဣရှီ၊ ဤရိုးရိုးအစာတောင် အနိမ့်အမြတ်ဟု ကဲ့ရဲ့လျှင် သင်၏အစာကို မည်သို့ဆိုရမည်နည်း။ သို့သော် ထိုမဟာကာရ്യംကြောင့် မဟာတ္မာသည် ဒေဝတို့၏အလုပ်ကို အလွန်ကြီးမားစွာ ပြီးစီးစေ하였다။

Verse 107

उदधिं निर्जलं कृत्वा दानवाश्च निपातिताः । विंध्यश्चादित्यविद्वेषाद्वर्धमानो निवारितः

သမုဒ္ဒရာကို ရေမရှိအောင် ပြုလုပ်၍ ဒာနဝတို့ကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။ နေမင်းကို မုန်းတီး၍ တိုးပွားလာသော ဝိန္ဓျတောင်ကိုလည်း တားဆီးထားခဲ့သည်။

Verse 108

लंबमाना मही चैषा गुरुत्वेनाधिवासिता । दक्षिणा दिग्दिवं याता त्रैलाक्यं विषमस्थितम्

ဤမြေကြီးသည် ကိုယ့်အလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရ၍ အောက်သို့ ကျဆင်းကာ လျှောလျှောလောင်းလောင်း ဖြစ်သွားသည်။ တောင်ဘက်ဦးတည်ရာသည် ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး သုံးလောကသည် မညီမညာ အနေအထားတွင် တည်နေ하였다။

Verse 109

मया गत्वा सुरैः सार्द्धं प्रेषितो दक्षिणां दिशम् । समां कुरु महाभाग गुरुत्वेन जगत्समम्

ကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့နှင့်အတူ သွား၍ တောင်ဘက်သို့ စေလွှတ်ခံရ၏။ အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ သင်၏ဂုဏ်သိက္ခာတန်ခိုးရှိသော အလေးချိန်ဖြင့် ဤကို ကမ္ဘာနှင့်တူအောင် ပြားညီစေပါ။

Verse 110

एवं च तेन मुनिना स्थित्वा सर्वा धरा समा । कृता राजेंद्र मुनिना एवमद्यापि दृश्यते

ဤသို့ ထိုမုနိသည် ထိုနေရာ၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်၍ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို ပြားညီတန်းတူအောင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ အို မင်းတို့၏မင်း၊ ဤအမှုကို မုနိက ပြုခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင်လည်း ထိုသို့ပင် မြင်ရသည်။

Verse 111

सोहं भगवत श्रुत्वा देवदेवस्य भाषितम् । भुंजे च कुत्सिताहारं स्वशरीरमनुत्तमम्

အို ဘဂဝန်၊ နတ်တို့၏နတ်တော်၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားသိပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းမြတ်သော အစာကိုပင် စားသုံးနေဆဲဖြစ်၍ ထိုကြောင့် အခြားथा အလွန်ကောင်းမြတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းထားရ၏။

Verse 112

पूर्णं वर्षशतं चाद्य भोजनं कुत्सितं च मे । क्षयं नाभ्येति तद्विप्र तृप्तिश्चापि ममोत्तमा

အို ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ ယနေ့တိုင်လည်း ကျွန်ုပ်၏ နိမ့်ကျ၍ မသန့်ရှင်းသော အစာသိုလှောင်မှုသည် နှစ်တစ်ရာပြည့်တိုင် မလျော့နည်းသေးဘဲ၊ ကျွန်ုပ်၏ တೃप्तိ (အိမ်မက်ပြည့်ဝမှု) လည်း အလွန်ကောင်းမြတ်လှ၏။

Verse 113

तं मुनिं कृच्छ्रसन्तप्तश्चिंतयामि दिवानिशम् । कदा वै दर्शनं मह्यं स मुनिर्दास्यते वने

ဒုက္ခခက်ခဲမှုကြောင့် ပူလောင်နေသော ကျွန်ုပ်သည် ထိုမုနိကို နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားလျက်ရှိ၏။ ထိုမုနိသည် တောအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်အား မည်သည့်အခါ ဒർശန (တွေ့မြင်ခွင့်) ပေးမည်နည်း။

Verse 114

एवं मे चिंतयानस्य गतं वर्षशतन्त्विह । सोगस्त्यो हि गतिर्ब्रह्मन्मुनिर्मे भविता ध्रुवं

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် ဤနေရာ၌ နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွား၏။ အို ဗြာဟ္မဏ! အဂတ်စတျ ရှင်သာ ငါ၏ တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာဖြစ်၍ မုနိလမ်းညွှန်အဖြစ် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။

Verse 115

न गतिर्भविता मह्यं कुंभयोनिमृते द्विजम् । श्रुत्वेत्थं भाषितं राम दृष्ट्वाहारं च कुत्सितम्

“အို ဒွိဇ ဗြာဟ္မဏ! ကုမ္ဘယောနိ (အဂတ်စတျ) မရှိလျှင် ငါ့အတွက် ခိုလှုံရာ မရှိနိုင်။” အို ရာမ! သင်၏စကားကို ဤသို့ကြားပြီး ထိုအမုန်းတရားဖြစ်စေသော အစာကိုလည်း မြင်ရသဖြင့်…

Verse 116

कृपया परया युक्तस्तं नृपं स्वर्गगामिनम् । करोम्यहं सुधाभोज्यं नाशयामि च कुत्सितम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ ကောင်းကင်သို့ သွားမည့် ကံရှိသော ထိုမင်းကို စုဓာ (အမృత) ကို စားသုံးထိုက်အောင် ပြုမည်၊ ထို့ပြင် ထိုအညစ်အကြေးကိုလည်း ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 117

चिन्तयन्नित्यवोचं तमगस्त्यः किं करिष्यति । अहमेतत्कुत्सितं ते नाशयामि महामते

စိတ်တွင် စဉ်းစားလျက် အဂတ်စတျက ပြော၏—“သူက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ အို မဟာမတေ! သင်၏ ဤအညစ်အကြေးကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်။”

Verse 118

ईप्सितं प्रार्थयस्वास्मान्मनः प्रीतिकरं परम् । स स्वर्गी मां ततः प्राह कथं ब्रह्मवचोन्यथा

“သင်လိုသမျှကို ငါတို့ထံ တောင်းလော့—စိတ်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ပီတိပေးသော အရာကိုပင်။” ထို့နောက် ကောင်းကင်သားက ငါ့အား ပြောသည်—“ဗြဟ္မာ၏ ဝचनသည် မည်သို့ကာလမဆို မမှန်သွားနိုင်ပါသနည်း?”

Verse 119

कर्तुं मुने मया शक्यं न चान्यस्तारयिष्यति । ॠते वै कुंभयोनिं तं मैत्रावरुणसंभवम्

အို မုနိ၊ ဤကိစ္စကို ငါ ဆောင်ရွက်နိုင်၏၊ အခြားသူ မည်သူမျှ သင်/ဤအရာကို ကူးမြောက်စေမနိုင်—မိတြနှင့် ဝရုဏမှ မွေးဖွားသော ကုမ္ဘယောနိ ဝသိဋ္ဌသာလျှင် ဖြစ်၏။

Verse 120

अपृष्टोपि मया ब्रह्मन्नेवमूचे पितामहः । एवं ब्रुवाणं तं श्वेतमुक्तवानहमस्मि सः

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါ မမေးမြန်းသော်လည်း ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ငါ့အား ဤသို့ ပြော၏။ ထိုသို့ ပြောနေစဉ် ငါသည် ရွှေတ (Śveta) ထံသို့ “ငါပင် ထိုသူဖြစ်၏” ဟု ဆိုလိုက်၏။

Verse 121

आगतस्तव भाग्येन दृष्टोहं नात्र संशयः । ततः स्वर्गी स मां ज्ञात्वा दंडवत्पतितो भुवि

သင်၏ ကံကောင်းခြင်းကြောင့် ငါ ရောက်လာပြီး သင် ငါ့ကို မြင်ခဲ့ပြီ—ဤတွင် သံသယ မရှိ။ ထို့နောက် ကောင်းကင်သားသည် ငါ့ကို သိမြင်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒဏ္ဍဝတ် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့လေ၏။

Verse 122

तमुत्थाप्य ततो रामाब्रवं किं ते करोम्यहम् । राजोवाच । आहारात्कुत्सिताद्ब्रह्मंस्तारयस्वाद्य दुष्कृतात्

ထို့နောက် သူ့ကို ထူထောင်ပေးပြီး ရာမာက “သင်အတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ” ဟု မေး၏။ ရာဇာက “အို ဘြာဟ္မဏ၊ အရှက်ဖွယ် အစာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ယနေ့၏ ဒုက္ကရိယာ(အပြစ်) မှ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 123

येन लोकोऽक्षयः स्वर्गो भविता त्वत्कृतेन मे । ततः प्रतिग्रहो दत्तो जगद्वंद्य नृपेण हि

သင်၏ ကုသိုလ်ကိစ္စကြောင့် ငါ့အတွက် မပျက်မယွင်းသော သုခဝတီ(ကောင်းကင်) လောက ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် အို ကမ္ဘာက ဂုဏ်ပြုသောသူ၊ ရာဇာသည် သင့်အား ဒါနလက်ခံခွင့်ကို အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 127

भवान्मामनुगृह्णातु प्रतीच्छस्व प्रतिग्रहम्

အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာပြုပါ။ ဤပူဇော်သက္ကာ (ဒါန) ကို လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 128

कृता मतिस्तारणाय न लोभाद्रघुनंदन । गृहीते भूषणे राम मम हस्तगते तदा

ရဃုဝంశ၏ အားရစရာအရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကယ်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး လောဘကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အို ရာမ၊ ထိုအချိန်၌ အလှဆင်ပစ္စည်းကို ယူပြီးသားဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်လက်ထဲ၌ ရှိနေပါသည်။

Verse 129

मानुषः पौर्विको देहस्तदा नष्टोस्य भूपते । प्रणष्टे तु शरीरे च राजर्षिः परया मुदा

အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ သူ၏ ယခင် လူ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျက်စီးသွား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ရာဇရိရှီသည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 130

मयोक्तोसौ विमानेन जगाम त्रिदिवं पुनः । तेन मे शक्रतुल्येन दत्तमाभरणं शुभं

ကျွန်ုပ်၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူသည် ဝိမာနဖြင့် ထရီဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုသူ—ရှက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့သောသူ—က ကျွန်ုပ်အား မင်္ဂလာရှိသော အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးအပ်လေ၏။

Verse 131

तस्मिन्निमित्ते काकुत्स्थ दत्तमद्भुतकर्मणा । श्वेतो वैदर्भको राजा तदाभूद्गतकल्मषः

ထိုအခါ၊ အို ကာကုတ်သ္ထ၊ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကర్మရှိသူ ဒတ္တ၏ အကျိုးကြောင့် ဝိဒರ್ಭ၏ မင်းကြီး ရွှေတ (Śveta) သည် ထိုအချိန်၌ အပြစ်ကင်းစင်သွားလေ၏။