Adhyaya 26

Verse 1

शौनक उवाच । श्रोतुमिच्छामि ते प्राज्ञ कथयस्व समूलकम् । प्रतिज्ञापालने पुण्यं खंडने किं च किल्बिषम्

ရှောနကက ပြောသည်။ “အို ပညာရှိရေ၊ ကျွန်ုပ် နားထောင်လိုသည်—အမြစ်အကြောင်းအရာနှင့်တကွ အပြည့်အစုံ ပြောပြပါ။ ကတိသစ္စာကို ထိန်းသိမ်းလျှင် ဘုန်းကောင်း (ပုဏ္ဏ) မည်မျှရသနည်း၊ ချိုးဖောက်လျှင် အပြစ် (ပါပ) မည်မျှ ဖြစ်သနည်း?”

Verse 2

अनृते शपथे किं वा सत्ये किंचिद्भवेन्मुने । दक्षिणं किंकरं दत्वा कृपां कृत्वा कृपार्णव

အို မုနိရေ၊ မမှန်သော ကျိန်ဆိုမှု၏ အကျိုးသည် အဘယ်နည်း၊ မှန်ကန်သော ကျိန်ဆိုမှု၏ အကျိုးသည် အဘယ်နည်း။ အို ကရုဏာသမုဒ္ဒရာရေ—အမှုထမ်းအား ဒက္ခိဏာ ပေးလှူ၍ ကရုဏာပြုကာ…

Verse 3

सूत उवाच । शृणुष्व मुनिशार्दूल कथयामि समूलतः । वैष्णवानां त्वमग्र्योऽसि सर्वलोकहिते रतः

စူတက ပြောသည်။ “အို မုနိတို့အနက် ကျားတော်ရေ၊ နားထောင်ပါ; အမြစ်မှစ၍ အပြည့်အစုံ ရှင်းပြမည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အနက် သင်သည် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူဖြစ်သည်။”

Verse 4

धेनूनां तु शतं दत्त्वा यत्फलं लभते नरः । तस्मात्कोटिगुणं पुण्यं प्रतिज्ञापालने द्विज

အို ဒွိဇရေ၊ နွားတစ်ရာ လှူဒါန်း၍ လူတစ်ဦး ရရှိသော အကျိုးထက်၊ ကတိသစ္စာကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် ကုသိုလ် (ပုဏ္ဏ) သည် ကောဋိဆတင် ဆတင် မက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုရရှိသည်။

Verse 5

प्रतिज्ञाखंडनान्मूढो निरयं याति दारुणम् । शतमन्वंतरं यावत्पच्यते नात्र संशयः

ကတိသစ္စာကို ချိုးဖောက်လျှင် မိုက်မဲသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကျရောက်သည်။ ထိုနေရာ၌ မန်ဝန္တရ တစ်ရာတိုင်အောင် ပူလောင်၍ ညှဉ်းပန်းခံရသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 6

ततोऽत्र जन्म चासाद्य निर्धनस्य निकेतने । अन्नवस्त्रैर्विहीनः स्या क्लेशी चापि स्वकर्मणा

ထို့နောက် ဤလောက၌ ဆင်းရဲသူ၏အိမ်တွင် မွေးဖွားလာလျှင် အစားအစာနှင့် အဝတ်အစား မပြည့်စုံဘဲ မိမိ၏ကံကြောင့် ဒုက္ခပင်ပန်းမှုကို ခံစားရသည်။

Verse 7

सत्येन शपथं कुर्याद्देवाग्निगुरुसन्निधौ । तावद्दहति वै गात्रं विष्णोर्वंशो न लुप्यते

ဒေဝတော်များ၊ သန့်ရှင်းသော မီး (အဂ္နိ) နှင့် ဂုရု၏ရှေ့မှောက်တွင် သစ္စာဖြင့်သာ ကျိန်ဆိုသင့်သည်။ သစ္စာတည်မြဲသရွေ့ အပြစ်ဖလကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ မလောင်ကွမ်းဘဲ ဗိဿဏု၏ မျိုးရိုးလည်း မပြတ်တောက်။

Verse 8

मिथ्यायां शपथे विप्र किमहं वच्मि सांप्रतम् । शतमन्वंतरं विप्र निरयं मिथ्यया किमु

ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ မုသာကျိန်ဆိုလျှင် ယခု ငါဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ မုသာကြောင့် မနွန္တရာ တစ်ရာတိုင်အောင် နရကမှတပါး ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 9

निर्माल्यं श्रीहरेः स्पृष्ट्वा सत्येन मुनिपुंगव । गृहीत्वा पुरुषान्सप्त पच्यते निरये चिरम्

ဟေ သတ္တျေန၊ မုနိတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံးရေရှင်! သီရိဟရိ၏ နိရ္မာလျ (ပူဇော်ပြီးကျန်သော ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို ထိတွေ့ပြီး ယူဆောင်သွားသူ ပာပီသည် လူခုနစ်ယောက်ကိုပါ ကျဆင်းစေကာ နရက၌ ကြာရှည်စွာ ညှဉ်းဆဲခံရသည်။

Verse 10

कदाचिज्जन्म संप्राप्य कुष्ठी च प्रतिजन्मनि । सत्येनैवं भवेद्विप्र अनृते वै किमुच्यते

လူ့ဘဝကို တခါတရံသာ ရရှိသော်လည်း မွေးဖွားတိုင်း ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ခံစားရသည်။ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ သစ္စာရှိခြင်းတောင် ဤသို့ဖြစ်လျှင် မုသာအကြောင်းကိုတော့ ဘာဆိုရမည်နည်း။

Verse 11

यो मर्त्यो दक्षिणं दत्वा करं तत्प्रतिपाल्यते । तस्य प्राप्तिर्भवेत्कृष्णः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပူဇော်ပြီး ထိုကတိကို သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းကာ ဂုဏ်ပြုသူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူအတွက် သရီကృష్ణကို ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရားဟု ငါဆို၏။

Verse 12

करं दत्त्वा तु यो मर्त्यो वचनस्य च पालनम् । तावन्न कुर्यात्पितरः प्राप्नुवंति च यातनाम्

လက်ပေးကတိထားပြီး စကားကို မထိန်းသိမ်းသူသည်—မပြည့်စုံသေးသမျှကာလအတွင်း သူ၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များပါ ဒုက္ခနှင့် ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံရသည်။

Verse 13

स्वयं तु मुनिशार्दूल निरयं चातिदारुणम् । उद्धारं कोटिपुरुषैर्मृतो याति न संशयः

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်၊ မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်ကြီးအို၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကျရောက်သည်။ သေပြီးနောက် သူ၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် လူကုဋိများ၏ ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်သာ ရနိုင်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 14

शौनक उवाच । कृष्णप्राप्तिः पुरा कस्य करस्य प्रतिपालनात् । दक्षिणस्य मुने ब्रूहि श्रोतुमिच्छामि सादरात्

ရှောနကက ပြောသည်။ “အို မုနိ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပြပါ—ရှေးကာလ၌ မုနိ ဒက္ခိဏာ၏ ‘လက်’ (ကတိ) ကို သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းကာ ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြင့် မည်သူက သရီကృష్ణကို ရရှိခဲ့သနည်း။ ငါသည် ရိုသေစွာ နားထောင်လို၏။”

Verse 15

सूत उवाच । पुरा किंचित्पुरे शूद्रो नाम्नासीद्वीरविक्रमः । बह्वाशी पृथुलांगश्च बहुवक्तातिसुंदरः

စူတက ပြောသည်။ ရှေးကာလ၌ မြို့တစ်မြို့တွင် ဝီရဝိက్రమ အမည်ရှိသော ရှူဒြ တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်—အစားအစာကို များစွာစားသူ၊ ကိုယ်အင်္ဂါကျယ်ပြန့်သူ၊ စကားများသူ၊ အလွန်လှပသူ ဖြစ်၏။

Verse 16

धनवान्पुत्रवान्सभ्यो विद्वान्सर्वजनप्रियः । विप्राणामतिथीनां च पूजकः सर्वदैव तु

သူသည် ငွေကြေးပြည့်စုံ၍ သားသမီးကောင်းချီးရ၊ ယဉ်ကျေးသိမ္မာ၍ ပညာရှိကာ လူအများချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်လာသည်—ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏနှင့် ဧည့်သည်တို့ကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသူ ဖြစ်၏။

Verse 17

पितृभक्तो द्विजश्रेष्ठ प्रतिज्ञापालकः सदा । वाचां गुरुजनानां च पालको हरिसेवकः

အို ဒွိဇအမြတ်၊ သူသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ရိုသေမြတ်နိုးသူ၊ ကတိသစ္စာကို အမြဲထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်ပြီး၊ အကြီးအကဲနှင့် ဆရာဂုရုတို့၏ စကားကို စောင့်ရှောက်သူ၊ ဟရိ၏ အမှုထမ်းဖြစ်၏။

Verse 18

एकदा सुंदरो गेहं श्वपचस्तस्य छद्मना । प्राप्तो धृत्वा ब्राह्मणस्य रूपं वै तरुणः सुधीः

တစ်ခါက ရုပ်ရည်လှပ၍ ဉာဏ်ပညာရှိသော လူငယ်သည် လျှို့ဝှက်အယောင်ဆောင်ကာ ထို śvapaca (အပြင်ပန်းအမျိုးအစား) ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာပြီး ဗြာဟ္မဏ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူခဲ့သည်။

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । शृणु मे वचनं धीर मम जाया मृता शुभा । किं करोमि क्व गच्छामि कथयाद्यानुकंपया

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– “အို စိတ်တည်ငြိမ်သူ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ ငါ၏ သီလကောင်းသော ဇနီးသည် ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ။”

Verse 20

विवाहं यो जनः कुर्याद्ब्राह्मणं च विशेषतः । किं च दानैः किं च तीर्थैः किं यज्ञैर्व्रतकोटिभिः

ဗြာဟ္မဏ မင်္ဂလာအိမ်ထောင်ရေးကို—အထူးသဖြင့်—ပြုလုပ်ပေးသောသူအတွက် ဒါနများအဘယ်လိုအပ်မည်နည်း၊ တီရ္ထယာတရာများအဘယ်လိုအပ်မည်နည်း၊ ယဇ္ဉများအဘယ်လိုအပ်မည်နည်း၊ သန်းကောဋိဝရတများတောင် အဘယ်လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 21

इति श्रुत्वा त्वसौ विप्रं चोक्तवान्वीरविक्रमः । शृणु मे वचनं ब्रह्मन्बालास्ति मम कन्यका

ဤသို့ကြားသော် သူရဲကောင်းဝီရဝိက్రమသည် ဗြာဟ္မဏအား ပြော၏—“အို ဗြဟ္မန်၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့၊ ငါ့တွင် ငယ်ရွယ်သော သမီးကညာတစ်ဦး ရှိ၏။”

Verse 22

यदिच्छा ते भवेद्विप्र दास्यामि विधिपूर्वकम् । नय मे दक्षिणं हस्तं दास्यामि चान्यथा नहि

အို ဝိပရ၊ သင်၏ဆန္ဒရှိလျှင် ငါသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပေးမည်။ ငါ၏ညာလက်ကို ကိုင်လော့; ဤသို့ပင် ငါပေးမည်—အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 23

तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा जग्राह दक्षिणं करम् । श्वपचो हर्षयुक्तो वै प्रोवाच वचनं त्विति

သူ၏စကားကိုကြားသော် ရွှပစ (အနိမ့်ဇာတ်) သည် ဝမ်းမြောက်စွာ သူ၏ညာလက်ကို ကိုင်ယူပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြား၍ ပြော၏။

Verse 24

ब्राह्मण उवाच । कृत्वा शुभ क्षणं मह्यं देहि कन्यां शुभान्विताम् । विलंबे बहुविघ्नं स्यादिति शास्त्रेषु निश्चितम्

ဗြာဟ္မဏက ပြော၏—“ငါ့အတွက် မင်္ဂလာမုဟူရ်တကို သတ်မှတ်ပြီး မင်္ဂလာဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံသော ကညာကို ငါ့အား ပေးလော့။ သာස්တရများတွင် သေချာထားသည်—နှောင့်နှေးလျှင် အတားအဆီးများ များစွာ ဖြစ်ပေါ်မည်”။

Verse 25

वीरविक्रम उवाच । तुभ्यं श्वः कन्यकां ब्रह्मन्दास्यामि नास्ति चान्यथा । दक्षिणं च करं दत्वा न कुर्यात्पुरुषाधमः

ဝီရဝိက్రమက ပြော၏—“အို ဗြဟ္မန်၊ မနက်ဖြန် ငါသည် ကညာကို သင့်အား ပေးမည်—အခြားနည်းမရှိ။ ငါ၏ညာလက်ကို စာတိအဖြစ် ပေးပြီးနောက် မပြုမီလျှင် လူတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးပင် ဖြစ်၏”။

Verse 26

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । षडिंवशतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ ဗြဟ္မခဏ္ဍ၌၊ စူတနှင့် ရှောဏကတို့၏ ဆွေးနွေးဝါဒအတွင်း၊ အခန်း (၂၆) သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 27

कथं विप्राय ते कन्यां शूद्राय दातुमिच्छसि । अज्ञातायाकुलीनाय न ददस्व विशेषतः

အို ဗြာဟ္မဏ! သင်သည် သမီးကို ရှူဒြာအား ပေးလိုစိတ် ဘယ်သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်း။ မသိမမြင်သူ၊ မျိုးရိုးမမြတ်သူအား အထူးသဖြင့် မပေးလေရာ။

Verse 28

ऊचुस्तज्जातयः सर्वे जनकाद्यास्तपोधन । अस्माकं वचनं तात शृणुष्व वीरविक्रम

ထို့နောက် ဇနက စသည့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့က ပြောကြသည်– “တပဿာဓန ကြွယ်ဝသော တပသီရေ၊ ချစ်သား၊ ငါတို့၏ စကားကို နားထောင်လော့၊ မဟာဝီရ ပရాక్రమကြီးသူရေ။”

Verse 29

न ज्ञायते कुलं यस्य देशगोत्रधनं तथा । शीलं वयस्तस्य कन्या स्वजनैर्न च दीयते

မိမိ၏ မျိုးရိုးမသိ၊ နေရပ်ဒေသ၊ ဂိုတြ၊ ဥစ္စာဓန မသိသာသူ၊ ထို့ပြင် အကျင့်သီလနှင့် အသက်အရွယ်ပင် မရှင်းလင်းသူအား ဆွေမျိုးတို့သည် သမီးကို မင်္ဂလာမပေးကြ။

Verse 30

स उवाच द्विजश्रेष्ठ दत्तं मे दक्षिणं करम् । कदाचिदन्यथाकर्तुं न शक्नोमि च सर्वथा

သူက ပြောသည်– “အို ဒွိဇရှေ့ဋ္ဌ! ကျွန်ုပ်၏ ညာလက်ကို ပေးအပ်ပြီးသား ဖြစ်၏။ မည်သည့်အခါမျှ၊ မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ၊ ထိုအတိုင်းမဟုတ်အောင် မပြုနိုင်ပါ။”

Verse 31

इत्युक्त्वा तान्स विप्राय कन्यां दातुं प्रचक्रमे । दृष्ट्वेति ज्ञातयः सर्वे विस्मयमद्भुतं ययुः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏအား သမီးကို ကညာဒါနဖြင့် ပေးအပ်ရန် စတင်လေ၏။ ထိုအရာကို မြင်ကြသော် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ အံ့အားသင့်ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 32

सत्यं तद्वचनं श्रुत्वा शंखचक्रगदाधरः । आविर्बभूव सहसा चारुह्य गरुडं मुने

ထိုသစ္စာဝါကျကို ကြားသော် သင်္ခ၊ စက္က၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ခဏချင်း ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏—အို မုနိ—ဂရုဍပေါ်သို့ တက်စီး၍။

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । धन्यं ते च कुलं धर्मोधन्यस्ते जननी पिता । धन्यं ते वचनं सत्यं धन्यं ते दक्षिणं करम्

သီရိဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ မျိုးရိုးလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏၊ သင်၏ ဓမ္မလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏။ သင်၏ မိခင်နှင့် ဖခင်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏။ သင်၏ သစ္စာစကားလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏၊ သင်၏ ညာလက်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏။”

Verse 34

धन्यं कर्म्म च ते जन्म त्रैलोक्ये नैव विद्यते । एवं ते कर्मणा साधो चोद्धारं कुरुषे कुलम्

သင်၏ ကုသိုလ်ကံလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏၊ သင်၏ မွေးဖွားခြင်းလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏။ သုံးလောက၌ ထိုကဲ့သို့ မရှိ။ အို သာဓု၊ ဤသို့သော ကုသိုလ်ကံဖြင့် သင်သည် မျိုးရိုးတစ်လျှောက်ကို မြှောက်တင်ကယ်တင်လေ၏။

Verse 35

सूत उवाच । एवं ब्रुवति श्रीकृष्णे विमानं स्वर्णनिर्मितम् । आगतं हरिगणैर्युक्तं सर्वत्र गरुडध्वजम्

စူတက ပြောသည်– သီရိကృష్ణသည် ဤသို့ မိန့်ကြားနေစဉ် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝိမာန်တစ်စင်း ရောက်လာ၏—ဟရိ၏ ဂဏအပေါင်းတို့နှင့်အတူ—နေရာအနှံ့ ဂရုဍအလံကို ဆောင်ထားလေ၏။

Verse 36

सर्वं तस्य कुलं ब्रह्मन्स श्वपाकपुरोहितम् । रथे चारोपयामास शंखपद्मधरः स्वयं

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်္ခနှင့် ပဒုမကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဟရီဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူ၏ မျိုးရိုးတစ်စုလုံးကို—ချဏ္ဍာလတစ်ဦးကိုပါ မျိုးရိုးပုရောဟိတ်အဖြစ်ထား၍—ရထားပေါ်သို့ တင်စီးစေတော်မူ၏။

Verse 37

गृहीत्वा तान्हरिः सर्वान्गतो वैकुंठमंदिरम् । तत्र तस्थौ चिरं ते च कृत्वा भोगं सुदुर्ल्लभम्

သူတို့အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဟရီဘုရားသည် ဝိုင်ကుంఠ မန္ဒိရ-မဟာနန်းတော်သို့ သွားတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ကြာရှည်စွာ တည်နေတော်မူပြီး၊ သူတို့လည်း ရှားပါးလှသော ဒိဗ္ဗဘောဂကို ခံစားရ၏။

Verse 38

वचनं लंघयेद्यस्तु यस्तु वा दक्षिणं करम् । सकुलो निरयं याति सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ပေးထားသော ကတိကို ချိုးဖောက်သူ၊ သို့မဟုတ် ညာလက်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော သစ္စာကို လွန်ကျူးသူသည် မိမိမျိုးရိုးတစ်စုလုံးနှင့်အတူ နရကသို့ ကျရောက်၏။ အမှန်တကယ် အမှန်—ငါဆို၏။

Verse 39

तस्यान्नं तु जलं ब्रह्मन्न ग्राह्यं पितृदैवतैः । त्यक्त्वा धर्मो गृहं तस्य भीत्या याति द्विजोत्तम

သို့သော် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုသူ၏ အစာနှင့် ရေကို ပိတೃဒေဝတားတို့ မခံယူနိုင်။ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဓမ္မသည် ကြောက်ရွံ့၍ သူ၏အိမ်ကို စွန့်ခွာကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 40

दत्वाशां यो जनः कुर्यान्नैराश्यं चैव मूढधीः । स स्वकान्कोटिपुरुषान्गृहीत्वा नरकं व्रजेत्

အရူးအမူး ဉာဏ်မမှန်သူသည် အစတွင် မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီး နောက်တွင် စိတ်ပျက်စေပါက၊ မိမိနှင့်ဆက်နွယ်သော ကောဋိပေါင်းများစွာသော လူများကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ နရကသို့ သွားရ၏။

Verse 41

वचनं लंघयेद्यस्तु धर्मस्तस्य विलंघति । नृपाग्नितस्करैर्विप्र सत्यं सत्यं सुनिश्चितम्

မိမိပေးထားသော ကတိစကားကို ချိုးဖောက်သူကို ဓမ္မတရားကပင် စွန့်ပစ်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤအမှန်တရားသည် အခိုင်အမာ သေချာပြီ—မင်း၊ မီး၊ နှင့် သူခိုးတို့အားဖြင့်။

Verse 42

स्वर्गोत्तरमिमं सम्यक्श्रुत्वा स्वर्गोत्तरं व्रजेत् । जीवन्मुक्तस्त्विहामुत्र कृष्णाख्यं धाम चोत्तमम्

‘ကောင်းကင်ထက်မြင့်သော’ အခြေအနေအကြောင်း ဤသင်ခန်းစာကို မှန်ကန်စွာ နားထောင်လျှင် ကောင်းကင်ကိုလွန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။ အသက်ရှင်စဉ်ပင် လွတ်မြောက်သူဖြစ်၍ ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် ကృష్ణဟုခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓာမသို့ ရောက်လေသည်။