Adhyaya 15

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाभाग माहात्म्यं पापनाशनम् । एकादश्याः फलं किं वा किल्बिषं स्यादकुर्वतः

ရှောနကက ပြောသည်။ “အို မဟာကံကောင်းသူ၊ အပြစ်ကိုဖျက်သိမ်းသော မဟာတမိယကို ပြောပြပါ။ ဧကာဒသီ ဝရတကို စောင့်ထိန်းခြင်း၏ အကျိုးကား အဘယ်နည်း၊ မစောင့်ထိန်းသူ၌ မည်သို့သော အပြစ်က ကပ်လျက်ရှိသနည်း?”

Verse 2

सूत उवाच । एकादश्यास्तु माहात्म्यं किमहं वच्मि सांप्रतम् । श्रुत्वा चैकादशीनाम यमदूताश्च शंकिताः

စူတက ပြောသည်။ “ဧကာဒသီ၏ မဟာဂုဏ်ကို ယခုအခါ ငါက ဘာကို ထပ်ပြောနိုင်မည်နည်း။ ဧကာဒသီဟူသော နာမတော်ကိုသာ ကြားရုံဖြင့်ပင် ယမဒူတတို့က ကိုယ်တိုင် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။”

Verse 3

भवंति नात्र संदेहो सर्वप्राणिभयंकराः । व्रतानां चैव सर्वेषां श्रेष्ठां चैकादशीं शुभाम्

ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ—သူတို့သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့ပြင် ဝရတအပေါင်းတို့အနက် မင်္ဂလာရှိသော ဧကာဒသီသည် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 4

उपोष्य जागृयाद्विष्णोः कुर्य्याच्च मंडनं महत् । तुलसीदलैस्तु यो मर्त्यो हरिपूजां करोति वै

အစာရှောင်ပြီးနောက် ဗိဿဏုအတွက် ညလုံးနိုးကြား၍ ဗဟိုမဏ္ဍလကို ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ရမည်။ အမှန်တကယ်၊ တူလစီရွက်များဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်သော လူသားသည် ချီးမွမ်းထိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 5

दलेनैकेन लभते कोटियज्ञफलं द्विज । अगम्यागमने चैव यत्पापं समुदाहृतम्

အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ ရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့်ပင် ယဇ္ဉာတစ်ဆယ်သန်း၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် မသင့်တော်သူထံ ချဉ်းကပ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသော အပြစ်ပင်လျှင် ထိုအရာကြောင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 6

तत्पापं याति विलयं चैकादश्यामुपोषणात् । घृतपूर्णं प्रदीपं यो दद्याद्विष्णुदिने द्विज

ဧကာဒသီနေ့တွင် ဥပုသ်တည်ခြင်းကြောင့် ထိုအပြစ်သည် ပျက်ကွယ်သွားသည်။ အို ဒွိဇ! ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ (ဧကာဒသီ) တွင် ဂီ (ghee) ဖြင့်ပြည့်သော မီးအိမ်ကို ပူဇော်သူသည် မဟာကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 7

अंते विष्णुपुरं याति तमो हत्वा स्वतेजसा । धन्या जनपदास्ते वै धन्यः स च महीपतिः

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် အမှောင်ကို ချေမှုန်းကာ ဗိဿဏု၏ မြို့တော်သို့ ရောက်သည်။ ထိုပြည်နယ်များသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်ပြီး ထိုမဟီပတိ (ဘုရင်) လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်သည်။

Verse 8

हरेर्दिने यस्य राज्ये चैकादश्या महोत्सवः । नारायणस्य शयने पार्श्वस्य परिवर्त्तने

မည်သူ၏ နိုင်ငံတွင် ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ ဧကာဒသီ မဟာပွဲတော်ကို ကျင်းပကြသနည်း—နာရာယဏသည် သယန (အိပ်ရာ) တွင် ဘုရားအိပ်စက်၍ ဘေးသို့ လှည့်ပြောင်းသည့် အချိန်၌ပင်။

Verse 9

विशेषेण प्रबोधिन्या निराहारा भवंति ये । मदंति कं नानयध्वंप्राणिनःपुण्यभागिनः

အထူးသဖြင့် ပရဘောဓိနီ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေရသူများ—ကုသိုလ်အခွင့်အရေးရှိသော ထိုသတ္တဝါများကို အခြားနေရာသို့ ဦးဆောင်ရန် ဘာလိုအပ်သနည်း? သူတို့ကိုယ်တိုင် ပီတိနှင့် မင်္ဂလာကို ဆောင်ကြဉ်းလာကြသည်။

Verse 10

अहर्निशं पितृपतिः समादिशति दूतकान् । एकादशी जगन्नाथ वल्लभा पुण्यवर्धिनी

နေ့ညမပြတ် ပိတೃပတိ (ဘိုးဘွားတို့၏ အရှင်) သည် မိမိ၏ သံတမန်များကို အမိန့်ပေးသည်—“ဧကာဒသီသည် ဇဂန္နာထ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ ကုသိုလ်ကို အမြဲတိုးပွားစေသည်။”

Verse 11

विष्णुर्देहं दोहत्येव तस्यामन्नस्य भक्षणे । तेषां धिग्जीवनं संपत्धिक्सौंदर्यं च वर्तनम्

ထိုအစာကို စားသုံးသောအခါ၊ ဗိဿဏုဘုရား၏ ကိုယ်တော်မှပင် နို့ညှစ်ယူသကဲ့သို့ အမြတ်ထုတ်နေသဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့၏ အသက်တာ၊ ဥစ္စာဓန၊ အလှအပနှင့် အကျင့်အကြံတို့ကို မထိုက်မတန်ဟု ရှုတ်ချရ၏။

Verse 12

येऽन्नमश्नंति पापिष्ठाश्चैकादश्यां हि विड्भुजः । एकादश्यां द्विजश्रेष्ठ भुक्तिमाश्रित्य केवलम्

ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာစားသုံးသူတို့သည် အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသူများဖြစ်၍ အညစ်အကြေးစားသူဟု ဆိုကြသည်။ အို ဒွိဇအထူးမြတ်သူ၊ ဧကာဒသီနေ့၌ သူတို့သည် သည်းခံတရားမဟုတ်ဘဲ စားသုံးခြင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးကြ၏။

Verse 13

बहूनि विविधान्येव तिष्ठंति दुरितानि च । अमावास्यां यथा स्त्रीणां संगमे कलुषं महत्

အမျိုးမျိုးသော အပြစ်များစွာသည် တကယ်ပင် ဆက်လက်တည်ရှိနေ၏။ အမாவာသျာ (လကွယ်နေ့) တွင် မိန်းမနှင့် ကာမဆက်ဆံခြင်း၌ အညစ်အကြေးကြီးမားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 14

एकादश्यां तथैवान्नभक्षणे वृजिनं भवेत् । रोगिणश्च तथा खंज काससोदरकुष्ठकाः

ထိုနည်းတူ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာစားသုံးခြင်းသည် အပြစ်၏ အကြောင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လူသည် ရောဂါရသူဖြစ်လာပြီး—လမ်းမလျှောက်နိုင်သူ၊ ခြေမကောင်းသူ၊ ချောင်းဆိုးရောဂါရှိသူ၊ ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းရောဂါရှိသူ သို့မဟုတ် ကုဋ္ဌရောဂါ (အနာကြီး) ရသူ ဖြစ်တတ်၏။

Verse 15

इति श्रीपाद्मे महापुराणे सूतशौनकसंवादे ब्रह्मखंडे हरिवासरमाहात्म्यकथनं । नाम पंचदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၌၊ စူတနှင့် ရှောနကတို့၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုအတွင်း၊ ဘြဟ္မခဏ္ဍ၌၊ “ဟရိဝါသရ (ဟရိဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းသောနေ့) ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်းအမည်ရှိ ပဉ္စဒသမ အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 16

राजबद्धा द्विजश्रेष्ठ तस्यामन्नस्य भक्षणे । संसारे यानि पापानि तानि विप्र हरेर्दिने

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်! မင်းအာဏာဖြင့် သိမ်းယူထားသော အစာကို စားသော်၊ လောကသံသရာ၌ ရှိသမျှ အပြစ်တို့သည်—အို ဗြာဟ္မဏ—ဟရီ၏နေ့၌ ကျရောက်လာ၏။

Verse 17

भुक्तिमाश्रित्य तिष्ठंति जलभक्षणमाज्ञया । कुर्वतां सर्वपापानि नरकान्निष्कृतिर्भवेत्

လောကီအပျော်အပါးကို အားထား၍ သူတို့သည် အမိန့်အတိုင်း ရေကိုသာ အာဟာရပြုကာ တည်နေကြ၏; အပြစ်အားလုံးကို ကျူးလွန်သူတို့အတွက် ပရాయశ္စိတ္တ မရှိ—နရကသို့သာ ကျရောက်မည်။

Verse 18

न निष्कृतिर्भवेन्नॄणां भुंजतां च हरेर्दिने । नरा यावंति चान्नानि भुंजते च हरेर्दिने

ဟရီ၏နေ့၌ အစာစားသော လူတို့အတွက် ပရాయశ္စိတ္တ မရှိ။ ဟရီ၏နေ့၌ သူတို့စားသမျှ အစာအမျိုးမျိုးအတိုင်း အကျိုးအပြစ်၏ ဖလသည် ထိုလူတို့အပေါ် ကျရောက်၏။

Verse 19

प्रत्यन्नं च ब्रह्महत्याकोटिजं वृजिनं भवेत् । पुनर्वच्मि पुनर्वच्मि श्रूयतां श्रूयतां नराः

အစာတစ်လုတ်တစ်လုတ်ပင် (မသင့်တော်သောနည်းဖြင့် ရရှိသော) ဗြာဟ္မဏသတ်မှု တစ်ကုဋေမက အပြစ်နှင့်တူသော ဒုက္ခဒोष ဖြစ်၏။ ငါ ထပ်ထပ်ပြော၏—နားထောင်ကြ၊ နားထောင်ကြ၊ လူတို့ရေ!

Verse 20

न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं हरेर्दिने । गंगादिषु च तीर्थेषु स्नात्वा यत्फलमाप्यते

ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ မစားရ—မစားရ—လုံးဝ မစားရ။ ဂင်္ဂါစသည့် တီရ္ထများ၌ ရေချိုးကာ ရရှိသည့် ပုဏ္ဏဖလကို (ဤအစာမစားခြင်းဖြင့်) ရနိုင်၏။

Verse 21

चंद्रसूर्योपरागे च चैकादश्यामुपोषितः । अर्चित्वोत्पलमालाभिस्तस्यां च कमलापतिम्

လ သို့မဟုတ် နေ ကြတ်သည့်အခါ၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်ပြီးနောက်၊ အပြာရောင် ကြာပန်းပန်းကုံးများဖြင့် ကမလာပတိ (ဗိဿနု) ကို श्रद्धာဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

विधिवत्पारणं कृत्वा न मातुर्गर्भभाजनम् । एकादश्यां हरेर्गेहे करोति मंडनं द्विज

နည်းလမ်းတကျ ပာရဏ (အစာရှောင်ခြင်းကို ဖြေခြင်း) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိခင်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အစာကို မစားရ။ အို ဒွိဇ! ဧကာဒသီနေ့တွင် ဟရိ၏ အိမ်/ဘုရားကျောင်းကို အလှဆင်တတ်သည်။

Verse 23

परमां गतिमासाद्य तिष्ठेद्विष्णुनिकेतने । एकादशीं समासाद्य निराहारा भवंति ये

အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဧကာဒသီရောက်လာသော် အစာမစားဘဲ နိရာဟာရဖြင့် အစာရှောင်သူတို့သည် ဗိဿနု၏ နိကေတန်၌ တည်နေကြသည်။

Verse 24

तेषां विष्णुपुरे शश्वन्निवासोऽपि न संशयः । तुलसीभक्तिसंलीनं मनो येषां विराजते

သူတို့သည် ဗိဿနုပုရ (ဗိဿနု၏ မြို့) တွင် အစဉ်အမြဲ နေထိုင်ကြသည်ဟု သံသယမရှိ။ တုလသီအပေါ် ဘက္တိ၌ လုံးဝလိမ္မာစွာ လိန်ဝင်၍ စိတ်တောက်ပနေသူတို့ပင်။

Verse 25

ते यांति परमं विष्णोः स्थानमेव न संशयः । परद्रव्येष्वभिरुचिर्येषां चैव न विद्यते

သူတို့သည် ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဌာနသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ကြသည်—သံသယမရှိ—အခြားသူ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းအပေါ် အလိုဆန္ဒ တစ်စက်မျှ မပေါ်ထွန်းသူတို့ပင်။

Verse 26

संतुष्टमनसो येऽपि तेषां विष्णुपुरं ध्रुवम् । दुर्भिक्षकालमासाद्य प्राणिभ्यो ये नरोत्तमाः

စိတ်နှလုံးကျေနပ်တည်ငြိမ်သူတို့အတွက် ဗိဿဏု၏ ဓာမသည် မလွဲမသွေ သေချာ၏။ ထို့ပြင် အစာရှားပါးကာလ ရောက်လာသော် သတ္တဝါတို့အား အစာနှင့် ကူညီပေးသော လူကောင်းလူမြတ်တို့လည်း ထိုဓာမကို ရောက်ကြ၏။

Verse 27

ददत्यन्नं हरेः सद्म तेषां चैव न संशयः । गवां द्विजानां त्राणाय स्वामिनो योषितस्तथा

အစာကို လှူဒါန်းပူဇော်သူတို့သည် ဟရိ၏ ဓာမကို ရောက်ကြသည်—သံသယမရှိ။ ထို့အတူ အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ ဇနီးမယားများအနက် နွားနှင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတို့လည်း ထိုအခြေအနေကို ရရှိကြ၏။

Verse 28

प्राणान्मुंचंति ये मर्त्त्यास्तेषां विष्णुपुरं ध्रुवम् । प्राणिभिर्दशमीविद्धा न चोपोष्या कदाचन

အသက်ကို စွန့်လွှတ်သော မရဏသတ္တဝါတို့အတွက် ဗိဿဏုဓာမသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။ ဒသမီ တိထီသည် သတ္တဝါတို့ကြောင့် ‘ထိုးဖောက်၍ မသန့်’ ဟု ဆိုကြသဖြင့် ထိုနေ့ကို အစာရှောင်ဥပဝါသ မပြုသင့်။

Verse 29

परिहार्यं द्विजश्रेष्ठ दुर्जनस्यांतिकं यथा । अरुणोदयवेलायां दशमी संगता यदि

ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ မကောင်းသူ၏ အနီးကပ်မှုကို ရှောင်ကြဉ်သင့်၏။ အရုဏောဒယ (မိုးမလင်းမီ) အချိန်တွင် ဒသမီတိထီ တိုက်ဆိုင်လာပါက သတိထားရသကဲ့သို့ပင်။

Verse 30

तत्रोपोष्या द्वादशी स्यात्त्रयोदश्यां तु पारणम् । दशमीशेषसंयुक्तो यदि स्यादरुणोदयः

ထိုအခါ ဥပဝါသကို ဒွာဒသီနေ့တွင် ပြုရမည်၊ ပါရဏ (အစာပြန်စားခြင်း) ကို တရယောဒသီနေ့တွင် ပြုရမည်။ အရုဏောဒယသည် ဒသမီ၏ ကျန်ပိုင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့်အခါ ဤနည်းလမ်းကို လိုက်နာရ၏။

Verse 31

वैष्णवेन न कर्त्तव्यं तद्दिनैकादशीव्रतम् । चतस्रो घटिकाः प्रातररुणोदय उच्यते

ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် ထိုနေ့၌ ဧကာဒశီ ဝရတကို မပြုသင့်။ မနက်မတိုင်မီ ဂဋိကာ လေးခုကြာသော အချိန်ကို ‘အရုဏောဒယ’ (အရုဏ်တက်ချိန်) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 32

यतीनां स्नानकालोयं गंगांभः सदृशः स्मृतः । अरुणोदयकाले तु दशमी यदि दृश्यते

ဤအချိန်သည် ယတီ (သံဃာ/တပသီ) များ၏ ရေချိုးချိန်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး ဂင်္ဂါရေကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် အရုဏောဒယ အချိန်၌ ဒသမီ ပေါ်နေပါက…

Verse 33

न तत्रैकादशी कार्या धर्मकामार्थनाशिनी । स्वल्पां च दशमीविद्धां त्यजेदेकादशीं बुधः

ထိုအခြေအနေတွင် ဧကာဒශီကို မပြုသင့်၊ အကြောင်းမူကား ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အර්ထ (လောကရေးရည်မှန်းချက်) ကို ဖျက်ဆီးစေသည်။ ပညာရှိသည် ဒသမီနှင့် အနည်းငယ်ပင် ထပ်လွှမ်းနေသော ဧကာဒಶီကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။

Verse 34

सुराबिंदोस्तु संपर्कात्घृतकुंभं त्यजेद्यथा । संपूर्णैकादशी यत्र द्वादश्यां पुनरेव सा

အရက်တစ်စက်ပင် ထိတွေ့လျှင် ဂျီ (ghee) အိုးကို စွန့်ပစ်သကဲ့သို့၊ ဧကာဒശီ ဝရတလည်း ပျက်စီးသွားသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒွာဒသီနေ့၌ ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်။

Verse 35

उत्तरा यतिभिः कार्या पूर्वामुपवसेद्गृही । एकादशीकला यत्र द्वादशीपरतो न चेत्

ယတီများသည် နောက်ပိုင်း (uttarā) ဧကာဒశီကို ပြုသင့်ပြီး၊ ဂೃಹಸ್ಥသည် အစောပိုင်း (pūrvā) တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသင့်သည်။ ဧကာဒശီ တိထီအပိုင်းသည် ဒွာဒသီသို့ မဆက်လက်သည့်နေရာတွင် ဤစည်းကမ်း သက်ရောက်သည်။

Verse 36

तत्र क्रतुशतं पुण्यं त्रयोदश्यां तु पारणम् । एकादशी विलुप्ता चेत्परतो द्वादशीयुता

ထိုဝတ်ပြုမှု၌ ကုသိုလ်သည် ယဇ္ဉာတစ်ရာနှင့်တူ၏။ ပာရဏ (pāraṇa) ကို တိထီ တရယောဒသီ (၁၃ ရက်) တွင် ပြုရမည်။ သို့ရာတွင် ဧကာဒသီ ပျောက်ကွယ်လျှင် နောက်တစ်နေ့ ဒွာဒသီနှင့် တွဲဖက်၍ စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 37

उपोष्या द्वादशी पूर्णा यदीच्छेत्परमां गतिम् । संपूर्णैऽकादशी यत्र प्रभाते पुनरेव सा

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို လိုလားသူသည် ဒွာဒသီတိထီတစ်နေ့လုံး အပြည့်အဝ ဥပုသ်ဆောင်ရမည်။ ဧကာဒသီကို ‘ပြည့်စုံ’ ဟု သတ်မှတ်ရာ၌ ထိုဧကာဒသီကို မနက်ခင်းအချိန်အပေါ် မူတည်၍ ထပ်မံ သတ်မှတ်ရသည်။

Verse 38

सर्वैरेवोत्तरा कार्या परतो द्वादशी यदि । एकादशीव्रते येषां मनः संलीयते नृणाम्

ဒွာဒသီသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျရောက်လျှင် လူအားလုံးက မဖြစ်မနေ ထိုနောက်ကျသော (မှန်ကန်သော) နေ့၌ပင် ဝတ်ကို ဆောင်ရမည်—အထူးသဖြင့် ဧကာဒသီဝတ်၌ စိတ်နှလုံး စူးစိုက်လျက်ရှိသူတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 39

तेषां स्वर्गो हि वासोऽथ यांति ते सदनं हरेः । एकादश्याः परं नास्ति परलोकस्य साधनम्

သူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံသည်ပင် နေရာတည်ရာ ဖြစ်လာပြီး၊ အမှန်တကယ် ဟရိ၏ ဓာမသို့ ရောက်ကြသည်။ ပရလောကကို ရရှိရန် ဧကာဒသီထက် မြင့်မြတ်သော စာဓနာ မရှိ။

Verse 40

बहुपापसमायुक्तः करोति हरिवासरम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः स याति हरिमंदिरम्

အပြစ်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သူတစ်ဦးပင် ဟရိဝါဆရ (ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့) ကို စောင့်ထိန်းလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဟရိ၏ မန္ဒိရ—ဓာမသို့ ရောက်သည်။

Verse 41

पतिसहिता या योषित्करोति हरिवासरम् । सुपुत्रा स्वामिसुभगा याति प्रेत्य हरेर्गृहम्

ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ဥပဝါသနေ့ကို ဝရတ်ပြုသော မိန်းမသည် သားကောင်းများဖြင့် ကောင်းချီးခံရ၍ ခင်ပွန်း၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိကာ သေပြီးနောက် ဟရိ (ဗိဿဏု)၏ ဓာမ်သို့ ရောက်လေသည်။

Verse 42

यो यच्छति हरेरग्रे प्रदीपं भक्तिभावतः । हरेर्द्दिने र्द्विजश्रेष्ठ पुण्यसंख्या न विद्यते

အို ဒွိဇအမြတ်! ဟရိ၏နေ့၌ ဟရိရှေ့တွင် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် မီးအလင်း (ပရဒီပ) ကို ပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာကို ရေတွက်မနိုင်လောက်အောင် များလှသည်။

Verse 43

यांगना भर्तृसहिता कुरुते जागरं हरेः । हरेर्निकेतने तिष्ठेच्चिरं पत्या सह द्विज

အို ဒွိဇ! ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဟရိအတွက် တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြားပူဇော်ခြင်း) ပြုသော မိန်းမသည် ခင်ပွန်းနှင့်တကွ ဟရိ၏ နိကေတန (ဓာမ်) တွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ရ၏။

Verse 44

यत्किञ्चिद्धरये वस्तु भक्त्या यच्छति यो द्विज । हरेर्दिने तस्य पुण्यमक्षयं चैव सर्वदा

အို ဒွိဇ! ဟရိ၏နေ့၌ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ဟရိထံ မည်သည့်ပစ္စည်းမဆို ပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာသည် အမြဲတမ်း အက္ခယ (မကုန်ခန်း) ဖြစ်လေသည်။

Verse 45

पुरासीद्वल्लभो नाम्ना नगरे कांचनाह्वये । धनेन पुष्कलेनापि राजते स धनेश्वरः

ရှေးကာလ၌ ကာဉ္စနာဟ္ဝယ (Kāṃcanāhvaya) ဟုခေါ်သော မြို့၌ ဝလ္လဘ (Vallabha) အမည်ရှိသူတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝသော ဓနဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့် ထိုဓနရှင်သည် တင့်တယ်သော တေဇဖြင့် ထွန်းလင်းနေ하였다။

Verse 46

तस्य प्रिया महारूपा नाम्ना हेमप्रभा द्विज । गरीयान्मुखरस्तत्र बाधते च कलेर्गुणः

အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သူ၏ချစ်မြတ်နိုးသောဇနီးသည် အလွန်လှပ၍ “ဟေမပရဘာ” ဟု အမည်ရ၏။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာ၌ ကလိယုဂ၏ ဆူညံအုပ်စိုးသောဂုဏ်လက္ခဏာကလည်း ဒုက္ခပေးလေ၏။

Verse 47

सा सदा कलहं कुर्यात्पत्या सह तपोधन । शश्वद्गुरुजनान्कामं भर्त्सनान्नीचभाषया

အို တပောဓန၊ သူမသည် ခင်ပွန်းနှင့် အမြဲတမ်း အငြင်းပွားလေ့ရှိပြီး၊ နိမ့်ကျသောစကားဖြင့် မိမိစိတ်တိုင်းကျ အကြီးအကဲ၊ ဆရာသမားနှင့် လေးစားထိုက်သူတို့ကို မကြာခဏ စော်ကားကဲ့ရဲ့လေ၏။

Verse 48

पाकपात्रे सदाश्नीयात्गुप्ता सैकांतिकेमला । उच्छिष्टं गुरुजनेभ्यश्च दद्याद्वै प्रतिवासरम्

သူမသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသောချက်ပြုတ်ပန်းကန်မှသာ စားသောက်၍၊ ရှက်ကြောက်သိက္ခာနှင့် ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းကာ၊ ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းကိုသာ အပြည့်အဝ သစ္စာရှိရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် မိမိ၏ အစာကျန် (ဥစ္ဆိဋ္ဌ) ကို အကြီးအကဲနှင့် လေးစားထိုက်သူတို့အား ပေးလှူရမည်။

Verse 49

जारे सदा स्थितं चित्तमहं साध्वीति सा वदेत् । स्वामिनः कलहैर्ब्रह्मन्मनोद्वेगकरा सदा

သူမ၏စိတ်သည် အမြဲတမ်း မိမိ၏ချစ်သူအပြင် (ဇာရ) ပေါ်တွင် တည်နေသော်လည်း “ငါသည် သာဓွီ၊ သန့်ရှင်းသောမိန်းမ” ဟု ဆို၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ခင်ပွန်းနှင့် အငြင်းပွားခြင်းကြောင့် သူ၏စိတ်ကို အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားပူပန်စေ၏။

Verse 50

एकदा चागतां दृष्ट्वा चकार भर्त्सनां च ताम् । भर्त्ता तस्याः प्रहारं च सर्वपापयुतां द्विज

တစ်ခါက သူမလာသည်ကို မြင်သော် သူက သူမကို ပြင်းထန်စွာ ကဲ့ရဲ့တားမြစ်၏။ အို ဒွိဇ၊ ထို့နောက် သူမ၏ခင်ပွန်းသည်လည်း သူမကို ထိုးနှက်လေ၏၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် အပြစ်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 51

सैव रोषसमायुक्ता गता शून्यगृहे तु वै । सुप्ताऽज्ञाता स्थिता कस्मिन्जलान्नं न चखाद ह

သူမသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် အမှန်တကယ် အိမ်လွတ်တစ်လုံးသို့ သွားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ မသိဘဲ အချိန်တစ်ခဏ ထိုနေရာတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ရေနှင့် အစာတောင် မစားမသောက်ခဲ့။

Verse 52

दैवात्तत्र दिने विष्णोः पार्श्वस्य परिवर्त्तनम् । एकादशीव्रतं विप्र सर्वपापप्रणाशनम्

ကံတရားအလိုက် ထိုနေ့တည်းကပင် သရီဗိဿဏု၏ ဘေးဘက်ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ ဧကာဒသီ ဝရတသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 53

ततः प्रभाते रजनी द्वादशी श्रवणान्विता । आगता तत्र सा नारी रोषनिर्भरमानसा

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင်—ရှရဝဏ နက္ခတ်နှင့် ယှဉ်သော ဒွာဒသီ တိထီနေ့၌—ထိုမိန်းမသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး စိတ်သည် ဒေါသဖြင့် လျှံထွက်နေ하였다။

Verse 54

निराहारौ कृतौ द्वौ च निर्मला सा बभूव ह । रात्रौ च पंचतां याता जयंतीवासरे द्विज

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာမစားဘဲ ဝရတပြုသဖြင့် သူမသည် အမှန်တကယ် သန့်စင်သွား하였다။ ထို့ပြင် ဂျယန္တီနေ့၏ ညတွင်၊ ဟေ ဒွိဇ၊ သူမသည် ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည် (ဆိုလိုသည်မှာ သေဆုံးသည်)။

Verse 55

यमाज्ञया ततो दूता आगतास्तां तथाविधाम् । नेतुं भयंकरास्ते च पाशमुद्गरपाणयः

ထို့နောက် ယမမင်း၏ အမိန့်ဖြင့် သူ၏ တမန်များသည် ထိုအခြေအနေအတိုင်း သူမထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ လက်တွင် ကြိုးပတ်နှင့် တုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် လာကြသည်။

Verse 56

बद्ध्वा नेतुं मनश्चक्रे कृतांतसदनं यदा । तदागता विष्णुदूताः शंखचक्रगदाधराः

သေမင်း၏တမန်များက သူ့ကိုချည်နှောင်၍ ယမမင်း၏နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်သည့်အခါ၊ ထိုခဏတည်းကပင် ဗိဿနု၏တမန်များ ရောက်လာ၍ သင်္ခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 57

छित्त्वा पाशं ततो दिव्ये स्यंदने तां गतैनसम् । ते वै चारोहयामासु निर्मलां भवनं हरेः

သူတို့သည် ပတ်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက်၊ အပြစ်ကင်းစင်သွားသော သူမကို ဒိဗ္ဗရထားပေါ်သို့ တင်ကာ၊ အမှန်တကယ် ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ မလင်ကင်းသန့်ရှင်းသော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

Verse 58

गता तैर्वेष्टिता साथ दुर्ल्लभं निर्जरैः शुभम् । विष्णोर्दिवसमाहात्म्यं कथितं ते द्विजर्षभ

ထို့နောက် သူတို့က ဝိုင်းရံထားသဖြင့် သူမသည် ဆက်လက်သွားရာ၊ ဟေ ဒွိဇအရှင်မြတ်၊ ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၏ မင်္ဂလာမဟာတန်ခိုးကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ—အမတတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသော အရာဖြစ်၏။

Verse 59

अनिच्छयापि यः कुर्यात्स याति हरिमंदिरम् । एकादश्यादिने मर्त्यो दीपं दातुं हरेर्गृहे

မလိုလားဘဲ လုပ်မိသူတောင် ဟရီ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်၏; ဧကာဒသီနေ့တွင် လူသားသည် ဟရီ၏ အိမ် (ဘုရားကျောင်း) တွင် မီးအလင်းကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 60

गच्छेत्प्रतिपदं सोऽपि चाश्वमेधफलाधिकम् । शृण्वंति च पुराणानि पठंति च हरेर्दिने । प्रत्यक्षरं लभंते ते कपिलादानजं फलम्

သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်ပင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးထက် သာလွန်သော ပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။ ဟရီ၏နေ့တွင် ပုရာဏများကို နားထောင်သူနှင့် ဖတ်ရွတ်သူတို့သည် အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီအလိုက် ကပိလာနွား (အညိုနီရောင်နွား) ကို လှူဒါန်းခြင်းမှ ဖြစ်သော အကျိုးကို ရရှိကြ၏။