Adhyaya 32

Verse 1

भीष्म उवाच । केन कर्मविपाकेन प्रेतत्वं जायते पुनः । केन वात्र प्रमुच्येत तन्मे ब्रूहि महामते

ဘီရှ္မက ဆိုသည်– မည်သည့် ကမ္မဝိပာကကြောင့် ပြန်လည် ပရေတ (လှည့်လည်နေသော ဝိညာဉ်) ဖြစ်လာသနည်း။ ထိုအခြေအနေမှ မည်သည့်နည်းဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သနည်း။ မဟာမတေ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । अहं ते कथयिष्यामि सर्वमेतदशेषतः । यच्छ्रुत्वा न पुनर्मोहं यास्यते नृपसत्तम

ပုလတ္စျက ဆိုသည်– ဤအရာအားလုံးကို မကျန်မလွတ် အပြည့်အစုံ သင့်အား ပြောပြမည်။ အို မင်းမြတ်၊ ထိုကို ကြားနာပြီးနောက် သင်သည် ထပ်မံ မောဟတွင် မကျရောက်တော့။

Verse 3

येन जायेत प्रेतत्वं येन चास्मात्प्रमुच्यते । प्राप्नोति नरकं घोरं दुस्तरं त्रिदशैरपि

မည်သည့်ကမ္မကြောင့် ပရေတ (လှည့်လည်ဝိညာဉ်) ဖြစ်လာသနည်း၊ မည်သည့်ကမ္မကြောင့် ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်နိုင်သနည်း—ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ပြုသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ရောက်၍ နတ်တို့တောင် ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 4

सतां संभाषणे चैव पुण्यतीर्थानुकीर्त्तने । मानवास्तु प्रमुच्यंत आपन्नाः प्रेतयोनिषु

သတ္တပုရုသ်တို့နှင့် စကားပြောဆက်ဆံခြင်း၊ ပုဏ္ဏတီရ္ထများ၏ နာမနှင့် ဂုဏ်တော်ကို ကီရတန်/ရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့် လူသားတို့သည်—ပရေတယောနိသို့ ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း—ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 5

श्रूयते हि पुरा भीष्म ब्राह्मणः संशितव्रतः । पृथुस्सर्वत्र विख्यातः संतोषे च सदा स्थितः

ရှေးကာလမှစ၍ ကြားရသည်၊ အို ဘီရှ္မ၊ သစ္စာဝတ်တရားကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးရှိ၍ အမည်မှာ ပೃထု—နေရာအနှံ့ ကျော်ကြားကာ အမြဲတမ်း စန္တောသ (ကျေနပ်မှု) တွင် တည်၏။

Verse 6

स्वाध्याययुक्तो गेहेषु नित्ययोगश्च योगवित् । जपयज्ञविधानेन युक्तं कालं क्षिपेच्च सः

အိမ်ထောင်ဂೃಹস্থဘဝ၌ နေထိုင်သော်လည်း စွဝါဓျာယ (ကိုယ်တိုင်လေ့လာသင်ယူခြင်း) တွင် မပြတ်တမ်း ပါဝင်၍ ယောဂ၌ အမြဲတည်ကာ ယောဂပညာကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်; ဇပ-ယဇ္ဉ (မంత్రရွတ်ပူဇော်) ၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းဖြင့် မိမိအချိန်ကို သင့်တော်စွာ ကုန်လွန်စေ၏။

Verse 7

युक्तः क्षमादयाभ्यां च क्षांत्यायुक्तश्च तत्त्ववित् । अहिंसाहितचित्तश्च मार्द्दवे च तथास्थितः

သူသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းစသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံ၍ သည်းခံခြင်းနှင့် ယှဉ်တွဲကာ တတ္တဝ (အမှန်တရား) ကို သိသူဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်သည် အဟിംသာ၌ တည်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၌လည်း မပြတ်တမ်း တည်၏။

Verse 8

ब्रह्मचर्यसमायुक्तस्तपोयोगसमन्वितः । युक्तः स पितृकार्येषु युक्तो वैदिककर्मसु

ဗြဟ္မစရိယ စည်းကမ်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ တပဿနှင့် ယောဂသဒ္ဓနာဖြင့် ကြွယ်ဝသူသည် ဘိုးဘွားပူဇော်ရေး အခမ်းအနားများအတွက်လည်း သင့်တော်ကာ ဝေဒက ကర్తဝျများကိုလည်း ထမ်းဆောင်ရန် သင့်လျော်၏။

Verse 9

परलोकभयेयुक्तो युक्तस्सत्यवचः प्रति । युक्तो मधुरवाक्येषु युक्तश्चातिथिपूजने

ပရလောကကို ကြောက်ရွံ့သတိထားခြင်းဖြင့် စည်းကမ်းတကျနေသူသည် သစ္စာဝါဒကို အမြဲလိုက်နာ၍ ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ပြောဆိုကာ ဧည့်သည်ပူဇော်ဧည့်ခံခြင်း၌လည်း တည်ကြည်၏။

Verse 10

इष्टापूर्तसमायुक्तो युक्तो द्वंद्वविवर्जने । स्वकर्मविधिसंयुक्तो युक्तः स्वाध्यायकर्मसु

သူသည် အိဋ္ဌနှင့် ပူရ္တ—ကုသိုလ်ပူဇော်ပွဲများနှင့် လူထုအကျိုးပြု လှူဒါန်းမှုများ—၌ အားထုတ်ကာ ဒွန္ဒ္ဝများမှ ကင်းလွတ်နေခြင်းကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်၍ မိမိတာဝန်၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် စွဝါဓျာယနှင့် သတ်မှတ်ကర్మများ၌ တည်ကြည်၏။

Verse 11

एवं कर्माणि कुर्वंतस्संसारविजिगीषया । बहून्यब्दान्यतीतानि ब्राह्मणस्य गृहे सतः

ဤသို့ သံသရာကို အနိုင်ယူလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကర్మများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေစဉ် ဘြာဟ္မဏ၏ အိမ်၌ နေထိုင်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 12

तस्य बुद्धिरियं जाता तीर्थाभिगमनं प्रति । पुण्यैस्तीर्थजलैरेतत्क्लिन्नं कुर्यां कलेवरम्

ထို့နောက် သူ၏စိတ်တွင် တီရ္ထသို့ သွားရမည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက် ပေါ်ပေါက်လာ၏—“ကုသိုလ်ဖြင့် သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထရေမြတ်တို့ဖြင့် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စိုစွတ်စေ၍ သန့်စင်မည်” ဟူ၍။

Verse 13

प्रयतः पुष्करे स्नात्वा भास्करस्योदयं प्रति । कृतजप्यनमस्कारोप्यद्ध्वानं प्रत्यपद्यत

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူဖြစ်၍ သူသည် ပုရှ္ကရ၌ သန့်စင်ရေချိုးကာ၊ နေဒေဝတား၏ နေထွက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဂျပ်နှင့် နမස්ကာရ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ခရီးလမ်းသို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 14

अग्रतः पंचपुरुषानपश्यत्सोति भीषणान् । वने कंटकवृक्षाढ्ये निर्जने पक्षिवर्जिते

သူ၏ရှေ့တွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူငါးယောက်ကို မြင်ရသည်။ ဆူးပင်များထူထပ်၍ လူမရှိသည့်၊ ငှက်မရှိသည့် တောအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

Verse 15

तान्दृष्ट्वा विकृताकारान्सुघोरान्पापदर्शनान् । ईषत्संत्रस्तहृदयो व्यतिष्ठन्निश्चलाकृतिः

သူတို့ကို မြင်သော်—ရုပ်သဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်း၍ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အပြစ်အနာဂတ်ပုံရိပ်ရှိသူများ—သူ၏နှလုံးသား အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သော်လည်း ကိုယ်ဟန်မလှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ하였다။

Verse 16

अवलंब्य ततो धैर्य्यं भयमुत्सृज्य दूरतः । पप्रच्छ मधुराभाषी के यूयं विकृताः कुतः

ထို့နောက် သတ္တိကို အားထား၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို အဝေးသို့ ပယ်ချကာ၊ ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် မေး하였다—“သင်တို့သည် မည်သူနည်း၊ ဤသို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်၊ ဘယ်က လာကြသနည်း?”

Verse 17

किं वा चैव कृतं कर्म ये नप्राप्ताश्च वैकृतम् । कथमेवंविधाः सर्वे प्रस्थिताः कुत्र चाध्वनि

ထို့ပြင် ထိုသူတို့သည် မည်သည့်ကမ္မကို ပြုခဲ့ကြသနည်း—ပြောင်းလဲမြင့်မြတ်သောအခြေအနေကို မရောက်သေးသူများ? သင်တို့အားလုံး ဤသို့မည်ကဲ့သို့ ထွက်ခွာလာကြသနည်း၊ လမ်းမည်သို့—ဘယ်သို့—သွားနေကြသနည်း?

Verse 18

प्रेता ऊचुः । क्षुत्पिपासान्विता नित्यं महादुःखसमावृताः । हृतप्रज्ञा वयं सर्वे नष्टसञ्ज्ञाविचेतसः

ပရိတ်တို့က ဆိုသည်– “ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲတမ်း ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် နှိပ်စက်ခံရ၍ မဟာဒုက္ခအတွင်း ဖုံးလွှမ်းနေကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဉာဏ်ပညာပျောက်ကွယ်၍ သတိလည်းလွတ်၊ စိတ်လည်းရှုပ်ထွေးနေသည်။”

Verse 19

न जानीमो दिशं चापि प्रदिशं चापि कां च न । नांतरिक्षं महीं चापि न जानीमो दिवं तथा

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဦးတည်ရာအရပ်များကိုပင် မသိ၊ အလယ်အရပ်များကိုလည်း မသိ။ ကောင်းကင်အာကာသကိုလည်း မသိ၊ မြေပြင်ကိုလည်း မသိ၊ ထို့အတူ ကောင်းကင်ဘုံကိုလည်း မသိကြပါ။

Verse 20

यदेतद्दुःखमाख्यातमेतदेव सुखं भवेत् । प्रभातमिदमाभाति भास्करोदयदर्शनात्

ဒုက္ခဟု ဖော်ပြထားသည့်အရာသည်ပင် သုခဖြစ်လာနိုင်သည်။ နေထွက်ကို မြင်တွေ့သဖြင့် ဤအရုဏ်တက်သည် တောက်ပစွာ ထင်ရှားလာသည်။

Verse 21

अहं पर्युषितो नाम सूचीमुखस्तथाऽपरः । शीघ्रगो रोहकश्चैव पंचमो लेखकस्तथा

“ကျွန်ုပ်၏အမည်မှာ ပရျုရှိတ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာ စူချီမုခ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှီဃ္ရဂ နှင့် ရိုဟက ရှိပြီး ပဉ္စမတစ်ဦးကို လေခက ဟု ခေါ်သည်။”

Verse 22

ब्राह्मण उवाच । प्रेतानां कर्मजातानां नाम्ना वै संभवः कुतः । किं तत्कारणमुद्दिश्य यतो यूयं सनामकाः

ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်– “ကိုယ့်ကံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပရိတ်တို့၏ အမည်များသည် မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သင်တို့သည် အမည်သီးသန့်များဖြင့် ပြည့်စုံနေကြသနည်း။”

Verse 23

प्रेता ऊचुः । अहं स्वादु सदा भुंजे दद्यां पर्युषितं द्विजे । एतत्कारणमासाद्य नाम पर्युषितो मम

ပရိတ်တို့က ဆိုသည်– “ငါသည် အမြဲတမ်း ချိုမြိန်သော အစာကိုသာ စားသော်လည်း၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အဟောင်း/ကျန်ရစ်သော အစာကို ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ငါ၏နာမည်သည် ‘ပရျုသိတ’ (အဟောင်း/ကျန်ရစ်သူ) ဟု ဖြစ်လာသည်။”

Verse 24

सूचिता बहवोऽनेन विप्राश्चान्नाद्यकांक्षिणः । एतत्कारणमुद्दिश्य सूचीमुखाभिधो मतः

ဤအမှုကြောင့် အစာနှင့် စားသောက်ပစ္စည်းကို လိုလားသော ဗြာဟ္မဏများ အများအပြားကို ညွှန်ပြ၍ ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူကို ‘စူချီမုခ’ (အပ်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ရှိသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 25

शीघ्रं गतोऽस्मि विप्रेण याचितः क्षुधितेन च । एतत्कारणमुद्दिश्य शीघ्रगो द्विजसत्तम

“ဆာလောင်နေသော ဗြာဟ္မဏက တောင်းဆိုသဖြင့် ငါသည် ချက်ချင်း သွားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါကို ‘ရှီဃ္ရဂ’ (လျင်မြန်သွားသူ) ဟု သိကြသည်။”

Verse 26

गृहोपरि सदा स्वादु भुंक्ते द्विजभयेन हि । उद्विग्नमानसस्तत्र तेनासौ रोहकः स्मृतः

ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း အိမ်အပေါ်မိုးပေါ်တွင် အရသာရှိသော အစာကို စားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် စိတ်သည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ‘ရိုဟက’ ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 27

मौने चापि स्थितो नित्यं याचितो विलिखन्महीम् । अस्माकमपि पापिष्ठो लेखको नाम नामतः

သူသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ တောင်းဆိုလာလျှင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေးထိုး၍ ပြန်ကြားတတ်သည်။ ငါတို့အတွင်း၌ပင် သူသည် အပြစ်အကြီးဆုံး—နာမည်သာ ‘လေခက’ (စာရေးသူ) ဟု ခေါ်ရုံသာ။

Verse 28

कृच्छ्रेण लेखको याति रोहकस्तु अवाक्शिराः । शीघ्रगः पंगुतां प्राप्तः सूची सूचीमुखोऽभवत्

အခက်အခဲကြီးဖြင့် စာရေးသူသည်သာ ရှေ့သို့သွားနိုင်၏; တက်လှမ်းသူသည် ခေါင်းအောက်ပြန်ဖြစ်၏။ မြန်မြန်သွားသူသည် ခြေမသန်ဖြစ်လာ၏၊ အပ်သည်လည်း “အပ်ပါးပေါက်” သာကျန်သော အပ်မျက်နှာဖြစ်၏။

Verse 29

पर्युषितो लम्बग्रीवो लंबोदर उदाहृतः । बृहद्वृषणलंबोष्ठः पापादस्मादजायत

ဤအပြစ်မှ အနံ့ဆိုး၍ အဟောင်းအနံ့ထွက်သော သတ္တဝါတစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာ၏—လည်ပင်းရှည်၍ “လမ္ဗောဒရ” (ဗိုက်ကြီးသူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။ အဏ္ဍကြီး၍ နှုတ်ခမ်းတွဲကျ—ဤသို့ ထိုမကောင်းမှုမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 30

एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तं सहेतुकम् । पृच्छस्व यदि ते श्रद्धा पृष्टाश्च कथयामहे

ဤအရာအားလုံး—အကြောင်းရင်းများနှင့်တကွ ငါ့ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းအရာ—သင်အား ပြည့်စုံစွာ ပြောပြပြီးပြီ။ သင်၌ သဒ္ဓါရှိလျှင် မေးမြန်းလော့; မေးလာသော် ငါတို့သည် ထပ်မံရှင်းလင်းမည်။

Verse 31

ब्राह्मण उवाच । ये जीवा भुवि तिष्ठंति सर्वेप्याहारमूलकाः । युष्माकमपि चाहारं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ဗြာဟ္မဏက ပြော၏—“မြေပြင်၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါအားလုံးသည် အာဟာရကို အခြေခံ၍ ရပ်တည်ကြ၏။ သင်တို့၏ အာဟာရကိုလည်း အမှန်တရားအတိုင်း ကြားလို၏။”

Verse 32

प्रेता ऊचुः । शृणुष्वाहारमस्माकं सर्वसत्वविगर्हितम् । यच्छ्रुत्वा निंदसे विप्र भूयोभूयश्च नित्यशः

ပရేతတို့က ပြော၏—“ငါတို့၏ အာဟာရကို နားထောင်လော့—သတ္တဝါအားလုံးက ရွံရှာသော အစာပေတည်း။ ဟေ ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ ထိုအကြောင်းကို ကြားလျှင် သင်သည် ငါတို့ကို နေ့စဉ် မကြာခဏ ထပ်ထပ်၍ ရှုတ်ချလေ၏။”

Verse 33

श्लेष्ममूत्रपुरीषेण योषिदङ्गमलेन च । गृहाणि त्यक्तशौचानि प्रेता भुंजंति तत्र वै

သန့်ရှင်းမှုကို စွန့်လွှတ်ထားသော အိမ်များတွင် ပရိတ်(မငြိမ်မသက်ဝိညာဉ်)တို့သည် အမှန်တကယ် စားသောက်ကြသည်—ချွဲ၊ ဆီး၊ မစင်နှင့် မိန်းမကိုယ်၏ အညစ်အကြေးတို့ကို။

Verse 34

स्त्रीभिर्दग्धानि कीर्णानि प्रकीर्णोच्छिष्टकानि च । मलेनापि जुगुप्स्यानि प्रेता भुंजंति तत्र वै

အဲဒီမှာ ပရိတ်တို့သည် အမှန်တကယ် စားကြသည်—မိန်းမများကြောင့် မီးလောင်သွားသော၊ ပြန့်ကျဲနေသော၊ ဒီမှာဟိုမှာ ကျန်ရစ်နေသော အကြွင်းအကျန်အစာနှင့် အညစ်အကြေးကြောင့် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည့် အစာကို။

Verse 35

चित्तलज्जाविहीनानि होमहीनानि यानि च । व्रतैश्चैव विहीनानि प्रेता भुंजंति तत्र वै

အတွင်းစိတ်၏ ရှက်ကြောက်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော၊ ဟိုးမ(မီးပူဇော်) မရှိသော၊ ထို့ပြင် ဝရတ(သစ္စာကတိအကျင့်) မရှိသော ပူဇော်မှု/အပြုအမူတို့ကို—အဲဒီမှာ ပရိတ်တို့သည် အမှန်တကယ် ဝေမျှခံစားကြသည်။

Verse 36

गुरवो नैव पूज्यंते स्त्रीजितानि गृहाणि च । क्रोधलोभगृहीतानि प्रेता भुंजंति तत्र वै

ဆရာဂုရုတို့ကို မပူဇော်မဂုဏ်ပြုသော၊ အိမ်ထောင်ကို မိန်းမအပေါ် လောဘမောဟက လွှမ်းမိုးထားသော၊ ဒေါသနှင့် လောဘက ဖမ်းဆီးထားသော အိမ်များတွင်—အဲဒီမှာ ပရိတ်တို့သည် အမှန်တကယ် စားသောက်ကြသည်။

Verse 37

त्रपा मे जायते तात कथ्यमाने स्वभोजने । अस्मात्परतरं चान्यन्न वक्तुमपि शक्यते

အချစ်တော် တာတ၊ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်စားသောက်မှုကို ပြောဆိုကြသော် ကျွန်ုပ် ရှက်ကြောက်မိသည်; ဤထက်ပို၍တော့ ပြောဆိုနိုင်သည့် အရာမရှိတော့ပါ။

Verse 38

निवृत्तिं प्रेतभावस्य पृच्छामस्त्वां दृढव्रत । यथा न भवति प्रेतस्तन्मे वद तपोधन

အို သစ္စာဝတ္တရား၌ တည်ကြည်သူ၊ ပရေတဘဝကို ရပ်စဲစေသော နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းပါသည်။ အို တပဿ၏ ရတနာ၊ လူသည် ပရေတမဖြစ်စေရန် မည်သို့နည်းဟု ပြောပါ။

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । एकरात्र द्विरात्रादि कृच्छ्रचांद्रायणदिभिः । व्रतैरन्यैः कृतैर्नित्यं न प्रेतो जायते नरः

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– တစ်ည၊ နှစ်ည စသည့် အနုဿဌာန်များကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်၍ ကೃစ္ဆရ၊ စန္ဒြာယဏ စသည့် ဝတ္တရားများနှင့် အခြားဝတ္တရားများကို အမြဲတမ်းကျင့်သုံးလျှင် လူသည် ပရေတမဖြစ်။

Verse 40

त्रीनग्नीन्पञ्च चैकं वा योऽहन्यहनि सेवते । स वै भूतदयापन्नो न प्रेतो जायते नरः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သုံးမီးသန့်၊ သို့မဟုတ် ငါးမီးသန့်၊ သို့မဟုတ် မီးတစ်မီးတည်းကိုပင် ထိန်းသိမ်းပူဇော်၍ သတ္တဝါတို့အပေါ် ကရုဏာရှိသူသည် သေပြီးနောက် ပရေတမဖြစ်။

Verse 41

तुल्यो मानेऽपमाने च तुल्यः कांचनलोष्टयोः । तुल्यः शत्रौ च मित्रे च न प्रेतो जायते नरः

ဂုဏ်နှင့် အရှက်အပျက်တွင် တူညီစွာတည်၍ ရွှေနှင့် မြေတုံးကို တူတူမြင်ကာ ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ်လည်း သမာသမတ်ရှိသူသည် ပရေတအဖြစ် မမွေးဖွား။

Verse 42

देवताऽतिथिपूजासु गुरुपूजासु नित्यशः । रतो वै पितृपूजासु न प्रेतो जायते नरः

နတ်တို့နှင့် ဧည့်သည်တို့ကို နေ့စဉ်ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၍ ဂုရုကိုလည်း အမြဲပူဇော်ကာ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ပူဇော်မှု၌ ရတနာသကဲ့သို့ စိတ်နှလုံးတင်သူသည် သေပြီးနောက် ပရေတမဖြစ်။

Verse 43

शुक्लांगारकसंयुक्ता चतुर्थी जायते यदा । श्रद्धया श्राद्धकृत्तस्यां न प्रेतो जायते नरः

သုက္လပက္ခ (အလင်းဘက်) ၏ စတုတ္ထတိထီသည် အင်္ဂါရက (အင်္ဂါနေ့/မားစ်) နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသောအခါ၊ ထိုနေ့တွင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူသည် ပရေတာ (လှည့်လည်မငြိမ်ဝိညာဉ်) အဖြစ် မမွေးဖွားတော့။

Verse 44

जितक्रोधविमर्शोयस्तृष्णासंगविवर्जितः । क्षमावान्दानशीलश्च न प्रेतो जायते नरः

ဒေါသကို အနိုင်ယူပြီး ခွဲခြားသိမြင်မှုဖြင့် ဆင်ခြင်နေထိုင်ကာ တဏှာနှင့် ကပ်ငြိမှုကင်းပြီး ခွင့်လွှတ်တတ်သကဲ့သို့ ဒါနပြုတတ်သူသည် ပရေတာအဖြစ် မမွေးဖွား။

Verse 45

गोब्राह्मणांश्च तीर्थानि पर्वतांश्च नदीस्तथा । देवांश्चैव तु यो वन्द्यान्न प्रेतो जायते नरः

နွားများနှင့် ဘြာဟ္မဏများကိုလည်းကောင်း၊ တီရ္ထ (ဘုရားဖူးသန့်မြတ်ရာ) များကိုလည်းကောင်း၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝတားတို့ကိုလည်းကောင်း ဗန္ဒနာပြုသူသည် သေပြီးနောက် ပရေတာ မဖြစ်။

Verse 46

प्रेता ऊचुः । श्रुताश्च विविधा धर्माः पृच्छामो दुःखिता मुने । येन वै जायते प्रेतस्तन्नो वद महामते

ပရေတာတို့က ပြောကြသည်– “အို မုနိ၊ ဓမ္မအမျိုးမျိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာခဲ့ပါသည်။ ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းနေရသဖြင့် မေးလိုသည်မှာ—လူသည် ဘာကြောင့် ပရေတာ ဖြစ်လာသနည်း။ အို မဟာမတိ၊ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြပါ။”

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । शूद्रान्नेन तु भुक्तेन ब्राह्मणेन विशेषतः । म्रियते ह्युदरस्थेन स वै प्रेतो भवेन्नरः

ဘြာဟ္မဏက ပြောသည်– “အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက ရှူဒြနှင့် ဆက်နွယ်သော အစာကို စားသောက်လျှင်၊ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ကျန်တည်နေသော အရာကြောင့် သေသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ပရေတာ ဖြစ်လာသည်။”

Verse 48

मातरं पितरं भ्रातॄन्भगिनीं सुतमेव च । अदृष्टदोषांस्त्यजति स प्रेतो जायते नरः

အပြစ်အနာမမြင်ရသော မိခင်၊ ဖခင်၊ ညီအစ်ကိုများ၊ အစ်မ/ညီမနှင့် ကိုယ့်သားတောင် စွန့်ပစ်သူသည် သေပြီးနောက် ပရေတ (လှည့်လည်မငြိမ်ဝိညာဉ်) ဖြစ်လာ၏။

Verse 49

अयाज्ययाजनाच्चैव याज्यस्य च विवर्जनात् । रतो वै शूद्रसेवासु स प्रेतो जायते नरः

မသင့်သူများအတွက် ယဇ္ဉာကို ဆောင်ရွက်ပေးပြီး သင့်သူများကို ရှောင်ကြဉ်ကာ၊ ထို့ပြင် ရှူဒ္ဒရ (Śūdra) များကို ဝန်ဆောင်မှုတွင်သာ မျက်နှာမူသူသည် ပရေတ (လှည့်လည်ဝိညာဉ်) အဖြစ် မွေးဖွား၏။

Verse 50

न्यासापहर्ता मित्रध्रुक्शूद्रपाकरतः सदा । विस्रंभघाती कूटस्थः स प्रेतो जायते नरः

အပ်နှံထားသောပစ္စည်းကို ခိုးယူသူ၊ မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သူ၊ ရှူဒ္ဒရ (Śūdra) များကို အမြဲတမ်း အောက်ချရန် ကြံစည်သူ၊ ယုံကြည်သူကို သတ်ဖြတ်သူ၊ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်မှု၌ တည်နေသူ—ထိုသူသည် ပရေတ ဖြစ်လာ၏။

Verse 51

ब्रह्महा गोघ्नकः स्तेनः सुरापो गुरुतल्पगः । भूमिकन्यापहर्त्ता च स प्रेतो जायते नरः

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ နွားကို သတ်သူ၊ ခိုးသူ၊ မူးယစ်အရက်သောက်သူ၊ ဆရာ (ဂုရု) ၏ အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူ၊ နှင့် မိန်းကလေးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ယူသူ—ထိုသူသည် ပရေတ အဖြစ် မွေးဖွား၏။

Verse 52

सामान्यां दक्षिणां लब्ध्वा एक एव निगूहति । नास्तिकीभावनिरतः स वै प्रेतोभिजायते

ထုံးစံအတိုင်း ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ရပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ဖုံးကွယ်ထားကာ (မမျှဝေဘဲ) နာස්တိက (nāstika) စိတ်ထား၌ မျက်နှာမူသူသည် အမှန်တကယ် ပရေတ အဖြစ် မွေးဖွား၏။

Verse 53

एवं ब्रुवाणे विप्रेन्द्र आकाशे दुंदुभिस्वनः । पुष्पवृष्टिः पपातोर्व्यां देवैर्मुक्ता सहस्रशः

ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကောင်းကင်၌ ဒေဝဒုန္ဒုဘိ တီးသံက မြည်ဟည်းလေ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝတို့က ထောင်ပေါင်းများစွာ ပန်းမိုးကို လွှတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလေ၏။

Verse 54

प्रेतानां तु विमानानि आगतानि समंततः । अस्य विप्रस्य संभाषात्पुण्यसंकीर्तनेन च

ထို့နောက် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ပရေတာတို့အတွက် ဝိမာနများ လာရောက်ဝန်းရံလေ၏။ ဤသည်မှာ ဗြာဟ္မဏဤသူ၏ စကားဝိုင်းနှင့် ပုဏ္ဏ-သင်္ကီရတန (ကောင်းမှုဂုဏ်တော် ချီးမွမ်းကြေညာခြင်း) ကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

Verse 55

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सतां संभाषणं कुरु । यदि ते श्रेयसा कार्यं गंगासुत अतंद्रितः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သဒ္ဓါရှိသော သုတေသနသူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းစကားပြောလေ။ အကယ်၍ သင်သည် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး (śreyas) ကို လိုလားပါက၊ အို ဂင်္ဂါ၏သား၊ မပျင်းမနွမ်း သတိရှိစွာ နေပါ။

Verse 56

तिलकं सर्वधर्मस्य पञ्चप्रेतकथामिमाम् । पठेल्लक्षं योऽस्य कुले न प्रेतो जायते नरः

‘ပရေတာငါးပါး’ အကြောင်းဤကထာသည် ဓမ္မအားလုံး၏ တီလက (သန့်စင်အမှတ်တံဆိပ်) ဖြစ်၏။ ဤကို တစ်သိန်းကြိမ် ရွတ်ဖတ်သူ၏ မျိုးရိုးတွင် လူတစ်ဦးမျှ ပရေတာအဖြစ် မမွေးဖွားလေ။

Verse 57

शृणोति वाप्यभीक्ष्णं वा श्रद्धया परयान्वितः । भक्त्या समन्वितो वापि न प्रेतो जायते नरः

ဤကို နားထောင်သူသည်—အကြိမ်ကြိမ်နားထောင်သော်လည်း—အမြင့်ဆုံး သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံပါက၊ ထိုသူသည် ပရေတာအဖြစ် မမွေးဖွားလေ။

Verse 58

भीष्म उवाच । अंतरिक्षे किमर्थं तु पुष्करं परिकीर्त्यते । मुनिभिर्धर्मशीलैश्च लभ्यते तत्कथं त्विह

ဘီရှ္မက ဆိုသည်– “ပုရှ္ကရကို အန္တရိက္ခ (ကောင်းကင်အလယ်ပိုင်း) တွင် ရှိသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ချီးမွမ်းခေါ်ဆိုကြသနည်း။ ထို့ပြင် ဓမ္မကိုလိုက်နာသော မုနိများသာ ရနိုင်သည်ဆိုလျှင်၊ ငါတို့က ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို ရယူနိုင်မည်နည်း?”

Verse 59

येन तल्लभ्यते लब्धं लब्धं चैव फलप्रदम् । तन्मे सर्वं समाचक्ष्व कौतुकादेव पृच्छतः

“ကျွန်ုပ်က စိတ်ဝင်စား၍ မေးမြန်းခြင်းသာဖြစ်သဖြင့်—အဲဒီအရာကို ဘယ်နည်းလမ်းဖြင့် ရယူနိုင်သနည်း၊ ရယူပြီးနောက် ဘယ်လို ဖလပေးသော အကျိုးတရားကို ပေးစွမ်းသနည်း—အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောပြပါ”

Verse 60

पुलस्त्य उवाच । ऋषिकोटिस्समायाता दक्षिणापथवासिनी । स्नानार्थं पुष्करे राजन्पुष्करं च वियद्गतम्

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်– “အို မင်းကြီး၊ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် နေထိုင်သော ရှိတစ်ကုဋေ မုနိများသည် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးအတွက် ပုရှ္ကရသို့ စုဝေးလာကြ၏။ ထို့ပြင် ပုရှ္ကရလည်း ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်ကာ သုဝဏ္ဏဘုံသို့ ဦးတည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏”

Verse 61

मत्वाते मुनयः सर्वे प्राणायामपरायणाः । ध्यायमानाः परं ब्रह्म स्थिता द्वादशवत्सरान्

ထိုသို့ တွေးမြင်ပြီးနောက်၊ ပရာဏာယာမကို အဓိကထားသော မုနိအားလုံးသည် ပရမဗြဟ္မကို ဓ్యာနပြုလျက် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 62

ब्रह्मा महर्षयस्तत्र देवास्सेन्द्रास्समागताः । ऋषयोंतर्हिताः प्रोचुर्नियमांस्ते सुदुष्करान्

အဲဒီနေရာတွင် ဗြဟ္မာ၊ မဟာရိရှီများနှင့် အိန္ဒြာအပါအဝင် ဒေဝတားများ စုဝေးလာကြသည်။ ထို့နောက် ရိရှီများသည် တိတ်ဆိတ်သည့် အထီးကျန်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လိုက်နာရန် အလွန်ခက်ခဲသော နိယမများကို ကြေညာ하였다။

Verse 63

आकारणं पुष्करस्य मंत्रेण क्रियतां द्विजाः । आपोहिष्ठेति तिसृभिरृग्भिः सांनिध्यमेष्यति

အို ဒွိဇတို့၊ မန္တရဖြင့် ပုရှ္ကရကို အာဝဟနပြုကြလော့။ “Āpo hi ṣṭhā…” ဟူ၍အစပြုသော ရိဂ္ဝေဒ သုံးပုဒ်ဖြင့် ဒေဝတ၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုကို ရရှိမည်။

Verse 64

अघमर्षणजप्येन भवेद्वै फलदायकम् । विप्रैर्वाक्यावसाने तु सर्वैस्तैस्तु तथा कृतम्

အဃမರ್ಷဏ သုက္တကို ဇပ် (japa) ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် အကျိုးဖလ ပေးတတ်သည်။ စကားသံပြီးဆုံးသော် ထိုဗြာဟ္မဏအားလုံးကလည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 65

कृतेन पुण्यतां प्राप्ता ये निदेशाच्च ते द्विजाः । गर्हिता धर्मशास्त्रेषु ते विप्रा दक्षिणोत्तराः

ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ထိုသို့သော ကర్మများဖြင့် ပုဏ္ဏယကို ရရှိခဲ့သော ဒွိဇတို့သည် သို့သော် ဓမ္မရှာစတြများတွင် ကဲ့ရဲ့ခံရသည်—‘ဒက္ခိဏောတ္တရ’ ဟုခေါ်သော ဗြာဟ္မဏတို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 66

ये चान्ये पार्वतीयाश्च श्राद्धेनार्हंति केतनम् । एतस्मात्कारणाद्राजन्वियत्येवं समास्थितम्

ထို့ပြင် တောင်တန်းများ၌ နေထိုင်သော အခြားသတ္တဝါတို့လည်း မိမိတို့ နေအိမ်၌ပင် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပဏာကို လက်ခံထိုက်ကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အို မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်လောက၌ ဤသို့ စီမံသတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 67

कार्तिक्यां पुष्करं स्नानात्पूततामभियच्छति । ब्रह्मणा सहितं राजन्सर्वेषां पुण्यदायकम्

အို မင်းကြီး၊ ကာရ္တိကလတွင် ပုရှ္ကရ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းမှုကို ပေးတတ်၏။ ဗြဟ္မာနှင့်အတူ ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးအတွက် ပုဏ္ဏယပေးသော အရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 68

तत्रागतास्तु ये वर्णाः सर्वे ते पुण्यभाजनाः । द्विजैस्तुल्या न संदेहो विना मंत्रेण ते नृप

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသော ဝဏ္ဏအပေါင်းတို့သည် ကုသိုလ်၏ အိုးအိမ်ဖြစ်ကြသည်။ သံသယမရှိဘဲ မန္တရဝေဒ မရှိသော်လည်း ဒွိဇတို့နှင့် တူညီကြသည်။

Verse 69

आग्नेयं तु यदा ऋक्षं कार्तिक्यां भवति क्वचित् । महती सा तिथिर्ज्ञेया स्नाने दाने तथोत्तमा

သို့ရာတွင် ကာတိကလ၌ တခါတရံ အဂ္နేయ နက္ခတ် ပေါ်ပေါက်လာသော် ထိုနေ့ကို မဟာတိထိ၊ အလွန်မင်္ဂလာရှိသည့်နေ့ဟု သိရမည်။ စနာန်နှင့် ဒါနအတွက် အထူးကောင်းသည်။

Verse 70

यदा याम्यं तु भवति ऋक्षं तस्यां तिथौ क्वचित् । तिथिः सापि महापुण्या यतिभिः परिकीर्तिता

တခါတရံ ထိုတိထိ၌ နက္ခတ်သည် ‘ယာမ်ယ’ ဖြစ်လာသော် ထိုတိထိသည်လည်း အလွန်ကုသိုလ်ကြီးမားသည်ဟု ယတိတို့က ကြေညာထားသည်။

Verse 71

प्राजापत्यं यदा ऋक्षं तिथौ तस्यां नराधिप । सा महाकार्तिकी प्रोक्ता देवानामपि दुर्लभा

အို လူတို့၏ အရှင်၊ ‘ပရာဇာပတျယ’ ဟု ခေါ်သော နက္ခတ်သည် ထိုတိထိနှင့် တိုက်ဆိုင်လာသော် ထိုအခါကို ‘မဟာကာတိကီ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ဒေဝတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသည်။

Verse 72

यदा चार्के गुरौ सोमे वारेष्वेतेषु वै त्रिषु । त्रीण्येतानि च ऋक्षाणि स्वयं प्रोक्तानि ब्रह्मणा

ထို့ပြင် တနင်္ဂနွေ၊ ကြာသပတေး၊ သို့မဟုတ် တနင်္လာ—ဤသုံးရက်နေ့များတွင်—ဤနက္ခတ်သုံးပါးကို ဘြဟ္မာတော်ကိုယ်တိုင် ကြေညာထားသည်။

Verse 73

अत्राश्वमेधिकं पुण्यं स्नातस्य भवति ध्रुवम् । दानमक्षयतां याति पितॄणां तर्पणं तथा

ဤနေရာ၌ ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ရေချိုးသန့်စင်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ ပုဏ္ဏာနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။ ဒါနသည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာပြီး၊ ပိတೃများအား တရ္ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) လည်း မပျက်မကွက် အကျိုးပေးသည်။

Verse 74

विशाखासु यदा भानुः कृत्तिकासु च चंद्रमाः । स योगः पुष्करो नाम पुष्करेष्वतिदुर्लभः

နေသည် ဝိသာခာ နက္ခတ်၌ ရှိပြီး လသည် ကෘတ္တိကာ နက္ခတ်၌ ရှိသောအခါ ထိုဆုံစည်းမှုကို “ပုရှ္ကရ-ယောဂ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းသော အခါအခွင့်များအနက် အလွန်ရှားပါးသည်။

Verse 75

अंतरिक्षावतीर्णे तु तीर्थे पैतामहे शुभे । स्नानं येऽत्र करिष्यंति तेषां लोका महोदयाः

ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာရှိသော “ပိုင်တာမဟ” တီရ္ထ၌၊ ကောင်းကင်မှ သာသနာတော်၏ အာနုဘော် ဆင်းသက်လာရာ၌၊ ဤနေရာတွင် ရေချိုးသူတို့သည် မဟာဥဒယရှိသော လောကများ—ကြွယ်ဝမှုနှင့် မြင့်မြတ်သော ကံကောင်းခြင်းတို့ကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 76

न स्पृहांतेन्यपुण्यस्य कृतस्याप्यकृतस्य च । करिष्यंति महाराज सत्यमेतदुदाहृतम्

သူတို့သည် အခြားသူ၏ ကုသိုလ်ကို မလိုလားမတောင့်တကြ—အဲဒီကုသိုလ်ကို ရပြီးသားဖြစ်စေ မရသေးဖြစ်စေ။ မဟာရာဇာအရှင်၊ သူတို့သည် ထိုသို့ပင် လုပ်ဆောင်ကြမည်။ ဤသည်ကား ကြေညာထားသော သစ္စာတရား ဖြစ်သည်။

Verse 77

तीर्थानां प्रवरं तीर्थं पृथिव्यामिह पठ्यते । नास्मात्परं पुण्यतीर्थं लोकेषु नृप पठ्यते

ဤတီရ္ထသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု သင်ကြားထားသည်။ နရပမင်းကြီး၊ လောကအပေါင်းတို့တွင် ဤထက် ပို၍ သန့်ရှင်းသော ပုဏ္ဏတီရ္ထ မရှိဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 78

कार्तिक्यां तु विशेषेण पुण्या पापहरा शुभा । उदुंबरवनात्तस्मादागता च सरस्वती

သို့သော် ကာတိကလတွင် အထူးသဖြင့် သူမသည် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်၊ မင်္ဂလာပေး၍ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်၏။ ထို ဥဒုမ္ဗရ တောမှလည်း သရஸဝတီ မယ်တော်သည် ထွက်ပေါ်၍ ရောက်လာတော်မူ၏။

Verse 79

तया तत्पूरितं तीर्थं पुष्करं मुनिसेवितम् । दक्षिणे शिखरं भाति पर्वतस्याविदूरतः

သူမကြောင့်ပင် မုနိတို့က ဆည်းကပ်သည့် တီရ္ထ—ပုရှ္ကရ—သည် ပြည့်ဝသွား၏။ တောင်ဘက်၌ တောင်မှ မဝေးလှသောနေရာတွင် တောင်ထိပ်တစ်ခု တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 80

नीलांजनचयप्रख्यं वर्णतो नीलशाद्वलम् । तया तच्छिखरं तस्य खस्थितं पुष्करं यथा

၎င်းသည် အပြာရောင် အဉ္ဇန အစုကြီးကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ အရောင်မှာ မှောင်နက်ကာ အပြာနက်မြက်ခင်း၏ တောက်ပမှုရှိ၏။ ထိုအနီး၌ တောင်ထိပ်သည် ပုရှ္ကရကဲ့သို့ မြင်ရပြီး ကောင်းကင်၌ တည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 81

प्रावृट्काले वियत्पूर्णं घनवृंदमिवोच्छ्रितम् । कदंबपुष्पगंधाढ्यं कुटजार्जुनभूषितम्

မိုးရာသီ၌ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကို ပြည့်နှက်စေကာ မိုးတိမ်အစုကြီးကဲ့သို့ မြင့်မားထောင်မတ်နေ၏။ ကဒမ္ဗပန်းရနံ့ဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ကုဋဇနှင့် အာర్జုန သစ်ပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 82

रथमार्गमिवारोढुं रवेस्तच्छिखरं स्थितम् । वृत्तैस्सपुलकैस्स्निग्धैः स्त्रीणामिव पयोधरैः

ထိုတောင်ထိပ်သည် နေမင်း၏ ရထားလမ်းကို တက်စီးရန် တည်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍—ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံး၊ ရင်ခုန်ရောမန့်ကဲ့သို့ အဖုအထစ်များပါကာ၊ တောက်ပြောင်နူးညံ့၍ မိန်းမတို့၏ ရင်သားကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 83

श्रीफलैः शिखरं भाति समन्तात्सुमनोहरैः । गुंजद्भिः षट्पदकुलैः समंतादुपशोभितम्

အရပ်ရပ်၌ လှပသော သြရီဖလ फलများကြောင့် တောင်ထိပ်သည် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံထွက်သော ပျားအုပ်များကလည်း အနှံ့အပြား အလှဆင်ထားသည်။

Verse 84

कोकिलारावरुचिरं शिखि केका रवाकुलम् । शृंगे मनोहरे तस्मिन्नुद्गतासु मनोरमा

အလှတရားပြည့်ဝသော တောင်ထိပ်သည် ကုကီလာငှက်တို့၏ ချိုမြိန်သော အော်သံဖြင့် သာယာလှပကာ၊ မော်ငှက်တို့၏ ကေကာသံများဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမောဟန့်သော ထိပ်ပေါ်တွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 85

पुण्यापुण्यजलोपेता नदीयं ब्रह्मणस्सुता । वंशस्तंबात्सुविपुला प्रवृत्ता चोत्तरामुखी

ဤမြစ်သည် ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ် နှစ်မျိုးလုံးကို သယ်ဆောင်နိုင်သော ရေဖြင့် ပြည့်စုံပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ သမီးဟု ဆိုကြသည်။ ကြီးမားသော ဝါးတံတစ်တံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျယ်ပြန့်စွာ မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသည်။

Verse 86

गत्वा ततो नातिदूरात्पुनर्याति पराङ्मुखी । ततः प्रभृति सा देवी प्रसन्ना प्रकटास्थिता

အဲဒီနေရာမှ အလွန်မဝေးသေးခင်ပင် သူမသည် ပြန်လှည့်လာ၍ မျက်နှာကို လှည့်ကွာထားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုဒေဝီသည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာပြည့်ဝကာ ထင်ရှားစွာ တည်ရှိနေ하였다။

Verse 87

अन्तर्धानं परित्यज्य प्राणिनामनुकम्पया । कनका सुप्रभा चैव नन्दा प्राची सरस्वती

သတ္တဝါတို့အပေါ် ကရုဏာကြောင့် သူမသည် ဖျောက်ကွယ်နေခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ ကနကာ၊ စုပရဘာ၊ နန္ဒာ၊ ပရာချီ နှင့် စရஸဝတီ ဟူသော အမည်ရုပ်များဖြင့် ထင်ရှားလာ하였다။

Verse 88

पंचस्रोताः पुष्करेषु ब्रह्मणा परिभाषिता । तस्यास्तीरे सुरम्याणि तीर्थान्यायतनानि च

ပုရှ္ကရ၌ ဗြဟ္မာသည် သန့်ရှင်းသော စီးကြောင်းငါးခုကို သတ်မှတ်တော်မူ၏။ ထိုစီးကြောင်းတို့၏ ကမ်းပါးများတွင် စိတ်ချမ်းမြေ့ဖွယ် တီရ္ထများနှင့် ပူဇော်ရာ သန့်ရှင်းသည့် ဌာနများလည်း ရှိ၏။

Verse 89

संसेवितानि मुनिभिः सिद्धैश्चापि समंततः । तेषु सर्वेषु भविता धर्महेतुः सरस्वती

ထိုနေရာများကို အရပ်ရပ်မှ မုနိများနှင့် စိဒ္ဓများကလည်း ဆည်းကပ်လေ့ရှိ၏။ ထိုအရာအားလုံးအနက် စရஸဝတီသည် ဓမ္မ၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 90

हाटकक्षितिगौरीणां तत्तीर्थेषु महोदयम् । दानं दत्तं नरैः स्नातैर्जनयत्यक्षयं फलम्

ဟာဋက၊ က္ṣိတိ နှင့် ဂေါရီတို့နှင့် ဆက်နွယ်သူတို့အတွက် ထိုတီရ္ထများ၌ မဟာဝိညာဉ်ရေး မြင့်တင်မှု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး လူတို့ ပေးသော ဒါနသည် အက္ခယ—မပျက်မယွင်းသော အကျိုးကို ဖြစ်စေ၏။

Verse 91

धान्यप्रदानं प्रवरं वदंति तिलप्रदानं च तथा मुनींद्राः । यैस्तेषु तीर्थेषु नरैः प्रदत्तं तद्धर्महेतु प्रवरं प्रदिष्टम्

မုနိဧကရာဇ်တို့က အစာအဟာရ (သီးနှံ) ဒါနသည် အထူးမြတ်ကြောင်း၊ နှမ်းဒါနလည်း ထိုနည်းတူ မြတ်ကြောင်း ဆိုကြ၏။ ထိုတီရ္ထများ၌ လူတို့ ပေးသမျှသည် ဓမ္မ-ပုဏ္ဏ၏ အထူးမြတ်သော အကြောင်းရင်းဟု ကြေညာထား၏။

Verse 92

प्रायोपवेशं प्रयतः प्रयत्नाद्यस्तेषु कुर्यात्प्रमदा पुमान्वा । तीर्थेपि संयोज्य मनोपि चेत्थं भुंक्ते फलं ब्रह्मगृहे यथेष्टम्

စည်းကမ်းတကျရှိသော မိန်းမ သို့မဟုတ် ယောက်ျား မည်သူမဆို၊ စိတ်မှန်ကန်သော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုအကျင့်များအနက် ပရాయိုပဝေသ (သေဆုံးသည်အထိ အစာရှောင်) ဝတ္တရားကို ဆောင်ရွက်၍၊ တီရ္ထ၌ပင် ထိုနည်းတူ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားလျှင်—ဗြဟ္မာ၏ နေရာ၌ မိမိလိုလားသော အကျိုးကို ခံစားရ၏။

Verse 93

तस्योपकंठे म्रियते हि यैस्तु कर्मक्षयात्स्थावरजंगमैश्च । ते चापि सर्वे सकलं प्रसह्य लभंति यज्ञस्य फलं दुरापम्

ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာအနီး၌ အတိတ်ကံကုန်ခန်းသဖြင့်—တည်ငြိမ်သတ္တဝါဖြစ်စေ လှုပ်ရှားသတ္တဝါဖြစ်စေ—သေဆုံးသူတို့အားလုံးသည် ခြွင်းချက်မရှိ မိမိအခြေအနေကို ကျော်လွှားကာ ရယူရခက်သော ယဇ္ဈ (ယဇ္ဉ) ၏ အကျိုးကို ရရှိကြသည်။

Verse 94

ततस्तु सा धर्मफलारणी च जन्मादिदुःखार्दितचेतसां तु । सर्वात्मना चारुफला सरस्वती सेव्या प्रयत्नात्पुरुषैर्महानदी

ထို့ကြောင့် မဟာမြစ် စရஸဝတီသည်—ဓမ္မအကျိုး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍ လှပသော အကျိုးရလဒ်များ ပေးသနားသူ—မွေးဖွားခြင်းမှစသော ဒုက္ခများကြောင့် စိတ်နာကျင်သူတို့က အပြည့်အဝသော ဘက္တိနှင့် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ဆည်းကပ်ကာ ဂုဏ်ပြုသင့်သည်။

Verse 95

तत्र ये सलिलं पूतं पिबंति सततं नराः । न ते मनुष्या देवास्ते जगत्यामिह संस्थिताः

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ရေကို အမြဲသောက်သုံးနေသူများသည် လူသာမက၊ ဤလောက၌ တည်ရှိနေသော ဒေဝတားများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 96

यज्ञैर्दानैस्तपोभिश्च यत्फलं प्राप्यते द्विजैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि स्वभावजैः

ယဇ္ဈ၊ ဒါန၊ တပဿာတို့ဖြင့် ဒွိဇတို့ ရရှိသော အကျိုးကို ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင်—သဘာဝအတိုင်းရှိသော ရှူဒြာတို့ပါ—တူညီစွာ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 97

दर्शनात्पुष्करस्यापि महापातकिनोपि ये । तेपि तत्पापनिर्मुक्ताः स्वर्गं यांति तनुक्षये

မဟာအပြစ်ရှိသူများပင် ပုရှ္ကရကို မြင်ရုံသာဖြင့် ထိုအပြစ်မှ လွတ်ကင်းကြပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကုန်ဆုံးသည့်အခါ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 98

तत्रोपवासी यज्ञस्य पुंडरीकस्य यत्फलम् । तत्प्राप्नोति नरः क्षिप्रमल्पायासेन पुष्करे

ပုရှ္ကရ၌ ထိုနေရာတွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသောသူသည် အားထုတ်မှုနည်းနည်းဖြင့်ပင် ပုဏ္ဍရိက ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ဖလကို လျင်မြန်စွာ ရရှိနိုင်၏။

Verse 99

माघमासे तिलान्यस्तु प्रयच्छति च स द्द्विजे । यथाशक्ति च भक्त्या च स विष्णुभवने वसेत्

မాఃဃလ၌ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏအား နှမ်း (တီလ) ကို လှူဒါန်းသူသည် ဝိෂ္ဏု၏ နိဗ္ဗာနသံတော် (ဗိဿ္ဏုဘဝန) တွင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 100

तत्रोपवासं स्नानं च पंचगव्याशनं तथा । यः करोति नरः सोपि देहांते स्वर्गमाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ ဥပဝါသပြုခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ပဉ္စဂဝျ (နွားမှထွက်သော ငါးမျိုး) ကို သုံးဆောင်သူသည်လည်း အသက်ဆုံးရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။

Verse 101

वसंति तत्समीपस्था येपि तस्करजातयः । तेपि तस्यानुभावेन स्वर्यांति च न संशयः

ထိုအနီးအနားတွင် နေထိုင်သူများသည် ခိုးသူမျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူဖြစ်စေကာမူ ထိုအရာ၏ အနုဘာဝ (ဝိညာဉ်အာနုဘော) ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြမည်—သံသယမရှိ။

Verse 102

ये पुनः शूद्रवृत्तिस्थास्त्रिरात्रोपोषिता नराः । प्रयच्छंति द्विजेष्वर्थं ब्रह्मशक्तिसमन्विताः

သို့ရာတွင် ရှုဒြအလုပ်အကိုင်များ၌ ပါဝင်နေသော်လည်း သုံးညတိုင် ဥပဝါသပြု၍ ထို့နောက် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များထံ ဓနကို အပ်နှံလှူဒါန်းသူတို့သည် ဘြဟ္မန်၏ သက္တိဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 103

ते मृता यानमारूढाः पद्मासनचतुर्भुजाः । ब्रह्मणा सह सायुज्यं प्राप्नुवंत्यपुनर्भवम्

သေဆုံးပြီးနောက် သူတို့သည် ကောင်းကင်ယာဉ်တော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ပဒ္မာသန၌ ထိုင်နေသကဲ့သို့၊ လက်လေးဖက်ရှိသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် စာယုဇ္ဇ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိ၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော အပုနರ್ಭဝ အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 104

गंगोद्भेदं यत्र गंगा संप्राप्ता सरितां वराम् । सरस्वतीं द्रष्टुकामा सांत्वार्थे प्रोद्गतांऽबरात्

ထိုနေရာ ‘ဂင်္ဂောဒ္ဘေဒ’ ဟု ခေါ်သော အရပ်၌ ဂင်္ဂါသည် မြစ်များအနက် အမြတ်ဆုံးသော စီးဆင်းရာသို့ ရောက်ရှိ하였다။ စရஸဝတီကို တွေ့မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့်၊ သူမကို သက်သာစေလို၍ ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 105

तत्र गत्वा पयःपूतं सुरसिद्धनिषेवितम् । सारस्वतं च विमलं विद्याधरगणार्चितम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လျှင် စာရஸဝတ တီရ္ထကို မြင်ရသည်—သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ပူတိကင်းစင်၍၊ ဒေဝတားနှင့် စိဒ္ဓတို့က ဆည်းကပ်နေကြပြီး၊ အပြစ်အနာအဆာမရှိသကဲ့သို့ ကြည်လင်ကာ၊ ဝိဒ္ယာဓရ အစုအဖွဲ့တို့က ပူဇော်အာရုံပြုထားသည်။

Verse 106

पीतमेकांजलिमितं येनाप्तं तेन तत्परं । अवलोक्य दिशं पूर्वामाह गंगे सखि त्वया

ရေကို အန်ဇလီတစ်လက်စာသာ သောက်ပြီးနောက်၊ ထိုရေကို ရရှိခဲ့သူအပေါ် စိတ်တည်ကြည်လျက် အလေးထားသွားသည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကြည့်ကာ “အို ဂင်္ဂါရေ၊ မိတ်ဆွေမ၊ သင်ကြောင့်…” ဟု ဆို하였다။

Verse 107

एकाकिनी वियुक्तास्मि क्व यास्येहमबांधवा । तां विज्ञाय ततो गंगा रुदंतीं शोककर्शिताम्

“ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပြီး ခွဲခွာနေရသည်; ဆွေမျိုးမရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ?” ဟု ဆိုသည်ကို သိမြင်သဖြင့် ဂင်္ဂါသည် ထိုသူမကို မျက်ရည်ကျကာ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အားနည်းနေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 108

पूर्वदेशात्समायाता द्रष्टुं तां दीनमानसाम् । दृष्ट्वा च तां महाभागां परिष्वज्य तु पीडिताम्

အရှေ့ဒေသမှ သူမ၏ စိတ်နှလုံးငြီးငွေ့နေမှုကို ကြည့်ရှုရန် သူတို့လာကြသည်။ ကံကောင်းမြတ်သော မိန်းမကြီးသည် ဒုက္ခပိန်နေသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့က ဖက်လှုပ်ကာ ပွေ့ဖက်하였다။

Verse 109

नेत्रे प्रमृज्य चैतस्याः प्राह गंगा वचस्तदा । मा रोदीस्त्वं महाभागे दुःष्करं ते कृतं सखि

ထို့နောက် ဂင်္ဂါဒေဝီသည် သူမ၏ မျက်ရည်ကို သုတ်ပေးကာ ဆိုသည်—“မဟာကံကောင်းသူမ၊ မငိုပါနှင့်။ မိတ်ဆွေမ၊ သင်သည် အလွန်ခက်ခဲသော ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီ။”

Verse 110

देवकार्यं यदन्येन कर्तुं शक्येत नैव हि । एतस्मात्ते महाभागे द्रष्टुं देवाः समागताः

ဤသည်မှာ ဒေဝကိစ္စဖြစ်၍ အခြားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်က မပြုနိုင်သကဲ့သို့၊ ထို့ကြောင့် မဟာကံကောင်းသူမ၊ ဒေဝတော်များသည် သင့်ကို မြင်ရန် စုဝေးလာကြသည်။

Verse 111

एषां च क्रियतां पूजा वाङ्मनः काय कर्मणा । सरस्वती सुरेंद्राणां कृत्त्वा पूजा विधिक्रमम्

ဤတို့အား ဝါစ၊ မန၊ ကာယ ကర్మဖြင့် ပူဇော်ပါစေ။ ထို့နောက် စရஸဝတီဒေဝီသည် ဗိဓိက్రమအတိုင်း ပူဇော်မှုကို ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်ပြီး ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်များကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 112

क्रमेण ब्रह्मजा पश्चात्संगता तु सखीजनम् । ज्येष्ठमध्यमयोर्मध्ये संगमो लोकविश्रुतः

ထို့နောက် အစဉ်လိုက်အတိုင်း ဗြဟ္မာ၏ သမီးသည် မိတ်သမီးများ၏ အစုအဝေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပေါင်းစည်း하였다။ အကြီးဆုံးနှင့် အလယ်တန်းတို့ကြားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော တွေ့ဆုံရာနေရာသည် လောကတွင် ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 113

पश्चान्मुखी ब्रह्मसुता जाह्नवी तु उदङ्मुखी । ततस्ते विबुधाः सर्वे पुष्करं ये समागताः

ဗြဟ္မာ၏ သမီးတော်သည် အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍၊ ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) သည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၏။ ထို့နောက် ပုရှ္ကရ၌ စုဝေးလာသော နတ်တော်အပေါင်းတို့လည်း ထိုသို့ပင် လိုက်နာကြ၏။

Verse 114

विदित्वा दुष्करं कर्म तस्या स्तुतिमकारयन् । त्वं बुद्धिस्त्वं मतिर्लक्ष्मीस्त्वं विद्या त्वं गतिः परा

သူမ၏ လုပ်ရပ်သည် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သိမြင်၍၊ နတ်တော်တို့သည် သူမအတွက် စတုတိကို ရေးဖွဲ့စေကြ၏— “သင်သည် ဗုဒ္ဓိ၊ သင်သည် မတိ; သင်သည် လက္ခ္မီ; သင်သည် ဝိဒ္ယာ; သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (အထွဋ်အမြတ် အားကိုးရာ) ဖြစ်၏။”

Verse 115

त्वं श्रद्धा त्त्वं परा निष्ठा बुद्धिर्मेधा रतिः क्षमा । त्वं सिद्धिस्त्वं स्वधा स्वाहा त्वं पवित्रं मतं महत्

သင်သည် သဒ္ဓါ၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော နိဋ္ဌာ; သင်သည် ဗုဒ္ဓိ၊ မေဓာ၊ ရတိ၊ ခမာ ဖြစ်၏။ သင်သည် စိဒ္ဓိ; သင်သည် စွဓာ နှင့် စွာဟာ; သင်သည် သန့်ရှင်းမှုကိုယ်တိုင်—အမြတ်ဆုံးသော သစ္စာဟု ယူဆကြ၏။

Verse 116

संध्या रात्रिः प्रभा भूतिर्मेधा श्रद्धा सरस्वती । यज्ञ विद्या महाविद्या गुह्यविद्या च शोभना

ဆန္ဓျာ (ညနေခင်း), ည, အလင်းရောင်, ဘူတိ (အောင်မြင်စည်းစိမ်), မေဓာ, သဒ္ဓါ နှင့် စရஸဝတီ; ယဇ္ဉဝိဒ္ယာ၊ မဟာဝိဒ္ယာ၊ ဂုဟ္ယဝိဒ္ယာ အလှပင်—ဤအရာအားလုံးလည်း မင်္ဂလာနှင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 117

आन्वीक्षिकी तु या वार्ता दंडनीतिश्च कथ्यते । नमोस्तु ते पुण्यजले नमः सागरगामिनि

အကြောင်းအရာကို ဆင်ခြင်စူးစမ်းသော အာန်ဝီက္ခိကီ ဟုခေါ်သည့် ယുക്തိဗေဒ၊ ဝါရ္တာ ဟုခေါ်သည့် ဆွေးနွေးရေး/လောကရေးပညာ၊ ဒဏ္ဍနီတိ ဟုသိကြသည့် အုပ်ချုပ်ရေးပညာ—ဟေ ပုဏ္ဏျဇလ (သန့်ရှင်းသော ရေ) သင်အား နမස්ကာရ; ဟေ သမုဒ္ဒရဂါမိနီ (ပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသူ) သင်အား နမස්ကာရ။

Verse 118

नमस्ते पापनिर्मोके नमो देवि जगत्प्रिये । एवं स्तुता हि सा देवी दिव्या स्वार्थपरायणैः

အပြစ်မှလွတ်မြောက်စေသော မယ်တော်သို့ နမස්ကာရ; ကမ္ဘာလောကချစ်မြတ်နိုးသော ဒေဝီမယ်တော်သို့ နမို။ ထိုသို့ မိမိအကျိုးကိုသာ ရည်ရွယ်သူတို့က တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဒေဝီမယ်တော်ကို စတုတိပြုကြ၏။

Verse 119

एवं सा प्राङ्मुखी तत्र स्थिता देवी सरस्वती । सर्वतीर्थमयी देवी सर्वामरसमन्विता

ထိုသို့ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် အဲဒီနေရာတွင် ဒေဝီ စရஸဝတီ တည်ရှိနေ၏—တီရ္ထအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော ဒေဝီ၊ အမတဒေဝတားအပေါင်းတို့နှင့် အတူတကွ ဖြစ်၏။

Verse 120

प्राची सेति बुधैर्ज्ञेया ब्रह्मणो वचनं तथा । तत्र शुद्धावटंनाम तीर्थं पैतामहं स्मृतम्

ဗြဟ္မာ၏ ဝစနအတိုင်း ပညာရှိတို့သည် ၎င်းကို “ပရာချီ” ဟု ခေါ်ကြောင်း သိရမည်။ ထိုနေရာ၌ “ရှုဒ္ဓာဝဋ” ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ဆိုင်ရာ တီရ္ထဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 121

दर्शनेनापि वै तस्य महापातकिनोपि ये । भोगिभोगान्समश्नंति विशुद्धा ब्रह्मणोंतिके

ထိုအရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် မဟာအပြစ်ရှိသူတို့တောင် ကံကောင်းသူတို့၏ အာနন্দဘောဂကို ခံစားရကြ၏; သန့်စင်လာပြီး ဗြဟ္မာ၏ အနီးကပ်တော်မူရာသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 122

प्रायोपवेशं ये तत्र प्रकुर्वंति नरोत्तमाः । ते मृता ब्रह्मयानेन दिवं यांत्यकुतोभयाः

ထိုနေရာ၌ နရိုတ္တမတို့က ပရာယောပဝေသ (သေဆုံးသည်အထိ အစာရှောင်) ကို ကျင့်ကြသော်၊ သေပြီးနောက် ဗြဟ္မယာန လမ်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ကြ၏—မကြောက်မရွံ့၊ မည်သည့်ဘက်မှမဆို ကြောက်စရာမရှိ။

Verse 123

तत्राल्पमपि यैर्दानं दत्तं ब्रह्मविदात्मनाम् । जन्मांतरशतं तेषां तैर्दत्तं भावितात्मनाम्

ထိုနေရာ၌ ဗြဟ္မဉာဏ်ကို အတ္တသဘောအဖြစ် တည်မြဲထားသော မဟာတ္တမများထံသို့ အနည်းငယ်ပင် ဒါနပြုလှူဒါန်းလျှင်၊ လှူသူအတွက် ရာရာသော မွေးဖွားမှုများတိုင်အောင် ကုသိုလ်အဖြစ် တည်တံ့နေ၏။ ဤသည်မှာ စိတ်နှလုံးသန့်စင်သူတို့၏ ဒါန၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 124

खण्डस्फुटितसंस्कारं तत्र कुर्वन्ति ये नराः । ते ब्रह्मलोकमासाद्य मोदन्ते सुखिनस्सदा

ထိုနေရာ၌ ပျက်စီးကွဲပြားသွားသော သံစကာရ (အခမ်းအနား) များကို ပြုပြင်ကာ ပြန်လည်သန့်ရှင်းအပ်နှံခြင်း (ပုနရ္-ပရတိဋ္ဌာ) ကို ဆောင်ရွက်သူတို့သည် ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ပြီး အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာစွာ မောဒနာပြုကြ၏။

Verse 125

योऽत्र पूजाजपोहोमः कृतो भवति देहिनाम् । अनन्तं तत्फलं सर्वं ब्रह्मभक्तिरतात्मनाम्

ဤနေရာ၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့က ပြုလုပ်သော ပူဇာ၊ ဇပ (မန္တရရွတ်ဖတ်ခြင်း) သို့မဟုတ် ဟိုးမ (မီးပူဇာ) မည်သည့်အရာမဆို၊ ဗြဟ္မာဘုရားအား ဘက္တိ၌ စိတ်နှလုံးစွဲမြဲသူတို့အတွက် အကျိုးफलအားလုံးသည် အနန္တဖြစ်လာ၏။

Verse 126

तत्र दीपप्रदानेन ज्ञानचक्षुरतींद्रियः । प्राप्नोति धूपदानेन स्थानं ब्रह्मनिषेवितम्

ထိုနေရာ၌ မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ဒါနပြုလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် အာရုံခံအင်္ဂါများကို ကျော်လွန်သော ဉာဏ်မျက်စိကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် နံ့သာမီး (ဓူပ) ကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဗြဟ္မာဘုရားက သွားလာနေထိုင်၍ ဆည်းကပ်ခံရသော သာယာသည့် လောက/ဌာနကို ရောက်၏။

Verse 127

अथ किं बहुनोक्तेन संगमे यत्प्रदीयते । तदनंतफलं प्रोक्तं जीवतो वा मृतस्य च

ထို့ကြောင့် အများကြီးပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ သန့်ရှင်းသော စင်္ဂမ (ပေါင်းဆုံရာ) အခမ်းအနား၌ ပေးအပ်လှူဒါန်းသမျှသည် အနန္တအကျိုးफल ရရှိစေသည်ဟု ဆိုထားသည်—အသက်ရှင်သူအတွက်လည်း၊ ကွယ်လွန်သူအတွက်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 128

स्नानाज्जपात्तथा होमादनंतफलसाधकम् । रामेणागत्य वै तत्र पिंडं दशरथस्य च

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ မန္တရားဂျပ (japa) ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် မီးပူဇော်ဟိုးမ (homa) ပြုခြင်းတို့ဖြင့် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ သီရိရာမသည် လာရောက်၍ ဒဿရထအတွက်လည်း ပိဏ္ဍ (ပိဏ္ဍဒါန) ကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 129

दत्तं श्राद्धं तत्र तेन मार्कंडेयेन दर्शिते । तत्र वापी चतुःकोणा तत्र पिंडप्रदा नराः

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြသသောနေရာ၌ ထိုသူသည် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လေးထောင့်ပုံ ဝါပီ (vāpī) လည်းရှိပြီး လူတို့သည် ပိတೃများအတွက် ပိဏ္ဍဒါန ဆက်ကပ်ကြသည်။

Verse 130

हंसयुक्तेन यानेन सर्वे यांति त्रिविष्टपम् । तस्यां वाप्यां तु वै ब्रह्मा पितृमेधं चकार ह

ဟင်္သာများချိတ်ဆက်ထားသော ရထားဖြင့် အားလုံးသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော ဝါပီ၌ပင် ဘြဟ္မာသည် ပိတೃမေဓ ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 131

यज्ञं यज्ञविदां श्रेष्ठः समाप्तवरदक्षिणम् । वसवः पितरो ज्ञेया रुद्राश्चैव पितामहाः

ယဇ္ဉကို သိကျွမ်းသူတို့အနက် အထူးမြတ်သော ထိုယဇ္ဉသည် သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) များကို ကောင်းစွာပေးအပ်၍ ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဝသုတို့ကို ပိတೃဟု သိရမည်၊ ရုဒြတို့ကို ပိတာမဟ (အဘိုး) ဟုလည်း သိရမည်။

Verse 132

आदित्याश्च ततस्तेषां विहिताः प्रपितामहाः । त्रिविधा अपि आहूय पुनरुक्ता विरिंचिना

ထို့နောက် သူတို့အတွက် အာဒိတျများကို ပရပိတာမဟ (အဘိုးအဘိုး) အဖြစ် ခန့်အပ်하였다။ ထို့ပြင် သုံးမျိုးခွဲခြားမှုကိုလည်း ခေါ်ယူပြီး ဝိရိဉ္စိ (ဘြဟ္မာ) သည် သူတို့အား ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 133

भवद्भिः पिंडदानाद्यं ग्राह्यमत्र स्थितैस्सदा । यत्कृतं पितृकार्यं च तदनंतफलं भवेत्

ဤနေရာ၌ နေထိုင်စဉ် အမြဲတမ်း ပိဏ္ဍဒါန (piṇḍa-dāna) စသည့် ပူဇော်သက္ကာများကို လက်ခံယူသင့်သည်။ ဤနေရာ၌ ပြုလုပ်သော ပိတೃကာရျ (ဘိုးဘွားကိစ္စ) သည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ဖလကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 134

वृत्यर्थं पितरस्तेषां तुष्टाश्चैव पितामहाः । लभंते तर्पणात्तृप्तिं पिंडदानात्त्रिविष्टपम्

သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် သူတို့၏ ပိတೃများနှင့် ပိတာမဟာများလည်း ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြသည်။ တർပဏ (tarpaṇa) ဖြင့် တೃप्तိ ရပြီး ပိဏ္ဍဒါန (piṇḍa-dāna) ဖြင့် တြိဝိଷ္ဋပ (ကောင်းကင်ဘုံ) ကို ရောက်ကြသည်။

Verse 135

तस्मात्सर्वं परित्यज्य प्राचीने पिंडदो भवेत् । दत्वा पुत्रः प्रयत्नेन पितॄन्सर्वांश्च तर्पयेत्

ထို့ကြောင့် အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ အရှေ့ဘက်သို့ ပိဏ္ဍကို ပူဇော်သင့်သည်။ ပူဇော်ပြီးနောက် သားသည် ကြိုးစား၍ ဘိုးဘွားပိတೃအားလုံးကို တർပဏဖြင့် တೃप्तစေသင့်သည်။

Verse 136

प्राचीनेश्वरदेवस्य पुरोभूतं प्रतिष्ठितम् । आदितीर्थं तदित्युक्तं दर्शनादपि मुक्तिदम्

ဤအရာသည် ပရာချီနေရှ္ဝရ ဒေဝ၏ ရှေ့တွင် တည်ထောင်၍ ထားရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ‘အာဒီ-တီရ္ထ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် မောက္ခကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 137

स्पृष्ट्वा तु सलिलं तत्र मुच्यते जन्मबंधनात् । अवगाहनाद्ब्रह्मणोऽसौ भवत्यनुचरः सदा

အဲဒီနေရာရှိ ရေကို ထိမိရုံနဲ့ပင် မွေးဖွားမှုအဆက်ဆက်၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့ပြင် ထိုရေတွင် အဝဂါဟန (ရေချိုးနှစ်မြှုပ်) လုပ်လျှင် ဘြဟ္မာ၏ အနုချရ (အမှုထမ်း) အဖြစ် အမြဲတမ်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 138

आदितीर्थे नरः स्नात्वा यः प्रदद्यात्समाधिना । अन्नमल्पमपि प्रायः प्रायशस्स्वर्गमाप्नुयात्

အာဒိတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးပြီး စမាន္ဓိဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်ကာ အစာအနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းသူသည် အများအားဖြင့် သုဝဏ္ဏ (စွဝဂ္ဂ) ကို ရောက်တတ်သည်။

Verse 139

यस्तत्र ब्रह्मभक्तानां नरः स्नात्वा ददेद्धनम् । कृसेरणापि हेम्ना च स स्वर्गे मोदते सुखी

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ဘြဟ္မာကို ကိုးကွယ်သော ဘက္တများအား ငွေကြေးလှူဒါန်းသူသည်—ရွှေမှုန်သေးသေးလေးတစ်စက်သာဖြစ်စေ—စွဝဂ္ဂ၌ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာစွာ မောဒနာခံစားရသည်။

Verse 140

प्राचीसरस्वती तत्र नरैः किं मृग्यते परम् । तस्यां स्नानात्फलं तृप्त्यै तपोयज्ञादिलक्षणम्

ထိုနေရာရှိ ပရာချီ စရஸဝတီ၌ လူတို့သည် ထို့ထက်မြင့်သော အကျိုးကို ဘာကြောင့် ရှာဖွေမည်နည်း။ သူမ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝစေသော အကျိုးဖလကို ရရှိပြီး၊ တပဿ၊ ယဇ္ဉ စသည့် ကုသိုလ်ဖလနှင့် သဘောတူတူ ဖြစ်သည်။

Verse 141

ये पिबंति नराः पुण्यां प्राचीं देवीं सरस्वतीम् । न ते नराः सुरा ज्ञेया मार्कंडेयर्षिरब्रवीत्

“ပုဏ္ဏယရှိသော ပရာချီ ဒေဝီ စရஸဝတီ၏ ရေကို သောက်သုံးသူတို့ကို သာမန်လူသားဟု မယူဆရ” ဟု မာရကဏ္ဍေယ ရှိက ပြောကြား하였다။

Verse 142

सरस्वती नदीं प्राप्य न स्नाने नियमः क्वचित् । भुक्ते वा न च वा भुक्ते दिवा वा यदि वा निशि

စရஸဝတီမြစ်သို့ ရောက်လျှင် ရေချိုးခြင်းအတွက် ကန့်သတ်ချက် မရှိ—စားပြီးဖြစ်စေ မစားရသေးစေ၊ နေ့ဖြစ်စေ ညဖြစ်စေ။

Verse 143

तत्तीर्थं सर्वत्तीर्थानां प्राचीनं प्रवरं स्मृतत् । पापघ्नं पुण्यजननं प्राणिनां परिकीर्तितम्

ထိုတီရ္ထသည် တီရ္ထအပေါင်းတို့အနက် အဟောင်းဆုံးနှင့် အမြတ်ဆုံးဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သတ္တဝါတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းပေး၍ ကုသိုလ်ကို မွေးဖွားပေးသောနေရာဟု ကျော်ကြားသည်။

Verse 144

ये पुनर्भावितात्मानस्तत्र स्नात्वा जनार्दनम् । पूजयन्ति यथाशक्ति ते प्रयांति त्रिविष्टपम्

သို့သော် စိတ်နှလုံးသန့်စင်ပြီးသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် မိမိတို့၏ စွမ်းအားအတိုင်း ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် တ్రိဝိଷ္ဋပ (ကောင်းကင်လောက) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 145

देवानां प्रवरो विष्णुस्तेन यत्र सरस्वती । सेविता तत्परं तीर्थं क्षितौ ब्रह्मसुतोऽब्रवीत्

ဒေဝတားတို့အနက် ဗိဿနုသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ စရஸဝတီကို ဆည်းကပ်ပူဇော်သည့်နေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်ကြောင်း ဘြဟ္မာ၏ သားက ကြေညာ하였다။

Verse 146

ततस्तस्मान्महातीर्थं मन्यमाना महोदयम् । मंदाकिनीमुदीक्षंती स्थिता तत्र सरस्वती

ထို့နောက် ထိုနေရာကို မဟာတီရ္ထဟု ယုံကြည်ကာ—အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ ကြီးမားသော အကျိုးစီးပွားပေးသော—စရஸဝတီသည် မန္ဒာကိနီကို ကြည့်ရှုလျက် ထိုနေရာ၌ တည်နေ하였다။

Verse 147

तत्तीर्थं सर्वतीर्थानां परं स्वायंभुवोऽब्रवीत् । मंदाकिन्यासमं यत्र प्राप्य पुण्यसमागमम्

ထိုတီရ္ထသည် တီရ္ထအပေါင်းတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု စွယ်ယမ္ဘူ (ဘြဟ္မာ) က မိန့်ကြား하였다။ ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင် မန္ဒာကိနီနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ပြည့်ဝသည့် သန့်ရှင်းသော ဆုံဆည်းမှုကို ရရှိသည်။

Verse 148

तत्रस्थाने स्थिता देवैः स्तुता देवी सरस्वती । मत्वा चैकाकिनीं तां तु दीनास्यां दीनमानसां

ထိုနေရာ၌ ဒေဝီ စရஸဝတီ သည် ရပ်တည်နေပြီး ဒေဝများက ချီးမွမ်းနေကြ၏။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်၍ မျက်နှာညှိုးနွမ်း စိတ်ပူပန်နေသဖြင့် ဝမ်းနည်းသူဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 149

सखीं तदाऽसृजद्ब्रह्मा रूपिणीं विमलेक्षणाम् । हरिणीं हरिरप्याशु जज्ञे कमललोचनाम्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်လှပ၍ မျက်လုံးသန့်ရှင်းသော မိတ်သဟာယမတစ်ဦးကို ဖန်ဆင်း၏။ ဟရိ (ဗိဿဏု) လည်း ချက်ချင်း ကြာပန်းမျက်လုံးရှိ သမင်မတစ်ကောင်ကို ပေါ်ထွန်းစေ၏။

Verse 150

वज्रिणीमपि देवेशो वज्रपाणिर्विसृष्टवान् । सुकुरंगरुचिं देवो नीलकंठो वृषध्वजः

ဒေဝများ၏ အရှင် ဝဇ္ရပာဏိ (အိန္ဒြ) သည်လည်း ဝဇ္ရိဏီကို ဖန်ဆင်း၏။ ထို့ပြင် နီလကဏ္ဌ၊ နွားအလံတင်သော ရှိဝဒေဝသည် စုကူရင်္ဂရုချိကို ပေါ်ထွန်းစေ၏။

Verse 151

सखीं संजनयामास सरस्वत्यास्त्रिलोचनः । विलोक्यमाना सा राजन्सखीभिः सुरसुंदरी

အို မင်းကြီး၊ မျက်စိသုံးပါးရှိသော တြိလိုစန အရှင်သည် စရஸဝတီအတွက် မိတ်သဟာယမတစ်ဦးကို ပေါ်ပေါက်စေ၏။ ထိုကောင်းကင်အလှရှင်သည် မိတ်သဟာယမများဖြင့် ဝိုင်းရံကာ လူတိုင်း၏ မျက်စိကျရာ ဖြစ်နေ၏။

Verse 152

प्रहृष्टा यातुमारब्धा देवादेशान्महानदी । ततः सखीभिः सार्द्धं सा प्राचीनागंतुमुद्यता

ဒေဝများ၏ အမိန့်အတိုင်း မဟာမြစ်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာရန် စတင်၏။ ထို့နောက် မိတ်သဟာယမများနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်ဒေသသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 153

सरस्वती समस्तानां तासां श्रेष्ठतमा स्मृता । प्राचीसरस्वतीतोयं ये पिबंति मृगा भुवि

ထိုသန့်ရှင်းသော မြစ်များအားလုံးအနက် စရஸဝတီကို အထူးမြတ်ဆုံးဟု မှတ်မိကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှေ့ဘက် စရஸဝတီ (ပရာချီ စရஸဝတီ) ရေကို သောက်သော သမင်တို့သည်…

Verse 154

तेपि स्वर्गं गमिष्यंति यज्ञैर्द्विजवरा यथा । चिंतामणिरिवात्रैषा प्राची ज्ञेया सरस्वती

သူတို့လည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်မည်၊ ယဇ္ဍနာဖြင့် ဒွိဇအထူးမြတ်တို့ ကောင်းကင်ဘုံရသကဲ့သို့ပင်။ ဤနေရာ၌ အရှေ့ဘက် စရஸဝတီကို ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ချင်တာမဏိ ရတနာကဲ့သို့ သိမှတ်ရမည်။

Verse 155

तथा कामफलस्येयं हेतुभूता महानदी । दक्षिणां दिशमालोक्य पुनः पश्चान्मुखी गता

ထိုနည်းတူ ဤမြစ်ကြီးသည် ဆန္ဒ၏ အကျိုးफलများကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ하였다။ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကာ အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ စီးဆင်းသွားသည်။

Verse 156

उक्ता तया तथा गंगा दिशं प्राचीं व्रजस्व ह । विस्मर्तव्या न चाहं ते व्रज देवि यथागतम्

ထိုသို့ သူမက ပြောဆိုသဖြင့် ဂင်္ဂါက ဆိုသည်— “အရှေ့ဘက်သို့ တကယ်သွားလော့။ ငါ့ကို မမေ့ရ; အို ဒေဝီ၊ သင်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြန်သွားလော့။”